Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(98)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းကို အတော်လေးဝေးသည့်အထိ ဆွဲခေါ်သွားပြီးမှ  ခြေလှမ်းကို လျှော့ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခြင်းတောင်းကိုကိုင်ရင်း အနည်းငယ် မောဟိုက်နေခဲ့ကာ လီရှန်းကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ပင်ပန်းသွားပြီလား”</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပြေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူမက မပင်ပန်းသည့်အပြင် စုဝေ့ချင်း၏ လက်မောင်းကိုပင် ပြန်တွဲပေးနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ အဲဒီလောက် မြန်မြန်ပြေးနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက မောဟိုက်နေဆဲပင်။ သူမက ခေတ္တမျှ စောင့်ပေးရန် လက်ကာပြလိုက်ပြီး နှလုံးခုန်သံ ငြိမ်သွားမှ သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက် ချလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ ကိုယ့်ရဲ့ ငတုံးအစ်ကိုက နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ကြီးမှာ အဲဒီလိုစကားမျိုး ပြောနေတာလေ၊ သူက အမေ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတာပဲ၊ ခုနက မရီးရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိမ်းသွားတာကို မင်း မမြင်လိုက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>အဲလိုဖြစ်ခဲ့လို့လား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် ထိုအချိန်က အာရုံအားလုံးမှာ စုဝေ့ဟိုင်ထံသို့သာ ရောက်ရှိနေခဲ့သောကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် မမှတ်မိပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီတော့ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စုဝေ့ဟိုင် ယခုလေးတင် ပြောသွားခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း မှားယွင်းနေသည်ကို မတွေ့ရပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် ယနေ့မှာ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ မိဘအိမ်သို့ မပြန်ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် မည်သူကမျှ အတင်းအဖျင်း ပြောကြမည်မဟုတ်ပေ။ အလွန်ဆုံး နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့တွင် အလုပ်များလွန်းသောကြောင့် မပြန်နိုင်ခြင်းဟုသာ ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော်ယွီရှို့၏ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေသည်မှာ သိသာပေ၏။ လီရှန်းတစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားကာ စုဝေ့ချင်းကို လက်ဖြင့်တို့လိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့က အဲဒီတုန်းက မိဘအိမ်ကို ပြန်မသွားခဲ့ကြဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“လက်ထပ်ပြီးလို့ ပြန်မသွားရုံတင် မကဘူး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်လက်ပြောပြလေ၏။</p> <p> </p> <p>“မရီး လက်ထပ်ပြီး နောက်တစ်နေ့မှာတင် သူမရဲ့အဖေနဲ့ မောင်လေးက အလည်ရောက်လာကြတာလေ”</p> <p> </p> <p>ဝူလီ၏ ဖခင်အမည်မှာ ဝူယိုချိုင် ဖြစ်ပြီး မောင်လေးအမည်မှာ ဝူပေါင်ရှန်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသားအဖနှစ်ယောက်မှာ သူတို့၏သမီးက ကောင်းမွန်သောမိသားစု တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကာ ယောက္ခမမှာလည်း စက်ရုံဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်သည့်အတွက် အလုပ်သွင်းပေးရန် အလွန်လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဝူလီ လက်ထပ်ပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပင် သူတို့၏အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး စုဝေ့မင်အား ဝူပေါင်ရှန်းအတွက် အလုပ်ရှာပေးရန် တောင်းဆိုကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်သည်ကား သူ၏သားအရင်းများကိုပင် အဆက်အသွယ်ကိုအသုံးချ၍ အလုပ်သွင်းမပေးခဲ့ဘဲ ရိုးသားစွာ စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် မျှော်လင့်ထားသောကြောင့် သူတို့ကို မည်သို့ ကူညီနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူသည်က စုဝေ့ချင်းကို ကုန်တိုက်သို့ ချက်ချင်းလွှတ်ကာ ဝူလီကို ပြန်ခေါ်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် ဝူယိုချိုင်တို့ သားအဖနှင့် အကြီးအကျယ် စကားများကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဝူလီသည်က ပညာတတ်လူငယ်ရုံး တံခါးဝအထိ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ကာ ဝူယိုချိုင်အား အကယ်၍ ဝူပေါင်ရှန်းကို ကျေးလက်ဒေသဘက်သို့ အပို့မခံချင်လျှင် ချက်ချင်း အိမ်ပြန်ရန် ခြိမ်းခြောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူမိသားစုထဲမှ မည်သူမဆို ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ တံခါးဝသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လာရဲသေးသည်ဟု ကြားသိရပါက သူမကိုယ်တိုင် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးတွင် ဝူပေါင်ရှန်း၏နာမည်ကို စာရင်းသွင်းကာ အနောက်မြောက်ဒေသ နယ်စပ်ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် သွားရောက်ရန် လျှောက်ထားပစ်မည်ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ရပ်မှာ အလွန်ရက်စက်ပြီး ကြမ်းတမ်းလွန်းသောကြောင့် ဝူယိုချိုင်တို့ သားအဖမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဝူလီက ဝူမိသားစုအား သူမအပေါ် အခွင့်ကောင်းယူခွင့် လုံးဝမပေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး အိမ်သို့ပြန်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင် စုဝေ့ချင်းက သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အမေကတော့ ဒီကိစ္စကြောင့် တကယ်ကို ဒေါသထွက်ခဲ့တာ၊ သူမက အစာအိမ်ရောဂါကိုတောင် အတော်ကြာအောင် ခံစားခဲ့ရတယ်၊</p> <p> </p> <p>ပြည်နယ်မြို့တော်က ဆေးရုံကြီးမှာ သွားစစ်တော့လည်း ဒါက ဒေါသအလွန်အကျွံ ထွက်ခဲ့လို့ ဖြစ်ရတာလို့ပဲ ပြောခဲ့ကြတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“..မရီးက အရှက်ခွဲတယ်ဆိုပြီး ထင်လို့ အမေက ဒေါသထွက်သွားတာလား”</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝူမိသားစု၏ သားအဖက စက်ရုံတွင် ပြဿနာရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အဆောက်အဦးအတွင်းရှိ အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သေချာပေါက်ရရှိခဲ့ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်သည်က ဒုတိယစက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်သည့်အတွက် လူတိုင်းက သူ့၏အလုပ်အပေါ် ယုံကြည်ကြသော်လည်း အမျိုးသမီးရေးရာအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်သော လော်ယွီရှို့မှာတော့ လူအများအပြားနှင့် အဖုအထစ် ရှိခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် လူအများအပြားက သူမ၏နောက်ကွယ်တွင် လှောင်ပြောင်နေကြမည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်း လက်မထပ်မီကပင် လော်ယွီရှို့အနေဖြင့် လီမိသားစု၏ အရေးကိစ္စများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးဖြစ်သကဲ့သို့ စုဝေ့ဟိုင်နှင့် မလက်ထပ်မီကတည်းက ဝူလီ၏ အခြေအနေကို သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက ဝူလီကို မိသားစုဝင်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ခြင်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော ကောလာဟလများကို သူမ မကြောက်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လော်ယွီရှို့၏ သဘောထားကို ရှင်းပြလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူမက ကိုယ့်ရဲ့အစ်ကိုကြီးကို ကံဆိုးတယ်လို့ ထင်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“ ကံဆိုးတာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကလည်း စုဝေ့ဟိုင်၏ ကံတရားမှာ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရပေသည်။ သူက ဆက်လက်၍ ပြောလာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်လေ၊ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ယောက္ခမဘက်တွေက ဒီလိုမျိုးတွေပဲ ဖြစ်နေရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပထမမရီးဖြစ်သူမှာ အလွန်အရှုပ်အထွေးများပြီး ကိုယ်ဝန်ကို အကြောင်းပြကာ အမြဲတစေ အနိုင်ကျင့်တတ်သည်။  စုဝေ့ဟိုင်ကိုလည်း သူမ၏မောင်လေးအတွက် အဆက်အသွယ်များ အသုံးပြုရန် အမြဲဖိအားပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် စုဝေ့ဟိုင်က သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကွာရှင်းခဲ့ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ ဒုတိယအိမ်ထောင်မှာလည်း တူညီစွာပင် ဆိုးဝါးနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုတည်းသော ခြားနားချက်မှာ ဇနီးသည်များ၏ ကိုင်တွယ်ပုံသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ဇနီးမှာ သူမ၏မိသားစုထံမှ စကားကို လုံးဝနားထောင်ပြီး ငိုယိုကာ ပြဿနာရှာတတ်သည်။ သို့သော် လက်ရှိ ဇနီးမှာတော့ သူမ၏မိသားစုကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ဆောင်ကာ တော်လှန်ရေးကော်မတီနှင့် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးများသို့ အမြဲပြေးလွှားနေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပြုမူပုံမှာ သူမ၏ မိဘဘက်မှ ဆွေမျိုးတစ်စုလုံးကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးစခန်းများသို့ ပို့ဆောင်ပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>သူ၏အစ်ကိုကြီး