Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(97)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ညစာစားပြီးနောက် စုဝေ့ဟိုင်တို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြပြီး လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့က ပန်းကန်ဆေးရန် တာဝန်ယူခဲ့ကြရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီက အသားလုံးကြော်သည့် အလုပ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သောကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ဆီနံ့များ စွဲကပ်နေခဲ့သည့်အတွက် အဝတ်အစားများလဲပြီး အများသုံး ရေချိုးခန်းသို့ အမြန်သွားရောက် ရေချိုးရန်အတွက် အိမ်သို့ အမြန် ပြန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှန်းအနေဖြင့် ဝူရွှမ်း၏အကြောင်းကို ထပ်မံမေးမြန်းခွင့် မရခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သေချာပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ဝူရွှမ်းဟူသော အမည်ကို အထူးတလည်ပင် အာရုံစိုက်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မည်မျှအထိ အာရုံစိုက်နေမိသနည်းဆိုလျှင် ညဘက်ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်နေသည့် အချိန်၌ပင် ဤကိစ္စကိုသာ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စုဝေ့ချင်းမှာ တစ်ကြိမ် အတွေ့အကြုံရှိဖူးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မေးလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“သက်သောင့်သက်သာ မရှိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>သူမ ခေါင်းခါပြသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူက ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပေါ်မှ အုပ်မိုးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့က အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော လူသစ်လေးမှာ ယခုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူမကို ခုတင်ပေါ်တွင် မုန့်ပြားကဲ့သို့ ဖြန့်ခင်းထားလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>သူ အဆုံးသတ်လိုက်သည့် အချိန်တွင် သူမ အိပ်ငိုက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန်တော့ ရေချိုးမှ ဖြစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ၊ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ကိုယ် ဆေးကြောပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် လီရှန်းကို အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေမိပြီး သူမအား အထပ်ထပ်အခါခါ နမ်းရှိုက်နေမိခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>တော်တော့။ မနမ်းပါနဲ့တော့ ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပျောက်ကွယ်နေသော စနစ်၏ အသံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း:  “...”</p> <p> </p> <p>ဘုရားရေ!</p> <p> </p> <p>သူ စနစ်အကြောင်းကိုတောင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူက ရုတ်တရက် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ခုနက လုပ်နေတာတွေကို.. မင်း မမြင်ဘူး မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>[ မမြင်ပါဘူး!]</p> <p> </p> <p>သူသည်က Host၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို ချောင်းကြည့်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့သည့် စနစ်မျိုး မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စနစ်ပ မျက်လုံးများကို လှန်ကြည့်ချင်သော်လည်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန် မနက်ကစပြီးစာသင်ကြားရမယ်”</p> <p> </p> <p>သူက ထိုသတင်းစကားကိုသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် ရုတ်တရက်ဆိုသ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော အချိန်များမှ ဆေးပညာဆိုင်ရာ စာများ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူ့အနေဖြင့် အသက်ရှင်လိုစိတ်ပင် ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ သူ၏ ယဥ်ကျေးမှုစာပေဆရာက ညဘက်တွင် သင်ခန်းစာပေးမည်ဆိုလျှင် သူ့ဘက်မှ လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်ကာ ကြိုဆိုမိပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဆေးပညာဆိုသည်မှာ ..</p> <p> </p> <p>ဒီစနစ်က နေရာမှားပြီး ရောက်နေခဲ့ခြင်းများလား။</p> <p> </p> <p>သူ့ဇနီးကသာ ဆေးပညာကို ပို၍ နှစ်သက်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်တွင် လီရှန်းတစ်ယောက်  အိပ်မက်မက်နေခဲ့ကြောင်းကို စုဝေ့ချင်း မသိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက မစ်ရှင်ထမ်းဆောင်သည့်ကမ္ဘာရှိ အကြောင်းအရာများကို အိပ်မက်မက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်က သူမ၏ အဖော်ဖြစ်သော စနစ်က ထွက်မသွားသေးဘဲ သူမ၏ နားထဲတွင် အမြဲတမ်း တစာစာ ပြောဆိုနေလေ့ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစနစ်မှာ သူမက အလုပ်များလွန်းသောကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ချွဲနွဲ့နေတတ်ပေသည်။ စနစ်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေချိန်တွင် လီရှန်းတစ်ယောက်  