Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(91)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာပွဲ၏ အရေးအကြီးဆုံး အစီအစဉ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ညနေခင်းတွင် ဧည့်ခံပွဲကို ဆက်လက်ကျင်းပခဲ့ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်သည်က ယခုအချိန်တွင် စက်ရုံ၏ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ပစ္စည်းရှားပါးသော ခေတ်ကာလဖြစ်သောကြောင့် တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ထားလျှင်ပင် ဝက်သားချက်ကသာ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာ ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ ထိုခေတ်မှ အိမ်ထောင်စုတိုင်းအတွက် အဆင့်မြင့်လှပြီဖြစ်သောကြောင့် လာရောက်ကြသူတိုင်းက စိတ်ကျေနပ်ခဲ့ကြရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်များ ပြန်သွားကြပြီးနောက် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ မပြန်နိုင်သေးသည့် ဆွေမျိုးများသာ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် မင်္ဂလာအိမ်ခန်းထဲ၌ လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းမှာ ညနေက အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားခဲ့သောကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲ နေကာ လီရှန်းကို ကြည့်နေသည့် သူ၏အကြည့်များမှာလည်း ပိုမိုဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် စုဝေ့ချင်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သံများ မြန်လာခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရက်နံ့ကြောင့် အနည်းငယ်လောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက စုဝေ့ချင်း၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အပြင်ကိုသွားပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်ဦး၊ အရက်နံ့က ဆိုးလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် အရက်နံ့ကို မရသော်လည်း လီရှန်းက ပြောလာသောကြောင့် အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ကာ မေးလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် သွားတိုက်ပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်မယ်၊ မင်းအတွက်လည်း ခြေထောက်ဆေးဖို့ ရေနွေးတစ်ဇလုံ ယူခဲ့ပေးရမလား”</p> <p> </p> <p>သူ့၏အဖေသည်လည်း သူ့အမေအတွက် နေ့စဉ် ခြေဆေးရေကိုပြင်ဆင်ပေးလေ့ရှိကြောင်းကို သူ သတိရမိသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပြေပါ့မလား၊ အမေတို့ မြင်သွားရင် တစ်မျိုးထင်နေဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အဖေတောင် အမေအတွက် လုပ်ပေးတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လီရှန်း၏ နားရွက်အနီးသို့ ကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောနဲ့ဦးနော်၊ အစ်ကိုကြီးတို့တောင် မသိကြဘူး၊ အဖေက အပြင်မှာတော့ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးပြီး နေပြပေမဲ့ အိမ်မှာတော့ အမေ့ကို အရမ်းအလိုလိုက်တာ ကိုယ် အကုန်သိတယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏ အပြုအမူကြောင့် လီရှန်းတစ်ယောက် နှလုံးခုန်သံများပင် စည်းချက်လွဲသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ရေသွားယူတော့”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း ရေနွေးဓာတ်ဘူးကို ကိုင်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် လော်ယွီရှို့နှင့် ဝူလီတို့က အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများကို ဆေးကြောနေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>အင်္ကျီပါးလေးကိုသာ ဝတ်ထားသော စုဝေ့ချင်းကို မြင်လိုက်ရလျှင် လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် ပြောလက်စ စကားများကိုပင် ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယနေ့သည်က စုဝေ့ချင်း၏ မင်္ဂလာရက်ဖြစ်သောကြောင့် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်း၍ မကောင်းပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ ရေနွေးရှိတယ် ဝေချင်း၊ ရေနွေးဓာတ်ဘူး လှမ်းပေးလေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ရေနွေးလာခပ်ချင်နေသည်ကို မြင်လျှင် ဝူလီက အမြန်ထ၍ ရေနွေးခပ်ပေးရန် ပြင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ ရေနွေးဓာတ်ဘူးကို တိုက်ရိုက်လှမ်းပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ထိုင်ခုံပုလေးတစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ အမေဖြစ်သူ၏အနီးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမေ... ရှန်းရှန်းကို ကြည့်ရတာ အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝ သုံးနှစ်လုံးလုံး ကျောင်းမှာပဲ နေခဲ့တာဆိုတော့ ချက်ပြုတ်တတ်မယ်မထင်ဘူး၊ ကျောင်းပြီးတော့လည်း ဆေးဝါးစက်ရုံမှာပဲ အလုပ်လုပ်နေတာလေ၊ ဒါကြောင့် မနက်ဖြန်ကျရင် သူမကို မီးဖိုချောင်ထဲကို မဝင်ခိုင်းပါနဲ့လား”</p> <p> </p> <p>သူက ကြိုတင်၍ ကာကွယ်ဆေးထိုးထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့၏မရီးနှစ်ယောက်လုံးမှာ လက်ထပ်ပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် လော်ယွီရှို့၏ ခိုင်းစေမှုဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ရသည်ကို သူ မေ့သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့: ...