Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၈၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">စားသောက်ဆိုင်ထဲက ပရမ်းပတာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>“မင်း ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်းသားကိုး ပိုင်ဝူချန်မှာ ခန့်ညားပြီး အသက်သုံးဆယ်ခန့် ရှိပုံရသည်။ သူက ယွင်ရှောင်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက သိုင်းအင်ပါယာအဆင့် ပိုင်ဆိုင်သည်။ သူက ယွင်ရှောင်ကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သော်လည်း ဤလူမှာ ထူးကဲကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းက ပိုင်ဝူချန်လား"</p> <p> </p> <p>"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်၏ ရှေ့မှ အစောင့်နှစ်ယောက်မှာ တစ်သံတည်း အော်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော မီးတောင်ကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ယွင်ရှောင်ကို အခက်အခဲဖြစ်စေရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူများဖြစ်ကြပြီး သူတို့က ယွင်ရှောင်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို ပိုင်ဝူချန်ထက် ပို၍ ခံစားနိုင်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့က ၎င်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်းသာ ခံစားရပြီး သိပ်မစိုးရိမ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ ကူဝူအင်ပါယာတွင် ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူနှစ်ဦးမှာ ပြဿနာအများစုကို ဖြေရှင်းရန် လုံလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူနှစ်ယောက်၏ ဖိနှိပ်စွမ်းအားမှာ ယွင်ရှောင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပေအနည်းငယ် လှည့်ပတ်နေပြီး ကချေသည်များ၏ စီးဆင်းနေသော ဝတ်ရုံများကို လေထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးမဲ့ နွေဦးအလှတရား မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ အံ့အားတသင့် အော်ဟစ်သံများကို ထွက်ပေါ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံး တစ်ချိန်တည်းတွင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သောအလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားကာ ရေကို နောက်တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်ချင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က ချက်ချင်းဆိုသလို သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"လာ ဒီမိတ်ဆွေကို နေရာပေးလိုက်"</p> <p> </p> <p>ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူနှစ်ဦးမှာ ထိုအခါမှသာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်းသားကိုးက ဤလူကို သူ့လက်အောက်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် စဉ်းစားနေကြောင်း သူတို့သိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မလိုဘူး။ ကျွင်းရူယွင် ဒီမှာရှိလား။ ငါ့ကို တွေ့ဖို့ ထွက်လာခိုင်းလိုက်"</p> <p> </p> <p>အခန်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ လူတိုင်း ပါးစပ်ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေကြသည်။ ပိုင်ဝူချန်ပင်လျှင် ခဏတာမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ခင်ဗျား သားမက်တော် ရူယွင်ကို သိလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အဖြေမပေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သူ ဒီမှာ မရှိဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ အခု ငါ့ကို တွေ့ဖို့ လာခိုင်းလိုက်"</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သိုင်းပညာရှင်အချို့မှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တက်လာပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးအပြည့်နှင့် လူတစ်ယောက်၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြမ်းတမ်းသောအလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်သွား၏။ သူက စားပွဲပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ရိုက်ချကာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကောင်လေး မင်း ငါ့လူတွေကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး ဘေးတိုက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းက သူတို့ပြောတဲ့ အရှင်ကျားသစ်လား"</p> <p> </p> <p>မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အမှန်ပဲ ငါပဲ။ ငါက မင်းသားကိုးရဲ့ အဓိကအိမ်တော်ထိန်းပဲ တာဝန်ယူရတာက..."