Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရန်ငြိုးဟောင်းများနှင့် ရန်ငြိုးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ယွင်ရှောင်က ချက်ချင်းဆိုသလို ကောင်းကင်ယံတွင် မိုင်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီသော အမြင့်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးများဖြင့် နီရဲနေပြီး အဝေးသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးတွင် တစ်ကိုယ်တည်းရပ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းနေပြီး အေးစက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။ ထို့နောက် လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီကို ရောက်လာမှတော့ ထွက်သွားလို့ရမယ် ထင်နေလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင့် မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော နှလုံးသားမှာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့ ဧရာမလှိုင်းလုံးတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ့ကို မီးလောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်မီးတောက်မှာ သူ၏နောက်ကျောတွင် ဖီးနစ်ငှက်ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် စုစည်းသွားပြီး မီးတောက်များမှ ရွှေရောင်အလင်းများ ဖြာထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးမှော်စာလုံးများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဆည်းဆာဖြတ်ဓားမော့မှာ သူ့လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာပြီး အဆုံးမဲ့ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သေလိုက်"</p> <p> </p> <p>မှော်စာလုံးများနှင့် ဓားသင်္ကေတများစွာမှာ ဆည်းဆာဖြတ်ဓားမော့ပေါ်တွင် ပျံတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ဟိန်းဟောက်ပြီး ကြယ်ကြွေတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ကြယ်ကြွေ၏ အမြီးရှည်ကဲ့သို့သော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ်"</p> <p> </p> <p>ထိုပုံရိပ်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အံ့အားသင့်ပုံရသည်။ လှည့်ပြီး လက်မြှောက်ကာ လေထဲသို့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"စူးရှသောအလင်း"</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး သူ့လက်ထဲတွင် စစ်လှံတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အထက်မှ တောက်ပနေသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေကာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှော်စာလုံးများစွာ လှိမ့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှေရောင်လှံများနဲ့ စီးဆင်းနေတဲ့ အရိပ်တွေ"</p> <p> </p> <p>ထိုလူက ညင်သာစွာ အော်လိုက်ပြီး လှံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အလျားလိုက် လွှဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခုမှာ မီးတောက်များကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ယွင်ရှောင်၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်နှာမှာ ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ မီးကဲ့သို့ နီရဲနေ၏။ သူက ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေလိုက်စမ်း ထျန်းစစ်"</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>လက်နက်နှစ်လက်မှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ ဘက်ပေါင်းစုံသို့ ပြန့်ကျဲသွားကာ လူနှစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ကြားတွင် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု တည်ရှိနေသည့်အလား ကောင်းကင်ယံတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်မှာ ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် တုန်ခါသွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပေထောင်နှင့်ချီ၍ လွင့်စင်သွားပြီးမှ ထိခိုက်မှုကို ပျက်ပြယ်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး မင်းက တစ်ချိန်က ပုရွက်ဆိတ်လို သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ။ အခု ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေပြီလားကွ"</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ ရန်ငြိုးဟောင်းတွေနဲ့ ရန်ငြိုးအားလုံးကို ဖြေရှင်းကြစို့"</p> <p> </p> <p>သူ၏ဓားချက်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် ယွင်ရှောင်က သူ့ဒေါသကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ် ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာသည်ကို မသိသော်လည်း သူ့ကို သတ်ရန်မှာ ရိုးရှင်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ အလွန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ညာလက်ကို