Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(35)</h2> <h2 style="text-align: center;">'စာမေးပွဲအောင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်သည်ဖြစ်စေ</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်ထပ်ပွဲကိစ္စကို ဦးစွာဆွေးနွေးထားရမည်”</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ကျွန်မ မနေ့က ရှောင်စစ်ရဲ့ ဇနီးဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်.. အဲဒီ မူဝါဒက နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ စတင် အကောင်အထည် ဖော်တော့မှာတဲ့</p> <p> </p> <p>ဝေ့ဟိုင်က အခု ပုံမှန် အလုပ်သမား ဖြစ်နေပြီ၊ လက်ထပ်လည်း လက်ထပ်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး.. ဒါပေမဲ့ ဝေ့ဖန်းနဲ့ ဝေ့ချင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက လက်မထပ်ရသေးဘူး..</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်ကတော့ ကျေးလ််ဒေသကို ဆင်းသွားရမှာ သေချာတယ်.. ဝေ့ဖန်းကတော့ သူ့ရဲ့ယောက်မ ရှောင်အာ့ရဲ့ ဇနီးသည်မှာ ကိုယ်ဝန်နဲ့ဆိုတော့ သူမကို ပြုစုဖို့ စစ်တပ်ကို သွားလို့ အဆင်ပြေနိုင်တယ်</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းကျရင် အနုပညာအဖွဲ့ထဲကို ဝင်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် စစ်တပ်ထဲက လူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် ရပြီ</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဝေ့ချင်းရဲ့အခြေအနေကတော့ တကယ်ကို ကျေးလက်ကို ဆင်းသွားရနိုင်တယ်.. ကျွန်မရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူ ဆေးဝါးစက်ရုံ စာမေးပွဲအောင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ..</p> <p> </p> <p>မအောင်ရင်တော့ အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ပေးဖို့ မိန်းကလေး ရှာပေးရမယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အများဆုံးဆို ကျေးလက်ဒေသကို ဆင်းရုံပဲလေ၊ ဒီလိုမျိုး လိမ်လည်လို့ မရဘူး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်အနေဖြင့် လော်ယွီရှို့၏ နည်းလမ်းကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လူများက ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိမိကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ရသေးသရွေ့ ၊ အများအကျိုးအတွက်ဆိုသည့် စကားလုံးများကို ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း တကယ်တမ်း ကြုံတွေ့လာရသောအခါတွင်တော့ အခြားသူများထက် ပို၍ ကိုယ်တိုင်အတွက်စဉ်းစားတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထိုသို့ပြောပြီးနောက်တွင် အနည်းငယ် နောင်တရသွားပြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စက်ရုံထဲမှာ မိန်းကလေးတွေက နည်းနည်းပဲ ရှိတာ..  ဝေ့ချင်းကလည်း မျက်နှာသာ မပေးတတ်တဲ့သူဆိုတော့ သူသာ စိတ်မကျေနပ်ရင် အလျှော့ပေးပြီးလက်ထပ်တာထက် ကျေးလက်ဒေသကို ဆင်းသွားတာက ပိုကောင်းတယ်လို့တောင် ထင်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဖြင့် သူ တခြားကိစ္စတစ်ခုကို ပြန်သတိရလာသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း အရင်တစ်ခေါက်က ဝေ့ချင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သဘောကျနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား.. မင်း သွားစုံစမ်းတာ ဘာတွေသိခဲ့ရလဲ”</p> <p> </p> <p>“သူမက သနားစရာ ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးပါ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ကိုယ်တိုင် သွားစုံစမ်းထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူမ သိလိုသည့် အရာများကို သေချာပေါက် သိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ အကြောင်းများကို အခြေခံအားဖြင့် အားလုံး နားလည်ခဲ့ရပြီး အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သည့် တစ်လခန့်က မိထွေးဖြစ်သူ ထုန်လင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မင်္ဂလာပွဲနှင့်ပတ်သက်သည့် တိုက်ပွဲကို ကြားခဲ့ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးရေးရာတွင် အလုပ်ကို လုပ်နေသည့် လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် သည်းမခံနိုင်ဘဲ ဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်မလေးက အတော်လေးကောင်းတယ် ..တိုးတက်ချင်စိတ်လည်း ရှိတယ်.. ဒါပေမဲ့ မိသားစုက မပြေလည်ဘူး.. တကယ်လို့ ချစ်ကြိုက်သွားရင် သူမရဲ့မိဘဘက်က ရှုပ်ထွေးတာတွေ များပြီး နောက်ပိုင်း စကားများတာတွေ ဖြစ်လာနိုင်မှာကို စိုးရိမ်တယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်သည်က မိန်းကလေးက ကောင်းမွန်သည်ဟု ကြားသောအချိန်တွင် မည်သည့် ကန့်ကွက်လိုစိတ်မှ မရှိတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေး ကောင်းဖို့သာ အရေးကြီးတယ်.. မိဘဘက်က ကိစ္စတွေကိုတော့ တတိယသားကိုပဲ ကိုယ်တိုင် စီမံခိုင်းလိုက်.. မိဘဘက်က ကိစ္စတွေ ဘယ်လောက်ပဲ များများ၊ အကြီးဆုံးသားရဲ့ ဇနီးသည်ဘက်က ကိစ္စတွေလောက် များနိုင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>ချွေးမအသစ်သည်က  အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ တစ်လသာ ရှိနေသေးသော်လည်း စုဝေ့မင်ကတော့ အမြင်သစ်များ ရရှိခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော ဆွေမျိုးများ ဤလောက် များပြားသည့် မိသားစုကို သူ မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ သားကြီး၏ ဇနီးသည်လောက် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသည့် မိန်းကလေးကိုလည်း သူ မမြင်ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံထဲတွင် ထိန်းသိမ်းရေးသာ မရှိခဲ့ပါက သူတို့ စုမိသားစုမှာ ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ ထိပ်တန်းသတင်းစာရင်းထဲသို့ ရောက်ပြီး ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ နံပါတ်တစ် အတင်းအဖျင်းဗဟို ဖြစ်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>သားကြီး၏ ဇနီးသည် ဝူလီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤလီရှန်းက များစွာ ပိုကောင်းသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီမှာ မြို့တွင်းရှိ ကုန်တိုက်ကြီးတွင် အရောင်းဝန်ထမ်းလုပ်နေသောကြောင့် မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသော ဆွေမျိုးများကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော်လည်း လီရှန်းကတော့ ဆေးဝါးစက်ရုံ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန်လုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသာ ဆေးဝါးစက်ရုံထဲသို့ ရောက်သွားပါက တံခါးကို ပိတ်လိုက်လျှင် လီရှန်းကိုယ်တိုင်က ကရုဏာ မလွန်ကဲသရွေ့ မည်သူမှ သူမကို ရှာတွေ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်မ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ရမလား”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ ယခင်ချွေးမသုံးယောက်၏ စရိုက်များသည်က သူမနှင့် မကိုက်ညီခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယခု သူမ၏ အချစ်ဆုံးသားငယ်အတွက်တော့ သူမနှင့် စရိုက်တူသော ချွေးမငယ်လေးကို ရှာဖွေချင်နေခဲ့သည်။ ဤလီရှန်းကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက  နူးညံ့ပြီး တိုးတက်လိုစိတ် ရှိကာ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲမှ ချွေးမပုံစံနှင့် အပြည့်အဝကိုက်ညီနေသည်။အမြဲတစေ တက်ကြွသည့် လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် ချက်ချင်း ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ စက်ရုံတွင်းရှိ ရွှေတံဆိပ် စေ့စပ်သူကို ရှာဖွေကာ လက်ထပ်ပွဲအတွက် စကားပြောရန် စီစဉ်ချင်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင် သူမကို အမြန်တားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက် အလျင်လိုနေပါစေ ဒီနှစ်ရက်ကိုတော့ မရွေးနဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>သူတို့က စာမေးပွဲ ဖြေဖို့လုပ်နေကြတာလေ!</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ စိတ်ဆိုးချင်သော်လည်း သူမ အလျင်စလို ဖြစ်နေသည်ကို သိသောကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး စာမေးပွဲပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စာမေးပွဲအောင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်သည်ဖြစ်စေ လက်ထပ်ပွဲကိစ္စကို ဦးစွာဆွေးနွေးထားရမည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ စာမေးပွဲအောင်သွားလျှင် သူမ အနည်းငယ်ပိုကြိုးစားရဦးမည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် စက်ရုံထဲထဲ အိမ်ထောင်ပြုရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသော လူငယ်များစွာရှိပြီး အားလုံးက စက်ရုံထဲသို့ အသစ်ရောက်လာမည့် မိန်းကလေး အလုပ်သမားများကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်က ရုပ်ချောရုံသာ ရှိပြီး စွမ်းရည်ပိုင်းအရ တခြားသူများထက် အမှန်တကယ် မသာလွန်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ များသွားပါက သူမ၏ သားကို စိတ်မဝင်စားတော့မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် အောင်သွယ်ကို မဖိတ်ခေါ်ရသေးခင်ကတည်းက စိတ်ပူပန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဇနီးဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သိနေသောကြောင့် စုဝေ့မင်လည်း မျက်လုံးကိုသာ လှန်လိုက်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သားငယ်သည်က ပုံမှန်အားဖြင့် အချစ်ရေးကို စိတ်မဝင်စားသူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို လိုက်သည့်အချိန်တွင်တော့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူ အဘယ်ကြောင့် ယခင်က ချစ်သူ မရှိနိုင်ခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>ဒါက သူ စိတ်ဝင်စားတဲ့လူ မရှိသေးလို့ပဲလေ။</p> <p> </p> <p>စာပေတွေ ရေးနေတဲ့ပညာရှင်တစ်ယောက်က ဇနီးတစ်ယောက်ကိုယူဖို့ ဘယ်လိုများ စိုးရိမ်နေစရာ ရှိမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့လုံး အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် ဇနီးနှင့် မတူဘဲ စုဝေ့မင် သည်က သူ၏ သားငယ်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p>သုံးရက်ကြာပြီးနောက် လီရှန်းတစ်ယောက် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် အလုပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေရန် သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းစာမေးပွဲများနှင့် မတူဘဲ ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ စာမေးပွဲကို နေ့လယ်ဘက်တွင် စီစဉ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာအတွက် ဖန်ချင်းက နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်မှ ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။ စာမေးပွဲ သွားဖြေရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် လီရှန်းကို ချက်ပြုတ်ခိုင်း၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများကိုလည်း ဤသို့သောအရေးကြီးသောနေ့မျိုးတွင် မစားခိုင်းသင့်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လီရှန်း ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများကို အလွန်အကျွံ စားသုံးလာရသောကြောင့် သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်သော အစားအစာများက အရသာမရှိဟုပင် သူမ ထင်မြင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏လက်ရာကိုစားပြီးနောက် လီရှန်းကို ထပ်မံသနားနေမိရပြန်သည်။ လီမိသားစုက လီရှန်းကို နှိပ်စက်ခဲ့သောကြောင့်သာ လီရှန်းက ဤမျှလောက် ကောင်းမွန်သော ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို သင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ကျန်းမိသားစုတွင် ကလေးများကို ဟင်းချက်ခိုင်းခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ စာမေးပွဲခန်းက အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး စာမေးပွဲခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော ခန်းမကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများမှာ အသစ်မဟုတ်သော်လည်း အဟောင်းကြီးလည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားရင်း ဘေးမှစာမေးပွဲ ဖြေသူများ၏ ကြွားလုံးထုတ် စကားများကို နားစွင့်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“... ဒီစာမေးပွဲခန်းက စားပွဲခုံတွေက သမိုင်းရှိတယ်လေ.. စက်ရုံ စဆောက်တုန်းကတည်းက လုပ်ခဲ့တာလို့ ပြောတယ်</p> <p> </p> <p>ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ စာမေးပွဲတွေ အများကြီး ဖြေပြီးခဲ့တာတောင် အသစ်တွေလို ရှိနေတုန်းပဲ</p> <p> </p> <p>ဒါကိုကြည့်ရင်ဆေးဝါးစက်ရုံက ခေါင်းဆောင်တွေက ဘယ်လောက်တောင် အကာအကွယ် ပေးနေလဲဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ... #$&#_&$”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း ဤသတင်းအချက်အလက်ကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရရှိခဲ့သည်။ ဤစားပွဲခုံများနှင့် ကုလားထိုင်များက အသစ်မဖြစ်နေခြင်းမှာ ၎င်းတို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် လီရှန်းက စာရွက်စာတမ်းများကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော၊ အချိန်နောက်ကျမှ လေ့လာနေသည့် လီလင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဦးစွာ ဝင်ပေါက်ရှိ စာရင်းသွင်းဌာနသို့ သွားရောက်စာရင်းပေးသွင်းခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ ထိုင်ခုံနံပါတ်ကို သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနံပါတ်သည်က လီလင်း၏ဘေးဘက်တွင်ရှိနေပြီး လီလင်း၏ နောက်တစ်ဖက်တွင်တော့ ထိုအချိန်တုန်းက သူမတို့၏ရှေ့မှ လျှောက်လွှာတင်ရန်မေးမြန်းခဲ့ကြသည့် ရဲဘော်အချို့ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုင်ခုံနံပါတ်များကို စာရင်းပေးသွင်းသည့် အစဉ်အတိုင်း စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝဂရုမမူသည် မဟုတ်ပေ။ လီရှန်း ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူမက လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏မျက်လုံးအောက်တွင် လီရှန်းရင်းနှီးသော မဲညစ်ညစ်အကွင်းများ ရှိနေပြီး ဤရက်များအတွင်း လီလင်းတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းမအိပ်ရသေးသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် လီလင်း၏ မိသားစုက ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိခြင်းအတွက် အနည်းငယ် အထင်သေးသွားခဲ့ရသည်။လီလင်း သမ်းဝေလိုက်ပြီး ညည်းညူလာသည်။</p> <p> </p> <p>“... ငါ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သည်းမခံနိုင်လို့ ကုတင်ပျဉ်ပြား အဟောင်း နှစ်ချပ်ကို သွားသယ်ပြီး လှေကားခုံအောက်ခြေမှာ ခုတင်လုပ်ပြီး၊ ဘေးဘက်တွေမှာ ကုလားကာစိုက်ပြီး သုံးည အိပ်ခဲ့ရတယ်</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ နင် သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါတို့ တိုက်ခန်းမှာ လူတွေ များပြီး ပါးစပ်တွေလည်း များတယ်.. ငါ ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဲဘူးလေ</p> <p> </p> <p>နှစ်နာရီလောက်ပဲ မှိန်းလိုက်၊ စာအုပ် ထိုင်ဖတ်လိုက်နဲ့ စာမေးပွဲ ဖြေရတဲ့အထိ အောင့်အီးခဲ့ရတာ”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save