ပြောခဲ့သောစကားအရဆိုလျှင် သူသည်က ဝူလီ၏ ထိုကဲ့သို့ ရဲတင်းလှသော စရိုက်ကို သဘောကျသည့်အတွက် သူမနှင့် လက်ထပ်လိုခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သက်ပြင်းချမိကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးကတော့ တကယ့်ကို ‘မြွေကိုက်ခံရဖူးသူက ဆယ်နှစ်ကြာအောင် ကောက်ရိုးကြိုးမြင်တိုင်း ကြောက်နေတတ်တယ်’ ဆိုတဲ့ အတိုင်းဖြစ်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်လို့လား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကတော့ ထိုသို့မထင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသည်သာ ဆယ်နှစ်ကြာသည့်တိုင် ကြိုးတစ်ချောင်းကိုပင် ကြောက်နေရမည်ဆိုပါက အဘယ်ကြောင့် မိဘများသဘောတူသည့် မိန်းကလေးကို မရွေးချယ်ဘဲ လက်ရှိမရီးကိုမှ ရွေးချယ်ခဲ့ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ၎င်းကို “ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကောက်ရိုးကြိုးကို ကြောက်နေသည်” ဟု ပြော၍မရဘဲ “တောင်ပေါ်တွင် ကျားရှိမှန်းသိရက်နှင့် ကျားတွင်းထဲသို့ တိုးဝင်ခြင်း” ဟူ၍သာ ဆိုရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက စက်မှုယန္တယားစက်ရုံ တံခါးဝအထိ တစ်လမ်းလုံး အတင်းအဖျင်းများ ပြောဆိုလာခဲ့ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိတို့ ဇနီးမောင်နှံကတော့ အပြင်သို့ မထွက်ကြသေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် လီရှန်းက ယနေ့တွင် မိဘများထံ လာရောက်မည်ဟု ပြောထားသောကြောင့် စောင့်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက ကျန်းရှင်းမင်တို့ ဇနီးမောင်နှံကို တုန်းယွမ်သို့ ဦးစွာ လွှတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကတော့ သမီးနှင့် သားမက်အသစ်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် စက်ရုံတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သားမက်အသစ်ကို ဧည့်ခံရန်အတွက် ဖန်ချင်းက စက်ရုံဝင်းအတွင်းရှိ ဟင်းချက်အကောင်းဆုံး စားဖိုမှူးကို အကူအညီတောင်းကာ ဟင်းများကို ပြင်ဆင်ခိုင်းထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>အသားဟင်းတစ်ခွက်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ခွက်နှင့် ပန်းကန်လုံးကြီး ရှစ်လုံးတိတိ ရှိသောကြောင့်  အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဧည့်ခံကျွေးမွေးမှုပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကလည်း ရဲဘော်လော်ယွီရှို့ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သော လက်ဆောင်များအပြင် လမ်းမှ ဌာနဆိုင်ကြီးတစ်ခုတွင် ဝင်ရောက်ကာ တာ့ချန်းမင် စီးကရက်တစ်ဘူးကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစီးကရက်မှာ ဟဲဟွားစီးကရက်လောက် ဈေးမကြီးသော်လည်း သင့်တင့်သော ဈေးနှုန်းရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းကျူးရိအနေဖြင့် လူမှုရေးကိစ္စများတွင် အသုံးပြုရာ၌ အဆင်ပြေစေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိသည်လည်း ဤစီးကရက်ကို မြင်ရချိန်တွင် အလွန်စိတ်ကျေနပ်သွားသွားပြီး အသံမှာလည်း ကြည်လင်တက်ကြွသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ ကြာပန်းနံ့ပါတဲ့ စီးကရက်တွေက ကောင်းတော့ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဈေးက သိပ်ကြီးလွန်းတယ်၊ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မသောက်ရက်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုစီးကရက်များကို တုန်းယွမ်ရှိ ကျန်းရူတုန်းထံသို့သာ ပို့ပေးလိုက်ရပေသည်။ ထိုနေရာတွင် အငြိမ်းစား အလုပ်သမား အများအပြား နေထိုင်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရူတုန်းက အပြင်သို့ထွက်ကာ လမ်းလျှောက်သည့်အချိန် ကြာပန်းပုံနှင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို နားအနောက်တွင် ညှပ်ထားတတ်ပြီး လူကြားထဲတွင် မီးခြစ်လာတောင်းသကဲ့သို့ဟန်ဆောင်ကာ  သူ၏ မြေးသားမက်အကြောင်းကို အမြဲတစေကြွားဝါလေ့ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကတော့ သူ့အနေဖြင့် တုန်းယွမ်အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးနေခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းမသိနေခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုဆိုလျှင် ကျန်းရူတုန်းထံ၌ ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်သော မြေးသားမက်တစ်ဦး ရှိကြောင်းကို လူတိုင်း သိနေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တာ့ချန်းမင်ကလည်း ကောင်းတယ်၊ ဒါကမှ တကယ့်ကို ကောင်းတာ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ စကားပြောတာကို တော်လိုက်တော့၊ စကားတွေရပ်ပြီး ဟင်းပန်းကန်တွေ လာကူချပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save