Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၁၀</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဝူရှီ အနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ကျွန်မ နိုင်ပြီ..."</p> <p> </p> <p>အန်ရှင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ရာ အခြားတပည့်များကလည်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသဖြင့် သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်မှာ ပို၍ပင် နေရခက်သွားတော့၏။ ဆရာ့ရှေ့တွင် သဘောထားကြီးသူအဖြစ် ပေါ်လွင်စေရန် သူက အတင်းအကျပ် ပြုံးပြနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က ရိုးရှင်းသော စကားအနည်းငယ် ပြောကြားပြီးနောက် အန်ရှင်းကို တပည့်များအား ခေါ်ဆောင်သွားခွင့် ပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်က ကုအန်၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်လာပြီး ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ကျထားကာ လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>အန်ရှင်းနှင့် အခြားသူများ၏ အငွေ့အသက်များ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူက အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်၏။ "ဆရာ... နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြန်နိုင်အောင် တိုက်မယ်..."</p> <p> </p> <p>ယခု ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ၎င်းက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ မဖန်တီးမီက အန်ရှင်း၏ ပါရမီမှာ အလွန် သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး အခြားတပည့်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ပြောပလောက်စရာ မရှိချေ။ သို့သော်လည်း ဝူရှီသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အန်ရှင်း၏ တာအိုကျင့်ကြံမှုက လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>စောစောက တိုက်ပွဲကို ပြန်တွေးမိလျှင် သူ ကျောချမ်းသွားမိသည်။ အန်ရှင်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှ၏။ သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော အန်ရှင်းများ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အစွမ်းထက်သော ကိုယ်တိုင် ကုသနိုင်စွမ်းသာ မရှိခဲ့လျှင် သူ ရှုံးနိမ့်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ ဖန်တီးထားသော ကိုယ်တိုင် ကုသနိုင်စွမ်းရှိသည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က အန်ရှင်း၏ စွမ်းရည်ကို ပြသရန် အထူး ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ အခြားသူ တစ်ယောက်ယောက်သာ ဆိုလျှင် ဤမျှများပြားသော အန်ရှင်းများကို မြင်တွေ့ခွင့် ရမည်ဟုပင် မထင်မှတ်ရချေ။</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်၏ နှလုံးသားက တစ်ခါမှ ဤမျှ မရှုံးနိမ့်ဖူးချေ။ ကုအန်၏ အကြည့်ကို သူ ရင်မဆိုင်ရဲပေ။</p> <p>အန်ရှင်းက ကုအန်၏ အချစ်ရဆုံး တပည့် ဖြစ်သော်လည်း သူက တစ်ကောင်တည်းသော စီးတော်ယဥ် သတ္တဝါ ဖြစ်၏။</p> <p>သူ၏ အမြင်တွင် သူ၏ နေရာက ပို၍ ထူးခြားပြီး သူက ရှုံးနိမ့်၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ဤမျှ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်ရခဲသဖြင့် မေးလိုက်၏။ "မင်း အရမ်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာလား..."</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံမှန် မောက်မာမှုများ ပျောက်ကွယ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှုံးတာက ရှုံးတာပဲ... နောက်မှ ပြန်နိုင်အောင် တိုက်ပေါ့... အန်ရှင်းလည်း အရင်က မင်းကို ရှုံးဖူးတာပဲလေ... ငါ့မှာတောင် ငါ အနိုင်မယူနိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ ရှိတယ်..." ကုအန်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်၏ အတွေးများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကုအန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်က သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်၏။ ဒါပေမဲ့ ဆရာက ရှုံးဖူးလို့လား...</p> <p> </p> <p>"အကယ်လို့ မင်းက အန်ရှင်းထက်စောပြီး မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် အဆင့်ကို ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် သူမကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ကောင်း ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်..." ကုအန်က လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်က သူ့ကို မော့ကြည့်၍ မဝံ့မရဲ ပြောလိုက်သည်။ "သူမကလည်း မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်ကို လိုက်စားနေတာပဲလေ... ကျွန်တော်က သူမထက် ခြေတစ်လှမ်း စောနေရင်တောင်မှ ကျွန်တော့်မှာ သူမထက် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေ မရှိရင် သူမက နောက်ဆုံးမှာ မှီလာမှာပဲ..."