Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်သီးအရှိန်အဝါနှင့် ဓားသိုင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>နှစ်ဦးလုံး နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အိမ်တော်ရှေ့မှ လင်းလက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အစောင့်နှစ်ယောက်မှာ မျက်စိရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ခု လင်းလက်သွားသည့်အလား မှုန်ဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့က မျက်လုံးပွတ်ပြီး ယွင်ရှောင်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ထွက်သွား မင်းသေချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အနည်းငယ် ပြုံးပြီး လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် သူ၏ပုံရိပ်မှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး အစောင့်နှစ်ယောက်၏ မျက်စိရှေ့တွင် မရှိတော့သည့်အထိ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p> </p> <p>အစောင့်နှစ်ယောက်မှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ပြီး ကြက်သေသေသွားကြ၏။ ချွေးစေးများမှာ သူတို့၏ နားထင်မှ စီးကျလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီယွဲ့ရှုယွင်အိမ်တော်အတွင်းတွင် အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပုံရိပ်နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မိုရှောင်ချွမ် လမ်းဖယ်ပြီး သူ့ကို ငါ့ကို ရှင်းခိုင်း"</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးလုံး အကြီးဆုံးအိမ်တော်ဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ မိုရှောင်ချွမ်မှာ လေထဲတွင် လင်းလက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်တစ်ဦးတည်းသာ အမိုးခုံးပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ အောက်သို့ အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်အတွင်း ပင်မခန်းမတွင်။</p> <p> </p> <p>မင်းသားကိုး ပိုင်ဝူချန်မှာ စားပွဲ၏ ထိပ်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ထိုင်နေစဉ် အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အစေခံများနှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကျက်သရေရှိကာ သိမ်မွေ့သည်။ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပေါ့ပါးပြီး ကောင်းကင်ဘုံဆန်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘာလို့ မင်းသားကိုးက ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား"</p> <p> </p> <p>သူမကို မြင်သည်နှင့် ပိုင်ဝူချန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွင်းရူယွင် ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ ပိုင်ရှောင်ယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>" ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက ရက်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတယ်ဆိုတာ အစ်ကိုတော်ကိုးက ကောင်းကောင်းသိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သူ့ကို အမြန်ခေါ်ထုတ်လိုက်။ သူ ဘယ်လို တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေနေ ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့က အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"တတိယအစ်ကိုက တစ်ခုခု လုပ်နေတာလား။ ကျွန်မ လူတွေ လွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တာ ဘာမှမရှိဘူးထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ညီမလေး ခုလေးတင် ကောင်းကင်ယံက ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို သတိပြုမိလား"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့ ထိတ်လန့်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီလောက် ဆူညံတာကို သတိပြုမိသင့်တယ်။ ကူဝူအင်ပါယာရဲ့ ကောင်းကင်ယံအထက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်တွေ တိုက်ခိုက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက ကျမတို့နဲ့ ပတ်သက်တာလား"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့မှာ ဤအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ကြက်သေသေသွား၏။ ခဏအကြာတွင် သူမက အသက်ရှူမှားသွားပြီး ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အစ်ကိုကိုးက ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းကို ဒုက္ခပေးတော့မယ်လို့ ပြောချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သူ့ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရဆိုရင် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံးပဲ။ သားမက်တော် ရှုယွင်က ဒီတစ်ခေါက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာ ဘယ်လိုနေလဲ။ သူ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီတံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာက ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းအတွက် အလွန်အရေးကြီးတယ်။ သူ ကျွန်မကို သိပ်မပြောခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခု ရနိုင်တယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ သူ ယုံကြည်မှုမရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အိုး ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါတို့က ဒီလောက်အားကောင်းတဲ့ ရန်သူတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီ။ တောင်ထိပ်တစ်ထောင်အိမ်တော်တောင် ဂရုမစိုက်ဘူး ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်ကို စော်ကားခြင်းမှာ မင်းသားတစ်ပါးကို