Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၉၀) </h2> <h2 style="text-align: center;">မေးခွန်းထုတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ သူက ထိုဓားချက်ကို မတားဆီးနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ ကျွင်းရူယွင်မှာ ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူ့လက်သီးဆန္ဒကမ္ဘာဖြင့် သူက အဆင့်တူများကြားတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သင့်သည်။ သို့သော် ထိုဓားအရှိန်အဝါ၏ စွမ်းအားမှာ သူ့ကို ပုံမှန်မဟုတ်သော အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကို တည့်တည့် ရင်မဆိုင်ဝံ့ဘဲ သူက နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငတုံးကောင် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲလားကွ။ ငါ့ဓားချက်နည်းနည်းကို လိမ်လိမ်မာမာ ခံယူပြီး မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပေါက်အချို့နဲ့ ပြန်လစ်လိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>သူက ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်၏ နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ လက်သီးအရှိန်အဝါကို အဆက်မပြတ် ထိုးဖောက်သွား၏။ သူ၏ဓားစွမ်းအင်မှာ အိမ်တော်၏ အပျက်အစီးများပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး အညီအမျှ စူးရှပြီး အားကောင်းသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ဓားစွမ်းအင်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ တောက်ပလာပြီး ကျွင်းရူယွင်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"တိုက်ပွဲတစ်ထောင်သိုင်းလား။ မိုရှောင်ချွမ်"</p> <p> </p> <p>ဓားအရှိန်အဝါမှာ မြေကြီးကို တည့်တည့် ထိုးဖောက်သွားပြီး ကျွင်းရူယွင်၏ ဓားကမ္ဘာထဲသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားကာ နှစ်ပိုင်းအဖြစ် ခွဲခြမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က ကြုံးဝါးလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"သေလိုက်"</p> <p> </p> <p>သူက မညှာမတာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခံနေရသဖြင့် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ့စိတ်ခံစားချက်အားလုံးကို လက်သီးတစ်ချက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီး မိုရှောင်ချွမ်၏ ဓားချက်နှင့်အတူ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကြေမွသွားပြီး စွမ်းအားနှစ်ခုမှာ ပေါင်းစည်းသွား၏။ အလွန် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူက ဓားကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ရပ်နေသည်။ သူ၏ဓားအရှိန်အဝါ၏ နေရာကို တတ်နိုင်သမျှ ကျုံ့ရန် ကြိုးစားပြီး ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>အကာအကွယ်မှာ ခဏတာမျှသာ တောင့်ခံနိုင်ပြီး ကြေမွသွားသည်။ စွမ်းအားအားလုံးမှာ ကျွင်းရူယွင်ကို ထိမှန်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေပေါင်းရာနှင့်ချီသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်နှင့် အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ရှောင်ယွဲ့မှာ ပါးစပ်အုပ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်မှာ ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပုံရသည်။ သို့သော် သူ့လက်ထဲမှ ဓားမှာ အဆက်မပြတ် လင်းလက်နေပြီး သူ၏တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ မလျော့ကျပေ။</p> <p> </p> <p> သူက ခေါင်းမော့ပြီး လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ဖွဲ့စည်းလာသော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မိုရှောင်ချွမ် မင်းလည်း ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူအဆင့်ကို ဝင်ရောက်သွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းလို လူမိုက်တစ်ယောက်တောင် ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မှတော့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်တာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ညီအစ်ကိုများကြားတွင် သူက အတော်ဆုံးဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည်ကို ဘယ်သောအခါမှ မသံသယဖြစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါတွင် သူ၏ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ သူနှင့် မတူဘဲ အားနည်းသူများမှာလည်း တူညီသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး စွမ်းအားချင်း သိပ်မကွာခြားပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ၏တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံစဉ်တွင် သူပြုလုပ်ခဲ့သော ကြီးမားသော တိုးတက်မှုသာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပြိုင်ဘက်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူက အနည်းငယ် အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်နှင့် အခြားသူများမှာ ကြက်သေသေသွားကြ၏။ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ညီအစ်ကိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ အတွေးများမှာ ကွဲပြားနေသည်။ ပိုင်ဝူချန်က ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငါသာ ဒီ ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ငါ့လက်အောက်သာ ခေါ်နိုင်လို့ကတော့ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ…</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့မှာမူ အများကြီး ပို၍ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့အားလုံး ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နေမှတော့ သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ တွေးလိုက်ပြီး စိတ်တစ်ဝက် သက်သာရာရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"သူ့နဲ့ စကားဖြုန်းမနေနဲ့… အရင်ဆုံး ကောင်းကောင်း ရိုက်နှက်ပစ်လိုက်။ ငါ သူ့ရဲ့ မာနကြီးတဲ့စိတ်ကို သည်းမခံနိုင်ဘူး… သူက ဘာမှထူးခြားတာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"တိုက်ချင်သေးတာလား။ အဲဒါ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလို့လား။ ငါကစားဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"မင်းစိတ်ဝင်စားလား မဝင်စားဘူးလားဆိုတာ မင်းဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးကွ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က တိုက်ပွဲကို ဆွေးနွေးခြင်းမှ ရှောင်ရှားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတူတူ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းတို့ ငါ့ကို တွေ့ဖို့ ကူဝူအင်ပါယာကို လာဖို့ ဘာလို့ အချိန်ရှိတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် မင်းကို ကြည့်မလို့လား။ မင်းမှာ အဲဒီလို မျက်နှာရှိတယ်လို့ ထင်နေလား"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာပြောတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က သူ၏ရန်လိုမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဆရာ ထျန်းတန့်တောင်တန်းမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတုန်းက မင်းဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသော်လည်း အတော်လေး မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ… ဟုတ်ပါတယ် ငါက ကူဝူအင်ပါယာမှာ ရှိနေတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ သူ့ကို ထိုးဖောက်သွားသည့်အလား အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဆယ့်ငါးနှစ်အကြာက မင်းက သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူအဆင့်ကို ရောက်နေပြီးပြီ ဟုတ်တယ်မလား။ အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းဖို့ ထျန်းတန့်တောင်တန်းကို သွားခဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က လက်နောက်ပစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒီတုန်းက ငါက ကြယ်နှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်ပဲ။ ထျန်းတန့်တောင်တန်းကို သွားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ တူလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ… မင်းက သေခြင်းတရားကို ကြောက်တဲ့ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်ပဲကွ"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က လက်သီးဆုပ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါသာ သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူနယ်ပယ်ကို ရောက်ခဲ့ရင် ငါ ချက်ချင်း အဲဒီကို ပြေးသွားမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း အဲဒီတုန်းက သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူအဆင့်ကို မရောက်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းလိုငတုံးကောင်က ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>မင်းတို့နှစ်ယောက်က အဲဒီတုန်းက ဆရာ့ရဲ့ သေဆုံးမှုကို လျစ်လျူရှုခဲ့လို့ ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>ဟမ့် ထျန်းတန့်တောင်တန်းကို မဆင်မခြင် ဝင်ပြီး အဲဒီမှာ သေသွားတာက သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်တယ်လို့ သတ်မှတ်မှာလား"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းရဲ့ စွမ်းအား တိုးတက်လာပြီးမှ သွားချင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြာသွားပြီ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရှာတွေ့ဖို့ ခက်မှာစိုးတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က… "အဲဒါက အဲဒီမှာတင် သေသွားတာထက် ပိုကောင်းသေးတယ်။ ငါတို့ကြားက ခြားနားချက်က ပါရမီမှာတင် မဟုတ်ဘဲ ဉာဏ်ရည်မှာလည်း ရှိတယ်လို့ ထင်တယ်။</p> <p> </p> <p>ဆရာသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် ငါတို့ ထျန်းတန့်တောင်တန်းကို ဝင်သွားတာကို မြင်ရရင် သူပျော်မှာလား"</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးလုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြ၏။ လီယွင်ရှောင်က သေချာပေါက် မပျော်ရွှင်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းက အမြဲတမ်း မင်းရဲ့ ထူးကဲတဲ့ ပါရမီကို ဂုဏ်ယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါတို့လိုပဲ ကြယ်ရှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူအဆင့်ကိုပဲ ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဟက် ဟက်"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အဲဒါက ငါလည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို တိုက်ဆိုင်တာမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက အခွင့်အရေးတစ်ခုခု ရခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်း ဒါကို သိစရာမလိုဘူး။ ငါတို့ ပြောပြီးပြီဆိုမှတော့ ငါတို့ မင်းကို အပြစ်မတင်တော့ဘူး။ ငါတို့ ဒီနေ့ ဒီကို လာခဲ့တာ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာတစ်ခု ရှိလို့"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဆရာက လူဝင်စားပြီး သေမျိုးကမ္ဘာကို ပြန်လာခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"ဟားဟားဟား မင်းက လီယွင်ရှောင်အကြောင်း ပြောနေတာလား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယုံကြည်နိုင်ရတာလဲ။ မင်းတို့ ဆရာ့ကို လွမ်းလို့ ရူးသွားပြီလားကွ"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘာလို့ မင်း ငါ့ကို မယုံတာလဲ။ လောကမှာ လူတိုင်းက လီယွင်ရှောင်က ဆရာရဲ့ လူဝင်စားမှန်း သိတယ်။ မင်း တကယ်ပဲ မသိတာလား... ဒါမှမဟုတ် တုံးချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>  </p> <p>"လူဝင်စားခန္ဓာကိုယ်လား။ မင်းတို့ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးခဲ့တာလား။</p> <p> </p> <p>ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေက ရှေးဟောင်းစာအုပ်တွေနဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာတောင် မရေးထားဘူး။</p> <p> </p> <p>မင်းတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ငါ့ကို တွေ့ဖို့ လာခဲ့တာ လီယွင်ရှောင်ကြောင့်လား။ မင်းတို့ ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြောင်း တောင်းဆိုမလို့လား ဒါမှမဟုတ် ဘာလိုချင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်လည်း မသိမသာ ဒေါသထွက်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် အသံဖြင့် သတင်းပို့ချက်တစ်ခု သူ၏နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ယွင်ရှောင်၏ အသံဖြစ်သည်။ သူက ခဏမျှ နားထောင်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒီအကြောင်းကို အခုလောလောဆယ် မပြောနဲ့တော့။ ငါတို့ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ တခြားအကြောင်းတွေ ရှိသေးတယ်။ ဒါက စကားပြောဖို့ နေရာမဟုတ်ဘူး။ တခြားနေရာတစ်ခု သွားရှာပြီး စကားပြောကြစို့"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ အိမ်တော်ကို ငတုံးကောင်က ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဒါက ငါတို့ စုစည်းပြီး ကောင်းကောင်း စကားပြောဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူက အဝေးမှ ပိုင်ဝူချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းသားကိုး ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ ကောင်းကောင်း စကားပြောဖို့ နေရာတစ်ခု စီစဉ်ပေးနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က အလျင်အမြန် လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်၍ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ နေအိမ်ကို တိုက်ရိုက် လာနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းသာမှုတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက္ခဏာများအရဆိုလျှင် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်မှာ ကြီးမားသော ရန်ငြိုးမရှိပုံရပြီး သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်မှာ အတော်လေး နက်ရှိုင်းပုံရ၏။ သူတို့ကို သိမ်းသွင်းရန် အခွင့်အရေးရှိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းက ဒီနေရာက အရှင်သခင်ပဲဆိုတော့ မင်းစီစဉ်တဲ့အတိုင်းပေါ့”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်စုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မင်းသားကိုး၏ နေအိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြပြီး ရွှီယွဲ့ရှုယွင်၏ အပျက်အစီးများကို အလျင်အမြန် ရှင်းလင်းကာ အိမ်တော်တစ်ခု ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် စီစဉ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က ချက်ချင်းဆိုသလို တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြန်လွှတ်ပြီး လူအုပ်စုကို ဧည့်ခံရန် အရသာရှိသော အစားအစာအမျိုးမျိုး ဝိညာဉ်သစ်သီးများနှင့် အဖိုးတန်သစ်သီးများကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်နှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့၏ နေရာများကို ယူလိုက်ကြသည်။ မိုရှောင်ချွမ်နှင့် ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်တို့မှာ စားပွဲ၏ ထိပ်တွင် ထိုင်ကြပြီး ကျွင်းရူယွင် ပိုင်ရှောင်ယွဲ့နှင့် ပိုင်ဝူချန်တို့မှာ အောက်စားပွဲတွင် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါထိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က တည့်တည့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ငါ ကွေ့ဝိုက်မနေတော့ဘူး။ ရှုယွင် မင်းက ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်က ပြန်လမ်းမဲ့နယ်မြေကို ရင်းနှီးလား"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က ခဏတာမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဘာလို့ မင်းဒါကို မေးတာလဲ။ ငါ ပြန်လမ်းမဲ့နယ်မြေကို သွားဖူးတယ်။ အဲဒီရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ကြမ်းတမ်းပြီး လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကောင်းဆုံးနေရာတစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အိုး