လှုပ်လိုက်ရာ ပေထျန်းနှင်းကြယ်ဓား သုံးဆယ့်ခြောက်လက်မှာ ပျံတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော ဓားများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးမဲ့ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နေသော အေးစက်သောအလင်းကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်တည်းရပ်နေသော တောင်ထိပ်သုံးဆယ့်ခြောက်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို နေရာတွင် အေးခဲသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်မှာ ဓားစွမ်းအင်ပင်လယ်ထဲတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူနှင့် စစ်လှံမှာ ဓားအလင်းများစွာကြောင့် ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ရွှေရောင်အစက်အပြောက်များစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် ပုံရိပ်ယောင်လား။ ငါလည်း သွေးလမျက်လုံး ပိုင်ဆိုင်တယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ကွ၊ ပြီးတော့ အဲဒါတင်မကဘူး..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူ၏ဘယ်နှင့်ညာမျက်လုံးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မတူညီသော အရောင်များ ပြသလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှာ ရှေးဟောင်းသားရဲတစ်ကောင်ပမာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး သူ၏ညာဘက်မျက်လုံးမှာ မင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေကာ မျက်ဆံပတ်လည်တွင် ရွှေရောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားစွမ်းအင်ပင်လယ်ထဲတွင် ထျန်းစစ်၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး အံ့ဩခြင်းအကြည့်ကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ အော်လိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းရဲ့ မျက်လုံးအတတ်..."</p> <p> </p> <p>"သေလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က စကားဖြုန်းရန် ပျင်းရိနေသည်။ သူက လက်မြှောက်ပြီး ဓားလွှဲကာ ကောင်းကင်ဓားပုံရိပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ဆန္ဒမှာ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်မှာ မာနမကြီးဝံ့တော့ပေ။ သူက စစ်လှံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းမဟာစာလုံးများစွာမှာ လှံပေါ်တွင် ကခုန်နေသည်။</p> <p>  </p> <p>"နတ်ဘုရားတွေက အလင်းသုံးသွယ်ကို ကြိုဆိုတယ်၊ ကိုယ်မရှိ၊ အကန့်အသတ်မရှိ"</p> <p> </p> <p>စွမ်းအားနှစ်ခုမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို စုတ်ဖြဲသွားသော ဧရာမ ကြက်ခြေခတ်ပုံ ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ပွဲ၏ စူးရှသော ဓားသွားပေါ်မှ ရှေးဟောင်းမဟာစာလုံးများမှာ ရွှေရောင်ရောင်ခြည်များစွာဖြင့် တောက်ပနေပြီး ဓားစွမ်းအင်ပင်လယ်မှာ ထိုရွှေရောင်အလင်းအောက်တွင် အဆက်မပြတ် ပျက်ပြယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နတ်ဆိုးမှော်စာလုံးများမှာ ဆည်းဆာဖြတ်ဓားမော့ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး ရွှေရောင် စည်းမျဉ်းစွမ်းအားနှင့် ရောယှက်ကာ ထိန်းညှိထားလေရာ သူတို့မှာ အညီအမျှ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဒါက ငါလိုချင်တာပဲကွ"</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်မှာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ မာနနှင့် ဩဇာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ထိုရင်းနှီးသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း လုံးဝ မရင်းနှီးသော အမူအရာတစ်ခုအလား သူ့နှလုံးသားမှာ သွေးထွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်လား… မင်းရဲ့ မျိုးဆက်ဆယ့်ရှစ်ဆက်လုံးကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်လိုက် ခွေးမသား"</p> <p> </p> <p>သူက ရုတ်တရက် သူ၏ရွှေရောင်နတ်ဆိုးဓမ္မခန္ဓာကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။ သူ၏ညာလက်မှာ လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်၍ ဓားကို ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေခဲနတ်ဆိုးနှလုံးသားမီးတောက်မှာ အဖြူရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ လက်လေးဖက်မှာ ချိပ်စည်းများ ဖန်တီးကာ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p> လက်ဝါးလေးခုမှာ တစ်ပြိုင်နက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် လေနှင့်တိမ်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများမှာ ရောယှက်ပြီး ထျန်းစစ်အပေါ် တစ်ပြိုင်နက် ဖိနှိပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် အားကောင်းပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်နေတဲ့ စွမ်းအားတွေလဲ… မင်းရဲ့ အသိပညာက