</p> <p> </p> <p>"ဖောက်"</p> <p> </p> <p>သူစကားမဆုံးမီ သူ၏နဖူးပေါ်တွင် အပေါက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သွေးပေါက်မှာ အလွန် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သတိပေးချက်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းအင်ပါယာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှင်းပြမရနိုင်ဘဲ သတိပေးချက်မဲ့ သေဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲမှ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ယွင်ရှောင်က လှုပ်ရှားခဲ့ကြောင်း သိကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လက်မြှောက်ထားပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းက အပြင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်သူမျှ သူလှုပ်ရှားသည်ကို မမြင်လိုက်ပေ။ ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူနှစ်ဦးပင်လျှင် သူတို့၏ နှလုံးသားများတွင် တုန်ခါသွားပြီး အတော်လေး ကြောက်လန့်နေကြသည်။ သူတို့က အလျင်အမြန် ပိုင်ဝူချန်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ရပ်ပြီး သူ့ကို ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သတင်းပို့ရန် ပြေးတက်လာသော သိုင်းပညာရှင်များမှာ ကြက်သေသေသွားပြီး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်မှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်၏ မျက်နှာလည်း ဖြူဖျော့သွားပြီး သူက ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏ယခင်တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားသည်။ သို့သော် သူ၏ဘုရင်ဆန်သော အပြုအမူမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက အံကြိတ်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့လက်ကို ရုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"လူသတ်သမားက ပြန်သတ်ခံရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘာပြောချင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့အား အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါဘာပြောတာလဲ မင်းနားမလည်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်မှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း သူ့ရှေ့မှ လူသည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သိသောကြောင့်နှင့် သူ၏ အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ အစောင့်နှစ်ယောက်လည်း အလွန်သတိထားနေသည်ကို မြင်ရသောကြောင့် သူ၏အစောင့်နှစ်ယောက်မှာ တစ်ဖက်လူကို တားဆီးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှုမရှိကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျားသစ်က မင်းကို စော်ကားခဲ့ရင်တောင် သူ့ကို တိုက်ရိုက် သတ်စရာမလိုဘူးမလား။</p> <p> </p> <p>'ခွေးတစ်ကောင်ကို ရိုက်ရင်တောင် သူ့သခင်ကို ထည့်စဉ်းစားသင့်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားပုံလိုပဲ။ မင်းက ငါ့ကို အရမ်း အထင်သေးတာပဲကွ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ပြသနေ၏။</p> <p>  </p> <p>"ငါက မင်းကို အစကတည်းက အလေးအနက်မထားခဲ့ဘူး။ မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင် ထင်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်း..."</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်မှာ ဒေါသထွက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါသမှာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးသွားပြီး တိမ်များကဲ့သို့ လှိမ့်နေသည်။ သူက သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ချုပ်တည်းရန် ရုန်းကန်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>အာဏာရှိသော နေရာတွင် ရှိနေသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့အား ဤစကားမျိုး ပြောရဲသူ အလွန်နည်းပါးသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်၏ အကြီးအကဲများပင်လျှင် ဤသို့ စော်ကားပြီး အသရေဖျက်သော စကားများကို မပြောကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက လျင်မြန်စွာ သူ၏ဒေါသကို ချုပ်တည်းလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြေအနေမှာ အလွန် ပုံမှန်မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏ပတ်ပတ်လည်မှ ဤသိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ ပညာရှင်များမှာ သူတို့ကို သတ်ရန် ပြေးဝင်သွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့မှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။ မည်သူမျှ ရှေ့ဆက်မတိုးဝံ့ပေ။ ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူနှစ်ဦးပင်လျှင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မပြုလုပ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူတို့ကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး အလွန်ထိတ်လန့်နေပုံရသည်ကို သူထိတ်လန့်တကြား သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်၏ စိတ်မှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး သူ၏ရှေ့မှ လူသည် သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် အများကြီး ပိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ဒက်ခနဲ သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်းမှ ထူးချွန်သော တပည့်တစ်ဦးဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိပြီး သူပင်လျှင် မမီနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ထိတ်လန့်သွား၏။ ဤလူ ဘယ်ကလာသည်ကို သူလုံးဝ မသိပေ။ သူနှင့် ရန်ငြိုးရှိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ထို့နောက် သူက ဤလူကို သူ၏အုပ်စုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်နိုင်လျှင် ပိုင်ကန်းကဲနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် နောက်ထပ် အင်အားတစ်ခု ရှိလာမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူ၏နောက်ကွယ်မှ အင်အားကြီးမားသော အင်အားစုများကို သိမ်းသွင်းနိုင်လျှင် သူက ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်းသားများမှာ ပွင့်လင်းစွာနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ ရုန်းကန်နေကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အဆုံးအဖြတ်ပေးသော အခန်းကဏ္ဍတွင် ပါဝင်သည်မှာ ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိတ်ဆွေ ရှောင်ဝမ်က မဆင်မခြင် ပြုမူမိတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သူ့ကို နေရာတစ်ခု အမြန်ယူလာပေး"</p> <p> </p> <p>စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏သဘောထားကို ပြောင်းလဲပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မိတ်ဆွေက အရှင်ကျားသစ်ကို သတ်လိုက်မှတော့ အရှင်ကျားသစ်က သေရမယ့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိရမယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများက သူ၏ပတ်ပတ်လည်မှ သူ့အတွက် အသက်စွန့်ရန် ဆန္ဒရှိသော သိုင်းပညာရှင်များ၏ နှလုံးသားများကို အေးစက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွင်ရှောင်နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန်အတွက် ပိုင်ဝူချန်က ဤသို့သော ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မဆိုးဘူး မင်းတော်တော်လေး မြန်မြန်တုံ့ပြန်တာပဲ။ မင်းက တော်တော်လေး စရိုက်ရှိတဲ့ကောင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>သူက အခြေအနေကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီကောင် သေသွားမှတော့ ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်တော့ဘူး။ အောက်ထပ်က အမျိုးသမီးကို လွှတ်ပေးပြီး သူ့ကို ဒုက္ခမပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့ သေချာတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က သူ၏ရင်ဘတ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မိတ်ဆွေ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် ကူဝူအင်ပါယာမှာ ရှိနေသရွေ့ အဲဒီမိန်းကလေးကို ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်ရဲဘူး။</p> <p> </p> <p>ကျားသစ်က ဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မတွေးခဲ့ဘူး။</p> <p> </p> <p>ခင်ဗျားရဲ့ အချိန်မီ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ဝင်စွက်ဖက်မှုကြောင့် ကျွန်တော်က လူယုတ်မာကို အပြစ်ပေးရုံသာမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ရင် သူသာ ဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့ အလုပ်တွေကို ဆက်လုပ်နေခဲ့ရင် ကျွန်တော် မြို့တစ်မြို့လုံးရဲ့ ကျိန်ဆဲတာကို ခံရလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျားသစ်က သေသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူက ချက်ချင်းဆိုသလို ထောက်ခံစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ပတ်လည်မှ လူတိုင်း အေးစက်သွား၏။ လက်ရှိ ရှိနေသူတိုင်း ကျားသစ် ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သိကြသည်။ သူခိုးယူခဲ့သော လှပသော အမျိုးသမီးအားလုံးကို ပိုင်ဝူချန်က ပါရမီရှင်များကို ခေါ်ဆောင်ရန်နှင့် အင်အားစုအမျိုးမျိုးကို ပေးရန်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ၏နောက်ကွယ်မှလူမှာ ပိုင်ဝူချန်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခု သူက တခြားတစ်ယောက်အတွက် အပြစ်တင်ခံရပြီး သေဆုံးသွား၏။ သို့သော် လူတွေက သူသေတာ ကောင်းတယ်လို့ ပြောနေကြသည်။ တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်စရာကောင်း၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်မှာ တစ်ပိုင်း အဖြစ်မှန်မှာ တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း ပဲ့တင်ထပ်ပြီး လက်ခုပ်တီးကာ အော်ဟစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းလိုက်တာ သိုးမည်းတစ်ကောင်" "ဒီလူယုတ်မာက အရမ်းဆိုးရွားတယ်၊ သူ့ကို သတ်ပစ်သင့်တာကြာပြီ"</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ဖြောင့်မတ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ယခင် ယုတ်ညံ့မှုနှင့် ဝိုင်၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကာမဂုဏ်ခံစားမှုများတွင် နှစ်မြုပ်နေခြင်းနှင့် ခြားနားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကချေသည်များမှာ ဤလူများကို လုံးဝ မမှတ်မိသည့်အလား မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာပြီး ယွင်ရှောင်၏ ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။ ပိုင်ဝူချန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မိတ်ဆွေ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိနာမည်ကို မေးခွင့်ပြုပါ၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဘယ်ကလာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း သိစရာမလိုဘူး။ ကျွင်းရူယွင်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပြီး သူ့ကို လာခိုင်းလိုက်"</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားများမှာ အလွန် တည်ငြိမ်သော်လည်း မငြင်းဆန်နိုင်ဘဲ မလွန်ဆန်နိုင်သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်မှာ အလွန် အဆင်မပြေဖြစ်သွားပြီး သူ့စိတ်ခံစားချက်များနှင့် စွမ်းအင်များမှာ လှုပ်ရှားနေ၏။ သို့သော် သူက ၎င်းတို့ကို ချုပ်တည်းပြီး စိတ်ရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>" မိတ်ဆွေက သားမက်တော် ရူယွင်ကို သိလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘာလို့ မင်းဒီလောက် စကားရှည်နေတာလဲ။ ငါခုလေးတင် မင်းကို ချီးကျူးလိုက်တာနဲ့ မင်းအရူးလုပ်နေပြီလား။ မင်း ငါ့ရဲ့ သည်းခံမှုကို စားသုံးနေတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏အမူအရာ အေးစက်သွားသည်နှင့် ပွဲခင်းတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ ရုတ်ခြည်း ကျဆင်းသွားပြီး လူတိုင်း အေးစက်မှုကြောင့် တုန်ခါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူနှစ်ဦးပင်လျှင် သူတို့ ရေခဲဂူထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် တစ်ဖက်လူကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူတို့သည် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် အများကြီး သာလွန်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အမူအရာမှာ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး စူးရှသောအလင်းတစ်ခု သူ၏မျက်လုံးများမှ ပစ်လွှတ်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်မှာ ခေါင်မိုးကို ထိုးဖောက်သွားပြီး အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွင်းရူယွင်ကို ပြောလိုက်… ငါ သူ့ကို မကြာခင် လာတွေ့မယ်”</p> <p> </p> <p>အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ယွင်ရှောင်၏ ပုံရိပ်မှာ စားသောက်ဆိုင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စကားတစ်ခွန်းသာ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ တုန်ဟီးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သူ... သူ ထွက်သွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>ပတ်ပတ်လည်မှ လူများမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p> သူတို့က အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ၎င်းသည် သူတို့၏ မျက်စိများ လှည့်စားခြင်းလား ဒါမှမဟုတ် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုလားဆိုတာ မသိကြပေ။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးအားလုံးမှာ ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ ပညာရှင်နှစ်ဦးအပေါ်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်က လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>"ရှူး"</p> <p> </p> <p>သက်ပြင်းချသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ ကြာမြင့်စွာ ကြောက်ရွံ့မှု၏ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အရှင်တို့ အဲဒီလူရဲ့ စွမ်းအားက စောနက ဘယ်လောက်ရှိလဲ"</p> <p> </p> <p>ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။ သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်က ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွန်တော်တို့လည်း မသိဘူး။ ဒီလူက အဲဒီမှာ ရပ်နေတာပဲ။ အရှိန်အဝါတောင် မထုတ်လွှတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းအားကောင်းတဲ့ ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်တယ်။ အဆုံးမရှိတဲ့ ချောက်ကမ်းပါး ဒါမှမဟုတ် အဆုံးမဲ့ ပင်လယ်ကို ရင်ဆိုင်နေရသလိုပဲ ကြောက်စရာကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူအဆင့်က ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေပဲ။ အဲဒီလူက အဆင့်မြင့် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလား"</p> <p> </p> <p>အခြားလူက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကြယ်ခုနစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်တောင် ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ ဖိအားတစ်ခုကို မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ငါမမှားရင် ဒီလူက ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ"</p> <p> </p> <p>"ရှူး"</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူမှားသံများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူများစွာ၏ အမူအရာများမှာ ပြောင်းလဲသွား၏။ ယခုလေးတင် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါတွင် သူတို့သည် ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူတို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရီသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်လည်း အတော်လေး ကြောက်လန့်သွား၏။ သူက ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ဦးက ဘာဆိုလိုသလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ကူဝူအင်ပါယာက မယှဉ်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက မဆိုင်းမတွ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလူပြောခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးကို ကာကွယ်ဖို့ တပ်အင်အားကြီးကြီး ပို့လိုက်။ ကျန်တဲ့သူတွေ ငါနဲ့အတူ သားမက်တော် ရှုယွင် နေအိမ်ကို ချက်ချင်း လိုက်ခဲ့ကြ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save