ဝူရွှမ်းနှင့် ဝမ်ယွီတို့မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည်က သူမ ဖတ်ဖူးသော စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှ ဇာတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်သေးချေ။  တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် စုမိသားစုဝင် အားလုံးမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှ ဇာတ်ကောင်များပင် ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း တစ်ဦးမှလွဲ၍။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာ ကမ္ဘာ၌ ဖိအားများ အလွန်များပြားနေချိန်တွင် စိတ်အပန်းဖြေရန်အတွက် အွန်လိုင်းဝတ္ထုများကို ဖတ်ရှုလေ့ရှိခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လူကြိုက်များရေပန်းစားသော စာများကို ဖတ်ရှုရသည်ထက် ရလဒ်သင့်တင့်ရုံသာရှိသော်လည်း နာမည်ကောင်းရှိသော စာများကိုသာ ရွေးချယ်ဖတ်ရှုတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်က သူမအနေဖြင့် အတော်လေးရုန်းကန်နေရသော စာရေးဆရာမတစ်ဦး၏ ကော်လံအောက်တွင် စုမိသားစုဝင်များအကြောင်းကိုသာ အခြေခံ၍ ရေးသားထားသည့် စာအုပ်လေးအုပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစာရေးဆရာမက စုမိသားစုကို အတွဲလိုက် စီးရီးတစ်ခုအနေဖြင့် ရေးသားနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစီးရီး၏ ပထမဆုံးစာအုပ်မှာ မိဘများ၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းအကြောင်းဖြစ်ပြီး လော်ယွီရှို့က အဓိကဇာတ်ဆောင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယစာအုပ်မှာ လော်ယွီရှို့၏ သားသမီးများအကြောင်းဖြင့် စတင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ပထမစာအုပ်မှာ လက်တွေ့ဘဝများနှင့် တူညီမှုများလွန်းသောကြောင့် ရလဒ်မကောင်းခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုကြောင့် ဒုတိယစာအုပ်တွင် စာရေးဆရာမက ထိုခေတ်က ခေတ်စားနေသော အကြောင်းအရာများကို အခြေခံကာ မိထွေးတစ်ဦး၏အကြောင်းကို ရေးသားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စာရေးဆရာမ၏ လူ့သဘာဝကို သရုပ်ဖော်မှုတွင် အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်လွန်းလွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိထွေးဖြစ်သူမှာ သိမ်ဖျင်းကာ အကွက်ချတွက်ချက်တတ်ပြီး သူမ၏လင်ပါသားအပေါ် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏သားသမီးများကိုသာ အသားပေး ပြုစုပျိုးထောင်သူအဖြစ် ဖော်ပြခံရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် စာရေးဆရာမက ဝူလီနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဇာတ်ကောင်အဖြစ် သူမ၏ဝမ်းကွဲညီမ ဝူရွှမ်းကို ထည့်သွင်းထားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူရွှမ်းမှာ စာအုပ်ထဲတွင် သူတော်စင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သရုပ်ဖော်ခံရပြီး လင်ပါသား၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ကလေးမရနိုင်တော့သည့်တိုင်အောင် ထိုကလေးအပေါ် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အစွမ်းကုန် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသူအဖြစ် ပါရှိခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထုံးစံအတိုင်းပင် ထိုဒုတိယစာအုပ်သည်လည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် စာရေးဆရာမက တတိယစာအုပ်ဖြစ်သော “အေးတိအေးစက် စစ်ဗိုလ်နှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော ဇနီးချောလေး” ကို အားတက်သရော ရေးသားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ရလဒ်က ဆိုးဝါးနေဆဲဖြစ်၍ ရပ်နားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထစာအုပ်ဖြစ်သော “စုဝေ့ဖင်း” မှာတော့ အခြေအနေ ပိုကောင်းသော်လည်း ပထမအခန်းကိုသာ ရေးသားနိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏အကြောင်းကိုတော့ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ဖော်ပြခြင်း မခံခဲ့ရပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် သူမက ဝတ္ထုစီးရီးတစ်ခုထဲတွင် နေထိုင်နေရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့သကဲ့သို့ နာမည်ပင် ထည့်သွင်းခြင်းမခံရသော လမ်းဘေးဖြတ်သွားဖြတ်လာတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟုလည်း မတွေးမိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ သူမအနေဖြင့် စနစ်နှင့်တွေ့ဆုံကာ မစ်ရှင်ထမ်းဆောင် ကမ္ဘာများသို့ လှည့်လည်သွားလာခွင့် မရခဲ့ပါက စုဝေ့ချင်းနှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးပင် ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင်..