စော်ကားခြင်းထက် အများကြီး ပိုဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များ ရှိသည်။ ထိုမင်းသားမှာ ထီးနန်းဆက်ခံရန် အလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိလျှင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့က တွေဝေစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက ဒီလို အရှင်သခင်တစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ မစော်ကားခဲ့ဘူး။ နားလည်မှုလွဲတာတစ်ခုခု ရှိနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါလည်း နားလည်မှုလွဲတာပဲလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါလည်း အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးလို့ ထင်တယ်။ ငါတို့သာ အဲဒီလို လူတစ်ယောက်ကို စော်ကားခဲ့ရင် အင်ပါယာက ပရမ်းပတာဖြစ်သွားတာ ကြာလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့က အတော်လေး တည်ငြိမ်နေ၏။</p> <p>  </p> <p>"အစ်ကိုကိုး သိပ်စဉ်းစားစရာမလိုပါဘူး။ ကျမတို့ ဘာပဲလာလာ ရင်ဆိုင်ကြမယ်။ ကျမတို့ မတားနိုင်ရင် ကံကြမ္မာကို လက်ခံရုံကလွဲပြီး ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှေ့မှာ လူတိုင်းက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ပဲလေ"</p> <p> </p> <p>"ဟေး ကျွင်းရူယွင်ရဲ့ ဇနီးက တော်တော်လေး အသိတရားရှိတာပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူ့ကို သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်၏ အသံမှာ ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းတိုင်တစ်တိုင်မှာ ကြေမွသွားပြီး မီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော အပိုင်းတစ်ပိုင်းမှာ ခန်းမထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ကျရောက်သွားပြီး အပိုင်းအစများစွာကို လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းမှ သိုင်းပညာရှင်များမှာ အားလုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး မင်းသားကိုးနှင့် ပိုင်ရှောင်ယွဲ့ကို သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် အလျင်အမြန် ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူနှစ်ဦးလည်း ဖြူဖျော့သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့က လာရောက်သူမှာ ယွင်ရှောင် မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။ သို့သော် သူ၏အရှိန်အဝါမှာ သူတို့၏ အထက်တွင် အများကြီး သာလွန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းတစ်ချက် အပြင်ဘက်မှ တိုက်ခတ်လာပြီး ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက် ကျောက်စိမ်းတိုင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ လက်ပိုက်ထားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ ဘာရန်ငြိုးရှိလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် ငါဘယ်သူလဲ… ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိလဲဆိုတာ ကျွင်းရူယွင် ထွက်လာရင် မင်းသိလိမ့်မယ်။ သူ့ကို သေဖို့ မြန်မြန် ခေါ်ထုတ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က အေးစက်စက် အော်ပြောလိုက်ပြီး သူ့လက်သီးများမှာ သူဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အရှိန်အဝါမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သိုင်းပညာရှင်များအားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးဝံ့ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က သူ၏ပါးစပ်တွင် ခါးသီးသော အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ရှေ့မှလူမှာ မိတ်ဆွေလား ရန်သူလားဆိုတာ မသိပေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူ၏ရှေ့မှ လူမှာ လက်စားချေရန် ရောက်လာသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။ ကျွင်းရူယွင်က ဘယ်အချိန်က ဒီလောက်အားကောင်းတဲ့ လူတွေကို စော်ကားခဲ့သလဲ။ သူသာ သိခဲ့လျှင် သူနှင့် ဘယ်တော့မှ အတူမသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့တာက အားကောင်းတဲ့ အားကိုးရာတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာလေကွာ… အခုတော့ သေခြင်းတရားကို ခေါ်ဆောင်လာမိတာ သိလိုက်ပြီ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့လည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ တုန်ခါနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက အခု တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတယ်။ ရှင်က လက်စားချေဖို့ ရောက်လာရင်တောင် ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းကနေ ထွက်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး သူ့ကို မျှတစွာ တိုက်ခိုက်သင့်တယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက တကယ့်လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူပဲ။ ကျမတို့လို အားနည်းတဲ့သူတွေကို ဒီလို အနိုင်ကျင့်တာက ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>"တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာလား"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူသာ တခြားအလုပ်တွေ လုပ်နေလျှင် သူက တက်ပြီး သူတို့ကို ကောင်းကောင်း ရိုက်နှက်ပစ်မည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မည်မျှ အရေးကြီးသည်ကို အကန့်အသတ်များ ရှိသည်။ သူ့ကို အတင်းအကျပ် နှောင့်ယှက်လိုက်လျှင် သူ၏တိုးတက်မှုကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေပြီး ဒုက္ခဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က ဆရာတူ ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြပြီး