Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရှင်ကျန်းယန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ယွင်ရှောင့် မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် စူးရှပြီး အေးစက်သောအလင်းတစ်ခု လင်းလက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော အနှစ်သာရများမှာ နတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား ကန်ထဲမှ သွေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွား၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ နတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သားရဲဆန်သော ပုံသဏ္ဌာန်မှာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး လူသားကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က သူ၏နားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိကပ်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အရှင်ယန် အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ကန်ထဲမှ နတ်ဆိုးမှာ မျက်လုံးမှိတ်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏အမူအရာမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်နေသည်။ အဖြေမပေးဘဲ သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အရှင်ယန် ပြဿနာနည်းနည်း ရှိနေတယ်။ အမည်မသိ ပညာရှင်တစ်ယောက်က ကူဝူအင်ပါယာထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီး ကြယ်လပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေကလာတဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ ရွှေပေလွှာကို ခိုးယူသွားတယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီလူရဲ့ စွမ်းအားက ထူးကဲတယ်။ အရှင်ကျယ်တောင် သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကန်ထဲမှ နတ်ဆိုးမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး သွေးရောင်မှာ လှိုင်းများ လှိမ့်နေသည့်အလား မျက်ဆံများကို မမြင်ရပေ။ တဖြည်းဖြည်း မျက်ဆံနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ လက်သည်းခွံအရွယ် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတော်စင်နယ်ပယ်လား။ ဒီနေ့ခေတ် ကမ္ဘာလောကမှာ သူတော်စင်တွေ အများကြီး ရှိနေတာလား။ ရှာဖွေဖို့ လွယ်ကူသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>အရှင်ယန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလူက အရမ်းငယ်တယ်။ ကျွန်တော့် ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် သူက မကြာသေးခင်က ခေါင်းကြီးပိုင်းသတင်းတွေမှာ ပါနေတဲ့ ကူဖေးယန်ရဲ့ ပြန်ဝင်စားခြင်းနဲ့ အရမ်းတူတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကူဖေးယန် ပြန်ဝင်စားတာလား"</p> <p> </p> <p>အရှင်ယန်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူက လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သူက နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ ရွှေပေလွှာကို ဘာလို့ ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ သူက ငါတို့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်စွက်ဖက်ချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီကိစ္စက မတော်တဆနဲ့တူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကူဖေးယန် ကူဝူအင်ပါယာကို ရောက်လာတာက သေချာပေါက် မတော်တဆမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွင်းရူယွင်နဲ့ ပတ်သက်နေမှာကို ပိုစိုးရိမ်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဆံများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ့အတွင်း၌ စိတ်ခံစားမှု လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ထသွားပြီး ခန့်ညားပြီး သိမ်မွေ့သော ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ယန်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"အင်ပါယာအာဏာရဲ့ လောကီအပြောင်းအလဲက ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေပဲ ပြောပလောက်စရာ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ခင်ဗျားပြောတာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အင်ပါယာအာဏာရဲ့ အပြောင်းအလဲက လောကီရေးရာကျမ်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>အရှင်ယန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"လောကီရေးရာကျမ်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက အရေးကြီးလို့လား။ ဒီလောက်နှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီ။ ဘယ်သူကော နားလည်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီဘဝမှာ မင်းနဲ့ငါတင် မကဘူး၊ မျိုးဆက်ဆယ်ဆက် တစ်ရာလောက် လက်ဆင့်ကမ်းရင်တောင် ဘယ်သူမှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီဟာက မှန်ထဲက ပန်းတစ်ပွင့် ရေထဲက လတစ်စင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါဆို အရှင်ယန်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းက... ကူဖေးယန်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ဖို့လား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က သတိဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အခုလောလောဆယ်တော့ ထားလိုက်ကြစို့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရမယ်။ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကျွင်းရူယွင်ရဲ့ ဘက်ကို အင်ပါယာအာဏာ အပြောင်းအလဲဖြစ်အောင် ကူညီဖို့သက်သက်ပဲဆိုရင် သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်။</p> <p> </p> <p> ဘယ်သူပဲ ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ကို နည်းနည်းလေးတောင် ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူသာ ဝူရှားတောင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်ရင်တော့ သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ဆန္ဒ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အရှင်ယန်၏ ပတ်ပတ်လည်မှ သွေးများမှာ လှည့်ပတ်ပြီး လှုပ်ရှားလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကန်တစ်ခုလုံးကို မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေပြီး သွေးများကို ထိတ်လန့်တကြား လှိုင်းထစေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က…   "အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ခေါင်းဆောင်ဆီကို အရင်ဆုံး အစီရင်ခံပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>အရှင်ယန်က... "သွားလိုက်ပါ။ ဒီကိစ္စကို မင်းကိုယ်တိုင် စဉ်းစားသင့်တယ်။ အရာအားလုံးကို ငါ့ကို မေးစရာမလိုဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုပဲ နားလည်ထား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကောင်းပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် တစ်ခုရှိသေးတယ်။ အဲဒါက နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ ရွှေပေလွှာနဲ့ ပတ်သက်တယ်..."</p> <p> </p> <p>အရှင်ယန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီအကြောင်း မင်း စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စအတွက် နတ်ဆိုးဘုရင်က သေချာပေါက် ချိုးဖျက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ လသုံးလွှာကန့်သတ်ချက်ကို ချမှတ်ထားလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီကန့်သတ်ချက်ကို ဘယ်လိုချိုးဖျက်ရမလဲဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်က နတ်ဆိုးအနည်းငယ်ပဲ သိတယ်။ ကန့်သတ်ချက်ကို အတင်းအကျပ် ချိုးဖျက်ရင် ရွှေပေလွှာက ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>သိပြီ။ အဲဒီနတ်ဆိုးက ဒီလောက်တောင် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်တာ မအံ့ဩတော့ဘူး...</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက လသုံးလွှာ ကန့်သတ်အစီအရင်ကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး အမှန်ပင် ထိုသို့ဖြစ်သည်။ အတွင်းမှ သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အရှင်ယန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီသွေးက တော်တော်ကောင်းတယ်။ သိုင်းပညာရှင်သွေးတောင် ပါနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကို ယူလာတာ ကြာနေပြီ။ ငါစိတ်မရှည်တော့ဘူး။ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် မင်းစောစော ယူလာရမယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားများတွင် ကဲ့ရဲ့သော အသံနှင့် မလွန်ဆန်နိုင်သော ဩဇာအာဏာ ပါဝင်နေ၏။ ကျိထိုက်ချင်မှာ အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်ခံရပုံရပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက သူ့လက်စကို လှုပ်လိုက်ရာ တိုင်များပေါ်မှ မီးတောက်အားလုံးမှာ ဟုတ်ခနဲ ငြိမ်းသွားပြီး ဂူမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည်ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်တစ်ခုလုံးမှာ လည်ပတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဆံများမှာ ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီး သူက မြေအောက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ဂူမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားပြီး ခြံဝင်းမှ အစီအရင်ကို ပိတ်လိုက်ကာ လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက ခြေသုံးလှမ်းမျှ လှမ်းပြီးနောက် တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွား၏။ သူ၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သေလောက်အောင် ဖြူဖျော့သွားပြီး စကားထစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း..."</p> <p> </p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ယွင်ရှောင်မှာ အမူအရာမရှိဘဲ ရပ်နေသည်။ သူက ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် တမင်တကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အရှင်ကျိထိုက်ချင် ကျွန်တော် ဒီမှာ အသစ်ပါ။ နားမလည်တာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ခင်ဗျားကို မေးခွန်းအချို့ မေးချင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်မှာ ခဏတာမျှ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း သူက လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ။ ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွန်တော် မေးခွန်းတွေတောင် မစရသေးဘူး။ ခင်ဗျားက နှစ်ခုတောင် မေးပြီးပြီလား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီနေရာက ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်ပဲ။ မင်းရဲ့ နောက်ခံက မသိရဘူး။ ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်ရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက မေးခွန်းတွေ ပိုမေးရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ခဏစောင့်ကြစို့။ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်းဖြေလိုက်… မဟုတ်လို့ ကျုပ် စိတ်မပျော်ရွှင်ရင် အကျိုးဆက်တွေက ပြင်းထန်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများက သူ၏အရေပြားနှင့် အရိုးများကို ထိုးဖောက်ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ကာ အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နေသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>ဤခံစားချက်က သူ့အား ရေခဲဂူထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်အလား ခံစားရစေပြီး သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ အလုံးလိုက် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသည်။ အကူအညီတောင်းရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် သူဘာပဲလုပ်လုပ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လည်ပင်းညှစ်ထားသည့်အလား အသံမထွက်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>မကြုံစဖူးသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာပြီး သူ၏ယုံကြည်မှုနှင့် သတ္တိကို အဆက်မပြတ် ဖျက်ဆီးနေသည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ရှေ့မှ လူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ဆန္ဒကိုသာ လိုက်နာရမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွင်းရူယွင် အခု ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး စကားထစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း... မင်း... မင်း တကယ်ပဲ... အဲဒီ... အဲဒီ အရှင်သခင်လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ အမှောင်ဖုံးသွား၏။ သူက အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းက ငါ့ကို မေးနေတာလား… ငါက မင်းကို မေးနေတာလား"</p> <p> </p> <p>နိမ့်သော အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျိထိုက်ချင်၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားပြီး သွေးတစ်လုပ် သူ၏လည်ချောင်းသို့ တက်လာသည်။ သူက မအန်ထုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ခြေသုံးလှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ဘက်က သူတော်စင်တစ်ပါးဖြစ်လျှင်တောင် အော်ဟစ်သံတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ့အား ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရှေ့တိုးလာပြီး သူ၏ခန့်ညားသောအရှိန်အဝါက သူ့အပေါ် ဖိနှိပ်လာသည်။ သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွင်းရူယွင် အခု ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က နောက်တစ်ကြိမ် မဆင်မခြင် မလုပ်ဝံ့တော့ဘဲ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သူ အခု အဆင်ပြေပါတယ်။ သူ ဘာမှမဖြစ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"အိုး တကယ်လား။ မင်းက သူနဲ့ အများကြီး မတည့်ဘူးထင်တယ်။ အိမ်တော်အောက်က ဂူထဲမှာ မင်းပြောခဲ့တဲ့ အင်ပါယာအာဏာ အပြောင်းအလဲအကြောင်းက ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟမ် မင်း..."</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူအကြောက်ဆုံးအရာမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို တစ်လမ်းလုံး လိုက်လာခဲ့ပြီး ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချွေးစက်များမှာ သူ၏နဖူးပေါ်မှ စီးကျလာပြီး သူ့စိတ်မှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"မင်းလိမ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် မပြောဖို့ ရွေးချယ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ သည်းခံမှုက အရမ်းအကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ငါ မင်းကို စဉ်းစားဖို့ အသက်သုံးရှိုက်စာပဲ ပေးနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"တစ်"</p> <p> </p> <p>"ငါပြောမယ် ငါပြောမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က "တစ်" ဟူသော စကားလုံးကို ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ့နှလုံးသားမှာ လုံးဝ ကြေမွသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက သူ့နောက် တိတ်တဆိတ် လိုက်လာနိုင်လျှင် သူ့အား သတ်ခြင်းမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သတ်ခြင်းကဲ့သို့ လွယ်ကူလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အခြားအရာအားလုံးမှာ မှေးမှိန်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကူဝူအင်ပါယာရဲ့ ဧကရာဇ်က သေခါနီးနေပြီ။ သူ့နေရာ ဆက်ခံဖို့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းနှစ်ယောက် ရှိတယ်။  </p> <p> </p> <p>မင်းသားသုံး ပိုင်ကန်းကဲနဲ့ မင်းသားကိုး ပိုင်ဝူချန်တို့ပဲ။ သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။</p> <p> </p> <p> နှစ်ယောက်လုံးက အုပ်စုဖွဲ့ထားရုံသာမက ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်တောင် ရာဇပလ္လင်အတွက် ပွင့်လင်းစွာနဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်ရဲ့ ဇနီး မင်းသမီးရှောင်ယွဲ့က မင်းသားကိုး ပိုင်ဝူချန်နဲ့ အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေးကောင်းခဲ့တော့ ကျွင်းရူယွင်က ပိုင်ဝူချန်ရဲ့ ဘက်မှာ ရပ်တည်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မကျေနပ်ဖြစ်နေဟန်တူ၏။ အရှင်ယန် ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဤသို့ လောကီအင်ပါယာအာဏာ အပြောင်းအလဲများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော အခိုက်အတန့်မျှသာဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာသာလျှင် ထာဝရ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏တပည့်များထဲတွင် ကျွင်းရူယွင်မှာ အမြင့်ဆုံးပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး သူ၏ဓားသိုင်းသုံးခုကို ကျွမ်းကျင်သော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏သိုင်းပညာကို လျစ်လျူရှုပြီး ဤသို့သော ကိစ္စများတွင် သူ၏စွမ်းအင်ကို ဖြုန်းတီးနေသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် သူ၏အမူအရာမှာ ချက်ချင်း အမှောင်ဖုံးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်မှာ ဤအကြောင်းကို မသိဘဲ သူပြောလိုက်သည့်အရာဖြင့် တစ်ဖက်လူကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သူက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"အခု အုပ်စုနှစ်စုက အခြေခံအားဖြင့် အင်အားတူညီပြီး ဘယ်ဘက်ကမှ အသာစီးမရဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က... "ဘာလို့ ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်က ဒီလို လောကီကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်ရတာလဲ။ အဲဒီ လောကီရေးရာကျမ်းကြောင့်လား။ အဲဒါက ဘာလဲ"</p> <p>                                        </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် သူ့နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒါက နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုလို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် ဘယ်သူမှ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားစွမ်းရည်လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါဆို လောကီရေးရာကျမ်းက အခု ဘယ်သူ့ဆီမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မဆို မြေပြင်တုန်ခါစေသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူများမှာ သူတို့၏ မလုံလောက်သော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကြောင့် နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိသည်မှာ လုံးဝ ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ သူ၏အသိပညာနှင့် နားလည်မှုဖြင့် သူက ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒါက လက်ရှိဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လောကီဧကရာဇ်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေးနိုင်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အရှင် မင်း ဒါကို မသိလောက်ဘူး။ ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်ကလည်း ကူဝူအင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုကနေ ခွဲထွက်လာတာပဲ။</p> <p> </p> <p>အခု တော်ဝင်မိသားစုအပေါ် လွှမ်းမိုးထားပေမဲ့ မိသားစုအမျိုးမျိုးက အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ အများဆုံး ဖွဲ့စည်းထားတယ်။</p> <p> </p> <p> လောကီရေးရာကျမ်းကတော့ ဆက်ခံဖို့အတွက် အသုံးပြုတဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် အဲဒါက ဆက်ခံကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်က ဒီပစ္စည်းကို တော်ဝင်မိသားစုထဲမှာ အမြဲတမ်း ထားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ဒီပစ္စည်းကို မထိရဘူးလို့ သဘောတူထားတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သိပြီ။ နောက်မေးခွန်းက ပြန်လမ်းမဲ့နယ်မြေက ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ပြန်လမ်းမဲ့နယ်မြေလား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အတိအကျ တည်နေရာကို ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကို ရောက်ဖို့ ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်က အထူးလေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>သူက မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းက ပြန်လမ်းမဲ့နယ်မြေကို သွားချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘာလဲ သွားလို့မရဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မရဘူးဆိုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြန်လမ်းမဲ့နယ်မြေက သူ့နာမည်လို တစ်လမ်းသွား မဟုတ်ပေမဲ့ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များတယ်။ အတွင်းပိုင်းက ပူပြင်းလွန်းတယ်။ သတိမထားရင် အလွယ်တကူ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း အဲဒီကို ရောက်ဖူးလား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"ငါ ရောက်ဖူးတယ်။ ပြန်လမ်းမဲ့နယ်မြေက ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ နေရာတစ်ခုလိုပဲ။ အခုတော့ ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်အတွက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ထားတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ချွီဟုန်ယန်နှင့် လော့ယွင်ရှန်းတို့ သူတို့ထဲမှာ ပါဝင်သလားဟု တွေးမိသည်။ အကယ်၍ ဂူရှန်းရှန်းက သူ့ကို လိမ်ခဲ့လျှင် သူမမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save