Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(93)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက ကျောချင်းကပ်လျက် ရှိနေကြပြီး စောင်၏အနောက်ဘက်မှ အေးစက်သော လေအေးများပင် တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ နောက်ကျောများမှာ အေးစက်မှုကြောင့် ထုံကျင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လီရှန်းက ယခုအကြိမ်တွင် လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ နေရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် တစ်ကြိမ် အစပျိုးခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စုဝေ့ချင်းက သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ပျက်ပြားအောင် မလုပ်ခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် စတင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တစ်ဖက်သို့ လှည့်လာပြီးနောက် သူ၏လက်ချောင်းများမှာလည်း သူမ၏အနောက်မှတစ်ဆင့် အရှေ့ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်က သူမ၏ အေးစက်နေသော နောက်ကျောကို ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးသွားစေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက သူ၏နားရွက်ကို လီရှန်း၏ နားနှင့် ပူးကပ်ထားလိုက်သောကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်က သူ၏အပူရှိန်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပူနွေးသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်လီရှန်း၊ ကိုယ် မင်းကို ရှန်းရှန်းလို့ ခေါ်လို့ရမလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဒီဖက်ကို လှည့်ပေးလို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးမှ တစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးသားက မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံစည်းသွားချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အပူရှိန် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်မျှပင် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ရှက်တတ်ပါစေ၊ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရဲတင်းပြတ်သားလာတတ်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း စုဝေ့ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ နီရဲမှုများက သူ၏ ရင်ဘတ်အထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ကြည့်နေမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p>ထိုညက စုမိသားစုဝင်အားလုံး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် စုဝေ့မင်နှင့် လော်ယွီရှို့တို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်သက်သာရာရသွားကြပေပြီ။</p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာပွဲက အစမှအဆုံး ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးအနေဖြင့် မင်္ဂလာအခမ်းအနားပြီး၍ လူငယ်စုံတွဲ မင်္ဂလာအိမ်ခန်းထဲသို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် စိတ်မချနိုင်ကြသေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင်တော့ သူတို့အနေဖြင့် လက်ထပ်ပြီးကြပြီဖြစ်ကာ လက်ထပာမှတ်ပုံတင်လက်မှတ်လည်း ရရှိထားပြီး အလုပ်အကိုင်များမှာလည်း တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်၍ အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်စရာ တစ်ခုမျှ မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“အခုတော့ ဝေ့ဖင်းတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်”</p> <p> </p> <p>အငယ်ဆုံးသားအတွက် စိတ်အေးသွားရပြီးနောက် လော်ယွီရှို့က သူမ၏ သမီးဖြစ်သူအတွက် စတင်၍ ပူပန်လာပြန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေ့ဖင်းအတွက် ဘာတွေမျာပူနေစရာ ရှိလို့လဲ၊ သူမကို ချုံကျိုးမှာပဲ ခဏနေခိုင်းလိုက်မယ်၊ သင့်တော်တဲ့သူနဲ့ တွေ့တာနဲ့ သူ လက်ထပ်ပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်သည်က သူ၏သမီးအတွက် အနည်းငယ်မျှပင် ပူပန်ခြင်းမရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဖင်းမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက တည်ငြိမ်ပြီး အမြော်အမြင်ရှိသူ ဖြစ်၏။ မကြာသေးမီက မူဝါဒအသစ်များအကြောင်းကို သတင်းများကြားရသည့်အချိန်တွင် သူမက ကလေးမွေးဖွားကာ မိခင်အသစ်ဖြစ်လာသော ယောက်မဖြစ်သူကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်ကာ ချုံကျိုးသို့ သွားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မထွက်ခွာမီကတည်းက  သူမအနေဖြင့် နှစ်မကုန်မီ စစ်တပ်အတွင်းမှ လက်တွဲဖော်တစ်ဦး ရှာဖွေမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မူဝါဒအသစ်များ တရားဝင် မထွက်လာမီ လက်ထပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်ကြောင်း မိဘများကို ပြောကြားခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ သမီးဖြစ်သူအား အဝေးသို့ မလွှတ်ချင်ကြသော်လည်း သူမကို ကျေးလက်ဒေသသို့ အပို့ခံရမည်ကို ပို၍ပင် မလိုလားကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ချုံကျိုးတွင် သူတို့၏ ဒုတိယသား မိသားစုလည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ယန်အနေဖြင့်လည်း သူ၏ ညီမကို ဒုက္ခရောက်အောင် လွှတ်ထားမည်မဟုတ်လောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့သည်လည်း ခင်ပွန်းသည်၏စကားက ကျိုးကြောင်းညီညွတ်သည်ဟု တွေးမိကာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လောင်စု၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဝေ့ယန်ဆီ ဖုန်းဆက်ကြရအောင်၊ ဒါက သူ ချုံကျိုးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် နှစ်သစ်ကူးတာဆိုတော့ ဘယ်လိုများ နေမလဲမသိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ထပာပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေချင်းကိုလည်း ခေါ်လိုက်ဦး၊ သူ အခုတော့ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဆိုတော့ ပိုပြီးတော့စကားပြောသင့်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားအတွက် သနားစိတ်လေး အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာမိလေ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်က စုဝေ့ယန်မှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်တတ်ကြောင်းကို တစ်မိသားစုလုံးက သိထားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ယန်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တစ်နေကုန် တိတ်ဆိတ်နေနိုင်သူဖြစ်ပြီး စုဝေ့ချင်းသည်က တစ်ပါးသူနှင့် စကားမပြောရလျှင် မနေနိုင်သူ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညီအစ်ကို နှစ်ဦးမှာ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်သက်လုံး လူချင်းမတွေ့ရလျှင်ပင် ကျေနပ်နေကြမည့်သူများဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် အိပ်စက်လိုက်ကြလေ၏။ သူတို့က တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်ထားသောကြောင့် ယနေ့ညတွင် အလွန်ပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့မနက် မိုးမလင်းမီ စုဝေ့တုန်တို့ ဇနီးမောင်နှံနှင့် စုမိသားစု၏အဒေါ်ဖြစ်သူတို့က စောစီးစွာ နိုးထလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့သည်လည်း သူတို့အတွက် ခေါက်ဆွဲပြုတ် ပြင်ဆင်ပေးရန် စောစောထခဲ့ရသည်။ သူတို့က ခေါက်ဆွဲစားသောက်ပြီးလျှင် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်မည့် ဘတ်စ်ကားစီးရန်အတွက် ကားဂိတ်သို့ သွားကြရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အဒေါ်စုက ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း ဇနီးမောင်နှံအသစ်၏ အိပ်ခန်းတံခါးကို လှမ်းကြည့်ကာ လော်ယွီရှို့ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ သူတို့ကို အိပ်ခိုင်းထားတုန်းပဲလား၊ သတို့သမီးအသစ်ကို မနက်စာချက်ဖို့ ဘာလို့ သွားမနှိုးတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ နှိုးရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က အဒေါ်စု၏ နှိုးဆွပေးမှုကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ အိုးထဲကိုသာ စိုက်ကြည့်နေရင်း ပြောလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“လူငယ်တွေဆိုတော့ နားနားနေနေ နေချင်ကြမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ ဒါက လက်ထပ်ပြီး ပထမဆုံးနေ့ပဲလေ၊ ကျွန်မက အဲဒီလို ရက်စက်တဲ့ ယောက္ခမမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် သူမက အဒေါ်စုကို အထင်သေးစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့သားက အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မက အနားယူလို့ ရပြီ၊ နောက်ပိုင်းကျရင် မြေးလေးတွေ ချီဖို့ပဲ စောင့်ရတော့မှာ၊</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အစ်မကတော့ ဆက်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေရဦးမှာပဲ၊ မူဝါဒသစ်တွေအကြောင်းကော ဘာကြားသေးလဲ၊</p> <p> </p> <p>ဝေဖုန်းရဲ့ အသက်ကလည်း အတော်လေး ကြားညှပ်နေတဲ့ အရွယ်ဆိုတော့ သူ့ကို တကယ်ပဲ ကျေးလက်ဒေသကို ပို့တော့မှာလား”</p> <p> </p> <p>အဒေါ်စု၏ အငယ်ဆုံးသား စုဝေ့ဖုန်းမှာ လီရှန်းနှင့် အသက်တူပြီး (၁၈)နှစ်သာ ရှိသေး၏။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အမျိုးသားများအတွက် တရားဝင် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်သည့် အသက်မှာ အသက်(20)ဖြစ်သောကြောင့် စုဝေ့ဖုန်းအနေဖြင့် လက်ထပ်ပြီး မြို့ပေါ်တွင် နေထိုင်နိုင်မည့်လမ်းမှာ ပိတ်ဆို့နေခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ စုဝေ့ဖုန်းသာ မြို့ပေါ်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်လိုပါက အလုပ်ဝယ်ရန် သို့မဟုတ် တစ်ကိုယ်တည်းနေ အဖိုးအဖွားတစ်ဦးဦး၏ မွေးစားခြင်းကို ခံယူရန်ဟူသော ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြဿနာမှာ အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်းနေ အဖိုးအဖွားများထံတွင် အမှီပြုရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ မွေးစားခြင်းမှာလည်း စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ လုပ်ဆောင်၍ မရပါချေ။ အနည်းဆုံးတော့ အမျိုးအဆွေ တော်စပ်မှုက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိနေရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ပြဿနာမှာ စုမိသားစုသည်က မျိုးဆက်သုံးဆက်လုံးတွင် တစ်ဆက်ထက် တစ်ဆက် ပို၍အစွမ်းအစရှိကြပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်းတွင်လည်း သားသမီးမြေးမြစ်များ များပြားလွန်းသောကြောင့် သူတို့ မွေးစားရန်အတွက် အထီးကျန်သည့် ဆွေမျိုးဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အိမ်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>အငယ်ဆုံးသား၏အကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အဒေါ်စုတစ်ယောက် စားချင်စိတ်ပင် ပျောက်ဆုံးသွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဤခေါက်ဆွဲပန်းကန်မှာ ချောမွေ့နုညံ့သော ဂျုံသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားရုံသာမက မွှေးကြိုင်သော ဝက်ဆီဖြင့်လည်း ဆမ်းထားသော်လည်း သူမက စားသောက်ရန် အာရုံမရနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ငါ့မှာ ဦးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက ငယ်ငယ်တုန်းက ဂျပန်တွေရဲ့လက်ချက်နဲ့ ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားတာလေ၊ သူ့မှာ သားသမီးမရှိဘူး၊ ဝေဖုန်းကို သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲမှာ သွားထည့်ဖို့ ငါ စဉ်းစားထားတယ်၊</p> <p> </p> <p>အဆိုးဆုံးဖြစ်လာရင် ဝေဖုန်းက ဦးလေးရဲ့ အိုမင်းတဲ့အချိန်ကို ပြုစုပေးရုံပဲပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်အထိ စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သော ယောက်မဖြစ်သူက ဝင်ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်၊ နင့်အမေဘက်က အမျိုးတွေထဲမှာလည်း တူတော်မောင်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲမလား”</p> <p> </p> <p>အဒေါ်စု၏ နှလုံးသားက ပို၍ပင် ခုန်သွားရပြီး အိမ်သို့ ပြန်လိုစိတ်က ပို၍ပင် ပြင်းပြလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ခေါက်ဆွဲကို နှစ်လုပ် သုံးလုပ်ဖြင့် အမြန်ကုန်အောင် စားလိုက်ပြီးနောက် စုဝေ့တုန်ကို အိမ်ပြန်ရန် အတင်းတိုက်တွန်းတော့၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့တုန်သည်ဘည်း မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ စကားဝိုင်းကို ကြားနေရသောကြောင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက သိပ်မကောင်းလှပါချေ။ အဓိကအနေဖြင့် သူ၏သားကို တစ်ပါးသူထံ မွေးစားရန် မလိုလားခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ့ကို ကျေးလက်ဒေသကိုပဲ သွားခိုင်းလိုက်ရအောင်၊ လောကကြီးထဲက မိသားစုတွေအများကြီးလည်း ကျေးလက်ဒေသကို သွားနေကြတာပဲ၊ သူက ဘာလို့ မသွားနိုင်ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူသည်ကား သူ၏  ကိုယ်ပိုင်သားကို တစ်ပါးသူအား အဖေဟု ခေါ်ခိုင်းရမည်ထက် ကျေးလက်ဒေသသို့ အပို့ခံရသည့် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သွားစေချင်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူသာ ကျေးလက်ဒေသကို သွားရရင် ပြည်နယ်မြို့တော်က အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ဆုံးရှုံးသွားမှာပေါ့၊ နောက်ပိုင်းရင် သူ့ကို ပြန်ခေါ်နိုင်မယ့် အစွမ်းအစမျိုး ရှင့်မှာ ရှိနေလို့လား”</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ စုဝေ့တုန်တွင်သာ  ရွေးချယ်စရာ ရှိနေခဲ့ပါက သူ၏သားကို ကျေးလက်ဒေသသို့ ပို့ရန် စဉ်းစားမည်မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save