သူက အဲဒီတုန်းက ခံခဲ့ရတဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို လက်စားချေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူကို ဒုက္ခဖြစ်စေရန် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်က သူ့ကို ဘေးကျပ်နံကျပ် ဖြစ်စေကာ မပျော်မရွှင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘာလို့ အခုလို အချိန်မျိုးမှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံဖို့ ရွေးရတာလဲ။ ဒါက ဆင်ခြေတစ်ခုပဲလား"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါက ဆင်ခြေမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက တကယ်ပဲ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်မှာ သူ၏လွှမ်းမိုးနေသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ထုတ်ဖော်ရန် နေရာမရှိသောကြောင့် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ သူ့ရဲ့ အိမ်တော်ကို အရင်ဆုံး ဖြိုချပစ်မယ်။ အတိုးအနေနဲ့ပေါ့"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ကြက်သေသေသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> အိမ်တော်ကို ဖြိုချမယ်လား။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟ။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူက မြေကြီးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ မြေကြီးကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သွေးကြောများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ကျောက်တုံးများစွာမှာ စုတ်ဖြဲသွားပြီး ဘက်ပေါင်းစုံသို့ တွန်းထုတ်သွားသည်။ ခန်းမမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြိုကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အလျင်အမြန် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ရွှီယွဲ့ရှုယွင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ လက်သီး၏ စွမ်းအားကြောင့် အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား အရမ်းကောင်းတယ်… ငါ့ကို နှစ်တွေအကြာကြီး မင်း အနိုင်ကျင့်ခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>ငါ မင်းရဲ့ အိမ်ကို အတိုးအနေနဲ့ အရင်ဖြိုချပစ်မယ်။ ပြီးတော့ မင်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာကနေ ထွက်လာရင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်မှာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ကြက်သေသေသွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နေအိမ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းမှာ အလွန်ဆိုးရွားသော အပြုအမူတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဤအားကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူတို့က ဤလူ ဘာကြောင့် ဒီလောက် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ စကားများအရဆိုလျှင် သူက ကျွင်းရူယွင်၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို အလွန်အမင်း ခံခဲ့ရပုံရသည်။ ပိုင်ရှောင်ယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လုံးဝ အမှတ်ရခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချမ်းစိမ့်စိမ့် သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ဘက်ပေါင်းစုံမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ရေခဲဂူထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်အလား ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း မတုန်မလှုပ် မနေနိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်၏ ရယ်သံမှာ တိခနဲ ရပ်တန့်သွားပြီး အလွန် လေးနက်သွား၏။ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ဆန္ဒကို တွန်းလှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး ဘယ်သူလဲ။ ‌ောက်တုံးကောင် မင်း ပါလားကွ "</p> <p> </p> <p>မထီမဲ့မြင်ပြုသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အေးအေးလူလူနှင့် အနည်းငယ် အံ့ဩခြင်းနှင့်အတူ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငတုံးကောင် မင်းတကယ်ပဲ ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူအဆင့်ထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာလားကွ။ မင်း ကံကောင်းပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်ဘုရားဆေးတစ်ချို့ စားခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က ကြုံးဝါးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွင်းရူယွင် ထွက်လာပြီး မင်းရဲ့ သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်။ ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ငါ့လက်သီးတွေ ပြပြီး နှစ်တွေအကြာကြီး ခံခဲ့ရတဲ့ အရှက်ရမှုအားလုံးအတွက် မင်း‌ောက်ခွက်ကို ထိုးပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>"အဟက် ငါ ဒါကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးပြီ။ ငါ့နားတွေ ထူနေပြီကွ။</p> <p> </p> <p>မင်း ဒီနေရာကို ရှာတွေ့မှတော့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းကို လျစ်လျူရှုနိုင်မှာလဲကွ။</p> <p> </p> <p>ငါ မင်းကို နောက်ထပ် သင်ခန်းစာကောင်းကောင်းတစ်ခု ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုချမ်းစိမ့်စိမ့် သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ဆန္ဒမှာ လေထဲတွင် အဆက်မပြတ် စုစည်းသွားပြီး ထိတွေ့နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ လေထဲမှ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သော မမြင်နိုင်သော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း