Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(39)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်ရင်းနှင့်တောင်းပန်ပါတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် သူ၏ အမေက လီရှန်းနှင့် စကားဆက်ပြောနေသည်ကို မြင်လျှင် မလိုအပ်သည့်စကားများကို ပြောမိမည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် ကြားဖြတ်၍မိတ်ဆက်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လော်ယွီရှို့က သူ့ကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်ကာ လီရှန်းကိုသာ စကားပြောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်း... သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့..  သူက ဟိုဟာစိတ်ပူ ၊ ဒီဟာစိတ်ပူဖြစ်ပြီး အန်တီတို့ကို သမီးနဲ့ မတွေ့စေချင်တာ..  အန်တီက သားရဲကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ ဘာတွေကို ကြောက်နေတာလဲ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့အနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် မတွေးနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်သူမတော့ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟုလည်း ယူဆနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက လီရှန်း၏ လက်ဖမိုးကို ပုတ်လိုက်၍  ဆက်ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အန်တီ သမီးကိုရှန်းရှန်းလို့ ခေါ်လို့ရတယ်မလား”</p> <p> </p> <p>“အမေက ခေါ်ပြီးမှ ခွင့်တောင်းနေတာပဲ.. ရဲဘော်လော်... အမေ သိပ်ပြီး ရိုးသားမှုမရှိတော့ဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ခေါင်းခါရမ်း၍  ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့... သွား .. ဟိုဘက်ကိုသွားပြီး မင်းအဖေနဲ့ စကားပြောနေလိုက်.. ငါတို့ အမျိုးသမီးတွေ ကြားထဲကစကားဝိုင်းမှာ လာမရှုပ်နဲ့”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က စုဝေ့ချင်းကို လက်သီးထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် ပို၍ပင် ကူကယ်ရာမဲ့သွားရသည်။ သူ့အနေဖြင့် လော်ယွီရှို့ကို တားဆီးချင်သော်လည်း အခွင့်အရေးမရခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့မှ သူတို့၏နောက်ခံအကြောင်းများကို မဖော်ပြမိရန်သာ ဆုတောင်းနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း သူ့အစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်မိသည်။ အစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးက အိမ်ထောင်ပြုရာတွင် မည်သည့်အတွက်မှ အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့အလှည့်ကျမှ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ခက်ခဲနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ချစ်သူတောင် မဖြစ်ရသေးခင်မှာပင် မိဘတွေနှင့် နှစ်ခါဆက်တိုက် လူမိသွားရပြီ!</p> <p> </p> <p>“လျှောက်တွေးမနေနဲ့၊ မင်းအမေက အသိတရားရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က သားငယ်ဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းအမေက ရဲဘော်လီနဲ့ ဘာတွေပြောနေမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်”</p> <p> </p> <p>အိမ်ထောင်ပြုဖို့...</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏ ပါးပြင်များက ချက်ချင်းဆိုသလို နီမြန်းသွားပြန်သည်။ ထိုစကားလုံးကို တွေးမိသည်နှင့် သွေးများဆောင့်တိုးလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မူးဝေသွားသကဲ့သိာ့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရဲဘော်လော်ယွီရှို့သည်က စုဝေ့မင် ထင်သလောက် စိတ်မချရပေ။ သူမက စုဝေ့ချင်း၏ အကြောင်းစုံကို လီရှန်းထံသို့ အလုံးစုံပြောပြလိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စုဝေ့ချင်းကို အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်ကာ  ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က ဆေးဝါးစက်ရုံက အရာရှိရဲ့သားဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း:  “!!!”</p> <p> </p> <p>ရဲဘော်လော်ယွီရှို့က လုံးဝ စိတ်မချရကြောင်းကို သူသိလိုက်ရလေပြီ!</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် အမြန်ရှင်းပြချင်သော်လည်း သူအကြောက်ဆုံးအရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဘတ်စ်ကားက အချိန်မီရောက်လာပြီး တံခါးပွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း ချက်ချင်းပင် ကားပေါ်သို့တက်သွားခဲ့သည်။ စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် မည်သည့်အရာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ လီရှန်း၏နောက်မှ အမီလိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်ဆင်းချိန် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် ကားပေါ်တွင် လူသိပ်မရှိနေခဲ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ ခုံအလွတ်တစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ စုဝေ့ချင်းသည်လည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမ၏ဘေးနားရှိ ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းငုံ့ထားရင်း လီရှန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်လီရှန်း... မင်း စိတ်ဆိုးသွားတာလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: “မဆိုးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရီန်း၏ ပုံမှန်ပြုံးနေကျ အပြုံးပင် ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်၍ စိတ်ဆိုးနေသည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် စကားမပြောတတ်တော့ဘဲ နားရွက်များကသာ နီမြန်းနေကာ နှင်းဒဏ်သင့်ထားသော ခွေးပေါက်လေးကဲ့သို့ သနားစဖွယ် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကားပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော မီးလုံးလေးသာ ရှိသည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုမီးဖြင့် စာဖတ်နိုင်သော်လည်း စာမေးပွဲပြီးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် အချိန်နှင့်လု၍ ဖတ်နေရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့သာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ယခုခေတ်ကာလတွင် ပိုင်မားခရိုင်က နေမှောင်သွားသည်နှင့် လုံးဝအမှောင်ကျသွားတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းမီးတိုင်ပင် အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။ မြို့ကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရသကဲ့သို့ နောက်ပိုင်းခေတ်များမှ မီးရောင်စုံများနှင့်လည်း ကွာခြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း  သူမ၏ ပထမဆုံး မစ်ရှင်အတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရစဥ်က ပိုင်မားခရိုင်ကို ရောက်ခဲ့ကြောင်း မှတ်မိနေသေးသည်...</p> <p> </p> <p> </p> <p> သို့သော် ပိုင်မားခရိုင်ကို အလွန်ခေတ်မီအောင် တည်ဆောက်ထားခြင်းကြောင့် သူမ၏မှတ်ဥာဏ်ထဲမှ ပိုင်မားခရိုင်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် သူမမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်း မစ်ရှင်ကမ္ဘာများတွင်တော့ သူမက ပိုင်မားခရိုင်ကို မည်သည့်အချိန်တွင်မှ မရွေးချယ်ခဲ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းက စကားမပြောလာခဲ့သော်လည်း လီရှန်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေချိန်တွင် လီရှန်း၏မျက်လုံးထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုကို သေချာပေါက်မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းထံတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ မျက်နှာအမူအရာမျိုး ရှိနေကြောင်းကို သူ မတွေးနိုင်ခဲ့ပေ။သို့သော်လည်း သူ့၏မျက်လုံးများက လောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး နှလုံးသားလည်း တင်းမာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဒီလိုမျက်နှာမျိုးဖြစ်နေရလောက်တဲ့အထိဘယ်လိုအရာမျိုးတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း စုဝေချင်းတစ်ယောက် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမအတွက် အလွန်ဝမ်းနည်းခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး တိတ်တဆိတ်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>“ရဲဘော် လီရှန်း.. ကိုယ် မင်းကို စိတ်ရင်းနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> စုဝေချင်း၏ လေသံက အလွန်လေးနက်တည်ကြည်ပြီး သူ့၏ အကြည့်များကလည်း အလွန်စူးရှနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>လီရှန်းက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>“ကိုယ် မင်းနဲ့ ပိုပြီးနီးစပ်ချင်လို့ ဆေးဝါးစက်ရုံစာမေးပွဲအကြောင်းကို မေးမြန်းတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကိုမပေးခဲ့သင့်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေချင်း ထိုအကြောင်းကို ပြောပြီးသည်နှင့် စိတ်အေးသွားပုံရပြီး သူ၏ နောက်ထပ်ဆက်ပြောလာသည့် စကားများက ပို၍ချောမွေ့စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> “မင်း ဆေးဝါးစက်ရုံစာမေးပွဲအတွက် စာရင်းသွင်းတဲ့နေ့တုန်းက  ကိုယ် မင်းကို တွေ့ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>လီရှန်း အံ့သြသွားရသည်။</p> <p> </p> <p> အဲဒီနေ့က သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့နေ့ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>စုဝေချင်းက သူ့ကိုယ်သူ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ကိုယ်  မင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ ချစ်မိသွားပေမဲ့ မင်းရဲ့အကြောင်းကို ဘာတစ်ခုမှ မသိခဲ့ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ရဲ့မိသားစုကိစ္စတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ကားဆီကို ပြေးလာခဲ့တယ်၊</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့  မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့အတွက် ဆေးဝါးစက်ရုံစာမေးပွဲကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>စုဝေချင်းက “ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ ချစ်မိသွားတယ်” ဟု ပြောလာချိန်တွင် သူ့၏မျက်နှာက ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ နီရဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>လီရှန်း: “...”