</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် နားမလည်နိုင်သည့်အရာတစ်ခုရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက စုမိသားစုရှိ အဓိကဇာတ်ဆောင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မမှတ်မိဘဲ အဘယ်ကြောင့် မယ်တော်မာရီကဲ့သို့ ဝူရွှမ်းကိုသာ မှတ်မိနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာဆောင်ပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင်ပင် နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် မင်္ဂလာပွဲများကို ရိုးရှင်းစွာ ကျင်းပကြသော်လည်း တချို့သော ထုံးတမ်းစဉ်လာများကိုတော့ လိုက်နာကြရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် မင်္ဂလာဆောင်ပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင် သတို့သမီး၏ မိဘအိမ်သို့ ပြန်ရသည့် ခရီးစဉ်မျိုးပင် ဖြစ်ပေ၏</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့ပေသည်။ လူငယ်ဇနီးမောင်နှံ ထွက်ခွာသွားသည့်အချိန်တွင် သူမက လှမ်းမှာလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“နေ့လယ်စာစားပြီးတာနဲ့ စောစောပြန်လာကြနော်၊ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညဆိုတော့ ငါတို့မှာလည်း အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိဦးမှာ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ အမေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း စကားမပြောရသေးမီပင် စုဝေ့ချင်းက လော်ယွီရှို့၏လက်ထဲမှ ခြင်းတောင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အပေါ်မှ အုပ်ထားသော ပုဝါကို မကြည့်လိုက်လျှင် အထဲတွင် အသားတစ်တုံး၊ ကြက်ဥဆယ်လုံးနှင့် ဆောင်းရာသီဟင်းသီးဟင်းရွက် အစုလိုက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့်ပြောလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကြည့်မနေနဲ့တော့၊ ငါက  မင်းရဲ့ယောက္ခမကို မတရားလုပ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်အမေက အရက်ရောဆုံးပဲဆိုတာ လူတိုင်းသိတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ပုဝါကို ချက်ချင်းပြန်အုပ်လိုက်ပြီး သူမကိုကြည့်ကာ ချိုသာစွာပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့မှာ ကြည့်မနေနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လက်မထပ်ခင်တုန်းက  ကလေးဆန်တာကို လူငယ်လေးအဖြစ် ပြောလို့ရသေးသော်လည်း ယခုတွင် ဇနီးသည်က ဘေးနားတွင် ရပ်ကြည့်နေချိန်တွင်ပင် ဤသို့ပြုမူနေသည်။</p> <p> </p> <p>အရှက်ရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်သွားကြတော့၊ စောစောသွားမှ စောစောပြန်လာရမှာ”</p> <p> </p> <p>မမြင်ရလေ သန့်ရှင်းလေဟူသောစကားအတိုင်း လော်ယွီရှို့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူတို့မထွက်ခွာမီ အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူမ လှည့်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သားကြီးဇနီးမောင်နှံက ကလေးများကိုခေါ်ပြီး သူမထံသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်ရသောကြောင့် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်စောင့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ မိဘအိမ်ကိုပြန်ဖို့ ပြင်နေကြတာလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်တို့ မိသားစုက နှုတ်ဆက်စကားဆိုပြီးနောက် သူတို့၏ အကြည့်များက စုဝေ့ချင်း၏လက်ထဲမှ ခြင်းတောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ စောစောသွားဖို့ စဉ်းစားထားတာ၊ ညနေ ပြန်ရောက်ရင် လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ခြင်းတောင်းကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အချိန်မရှိဘူးဆိုရင်လည်း အခုလောလောဆယ် မသွားနဲ့ဦးလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယမြောက်နေ့ကျမှပဲ မိဘအိမ်ကို ပြန်ပြီး အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ရှင်းလိုက်လို့ ရတာပဲမလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားရလေသည်။ သူနှင့် ဝူလီတို့မှာ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သူမ၏မိဘအိမ်သို့ တစ်ခါမျှ ပြန်မသွားခဲ့ကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူက ဇနီးသည်၏ မိသားစုကို နှိမ်ချလို၍မဟုတ်ဘဲ ဝူလီကိုယ်တိုင်က သူမ၏မိသားစုကို အမြဲတစေ သတိထားနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုစကားကြောင့် လော်ယွီရှို့၏ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားပြီး စုဝေ့ဟိုင်၏ နောက်ကျောကို ရိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်က မင်းပဲ၊ ဝေ့ချင်းက ဝေ့ချင်းပဲလေ၊ အဆင်ပြေသွားအောင် သူက အနည်းဆုံးတော့ လက်ထပ်ပြီး တတိယမြောက်နေ့မှာ မိဘအိမ်ကို ပြန်ကိုပြန်ရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက စုဝေ့ချင်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက် မြန်မြန်သွားကြတော့၊  အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ ကျွန်တော်တို့ သွားပြီနော်”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က သူမ၏ ယပ်တောင်ကြီးကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်လျှင် စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းကို ချက်ချင်းဆွဲပြီး ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်ထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရသေးသော လီရှန်းကလည်းအမြန်ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အမေ ၊ ကျွန်မတို့ သွားပြီနော်”</p> <p> </p> <p>“စောစောသွားပြီး စောစောပြန်လာကြ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ထပ်မံမှာလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save