စကားမပြောနိုင်ကြတော့ပေ။ ဤနှစ်ယောက်မှာ ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ပိုင်ဝူချန်နှင့် အခြားသူများမှာ လာရောက်သူ၏အထောက်အထားကို လျင်မြန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က ဓားစွမ်းအင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီလောက် ကလေးကလားဆန်တဲ့ လှည့်ကွက်ကို သုံးရတာ မရှက်ဘူးလားကွ"</p> <p> </p> <p>သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့လက်သီးများကို သူ့ဘေးတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ကြမ်းတမ်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအလင်းကို အသံလှိုင်းများ၏ စွမ်းအားဖြင့် ကြေမွသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"မဆိုးဘူး မင်းတကယ်ကြီး တိုးတက်မှုအချို့ ရခဲ့တယ်။ ဆရာ့ရဲ့ အမြင်အာရုံက အဲဒီတုန်းက တော်တော်လေး ထူးခြားခဲ့ပုံပဲ။</p> <p> </p> <p>မင်းလို ငတုံးတစ်ယောက်တောင် ထင်ရှားကျော်ကြားမယ့် နေ့တစ်နေ့ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကြိုမြင်နိုင်ခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။ တောက်ပသော မျက်လုံးများ၊ ဓားကဲ့သို့ မျက်ခုံးများ၊ အေးစက် တင်းမာသော မျက်နှာနှင့် အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး ခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ကောင်းတာ ဘာမှထွက်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်နိုင်ဘူး။ မင်းလို လူရိုင်းတစ်ယောက်တောင် သားမက်တော် ဖြစ်နိုင်မှတော့ ငါ့ကို ထားလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က ကျွင်းရူယွင်ကို သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးများမှာ မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်ဆံများမှာ ဆတ်ခနဲ ကျုံ့သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကိုယ်မရှိသော အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ သံလက်သီးကဲ့သို့ သန်မာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်မှ စွမ်းအင်မှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုဖြင့် လင်းလက်သွား၏။ သူက ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်နှင့် လက်သီးအရှိန်အဝါကမ္ဘာကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သတိထားနေပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပူးပြီး ဓားအရှိန်အဝါ ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား ဆရာ့ရဲ့ ဓားသိုင်းကို မင်း ဘယ်လောက်တောင် ကျွမ်းကျင်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေး"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောပြီး လက်မြှောက်ကာ မိုးကြိုးလက်သီးတစ်ချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်သီးအရှိန်အဝါမှာ သူ၏ပတ်ပတ်လည်မှ အရာအားလုံးကို ကြေမွသွားစေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွား၏။ သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ပြီး လက်သီးချက်ကို ရှောင်တိမ်းရန် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုပညာရပ်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သည့်တိုင် အသုံးမဝင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးမှာ ထိုလက်သီးချက်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရှောင်တိမ်းရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူက ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ ရှေးဟောင်းပုံစံများစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူက ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု မြှောက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးသတ်ဓားသိုင်း"</p> <p> </p> <p>ဓားချက်မှာ ဖြောင့်မတ်ပြီး အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ ပါဝင်နေကာ အားကောင်းသော ဓားစွမ်းအင်မှာ လက်သီးအရှိန်အဝါကို ထိုးဖောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ် ထိတ်လန့်သွား၏။ သူ့လက်ထဲမှ လက်သီးကွင်းမှာ အပြာရောင်အလင်းဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး ဓားစွမ်းအင်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက သူ့လက်ဆစ်များတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျယ်ပြန့်ပြီး အဆုံးမဲ့ ဓားစွမ်းအားမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ခတ်သွားရာ သူ့ကို နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျွင်းရူယွင်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့ဆက်တိုးလာသည်။</p> <p>  </p> <p>"ငတုံးကောင် ငါ့ဓားချက်တစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာ အံ့ဖွယ်တစ်ပါးပဲကွ"</p> <p> </p> <p>ဓားမှော်စာလုံးများမှာ သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီးနောက် ဓားတစ်လက်အဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ကောင်းကင်မှ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဆရာရဲ့ဓားသိုင်းကို တွေ့ချင်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်ဝလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> ကြယ်တွေကို ခုတ်ပိုင်းတဲ့ ကြယ်ဖျက်ဆီးခြင်းဓား"</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးမှာ မည်းမှောင်သွား၏။ ဓားမှာ လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> နှစ်ဘီလီယံနှင့်ချီ၍ တည်ရှိခဲ့သော ကြယ်အလင်းကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save