Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(96)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ယောက်မရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမနာမည်က ဝူရွှမ်းတဲ့၊ အဲဒီနာမည်ကို ကြားဖူးသလိုလို ရှိပေမဲ့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ  လုံးဝစဉ်းစားလို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် ဝူရွှမ်းဟူသော နာမည်ကို စိတ်ထဲမှ ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုနေမိသော်လည်း ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်ကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမှတ်မိနိုင်သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဝူရွှမ်း?</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်တော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်မလည်း ဆက်ပြီး မစဉ်းစားတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် အဖြေရှာတတ်သူမျိုးမဟုတ်သောကြောင့် အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ရန်အတွက် အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက မင်္ဂလာပွဲရှိခဲ့သောာ်လည်း စုမိသားစု၏ တစ်အိမ်လုံးကို သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားပြီးဖြစ်၏။ မနေ့က တစ်နေကုန် အသုံးပြုခဲ့သော မီးဖိုချောင်တစ်ခုတည်းကိုသာ အနည်းငယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လိုအပ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မီးဖိုမှာလည်း တစ်နေကုန် မီးမွှေထားခဲ့သောကြောင့် ရေများမှာ ပန်းကန်ဆေးရန်အတွက် အေးစက်မနေဘဲ အနေတော်နွေးထွေးနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းအတွက် ရေခပ်ပေးရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားချိန်တွင် မီးဖိုကို ကြိုးကြိုးစားစား သုတ်နေသော ဝူလီကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ပုခုံးကိုတွန့်ကာ ရေတစ်ဇလုံ ခပ်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏လက်ထဲရှိ အဝတ်စုတ်လေးက ညစ်ပတ်နေသောကြောင့် စုဝေ့ချင်းက လှမ်းယူကာ ကိုယ်တိုင်ဆေးကြောပေးလိုက်ပြီး ရေညှစ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းမှာ အားသိပ်မရှိဘူး၊ ကိုယ်ပဲ ညှစ်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို ငြင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ ပုခုံးကိုသာ ခပ်ဖွဖွပုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဝူလီမှာ ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ ဇနီးမောင်နှံအသစ်၏ ချွဲနွဲ့နေမှုများကို မြင်လိုက်ရလျှင် စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးတစ်ဖုံခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက စုမိသားစုရဲ့ သားတွေပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကွာခြားနေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့လည်း……</p> <p> </p> <p>ဝူလီအနေဖြင့် စုဝေ့ဟိုင်၏ စရိုက်က ပို၍ ယောကျ်ားပီသသည်ဟု ခံစားမိပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကတော့ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ကလေးဆန်ပြီး ရင့်ကျက်မှု မရှိသေးသလိုပဲ။</p> <p> </p> <p>သူမက သန်မာပြီး အားကိုးရသည့် ယောကျ်ားမျိုးကိုသာ ပို၍သဘောကျမိသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်တို့ ဇနီးမောင်နှံက (၁၀)နာရီထိုးမှသာ ပြန်ရောက်လာကြလေ၏။ သူတို့ ပြန်လာသည့်အချိန်တွင် အသားများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အပြည့်ပါသော အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်ကို လျင်မြန်စွာ ငှဲ့ပေးလိုက်လေ၏။ လော်ယွီရှို့က ရေငတ်ပြေစေရန် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ အလွန်တက်ကြွစွာဖြင့် ဆိုလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကားဂိတ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်ကျမှ အဲဒီမှာ နှစ်ကုန်တိုင်း ဈေးကြီးတစ်ခု ရှိတာကို သတိရတာနဲ့ မင်းတို့အဖေကို သွားကြည့်ရအောင်လို့ ပြောလိုက်တာ၊ တကယ်ပဲ ဖွင့်ထားတာကို တွေ့ခဲ့တယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ထိုဈေးတွင်ရှိနေသော လူအများစုမှာ ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ထားသော ပစ္စည်းများကို လာရောက်ရောင်းချကြသည့် အနီးအနားမြို့နယ်နှင့် ကျေးရွာများမှ တောင်သူလယ်သမားများပင် ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခေတ်ကာလတွင် မှောင်ခိုရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခြင်းကို တားမြစ်ထားသော်လည်း တပ်မဟာထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့များမှ ထုတ်လုပ်သော ပစ္စည်းများကိုတော့ တပ်မဟာအစုအဖွဲ့နာမည်ဖြင့် ရောင်းချခွင့် ပြုထားဆဲပက်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့မှာ (၁၂) လပိုင်း (၂၉)ရက်နေ့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ ဆိုင်ခန်းခင်းကျင်းသူ သိပ်မများလှသော်လည်း