Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၈၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ချန်ယွဲ့အိမ်တော်တွင် ရှေးဟောင်းပုံစံအဆောက်အအုံတစ်ခုရှေ့တွင် တင်းမာသော အငွေ့အသက်တစ်ခု လွှမ်းမိုးနေ၏။</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဒါဇင်ကျော်က ဝန်းရံထားသည်။ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင်တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ သူတို့ သေရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့်အလား အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ချွေးများမှာ သူတို့၏ နားထင်မှ စီးကျနေသည်။</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါက အကြီးအကဲထိုက်ချင်ကို တွေ့ချင်ရုံသက်သက်ပဲ။ မင်းတို့က ငါ့ကို အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်ရဲတယ်။</p> <p> </p> <p> ငါ မင်းတို့ကို မနှောင့်ယှက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါသုံးအထိ ရေတွက်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ ဘေးမဖယ်ရင် မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်"</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မောင်ဟောင်ခုံး မင်းက ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်ရဲ့ မဟာအကြီးအကဲပဲ။ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်ကို မလိုက်နာဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် ငါက မဟာအကြီးအကဲမှန်း သိမှတော့ မင်းတို့က ငါ့ကို နာမည်တပ်ပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ခေါ်ရဲသေးတယ်။ မင်းတို့ သေသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ထိုလူမှာ အံ့အားသင့်သွား၏။ သူက ရင်ဘတ်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းလူသတ်တယ် မောင်ဟောင်ခုံး… မင်းက ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ကို သတ်ရဲတယ်။ မင်းသေသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့အားလုံး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်လိုသော အလင်းရောင်တစ်ခု မောင်ဟောင်ခုံး၏ မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မရှင်ချင်ဘူးဆိုမှတော့ မင်းတို့အားလုံး သေသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူက တိုက်ခိုက်မှုများစွာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ချင်းစီမှာ သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုစီ ဖြစ်နေသည်။ လူအချို့မှာ နေရာမှာပင် သေဆုံးသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများမှာ ချက်ချင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် ငါတို့ မျိုးဆက်တူညီတာကို ထောက်ထားပြီး ငါ မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို အခုလောလောဆယ် ချမ်းသာပေးမယ်။ ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါက လူတိုင်းကို လွင့်စင်သွားစေသည်။ ထို့နောက် အိမ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင်များမှာ ရှေ့ဆက်မတိုးဝံ့ကြတော့ပေ။ သူတို့ထဲမှအချို့မှာ အားဖြည့်ရန် လေထဲသို့ ဝှစ်ခနဲ ပျံတက်သွားကြသည်။ အချို့မှာ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြည့်ရန် ကျန်ရစ်နေပြီး အတွင်းသို့ မဝင်ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံး အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ရှေ့ခန်းမကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်နှင့် သူက အခန်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ကျိထိုက်ချင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အိပ်မောကျနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲထိုက်ချင်"</p> <p> </p> <p>သူက ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်ပြီး အဖြေမရသောအခါတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲထိုက်ချင် အိပ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက ထပ်ခေါ်လိုက်သော်လည်း အဖြေမရပေ။ သတ်ဖြတ်လိုသော အလင်းရောင်တစ်ခု သူ၏မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း သတိထားနေသည်။</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးမှာ သူ ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်သောအခါတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့လက်များမှာ ခဏတာမျှ တုန်ခါသွားသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူက လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာပြီး စိုးရိမ်သော အမူအရာကို ပြသကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အကြီးအကဲထိုက်ချင် ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က... "ဒါက မဟာအကြီးအကဲပါလား။ ကျွန်တော် အခု အများကြီး ကောင်းလာပြီ"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒါ ကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ခင်ဗျားရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အကြီးအကဲ တခြားဘာမှ မရှိရင် အကြီးအကဲက ပြန်ပြီး စောစော အနားယူသင့်တယ်။ ခင်ဗျား အရမ်းပင်ပန်းသွားရင် ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်က ပရမ်းပတာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက သူ့လက်စကို လှုပ်ပြီး အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါပင်ပန်းနေတာက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ။ သူက ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်က တိုက်ပွဲတိုင်းကို အနိုင်ရခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အကြီးအကဲ ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေသာ မရှိခဲ့ရင် ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်က အခုလို သာယာဝပြောနေမှာလား။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ကျန်ရှန်းက ဘာလုပ်ခဲ့လဲ။ သူက ဘာဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ ရှိနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွား၏။</p> <p>  </p> <p>"မင်းက အမှားအမှန်ကို နားလည်ပြီး အကြောင်းအကျိုးကို သိတဲ့သူပဲ။</p> <p> </p> <p>ငါမဟာအကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့တောင် မင်းကို တွေ့ဖို့ ပိုင်ကျန်ရှန်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက်လိုတယ်။ သူက ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါ... ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ ငါဝင်လာတုန်းက ဟန့်တားခံလိုက်ရတယ်။ ဒေါသထွက်ပြီး ငါမဝင်ခင် လူအချို့ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က စကားထစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါ... ဒါ..."</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အကြီးအကဲထိုက်ချင်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆိုရင် သတိမထားမိတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်၏ မျက်လုံးများမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လင်းလက်သွား၏။ သူက အလျင်အမြန် ခေါင်းလှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွန်တော့် ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်။ ကျွန်တော် အခုလေးတင် တကယ်ပဲ အိပ်မောကျနေတာ။ မဟာအကြီးအကဲက ကျွန်တော့်ဘေးကို မလာခဲ့ရင် ကျွန်တော် နိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါဆို ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း တိတ်တဆိတ် ကုသချင်တယ်။ အကြီးအကဲ ခင်ဗျားလည်း ပြန်ပြီး စောစော အနားယူသင့်တယ်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပင်ပန်းမခံပါနဲ့၊ ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးက ခင်ဗျားကို လိုအပ်နေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အကြီးအကဲထိုက်ချင်ရဲ့ ကုသမှုကို နှောင့်နှေးစေမှာ စိုးလို့ မင်းကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူက လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသော်လည်း တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါနဲ့ အကြီးအကဲထိုက်ချင်ကို မေးချင်တာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဝူရှားတောင်ပေါ်က ချိပ်တံဆိပ် အက်ကွဲသွားတုန်းက အဲဒီကနေ လွတ်မြောက်လာတဲ့ နတ်ဆိုးက သေသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်၏ မျက်နှာမှာ သေလောက်အောင် ဖြူဖျော့သွား၏။ သူက အတင်းအကျပ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဟီး သေသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"အိုး တကယ်လား"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ဆန္ဒမရှိပုံရသည်။ သူက အိပ်ရာဘေးသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါ မေ့သွားလုနီးပါးပဲ။ မကြာသေးခင်က ငါကုသဆေး မြင့်မြတ်တဲ့ ဆေးတစ်ချို့ ရခဲ့တယ်။ အသုံးဝင်မလားဆိုတာ မသိဘူး။ အကြီးအကဲထိုက်ချင်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို တစ်ချက်ကြည့်ပါရစေ"</p> <p> </p> <p>သူက လက်ဆန့်ပြီး ကျိထိုက်ချင်၏ စောင်ကို ဆွဲချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖတ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ဆတ်ခနဲ သူ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွန်တော့် ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်ပေမဲ့ အခု အဆင်ပြေနေပါပြီ။ ရက်နည်းနည်းလောက် အနားယူပြီးရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ မဟာအကြီးအကဲရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ဆေးကို မဖြုန်းတီးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံး၏ မျက်ဆံများမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး ကျိထိုက်ချင်၏ လက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အကြီးအကဲထိုက်ချင်ရဲ့ စွမ်းအားက အတော်လေး ပြန်ကောင်းလာပြီပဲ။ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာကို ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ကောင်းလာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ခပ်အပြုံး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"တခြားဘယ်လို လုပ်နိုင်မှာလဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အကြာက ကျွန်တော်က အထွတ်အထိပ်သန့်စင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကံကောင်းစွာ ရခဲ့တယ်။ အဲဒါကို သောက်ပြီးနောက် အမှန်တကယ်ပဲ အံ့ဖွယ်ကောင်းအောင် ထိရောက်ခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက ညင်သာစွာ "အိုး" ဟု ဆိုပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါဆို အဓိပတိသန့်စင်ဆေးလုံးပါလား အံ့ဩစရာတော့ မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က သူ့လက်ကို တွန်းဖယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မဟာအကြီးအကဲက ပြန်မသွားတော့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါ ပြန်သွားရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ အရမ်းစိတ်ဓာတ်ကျနေတယ်။ ပိုင်ကျန်ရှန်းက ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။</p> <p> </p> <p>ငါ့မှာ မကျေနပ်မှုတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ပြောစရာလူ မရှိဘူး။ အကြီးအကဲထိုက်ချင်နဲ့ စကားရှည်ရှည် ပြောဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>သူက စောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ မကောင်းဘူး၊ ကျွန်တော် တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ အတူအိပ်ရတာ မကြိုက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က အလျင်အမြန် မောင်ဟောင်ခုံး၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက လေထဲတွင် မှုန်ဝါးဝါးပုံရိပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီး စောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆွဲချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အလွန်စူးရှသော ဓားတစ်လက် ခုတ်ပိုင်းထွက်လာသည့်အလား နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ချွင်"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက ဓားဖျားကို သူ့လက်ငါးချောင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အကြီးအကဲထိုက်ချင် ဒါက ဘာသဘောလဲ"</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ၏မျက်ဆံများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး ဓားဖျားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သွေးကဲ့သို့ နီရဲပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ သွေးမရှိတော့ပေ။ သူက အိပ်ရာပေါ်မှ ခုန်ချပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"အကြီးအကဲထိုက်ချင် ငါတို့ စကားကောင်းကောင်းတောင် မပြောရသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ကျိထိုက်ချင်မှာ ရိုက်ခံလိုက်ရပြီး အိမ်မှ မီတာပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားကာ သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိထားပြီးသားဖြစ်ရာ မောင်ဟောင်ခုံး၏ ပြိုင်ဘက် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အကြီးအကဲ အကြီးအကဲ ခင်ဗျား ဘာလုပ်တော့မလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ။ အကြီးအကဲထိုက်ချင်က ငါ့ကို အရင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဟက် ငါက ဆေးပို့ဖို့ စေတနာကောင်းနဲ့ လာခဲ့တာ။ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်လဲ"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက ဆိုးရွားစွာ ပြုံးပြီး တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏မူလထိတ်လန့်မှုကြားတွင် ကျိထိုက်ချင်က လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မဟာအကြီးအကဲက အဲဒီနတ်ဆိုးရဲ့ တည်နေရာကို သိချင်ရုံသက်သက်ပဲ။ မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် ငါတို့ ဘယ်တော့မှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက လှစ်ခနဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ကျိထိုက်ချင်ကို ဖမ်းဆွဲကာ အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါဆို မင်းက အဲဒီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပညာရပ်အကြောင်း တကယ် သိပြီး သင်ယူခဲ့တာပေါ့။ မြန်မြန်ပြော အဲဒီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်က အခု ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က သူ့အား စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါပြောပြီးရင် ငါအသက်ရှင်မယ်လို့ မင်းထင်နေလား"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း မမိုက်ပါဘူး၊ ဟုတ်ပါတယ် မင်းအသက်မရှင်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းအမြန်သေနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"ဒါဆို ငါ့ကို သတ်လိုက်။ ငါ့ဆီက စကားတစ်ခွန်းတောင် ထွက်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့"</p> <p> </p> <p>"သေချင်တာလား။ ဒီလောက်မလွယ်ဘူးကွ"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက သူ့လက်ငါးချောင်းကို သူ၏ပခုံးရိုးများထဲသို့ နှိုက်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆွဲကာ နေရာမှ လင်းလက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က သူ့ကို တောင်တန်းတစ်ခု၏ အတွင်းပိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကျပန်းနေရာတစ်ခုတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဓားစွမ်းအင်များစွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ကျိထိုက်ချင်၏ ခြေလက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေပြီး အဆက်မပြတ် ကျိန်ဆဲနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို ဒီလောက်နှစ်တွေကြာအောင် သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ငါအဆုံးသတ်ကောင်းတစ်ခု မရဘူး။ မင်းလည်း အဆုံးသတ်ကောင်းတစ်ခု ရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် လုံးဝ သစ္စာရှိတာလား။ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုကရော ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက သူ၏မျက်နှာကို နင်းချေပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း ငါ့ဆီကနေ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုကို ဖုံးကွယ်ရဲတယ်။ ပြီးတော့ မင်းကိုယ်မင်း သစ္စာရှိတယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်။ မင်းက သေဒဏ်တစ်ထောင်ကျသင့်တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>"ဖွီ"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က မြေကြီးတစ်လုတ်ကို တံတွေးထွေးထုတ်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘယ်သူက တစ်သက်လုံး ခွေးတစ်ကောင်လို နေချင်မှာလဲ။ ငါလည်း တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းကို ခွေးတစ်ကောင်လို နင်းချေမယ့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား ဒါက နောက်ဘဝမှာပဲ ဖြစ်နိုင်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးက သူ၏ခြေထောက်ကို နင်းချလိုက်ပြီး ကျိထိုက်ချင်၏ ဦးခေါင်းကို ရွှံ့ထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။ သူက အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိနင်းပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကောင်းကင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ဘယ်မှာလဲ။ ပြောစမ်း ပြောစမ်း"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က အံကြိတ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောဘဲ သေတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အမြင်အာရုံမှာ ပိုပို မှုန်ဝါးလာသော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားပြီး အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လီယွင်ရှောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ဘယ်အချိန်က ရောက်လာသည်ကို သူမသိပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်မှာ သူသည် မြေကြီးနှင့် တောင်တန်းများထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေါင်းစည်းသွားသည့်အလား သူနှင့် မောင်ဟောင်ခုံးတို့နှစ်ဦးလုံး သူ့ကို လုံးဝ သတိမပြုမိကြပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ရုတ်တရက် ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဟားဟား"</p> <p> </p> <p>သူရယ်သည်ကို မြင်သောအခါ မောင်ဟောင်ခုံးမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်လာသည်။ သူက ရုတ်တရက် သူ၏ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းချလိုက်သည်။ နင်းချပြီးနောက် သူက ချက်ချင်း သတိထားနေပြီး အလျင်အမြန် လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ မရှိဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်… မင်းတို့ ဆက်လုပ်လို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>မောင်ဟောင်ခုံးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း မင်းက လူလား တစ္ဆေလား"</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့တွင် ဤသို့ တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာနိုင်သူများမှာ အားလုံး ပြိုင်ဘက်ကင်း အရှင်များဖြစ်ကြသော်လည်း သူ့ရှေ့မှ လူမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်သဖြင့် သူက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်နေသည်ဟု ချက်ချင်း ထင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု သူ့ထံသို့ လင်းလက်လာပြီး သူ၏ရှေ့မှ လူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။ သူက အံ့အားသင့်စွာ အော်သည်။</p> <p>   </p> <p>"လီယွင်ရှောင်"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောဘဲ သူက အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အမြင့်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအဘိုးကြီးက တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ အဲဒီအစား ကျိထိုက်ချင်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အမြန် သူ့ကို တားဆီးလိုက်။ ငါတို့ သူ့ကို လွတ်သွားခွင့်ပေးလို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းတို့ကြားက ရန်ငြိုးတွေက ငါ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ခဏတာမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စဉ်းစားလိုက်ရာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူက တိတ်ဆိတ်နေပြီး အဲဒီအစား ယွင်ရှောင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါဆို သခင်လေးယွင်က ငါ့ကို တွေ့ဖို့ လာတာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိထိုက်ချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း ငါနဲ့ ဘာလိုချင်လဲ။ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုနဲ့ ပတ်သက်တာလား။ မင်း ငါ့အတွက် မောင်ဟောင်ခုံးကို သတ်ပေးရင် ငါ မင်းကို ကောင်းကင်နတ်ဆိုးရဲ့ တည်နေရာကို ပြောပြမယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မလိုဘူး အဲဒါက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်။ ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ စိတ်အေးအေးထား မြန်မြန်ပြီးသွားမှာပါ။ နာကျင်မှာကို မကြောက်နဲ့"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save