အရမ်းစုံလင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသောအလင်းတစ်ခု ထျန်းစစ်၏ မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားသော်လည်း သူက မထိတ်လန့်ပေ။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခု သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ရေခဲကျောက်ကဲ့သို့ အပြာရောင်အလင်းတစ်ခု သူ့မျက်ခုံးများကြားတွင် လင်းလက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပြီး  အဆုံးမဲ့ ကြယ်စကြဝဠာနှင့် ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။</p> <p> </p> <p>ရေခဲနတ်ဆိုးနှလုံးသားမီးတောက်နှင့် တိမ်လေပြင်း လက်ဝါးလေးခု၏ စွမ်းအားမှာ ဤထူးဆန်းသောအကြည့်အောက်တွင် ခေတ်အဆက်ဆက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့်အလား ပျက်ပြယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ သူပင်လျှင် တစ်ဖက်လူ၏ အကြည့်ကြောင့် စွဲလမ်းသွားသည့်အလား မတုန်မလှုပ် မနေနိုင်ချေ။ သူက လျင်မြန်စွာ သူ့စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းပြီး လျှာကို ကိုက်လိုက်ကာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထျန်းစစ်မှာ ရေခဲနတ်ဆိုးနှလုံးသားမီးတောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုအကွာအဝေးမှ လွတ်မြောက်သွားပြီး ပေထောင်ချီ၍ ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး သူက ဆက်လက်၍ နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူ၏အပြုံးမှာ အေးခဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှိန်ဖျော့သွားကာ အဖြူရောင် ကျယ်ပြန့်သော နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပနေသော နေမင်းကြီးတစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်သို့ ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပနေသော နေမင်းကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထူးဆန်းနေ၏။ ၎င်းမှာ ဧရာမ မျက်လုံးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးမှာ ထိုတစ်ချက်တည်းသော အကြည့်အောက်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝါးတောအပြင် ငှက်ကိုငေး၊</p> <p>သစ်ပင်အပြင် ရေကိုကြည့်၊</p> <p>တောင်ထိပ်အပြင် တိမ်ကိုမှောက်၊</p> <p>အလိုလို လား ရည်ရွယ်လား။"</p> <p> </p> <p>"ငှက်တွေလာပြီး လူကိုကြည့်</p> <p>လက ဝိုင်ခွက်ကို ခိုးငေးနေ</p> <p>နှင်းတွေက စာအုပ်စင်ကို စိုက်ကြည့်</p> <p>ဒါပေမယ့် သူ့မှာ စိတ်နှလုံးသား မရှိဘူးဆိုတာ</p> <p>အားလုံး မြင်နေကြရပြီ"</p> <p> </p> <p>တိုးသဲ့သဲ့ အသံတစ်သံ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုအကြည့်အောက်တွင် ထျန်းစစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းလာပြီး သူ၏ယွမ်ချီမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျက်ပြယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း သွေးများဖြင့် နီရဲနေသည်။ သူက တောက်ပနေသော နေမင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကောင်းကင်ကင်းမဲ့ နတ်ဘုရားပညာရပ်လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ "ကောင်းကင်ကင်းမဲ့" ဟူသော အမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး သူက တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်က သူ၏တောင့်တင်းနေသော လက်နှစ်ချောင်းကို လှုပ်ရှားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် မှော်စာလုံးတစ်လုံး ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ မီးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ရွှေရောင်မှော်စာလုံးများမှာ မီးတောက်များထဲတွင် လင်းလက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်ဖယောင်းတိုင်"</p> <p> </p> <p>စကားလုံးအနည်းငယ်မှာ သူ၏ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ နေမင်းကြီးနှင့် ဘီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းသွားပြီး ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို နှစ်ပိုင်းအဖြစ် ခွဲခြမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်ယောင်နေရာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကြေမွသွားပြီး ကောင်းကင်၏ မျက်လုံးမှ သွေးနီရောင်အလင်းတစ်စ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ မျက်လုံးများမှာ ဖျတ်ခနဲ မှိတ်သွားပြီး ကမ္ဘာလောကမှာ မှုန်ဝါးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ၏မျက်လုံးများတွင် မီးလောင်နေသည့်အလား စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးရောင်မျက်ရည်တစ်စင်းမှာ သူ၏ပါးပြင်ပေါ်တွင် စီးကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပွင့်လျက်ရှိနေပြီး နာကျင်မှုကို သူတို့အတွင်းတွင် လောင်ကျွမ်းစေကာ သွေးများ လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>အောင်မြင်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ထျန်းစစ်က သူ၏စစ်လှံမှ စူးရှသောအလင်းတစ်စကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပုံရိပ်များစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဘက်ပေါင်းစုံမှ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဓားက နဂါးကိုးကောင်အသွင် ပြောင်းလဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံစံများစွာအဖြစ် ပွားများသွားတယ်"</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ မုရုံကျူး၏ ထူးခြားသော သိုင်းကွက်ဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်နဂါးများစွာက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထိုးဖောက်သွားသည့်အလား ပုံရိပ်များစွာကြားတွင် ရောယှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားသင်္ကေတတစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဓားပုံရိပ်မှာ သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအဆောင်လက်ဖွဲ့များစွာမှာ ပျံတက်လာပြီး မိုးကဲ့သို့ ဓားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဘက်ပေါင်းစုံသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လေနှင့်မိုးသည် ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မှုန်ဝါးသွားစေကာ လုံးဝ မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤပရမ်းပတာဖြစ်နေသော စွမ်းအားများ ရောယှက်နေမှုကြားတွင် ရွှေရောင် စစ်လှံအရိပ်များစွာမှာ ယွင်ရှောင်၏ ရှေ့တွင် ထျန်းစစ်၏ အရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လှံကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ရှေ့သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ဓားကို သူ၏ရှေ့တွင် မြှောက်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တောက်ပနေသော နေမင်းကြီး၏ အလယ်တွင် ရှိနေသည့်အလား လောင်ကျွမ်းနေသော ရွှေရောင်အလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် အားကောင်းတဲ့ ကာယ ခန္ဓာကိုယ်လဲ… မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ရောက်ဖို့ တစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။ အဟက် တကယ်ကို မနာလိုစရာကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်၏ အတွင်းမျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းသော မှော်စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သုံးရောင်ခြယ်အလင်းကို စိုက်ကြည့်နေကာ လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းလိုချင်မှတော့ ငါ မင်းကို ဒီခန္ဓာကိုယ်အောက်မှာ သေဆုံးခွင့် ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ဆည်းဆာဖြတ်ဓားမော့ပေါ်မှ မှော်စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းမှာ အပြင်ဘက်သို့ စက်ဝိုင်းပုံစံ လှိုင်းဂယက်များအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားမှာ အပြင်ဘက်သို့ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ထိခိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်ကို ဝန်းရံထားသော မီးခိုးရောင်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုက နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို မျိုချပြီး သူ့ကို အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်မှုမှ ကာကွယ်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏နဖူးပေါ်မှ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်မျက်လုံးမှာ ပွင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> ရုတ်တရက် အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်ထွက်သွားပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းလောက်ထူသော ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟ ကမ္ဘာဖျက်နတ်ဘုရားမိုးကြိုးလား"</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက အနည်းငယ်မျှ မပေါ့ဆရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သွေးနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးကို သူ၏မျက်ဆံများထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောင်ပြန်ဟပ်ပြီး အတွင်း၌ ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးအတတ်နှင့် လေဟာနယ် စွမ်းရည်များမှာ သူ့အထက်တွင် အများကြီး သာလွန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ရွှေရောင်ပုံစံမှာ လက်လေးဖက်ဖြင့် လိုက်ပါလာပြီး သူ၏နောက်ကွယ်မှ လက်ဟန်များ လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်၍ လျှပ်စီးပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ သူက လေထဲတွင် လက်ဟန်များ ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက်မှာ မိုးကြိုးတူကို