</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>သူမ တကယ်ဒေါသထွက်နေခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>သူမက ... စုဝေချင်းနဲ့ လက်ထပ်ဖို့အတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေကိုတောင် စဉ်းစားနေခဲ့တာပဲ။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>သူမပြန်လာခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီတော့ သူမအနေဖြင့် မစ်ရှင်ကမ္ဘာမှာလိုမျိုး မစ်ရှင်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေကို လျစ်လျူရှုထားလို့မရနိုင်တော့ဘူး။</p> <p> </p> <p> သူမက ဒီနေရာမှာ တစ်သက်လုံး ကုန်ဆုံးသွားရမှာပဲ။</p> <p> </p> <p>တစ်သက်လုံး တစ်ကိုယ်တည်းနေပြီး အပျိုကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာက မဆိုးဘူးလို့ ပြောပေမဲ့ အခွင့်အရေးရရင် ချောမောတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်နှင့်အတူရှိဖို့ ငြင်းဆန်မှာမဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>စုဝေချင်းကတော့ မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့်  သူ့၏ခံစားချက်များကို ရှင်းပြရန်၊ သူ၏အချစ်များကို ဝန်ခံရန် အသံကို နှိမ့်၍  ပြောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>ရှေ့ခုံတွင် ထိုင်နေသော ခရီးသည်များက သူတို့၏နောက်တွင် တီးတိုးပြောနေကြောင်းကိုသာ ကြားနိုင်ပြီး မည်သည့်အကြောင်းအရာများကို ပြောနေကြောင်းကိုတော့ မသိကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>စုဝေချင်းတစ်ယောက် စကားပြောနေရင်းဖြင့် ပို၍စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီရှန်းက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သောကြောင့် လီရှန်းမှ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့၊ မလွှတ်ကို မသိခဲ့ရပါချေ။</p> <p> </p> <p> သူ့အနေဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအပြင် နောင်တလည်း ရနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် အမျိုးသားတစ်ယောက်က ပွင့်လင်းပြီး ရိုးသားရမည်၊လူကြီးလူကောင်း ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p> လှည့်စားမှုများကို သုံးလျှင် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>　</p> <p>ဤသို့ဖြင့် သူတို့ စက်မှုယန္တရားစက်ရုံ၏ ဝင်ပေါက်ကို ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>　</p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းတစ်ယောက်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် အသင့်ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် စက်ပစ္စည်းစက်ရုံ၏ ဂိတ်ကိုရောက်ချိန်တွင် လီရှန်းက ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင် မြန်မြန်ပြန်သွားသင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင် နောက်ဆုံးဘတ်စ်ကားကိုလွတ်သွားနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကိုယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းတစ်ယောက် မည်သည့်အရာကို ပြောရမှန်းမသိတော့ဘဲ ခေါင်းကို ရှက်ရွံ့စွာ ငုံ့ထားလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဘက်ကို နောက်ကျောဘက်တိင်ထားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်များကို ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် စုဝေချင်း၏ အပြုအမူက အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် စုဝေချင်းမှ ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ စာမေးပွဲမေးခွမ်းဟောင်းစာရွက်များကို ရှာတွေ့နိုင်ကတည်းက သူမ ကြိုတင်ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဆေးဝါးစက်ရုံဆိာသည်က အမြဲတစေ တင်းကျပ်စွာ စီမံခန့်ခွဲထားစောကြောင်း စာမေးပွဲမေးခွန်းဟောင်းဆိုသည်မှာ လူတိုင်း ရှာတွေ့နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေချင်း၏ မိသားစုနောက်ခံက ဤမျှလောက် ကောင်းလိမ့်မည်ဟုသာ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>စာရေးသူမှာပြောစရာရှိပါတယ်:</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေချင်းက ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ကို လှမ်းခူးလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှန်းက ငါ့ကို ကြိုက်တယ်၊ ရှန်းရှန်းက ငါ့ကို မကြိုက်ဘူး၊ ရှန်းရှန်းက ငါ့ကို ကြိုက်တယ်၊ ရှန်းရှန်းက ငါ့ကို မကြိုက်ဘူး...</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>ငါတို့ရဲ့ ချစ်စရာရှောင်စုရဲ့ အချစ်ရေးကတော့ မိဘနှစ်ပါးပေးတဲ့ ပြသနာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save