</p> <p> </p> <p>သူမ ပြောထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော စကားလုံးများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်ရသော်လည်း မျက်လုံးများတွင်တေား ဒေါသအရှိန်များ တောက်လောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပြေတယ်မလား အမေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လော်ယွီရှို့၏ ပုခုံးကို ပွေ့ဖက်ကာ ချွဲ၍ မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါပြီ ရပါပြီ၊ ငါ့ကို လာမကပ်စမ်းနဲ့”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က စုဝေ့ချင်းကို ရွံရှာသည့်အမူအရာဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မချက်တတ်ရင်လည်း သင်ရဦးမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် နင့်အစ်ကိုတို့လို အိမ်ခွဲနေကြတဲ့အချိန် ဘယ်သူက ချက်ကျွေးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ချက်မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>  “ကျွန်တော်က ဟင်းချက်ရတာကို ဝါသနာပါတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်းက မနက်ဖြန်မနက် စောစောထပြီး ငါနဲ့ မင်အဖေအတွက် မနက်စာ ချက်ပေးမယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား၊ ဟင်းချက်တာကို ဝါသနာပါရအောင်လည်း ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မီးဖိုချောင်ကို လက်ဖျားနဲ့တောင်  မထိခဲ့ဖူးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“အမေ တကယ်ပြောနေတာလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားတော့သည်။ သူက မတ်တပ်ထရပ်ကာ ခါးကိုထောက်လိုက်ပြီး ဆန်အိုး၊ ဆီအိုးများရှိရာသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမေ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အီကြာကွေးကြော်ပြီး ဆန်ပြုတ်လေး သောက်ကြရင်ကော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>အီကြာကွေးကြော်.. ဆန်ပြုတ်...</p> <p> </p> <p>“တော်လိုက်တော့၊ မင်းက ငါတို့အိမ်ရဲ့ ရိက္ခာတွေကို အကုန်ဖြုန်းတီးချင်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့မှာ ဆက်လက်ပြီး မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ အသံတိုးတိုးဖြင့် စတင်ကျိမ်းမောင်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ရေလာယူတာက ဆင်ခြေသက်သက်ပဲမဘား၊ တကယ်က မင်း ဗိုက်ဆာလို့ အီကြာကွေး စားချင်နေတာမလား၊ ပြီးတော့ ရှန်းရှန်းကို မချက်ပြုတ်တတ်ဘူးလို့ လာပြောနေသေးတယ်၊</p> <p> </p> <p>မင်း ငါ့ရဲ့ ဆန်အိုးကို မျက်စိကျနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ပြောထားလိုက်မယ် စုဝေ့ချင်း... လုံးဝ မရဘူး!”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်ကား သူ၏ အကြံအစည်လေး အမိခံလိုက်ရသောကြောင့် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကာ စုပ်သပ်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါနဲ့ ရှန်းရှန်းကြားကို ရန်လာမတိုက်နဲ့၊ ရှန်းရှန်းက မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ငါ့ကို မီးဖိုချောင်မှာ လာကူညီမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် လီရှန်းနှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ  အတူမနေရသေးသော်လည်း လီရှန်းမှာ ယဉ်ကျေးသိတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းမိပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ရှန်းရှန်းကို ကျွန်တော့်အတွက် အီကြာကွေး ကြော်ခိုင်းလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့:  “...အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် လော်ယွီရှို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရေနွေးဓာတ်ဘူးကို မကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားရင်းအော်ဟစ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်လီရှန်း.. ကိုယ် မနက်ဖြန်ကျရင် အီကြာကွေး စားချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည်ကား မတိုင်ခင်က “ရှန်းရှန်း” ဟူ၍ ချိုသာစွာ ခေါ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုတွင် သွေးကြောင်စွာဖြင့် ရဲဘော်ဟု ပြန်ခေါ်နေခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။ လီရှန်းတစ်ယောက် အပြင်ဘက်မှ အသံများကို ကြားနေရသောကြောင့် စပ်စုလိုစိတ်များ ဖြစ်နေချိန်တွင် စုဝေ့ချင်းက တံခါးကြားမှ အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>မီးဖိုချောင်ဘက်မှ မည်သူကမျှ လိုက်မလာသည်ကို မြင်မှသာ သူ  သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: “...ခုနက အမေ့ကို ဘာတွေပြောနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူ မတိုင်ခင်က အီကြာကွေးစားချင်သည်ဟု အော်ဟစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန် မနက်စာချက်ဖို့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရဲဘော်လီရှန်းကို သတိပေးရမယ်၊ ရဲဘော်လော်ယွီရှို့က ရဲဘော်ကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ယောက္ခမတွေမှာ ရှိတတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုးလေးတော့ ရှိတယ်၊</p> <p> </p> <p>သူမက မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် မင်းကို မနက်စာချက်ဖို့ ခေါ်မှာသေချာတယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ်တွေ ဘာတွေ သွားမချက်နဲ့နော်၊ ဆီအိုးဆီကိုသာ တန်းသွားလိုက်၊</p> <p> </p> <p>သူမက ဘာတွေချက်နေတာလဲလို့ မေးရင် ကိုယ့်အတွက် အီကြာကွေး ကြော်ပေးနေတာလို့သာ ပြောလိုက်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်ကား မိခင်ဖြစ်သူ၏ အကြောင်းကို မကောင်းပြောရမည်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ဝန်လေးနေပုံမရပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူက လော်ယွီရှို့မှ သူ၏မရီးနှစ်ဦးအပေါ် မည်သို့ပြုမူခဲ့သည်ကို ပြန်လည်ပြောပြပြီးနောက် လီရှန်းကို အလွန်လေးနက်စွာ ကြည့်လျက်ပြောလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်တို့က မရီးနှစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူးလေ၊ သူတို့က အိမ်ခွဲနေကြတာဆိုတော့ ဘယ်နှရက်လောက် ဟင်းချက်ပေးရမှာလဲ၊ ကိုယ်တို့က အိမ်မှာ အတူနေကြဦးမှာဆိုတော့ ဟင်းချက်ပေးရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်းတော့ ကိုယ်တို့ပဲ ချက်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်ကား လော်ယွီရှို့အနေဖြင့် လီရှန်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အလေ့အကျင့်တစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဤဖြစ်နိုင်ခြေကို အညှောင့်ပေါက်ကတည်းက ကြိုတင်နှိမ်နင်းထားခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် မည်သည့်စကားကို  ပြန်ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ပါချေ။ သူတို့က အသစ်စက်စက် ဇနီးမောင်နှံသာ ရှိသေးသော်လည်း စုဝေ့ချင်းက ဤမျှအထိ အဝေးသို့ ကြိုတွေးနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အမေက ကျွန်မကို ပျင်းတယ်လို့ မထင်သွားလောက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ပျင်းတာက ဘာများဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် ပျင်းရိခြင်းမှာ မကောင်းသည့်အရာဟု လုံးဝမထင်ပါချေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ပျင်းရိစွာနေခဲ့ပြီး အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း:  “ပျင်းတဲ့သူတွေမှာလည်း ပျင်းတဲ့အလျောက် ကံကောင်းခြင်းတွေ ရှိတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဒီလို ယုတ္တိမရှိတဲ့ စကားတွေကို သူ ဘယ်ကနေကြားလာတာလဲ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း:  “တကယ်တော့ ကျွန်မက ဟင်းချက်တာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချောင်သည်လည်း သူမ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးသည့် အထူးဟင်းလျာများကို အမြဲတစေ တမ်းတနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူမ၏ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာ ကမ္ဘာများတွင်လည်း ချက်ပြုတ်ခြင်းကို တစ်ခါမျှ မရပ်နားခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး ရဲဘော်လီရှန်း၊ ဒီကိစ္စကို မင်း အလေးအနက်ထားဖို့ ကိုယ် မျှော်လင့်တယ်၊ မိသားစုဆိုတာက မင်းတစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာမဟုတ်ဘူး၊</p> <p> </p> <p>မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကို အစကတည်းက နားလည်ထားဖို့ လိုတယ်၊ အရာအားလုံးကို မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်နေလို့မရဘူး၊ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက အတူတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အမျိုးသားဝါဒီတစ်ဦးမဟုတ်သကဲ့သို့ အိမ်မှုကိစ္စများကို အမျိုးသမီးများကသာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဟုလည်း မယုံကြည်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင်...</p> <p> </p> <p>သူသည်က ရဲဘော်လီရှန်းနှင့်အတူ ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို တည်ထောင်ချင်သည်။ သူမကို ဆင်းရဲဒုက္ခ မတွေ့စေရပါဟူ၍ ဦးလေးကျန်းကိုလည်း ကတိပေးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း ခေါင်းညိတ်သဘောတူရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ရေနွေးဓာတ်ဘူးကို မ,ပြီး ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့တော့ အသစ်စက်စက် ခြေဆေးဇလုံနဲ့ ခြေထောက်ဆေးကြမယ်”</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save