Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(92)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာညစာစားပွဲမှာ ည (7)နာရီကျော်တွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဆောင်းရာသီတွင် အမှောင်ထုက စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာသောကြောင့် စုမိသားစု၏ ဆွေမျိုးများမှာ ပြန်မသွားကြတော့ဘဲ တစ်ညအိပ်တည်းခိုကြပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော ဘတ်စ်ကားဖြင့်မှ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ရေနွေးများကို တစ်အိုးပြီးတစ်အိုး တည်ပေးပြီး ဆွေမျိုးများအားလုံး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အိပ်စက်နိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်နှင့် ဝူလီတို့သည်ကား ကလေးနှစ်ယောက် အိပ်ငိုက်နေသောကြောင့် လော်ယွီရှို့က အစောပိုင်းကတည်းက ပြန်လွှတ်လိုက်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်းကွဲ ညီအစ်ကို အချို့လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုမိသားစု၏ အိမ်က လူအားလုံးကို မဆံ့နိုင်သောကြောင့် တချို့က စုဝေ့ဟိုင်၏ အိမ်တွင် သွားရောက် တည်းခိုကြရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်လမ်းလုံးတွင်လည်း သူတို့က လီရှန်း၏ ကုန်တင်ကားဖြင့် ပါလာသော ခန်းဝင်ပစ္စည်းများအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုနေကြပြီး စုဝေ့ချင်းအပေါ် မနာလိုဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က မိသားစုတွင် အလုပ်မရှိသူအဖြစ် နာမည်ကြီးခဲ့သော သူက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ကာ အောင်မြင်လာရုံသာမက တော်ရုံအဆင့်မဟုတ်သော ဇနီးသည်ကိုပါ လက်ထပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးမှာ သူရရှိလိုက်သော ခန်းဝင်ပစ္စည်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က အားကျမနာလို ဖြစ်ပြီးသက်ပြင်းချကာ ပြောလာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ကော အဲဒီလို ကံမျိုး ကြုံရပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း နောက်နှစ်ကျရင် လက်ထပ်ရမှာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က လတ်တလော ကြားသိထားရသော သတင်းများကို သတိရလိုက်ပြီး မသိမသာပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လက်မထပ်ရင် ကျေးလက်ဒေသဘက်ကို အပို့ခံနေရဦးမယ်နော်၊ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြဦး”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ လက်ထပ်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>နှစ်ကုန်ခါနီးလေလေ သတင်းများက ပိုမိုပျံ့နှံ့လာလေလေ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် မိသားစုများစွာက မူဝါဒအသစ်များ မထွက်လာမီ လက်ထပ်ပေးနိုင်ရန် လူပျိုလူလွတ်များအား ရှာဖွေခြင်းများကို စတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စုမိသားစု၏ ဝမ်းကွဲများမှာလည်း ထိုအတိုင်းသာဖြစ်ကြလေ၏။ ထို့အတွက်ကြောင့်သာ စုဝေ့ချင်းကို ပို၍ပင် အားကျနေကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင်မှသာ အလျင်စလို ပြင်ဆင်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ကြောင်းကို သိသာနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး စုချန်ကို သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တင်ကာ ကျောလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>“တော်သေးတာပေါ့၊ ငါ့သားနှစ်ယောက်က ငယ်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စုချန်နဲ့ စုကျွင့်တို့သာ ကျေးလက်ဒေသကို သွားရမယ်ဆိုရင် အစ်ကို ဘယ်သူ့ကို ရွေးမလဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မရွေးဘူး၊ သူတို့ကို စာကြိုးစားခိုင်းပြီး ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ ဝန်ထမ်းဖြစ်အောင် လုပ်ခိုင်းမယ်၊ အဲဒါမှ အဆင်မပြေသေးရင်လည်း ခရိုင်မြို့မှာ အလုပ်တစ်ခုခုရဖို့ ပိုက်ဆံသုံးပြီး ဝယ်ပေးလိုက်ရုံပဲ”</p> <p> </p> <p>ဤစကားများက လူအုပ်ကြားတွင် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေပြန်၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်၏ ရက်ရောမှုက သူတို့ကို အားကျစေသော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် သူတို့၏ မိဘများက ထိုမျှအထိ အစွမ်းအစမရှိကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် အလုပ်အကိုင်လည်း မရှိသောကြောင့် လက်ထပ်ခြင်းဟူသော လမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရွေးချယ်စရာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>အရှေ့မှ ပြောဆိုနေကြသော စကားများကို နားထောင်ရင်း နောက်ဘက်မှ လိုက်လာသည့် ဝူလီတစ်ယောက် စုကျွင့်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆူညံနေသော လူငယ်တစ်စု ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အိမ်ထဲတွင် စုဝေ့တုန်တို့ ဇနီးမောင်နှံနှင့် စုမိသားစု၏ တတိယအဒေါ်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့တုန်ကို စုဝေ့ဖင်း၏ အခန်းတွင် အိပ်ရန် စီစဉ်ပေးလိုက်ပြီး ယောက်မနှစ်ဦးကတေား စုဝေ့ယန်တို့ ဇနီးမောင်နှံ၏ အခန်းတွင် အိပ်ကြရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦးလုံးမှာ မနက်စောစောကတည်းက ခရီးထွက်လာကြရပြီး တစ်နေကုန်လည်း ကူညီပေးခဲ့ကြရသောကြောင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် စုဝေ့တုန်မှာ အရက်အတော်လေး သောက်ထားသောကြောင့် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးသည်နှင့် ခုတင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာဦးညတွင် နှောင့်ယှက်မည့်သူ မရှိတော့သည့်အတွက် လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့ နှစ်ဦးလုံးလည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အနေဖြင့် အားအင်အပြည့်ရှိသော ထိုလူငယ်များကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းအတွက် ခြေဆေးရေကို အရင်ဆုံး ခပ်ပေးပြီးနောက် သူမနှင့်အတူ ရေချိုးခန်းသို့ လိုက်ပါကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် သူမ ခုတင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက်မှသာ သူကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီး ပြန်လာသည့်အချိန်တွင်မူ လီရှန်းက ဂွမ်းစောင်ထဲတွင် ထိုင်ကာ အနီရောင်စာအိတ်များကို ဖွင့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့တော့ မင်း အတော်လေး စုဆောင်းမိမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ညစာစားပွဲတွင် ဆွေမျိုးများအားလုံးက သူတို့ကို “အိမ်ထောင်သည်အဖြစ် အမည်နာမ ပြောင်းလဲခြင်း” လက်ဆောင်အဖြစ် ငွေများ ပေးခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“အတော်များများတော့ ပါကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စာအိတ်နီ တစ်ခုထဲမှာ ငါးဆင့်ပဲ ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ငါးဆင့်လား။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း ချက်ချင်းပင် အနားသို့သွားကာ စာအိတ်နီကို ယူပြီးကြည့်လိုက်လေ၏။ စာအိမ်နီမှာ အနီရောင် စက္ကူဖြင့် သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားပြီး အတော်လေး လေးလံသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အထဲဘက်တွင် ငါးဆင့်သာ ပါရှိပေသည် ။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူပေးတာလဲ မှတ်မိလား”</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည့် ကျေးဇူးကြွေးများသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားပြီး အတော်လေးဝတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်လည်း ထိုသူက မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် အမေ့ကိုသာ ပြောပြလိုက်၊ အမေ့မှာ ဖြေရှင်းနည်း ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ငွေစက္ကူလေးများကို တစ်ခုချင်းစီ သေသေချာချာ စီလိုက်ကာ အလူမီနီယံထမင်းဘူးတစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခုတင်ဘေးရှိ စားပွဲအံဆွဲထဲသို့ ထည့်ကာ ကြေးသော့ခတ်လေးဖြင့် ခတ်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း ဝယ်လာသော ဤခုတင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်ပြီး ခုတင်ဘေးမှ စားပွဲလေးမှာလည်း အလွန်ပင် အသုံးဝင်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ငွေကြေးများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက်တွင် အနီရောင် စာအိတ်ခွံများက မလိုအပ်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လက်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကာ အနီရောင်စာအိတ်ခွံများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ခုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ လီရှန်းကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ..</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာက ပို၍ပင် နီမြန်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်.. ရှင့် ဘာဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် စုဝေ့ချင်း၏ မျက်နှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နီရဲလာသည်ကို ကြည့်နေမိလေ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်ကား ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါပြနေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်က ခါးပတ်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း ဖြုတ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်က မနေ့ကတည်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အစ်ကို စုဝေ့ဟိုင်မှာလည့် နှစ်ကြိမ်တိတိ သတို့သား ဖြစ်ဖူးသူဖြစ်သောကြောင့် အတွေ့အကြုံ အတော်လေး ရှိနေခဲ့ပြီး သူ့ကိုလည်း မင်္ဂလာဦးည အကြောင်းအရာများကို အများအပြား သင်ကြားပေးထားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက သူ့အနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမှမသိသောကြောင့် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အများအပြား သိရှိသွားရသောကြောင့် သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် လီရှန်း၏ ပုံရိပ်ကိုပင် မြင်ယောင်နေခဲ့မိချေပြီ။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်ယောက်လောက် ကယ်ကြပါဦး။</p> <p> </p> <p>ခါးပတ်ခေါင်းကို ကိုင်ထားသော စုဝေ့ချင်း၏ လက်များက တုန်ယင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်.. ခုတင်ပေါ်ကို တက်ချင်လို့လား၊ ခုနကတည်းက အနွေးထည်လည်း မဝတ်ထားဘူးဆိုတော့ ချမ်းနေမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဤသို့ အခြေအနေကို ကြာရှည်မကြည့်နိုင်တော့သည့်အတွက် သူမဘက်ကပင် စတင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့လည်း အလိုက်တသိ လှည့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ရှင့်ကို မကြည့်ဘူး၊ အဝတ်အစားတွေကို အမြန်ချွတ်လိုက်တော့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည် ချောင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွဟန့်လိုက်ပြီး လီရှန်းက သူမ၏ခေါင်းကို တစ်ကယ်ပင် တစ်ဖက်သို့ လွှဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကလစ်ဟူသော အသံနှင့်အတူ စုဝေ့ချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ အေးစက်နေသော ခြေထောက်များမှာ စောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ခြေဖဝါးများက နွေးထွေးနေဆဲ ပင်။ လီရှန်းက ခေါင်းကို လှည့်မကြည့်ဘဲ စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ စောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမအနေဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲစွာဖြင့်  သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော စုဝေ့ချင်းကို မြင်လိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: ...</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အကြောင်းစုံကို မသိသောတစ်စုံတစ်ယောကာဆိုလျှင် သူမကသာ ခင်ပွန်းဖြစ်ပြီး ထိုသူက ဇနီးဖြစ်ကာ ကျား၊ မ အခန်းကဏ္ဍ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုဖက်ကို လှည့်လိုက်ဦးလေ၊ ကျွန်မလည်း အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်ကြားတွင် တစ်ဦးကတော့ စတင်၍ အစပျိုးရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းလည်း သူ၏မျက်နှာကို စောင်ထဲသို့ အမြန်ဝှက်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်တိုးတိုးလေး ချလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်လေ၏။ အထဲမှ အတွင်းဝတ်အနွေးထည်အင်္ကျီလေးသာ ကျန်တော့၏။</p> <p> </p> <p>အတွင်းပိုင်းမှ ဝတ်ဆင်ထားသော အင်္ကျီကိုတော့ သူမ မချွတ်ရဲတော့ပါချေ။ ထို့နောက် သူမက စောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးအတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ခုတင်တစ်ခုတည်း အတူမျှဝေအိပ်စက်ရသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း လဲလျောင်းပြီးနောက်တွင် သူမသည်လည်း စုဝေ့ချင်းကို ကျောပေးထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save