အတော်အတန်တော့ ရှိနေသေးသည်။ သူတို့ဇနီးမောင်နှံက ဈေးစဖွင့်ချိန်ကတည်းက စောစောစီးစီး ရောက်ရှိသွားခဲ့သောကြောင့် ဝယ်ယူနိုင်သမျှ အကုန်လုံးကို ဝယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြက်နှစ်ကောင်၊ ငါးနှစ်ကောင်နဲ့ ဘဲကြီး တစ်ကောင် ဝယ်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံမှာ အသားခြောက်တချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ခြင်းတောင်း၏ အောက်ခြေတွင် ဝှက်၍ ထည့်ထားခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>အပေါ်ယံတွင်တော့ အရှင်ဖမ်းမိသော ကြက်ဘဲများကိုသာ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မတိုင်ခင်က အောက်ထပ်တွင် ရှိနေချိန်တွင် တချို့သူများက ထိုပစ္စည်းများကို မည်သည့်နေရာတွင် ဝယ်ခဲ့ကြောင်း လာရောက်မေးမြန်းကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အတွက် ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်းက ပိုက်ဆံအိတ်ကိုယ်စီဖြင့် ကားဂိတ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“စောစောထတဲ့ ငှက်က အစာဝတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးပေါ့၊ ကြည့်စမ်း... ငါတို့သာ ဒီနေ့စောစော မသွားခဲ့ရင် ဒီပစ္စည်းတွေကို ရမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ဈေးကောင်းကောင်းကို ရှာဖွေနိုင်သည့် သူမ၏ အရည်အချင်းအတွက် အတော်ပင် ဂုဏ်ယူနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော စုဝေ့မင်ကစနောက်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီဇင်ဘာ (၂၉)ရက်နေ့အထိ ဈေးရောင်းမယ့်သူ ရှိလိမ့်ဦးမယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ ဒါကြောင့် မင်းလိုလူတွေပဲတွေ့ကြတာ”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ မရှိရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က သူ့ကို မကျေမနပ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ သေသေချာချာ မေးခဲ့တယ်၊ မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်းအထိ ရောင်းဦးမှာတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မနက်ဖြန်မနက်လည်း ထပ်ပြီး စောစောထကြဦးမလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က သူမကို စနောက်လိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>“မလိုတော့ဘူး၊ အိမ်မှာ အလုံအလောက် ရှိနေပြီ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ချောင်းနှစ်ချက် ခပ်ဖွဖွဟန့်လိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအသားတွေကို ဆားနယ်ပြီး သိမ်းထားလို့ ရတယ်၊ နောက်နှစ်နွေဦးအထိတောင် ခံဦးမှာပဲ၊ ကျွန်မတို့က ပိုက်ဆံတွေ အပုံလိုက်ကြီး ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ၊ နှစ်သစ်ကူးမှာ နည်းနည်းပါးပါး စားသောက်ဖို့လောက်ပဲလေ၊ တကယ်ကြီး နေ့တိုင်း အသားဟင်းတွေချက်ပြီး အဝစားဖို့မှ မလိုတာ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က သူမအနေဖြင့် ပိုက်ဆံအကုန်အကျခံရန် နှမြောတွန့်တိုနေသည်ကို မြင်ရသည့်အတွက် ရယ်လည်းရယ်ချင်ပြီး အနည်းငယ်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>မူလက ထိုဇနီးမောင်နှံတွင် တခြားအစီအစဉ်များ မရှိခဲ့ကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မနေ့ညက သူတို့၏ အငယ်ဆုံးချွေးမလေး၏ ကုန်တင်ကားအပြည့် ပါလာသော ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင်တော့ သူတို့၌ ဖိအားများ ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသမီး စုဝေ့ဖင်းမှာ ဤချွေးမငယ်လေးနှင့် အသက်တူပြီး အိမ်ထောင်ပြုရန် အရွယ်ရောက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းမှာ ချွေးမဖြစ်သူထက် မသာလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သင့်ပေမည်။</p> <p>ထို့ပြင် သားဖြစ်စေ၊ သမီးဖြစ်စေ သူတို့အတွက်တော့ အဖိုးတန်ရတနာများပင် ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သားဖြစ်သူများက တစ်ထောင်စီ ရရှိခဲ့ကြပြီး သမီးဖြစ်သူက မရရှိခြင်းမှာ မတရားစွာ ဘက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ လူတိုင်းအပေါ် တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လက်ဖွဲ့ငွေ ယွမ် (၅၀၀) သိမ်းဆည်းထားပေးပြီး နောက်ထပ် ယွမ် (၅၀၀)ကို ခန်းဝင်ပစ္စည်းများအတွက် အသုံးပြုပေးမည်ဆိုလျှင် ထိုသည်ကလည်း အတော်လေး ခမ်းနားထည်ဝါပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ပြောင်ကျီစယ်မှုများ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် လော်ယွီရှို့က အသားများအားလုံးကို မီးဖိုချောင်သို့ သယ်ဆောင်ရန် ချွေးမနှစ်ဦးကို အမြန်ခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က မီးဖိုတွင် မီးမွှေးကာ ရေနွေးတည်လိုက်ကြ၏။  ကြက်နှင့် ငါးများကို  ဦးစွာ သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်ကြရပေမည်။ လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့က စက်ရုံ၏ ရိက္ခာအရောင်းဆိုင်သို့ တစ်ခေါက်ပြန်သွားကာ သူတို့တွင်ရှိသမျှ ဆားကူပွန်အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူများအနေဖြင့် အလုပ်တစ်ခုခုတွင် အာရုံရောက်နေသည့်အချိန်တွင် အပိုတွေ လျှောက်တွေးနေရန် အချိန်မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဝူလီသည်လည်း စိတ်ထဲတွင် အနေရခက်ခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ လီရှန်းနှင့် ပြန်လည်စကားပြောလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့မနက်ပိုင်းက သူတို့ကြားတွင် ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည့်အတွက် ယခုအချိန်တွင် အပေါ်ယံဟန်ဆောင်မှုများ မရှိတော့ဘဲ သာမန်သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ပင် ပြောဆိုနေကြသည်။ ဤသည်က လော်ယွီရှို့ကိုပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနေရခက်လှသော ဤချွေးမကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပုံမှန်ချွေးမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မီးဖိုချောင်အလုပ်များမှာ မွန်းလွဲပိုင်းအထိ ဆက်လက်များပြားနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က အသားလုံးကြော်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီး ဝူလီမှာလည်း ဤအလုပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၍ အလိုက်တသိဖြင့်ပင် ကူညီပေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲတွင် လူများလွန်း၍ ကျပ်ညပ်နေသည်ကို မြင်လျှင် လီရှန်းက စုဝေ့ဖင်း၏ အခန်းထဲရှိ သူမ၏ အထုတ်အပိုးများကို သိမ်းဆည်းရန် အကြောင်းပြကာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆောင်ခန်းမှ သယ်လာချိန်က အထုပ်အပိုး အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်း ပြန်လည်သိမ်းဆည်းသည့်အချိန်တွင်အတော်လေး များပြားလွန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဂွမ်းစောင်နှစ်ထည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သေးငယ်လွန်းပေ၏။ လီရှန်းတစ်ယောက် ထိုဂွမ်းစောင်များကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေပြီးနောက်မေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ရွာဘက်ကို ပြန်ပြီး ဂွမ်းစောင်လုပ်တတ်တဲ့သူဆီမှာ ဂွမ်းစောင်အသစ် သွားလုပ်ကြရင် မကောင်းဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ခေါင်းခါပြကာပြောလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေကို နောက်ပိုင်း ကလေးတွေသုံးဖို့အတွက် သိမ်းထားလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဂွမ်းစောင်အသေးလေးများက ကလေးတစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် အနေတော်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: “...”</p> <p> </p> <p>လက်ထပ်ပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် တစ်ဖက်လူက ကလေးရဖို့အကြောင်းကို ဤမျှအထိ ကြိုတွေးနေပေပြီ။ ဤသည်က အလွန်အမင်း ဝေးလွန်းလှပေသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စုဝေ့ချင်း ပြောသည်က မှန်ပေသည်။ သူတို့အနေဖြင့်  အနှေးနှင့်အမြန် ကလေးရလာမည်ဖြစ်၍ ဤစောင်များကို ကလေးအတွက် သိမ်းထားသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို သေသေချာချာ ခေါက်ကာ သစ်သားသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းတွင် အသုံးပြုခဲ့သော ခြင်ထောင်ကိုလည်း ထိုအထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခြင်ထောင်မှာ ဖန်ချင်းကိုယ်တိုင်ချုပ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ခုတင်အသေးစားလေးများအတွက်သာ သင့်တော်သော ခြင်ထောင်အသေးစားလေး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အခန်းထဲတွင်  အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး လော်ယွီရှို့က ထမင်းစားရန် လာခေါ်သည့် အချိန်ကျမှသာ သိမ်းဆည်းခြင်း အလုပ် ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခါးထောက်လိုက်ကာ သူမ၏ရှေ့ရှိ သပ်ရပ်လှပသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တော်သေးတာပေါ့၊ အခန်းက ကျယ်နေသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမ၏ အခန်းဟောင်းလေးသာ ဆိုလျှင် ဤပစ္စည်းအားလုံး ဆံ့မည်မဟုတ်လောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက သူမ၏လက်ကို ဆွဲကာ ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်မနေနဲ့တော့၊ အပြင်ကိုထွက်ပြီး စားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံအသစ်က လက်ချင်းချိတ်ဆက်လျှက် အခန်းအပြင်သို့ ထွက်လာကြလျှင် စုဝေ့ဟိုင်နှင့် တည့်တည့်တိုးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ စနောက်သည့် အမူအရာဖြင့် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်သည်က သူတို့ကို ထမင်းစားရန် လာခေါ်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ချစ်ခင်စွာပြုမူနေသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့သွား၍  စနောက်လာခြင်းဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း : “...”</p> <p> </p> <p>ဒီအစ်ကိုကြီးနဲ့ သူရဲ့ဇနီးက ဘာတွေများ မှားနေကြတာလဲ။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save