</p> <p> </p> <p>အမတဧကရာဇ် မျက်လုံး၏ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းက အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းလှ၏။ အမတနတ်ဘုရား ပြန်လည်ဝင်စားလာသူ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်သည် အန်ရှင်းကို ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် သူမကို ထပ်မံ မစိန်ခေါ်ရဲတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အန်ရှင်း၏ အမတဧကရာဇ် မျက်လုံးကို အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်ရမှသာ ထိုမျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို ခံစားရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"အဲဒီလို ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ... မင်း ဖန်တီးထားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေက အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိတယ်... မင်းက သေချာ ဂဂနဏ မစူးစမ်းရသေးလို့ပါ... တကယ်တော့ ငါက မင်းကို အယုံကြည်ရဆုံးပဲ... ဒါပေမဲ့ သည်ကိစ္စကို တခြား တပည့်တွေကိုတော့ မပြောပြနဲ့ပေါ့..." ကုအန်က အလေးအနက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဤစကားများက သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်ကို ကြီးမားသော ခွန်အားတစ်ခု ပေးစွမ်းလိုက်၏။ သူက ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှု ခံစားချက်များကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာက သူ့ကို လှည့်စားမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်၏။</p> <p>"ဆရာ... ကျွန်တော် ဆရာ့ကို သေချာပေါက် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..." သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်က သူ့ကိုယ်သူလည်း ကတိပေးရင်း အာမခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ငါက မင့်ကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် မဟာတာအို လမ်းစဉ်ဆီ လွှတ်ချင်တယ်... ဝူရှီရဲ့ ပထမဆုံး မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားပေါ့... မင်း အောင်မြင်သွားရင် ပြန်လာလို့ ရပြီ..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်သက်သွား၏။ သူက ချက်ချင်း သဘောမတူဘဲ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ကုအန်က အခြား စီးတော်ယဥ် သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို မွေးစားလိုက်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေ၏။</p> <p>ထျန်းချင်နှင့် ထျန်းပိုင်တို့က သူ၏ ရာဇပလ္လင်ကို မျက်စိကျနေကြသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုချေ။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က သူ၏ စိုးရိမ်မှုများကို မနှစ်သိမ့်ပေးဘဲ သူ စီးတော်ယဥ် သတ္တဝါ တစ်ကောင် လိုချင်လျှင် သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်၏ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်မည်လားဟု နောက်ပြောင်ချင်စိတ်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါက မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ်နဲ့ တာအိုဧကရာဇ်တို့ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်တွေကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားတယ်... မင်းက ပိုအစွမ်းထက်လာအောင် လုပ်ရုံတင်မကဘဲ သူတို့ နှစ်ခုစလုံးရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကိုလည်း စုဆောင်းရမယ်... မင်း ပြန်လာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ငါ ကူညီပေးမယ်..." ကုအန်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်က မငြင်းဆန်ရဲတော့ဘဲ သဘောတူလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က သူ့ကို ရက်အနည်းငယ် အနားယူခွင့် ပေးလိုက်ပြီးနောက် မဟာတာအို လမ်းစဉ်ဆီသို့ စေလွှတ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအစီအစဉ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်က မဟာတာအို လမ်းစဉ်ကို စတင် မျှော်လင့်လာတော့၏။ ထိုနေရာက ဘယ်လို နေရာမျိုးလဲ။</p> <p> </p> <p>သူက ဝူရှီအတွက် နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်က လမ်းခရီးတစ်လျှောက် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ခွင့်ပြုကာ ဆရာဖြစ်သူက သူ့ကို တကယ်ပင် လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။ သို့သော်လည်း သူ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်နှင့် ဆရာဖြစ်သူက လက်ဝတ်ရုံစကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို မဟာတာအို လမ်းစဉ်ဆီသို့ စေလွှတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဩော်... သူ့ကို ဒီလို လွှတ်လိုက်တာလား...</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်၏ အာရုံခံစားမှုများက အသုံးမဝင် ဖြစ်သွား၏။ သူက မျက်လုံးများကို တင်းကြပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာပြီးနောက် သူ၏ ခြေထောက်များက ခိုင်မာသော မြေပြင်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အာရုံခံစားမှုများက လျင်မြန်စွာ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားကာ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရှေ့တွင်ကား ကျယ်ပြောလှပြီး အဆုံးအစမဲ့သော ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် တာအိုဆန္ဒ ချီပင်လယ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေ၏။ သူက ဥက္ကာပျံတစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး အလွန် သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ တာအိုဆန္ဒ ချီပင်လယ်ကြီး၏ အလွန်ရှိ အမှောင်ထုက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီး သူ့ကို အချိန်မရွေး ဝါးမျိုသွားနိုင်မည့်အလား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ခမ်းနားတဲ့ တာအိုဆန္ဒပဲ..."