မင်းအရင်က သွားဖူးတာလား။ အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါတို့က ပြန်လမ်းမဲ့နယ်မြေဆီ ခရီးသွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ… မင်းလမ်းကို ကောင်းကောင်းသိရင် အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>"ပြန်လမ်းမဲ့နယ်မြေကို သွားမလို့လား။ အဲဒါက ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်ရဲ့ သဘောတူညီချက် လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဝင်စွက်ဖက်ရင် ငါတော်တော်လေး ယုံကြည်မှုရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က ခဏတာမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လမ်းမဲ့နယ်မြေက ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သူ၏အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးနှင့်ဆိုလျှင် သူ၏စကားများမှာ အလေးချိန်အချို့ ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က တွေဝေပြီး ပိုင်ဝူချန်နှင့် သူ၏ညီမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းနေသည်။ သူက သူတို့နှစ်ဦးလုံး အရင်ထွက်သွားစေချင်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့မှာ ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရတာ ရှားပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုကိုးနဲ့ ကျွန်မ ဒီမှာရှိနေတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူး။ ခဏလောက် ခွင့်ပြုပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က သူမကို ဆွဲပြီး မိုရှောင်ချွမ်နှင့် အခြားလူကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ဒါက ငါ့ ဇနီးပဲ။ ရှုယွင်က ရှောင်ယွဲ့ကို ဖုံးကွယ်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။ မင်းတို့ အဆင်မပြေဘူးလို့ ခံစားရရင် ဘာမှမပြောနဲ့"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှောင်ယွဲ့က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွန်မမှာ လုပ်စရာတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အိမ်တော် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် လက်သမားတွေ အလုပ်ကောင်းကောင်း မလုပ်မှာ စိုးရိမ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်လည်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ကျွန်တော့်မှာလည်း တက်ရောက်ဖို့ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေ ရှိနေတယ်။ ရှောင်ယွဲ့သာ မပြောခဲ့ရင်... ကျွန်တော် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထွက်သွားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင် နောက်ထပ် တစ်ခုခု ပြောရန်ဟန်ပြင်ခိုက် မိုရှောင်ချွမ်က လက်မြှောက်ပြီး သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"မင်းတို့ စိုးရိမ်စရာ မရှိမှတော့ ငါတို့လည်း စဉ်းစားစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက် နေနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်နှင့် ပိုင်ရှောင်ယွဲ့မှာ ထိုအခါမှသာ ဆန္ဒမရှိဘဲ သူတို့၏ မူလနေရာများသို့ ပြန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ညီလေး မင်းက ချန်ယွဲ့ပြည်နယ်နဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက အရမ်းနီးစပ်တယ်ဆိုတာ သိလား။ ငါပြောနေတာ ကြယ်လ ပုံရိပ်ယောင်"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး မိုရှောင်ချွမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အစ်ကိုကြီး အဲဒီအကြောင်း ဘယ်ကကြားခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အမှန်ပဲထင်တယ်။ ဒီကိစ္စက အင်မတန် အရေးကြီးတယ်။ မင်းဘယ်လောက်သိလဲ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေက ဘာလဲဆိုတာ မဖုံးကွယ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်နှင့် ပိုင်ရှောင်ယွဲ့မှာ ထပ်တူထပ်မျှ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ ဤသို့ လျှို့ဝှက်ကိစ္စကို သိရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး နေရခြင်းအတွက် နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အချို့အရာများအကြောင်း အများကြီး သိခြင်းမှာ ကောင်းသော အရာမဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က အားမကောင်းလျှင် အနည်းငယ် သိခြင်းက ပိုကောင်းသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်၏ အမူအရာမှာ မကောင်းပေ။ ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"ရှောင်ယွဲ့၊ မင်းသားကိုး …လုပ်စရာတစ်ခုခု ရှိရင် ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ သွားလုပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ဧည့်ခံနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင် ခွင့်ပြုပါဦး"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဝူချန်က သက်ပြင်းချပြီး အလျင်အမြန် ပိုင်ရှောင်ယွဲ့နှင့်အတူ ခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရူယွင်က ထိုအခါမှသာ သူ၏အကြည့်ကို မိုရှောင်ချွမ်နှင့် ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်ထံသို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>  </p> <p>"အစ်ကိုကြီး မင်း ဒီအချက်အလက်ကို ဘယ်လိုရခဲ့လဲဆိုတာ အရင်ဆုံး ပြောပြနိုင်မလား"</p>


Save