မြှောက်ပြီး ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် လှပသော အပြာရောင်မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ မိုးကြိုးများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တောက်ပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်၏ မျက်ဆံများထဲတွင် ချုပ်နှောင်ထားသော ခရမ်းရောင်နဂါးမှာလည်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>သူ၏ညာဘက်မျက်လုံးမှ သွေးတစ်ကြောင်း ပန်းထွက်သွားပြီး အော်သံနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်၏ ပုံရိပ်မှာ နောက်သို့ လှစ်ခနဲ ပျံသန်းသွားသည်။ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ညာဘက်မျက်လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေ၏။ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ အကာအကွယ်ဟန်ဖြင့် စစ်လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အရှိန်အဟုန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ယွင်ရှောင်က ဓားကို ပို၍ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ထျန်းစစ်ကို တရစပ်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ စစ်လှံမှာ ပျံသန်းနေပြီး လေထဲတွင် အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကူဝူအင်ပါယာတစ်ခုလုံးမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အားကောင်းသော ဖိအားမှာ မြို့ထဲမှ လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ထားသည်ဟု ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p> ကောင်းကင်မှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေပြီး မျက်လုံးပင် မဖွင့်နိုင်ကြပေ။ သူတို့က ကောင်းကင်ဆိုင်ရာ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုခုဟု ထင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်အတွင်းမှာပင် ယွင်ရှောင်က ဓားချက်ပေါင်းထောင်နှင့်ချီ၍ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အားလုံးကို စစ်လှံဖြင့် တားဆီးခံလိုက်ရကာ အဆုံးမဲ့ အလင်းအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထျန်းစစ်၏ ညာဘက်မျက်လုံးဒဏ်ရာမှာ တည်ငြိမ်စွာ ပျောက်ကင်းနေ၏။ သူက တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်အရှုံးမရှိဘဲ ဆွဲငင်နေသဖြင့် စိတ်ပူပန်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ဓားချက်တစ်ခုကိုလည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားမှာ ဩဇာရှိပြီး ကြမ်းတမ်းသည်။ လေးဘက်လေးတန်ကို ဖိနှိပ်သော နဂါးနယ်မြေစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်မှုန့်ကင်းစင်"</p> <p> </p> <p>ထျန်းစစ်၏ မျက်ဆံများမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွား၏။ သူ၏စစ်လှံကို လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို လမ်းစဉ်မဲ့ ကောင်းကင်ဓားကို တားဆီးသော အရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>နဂါးစစ်၏ စွမ်းအားမှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး အဆုံးမရှိလေရာ သူ့အား လေထဲတွင် အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ မြေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်စီးဆင်းနေသော မြစ်များကဲ့သို့ ဓားသိုင်းသုံးကွက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အဆက်မပြတ် အပေါ်သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မှုဖြင့် ထျန်းစစ်မှာ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ စိတ်ကူးမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ကုန်ကျစရိတ် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ထျန်းစစ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး သူ၏စွမ်းအား လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားသည်အထိ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ ရှိနေသေးသည်။ အစမှအဆုံး ထျန်းစစ်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။ ကွေ့ရှုမှာ လေဟာနယ်သို့ ပြန်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ ခြေရာတစ်စမျှ မရှိပေ။ နင်ခဲယွဲ့လည်း မည်သည့်နေရာတွင်မှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ထျန်းစစ်မှာ အားနည်းနေပြီး ချီကြောင့် အဆက်မပြတ် ဒဏ်ရာရရှိနေသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း သူက မထိတ်လန့်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ယခင် ညာဘက်မျက်လုံး ဒဏ်ရာမှ ဒေါသမှလွဲ၍ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အခြားစိတ်ခံစားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဤပုံမှန်မဟုတ်သော တည်ငြိမ်မှုက သူ့ကိုလည်း စိတ်ပူပန်စေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save