</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်က ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ နောက်ဆုံး လက်ကျန် ငြင်းဆန်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော နေရာမျိုးတွင် ကျင့်ကြံရမည်ဆိုလျှင် သူက အန်ရှင်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ကျော်ဖြတ်နိုင်ကောင်း ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ထွက်ခွာသွားခြင်းက သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ အတွင်း၌ ပိုမို တိတ်ဆိတ်သော လေထုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့၏။ သူ့ကို ကုအန်က လေ့ကျင့်ရန်အတွက် မဟာတာအို လမ်းစဉ်ဆီသို့ စေလွှတ်လိုက်ကြောင်း သိရသောအခါ လူတိုင်းက အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူက သေချာပေါက် ပိုမို မောက်မာလာပေလိမ့်မည်။ သူတို့က သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်နှင့် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်တော့သော်လည်း ပိုမို ကြီးမားလာသော ကွာဟချက်ကြောင့် အလှောင်ပြောင်ခံရခြင်းမျိုးကို သူတို့ အလိုမရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေက သီးသန့် ကျင့်ကြံအားထုတ်သည့် ကာလတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။</p> <p>လူသားကမ္ဘာကလည်း ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းများ ပိုမို များပြားလာသည်နှင့်အမျှ တာအိုခုံရုံး၏ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းများ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ပြင်ပကောင်းကင်အပေါ် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုများ ပျက်ပြားသွားခဲ့ကာ လူသားကမ္ဘာမှ ဂိုဏ်းများက တပည့်များကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ပြင်ပကောင်းကင်သို့ စေလွှတ်ခဲ့ကြသဖြင့် ခေတ်သစ်၏ ပထမဆုံးသော ပြင်ပကောင်းကင် ရူးသွပ်မှုလှိုင်းကို အစပျိုးပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပြင်ပကောင်းကင် အမတအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက ပြင်ပကောင်းကင်သို့ သွားရောက်နိုင်ခွင့် ရှိသော်လည်း ယခင်က တာအိုခုံရုံးကြောင့် ကျင့်ကြံသူများ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်ပကောင်းကင်သို့ သွားရောက်သော ကျင့်ကြံသူ ပိုများလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ ကြယ်များကို စတင် သိမ်းပိုက်လာကြ၏။ အချို့က ပြင်ပကောင်းကင်သို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး အချို့က ထိုနေရာတွင် ကမ္ဘာငယ်များ သို့မဟုတ် ကျင့်စဉ်နယ်မြေများကို ဖွင့်လှစ်ကြကာ အချို့က ဂိုဏ်းများကိုပင် တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူသားကမ္ဘာသည် နှစ်တစ်သန်းအတွင်း မကြုံစဖူးသော ထွန်းကားသည့် ခေတ်ကာလတစ်ခုကို တွေ့ကြုံနေရ၏။</p> <p>ဤအခြေအနေတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်၏ စာမျက်နှာများကို လှန်လိုက်သကဲ့သို့ နှစ်တစ်သိန်းမှာ ခြေရာလက်ရာမကျန် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်တစ်သိန်း အတွင်းတွင် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ၌ ဖူယိုသရဲမယ်တော်မှလွဲ၍ အနိမ့်ဆုံးသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ တာအိုဆန်းကြယ်အမတအဆင့် ဖြစ်ပြီး အန်ရှင်းက လွတ်ငြိမ်းရာအမတအဆင့်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိခဲ့ကာ ဝူရှီ၏ တပည့်များထဲတွင် ပထမဆုံး လလွတ်ငြိမ်းရာအမတ  ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p>အသက် ငါးသောင်းငါးထောင်အရွယ် အနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ တစ်ပါး၊ မည်မျှပင် တောက်ပလိုက်သနည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အန်ရှင်း၏ ဂုဏ်သတင်းက လူသားကမ္ဘာတွင် ပြန့်နှံ့သွားခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က သူမကို လောကရှိ ပါရမီရှင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြနိုင်ပြီး ၎င်းက သူ့ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေသလို ပိုမို ကြိုးစားကျင့်ကြံရန်လည်း တွန်းအားပေးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လွတ်ငြိမ်းရာအမတသို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် ရာစုနှစ်တွင် အန်ရှင်းက နောက်ဆုံး၌ မျက်စိကျစရာ တပည့်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က အမည်ပေးနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အသက် ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ် တစ်ဦးကို သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေသို့ သူမက ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤကလေးငယ်သည် ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်းမှ လာရောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ကိုးပါး တိုက်ကြီးမှ မိဘမဲ့ ကလေးငယ် တစ်ဦးဖြစ်ကာ သူ၏ မိဘများမှာ မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ အန်ရှင်း ဝင်မပါခဲ့လျှင် သူလည်း သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအဖြစ်အပျက်က ကုအန်ကို အတိတ်က အန်ဟောင်အား သတိရသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို အန်ကျီကျိုက်လို့ နာမည်ပေးလိုက်ကြတာပေါ့"</p> <p>ကုအန်က အန်ရှင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေသော ကြောက်ရွံ့နေသည့် ကလေးငယ်ကို ကြည့်၍ ရေရွတ်လိုက်၏</p> <p>။</p> <p>အန်ရှင်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မက လွတ်ငြိမ်းရအဆင့်ကို ရောက်ခါစမို့လို့လား..."</p> <p> </p> <p>ကုအန်က ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်၏။ "သူက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ မတူဘဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကနေ ကင်းဝေးဖို့ ငါ မျှော်လင့်လို့ပါ... ပြီးတော့ ဒီဘဝမှာ သူက လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ သူ့ကိုယ်သူအတွက်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save