Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(101)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကော်ချွေ့ဟွားတစ်ယောက် စုမိသားစုထံမှ မျက်နှာသာပေးမှုကို မရရှိဘဲနေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရာမှ စုဝေ့ချင်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် သူမ၏ အာရုံက စုဝေ့ချင်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် မစ်ရှင်ထမ်းဆောင်ရာ ကမ္ဘာများတွင် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသော  ဤအဘွားအို ၏ တွေးနေသည်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမာကစုဝေ့ချင်းကို အနောက်ဘက်သို့ လျှင်မြန်စွာဆွဲလိုက်သောကြောင့် ကော်ချွေ့ဟွား၏ ဝှေ့ရမ်းရောက်ရှိလာသောလက်က လီရှန်း၏ အင်္ကျီလက်ပေါ်သို့ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အိုး.. သွားပါပြီ၊ ကျွန်မရဲ့ ဂွမ်းကပ်အနွေးထည်အသစ်လေး! ဒါက ဂွမ်းအသစ်တွေနဲ့ ချုပ်ထားတာ၊ ယွမ်တစ်ဆယ့်ငါးရာတောင် ပေးထားရတယ်”</p> <p> </p> <p>ယွမ်တစ်ဆယ့်ငါးရာဟူသော ဈေးနှုန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် ကော်ချွေ့ဟွား၏ လက်များက တုန်ရင်သွားပြီး အလျှင်အမြန်ပင် လွှတ်လိုက်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အခြေအနေကို ရှင်းလင်းရန်လည်း မမေ့ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“မပြဲသွားလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ ရှင် ကျွန်မကို လာပြီး အကွက်မဆင်နဲ့နော်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက နှုတ်ခမ်းကို စူထော်လိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်များကို မကျေမနပ် ပုတ်ပြီး စုဝေ့ချင်းဘက်သို့ အနည်းငယ်ချွဲ့ပြီး တိုင်တောလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် ညစ်ပတ်သွားပြီလဲ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝူလီကိုလည်း ရန်တွေ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မရီးရဲ့ မိသားစုက ဘယ်လိုလူတွေလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ လူကို တွေ့တွေ့ချင်း လက်နဲ့ လာထိနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝူလီသည်ကား အလွန်အမင်းပင် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ရပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမက ကော်ချွေ့ဟွားကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကော်ချွေ့ဟွားသည်ကား သူမ၏သမီးဖြစ်သူက ယောက်မ၏ရှေ့တွင် အရှက်ကွဲနေသည်ကို မြင်ရသောကြောင့် စိတ်ထဲ၌ ကျေနပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဝူလီ၏ တင်တောင်း ငွေများအကြောင်းကို ထပ်မံ၍ ညည်းညူပြန်၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဘက်က မိန်းကလေး... နင်ပဲ ကြားကနေ ကြည့်ပြောပေးပါဦး! ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်ယောကျ်ားကပေးတဲ့ တင်တောင်းငွေကို မိန်းကလေးကပဲ အကုန်သိမ်းထားတာ ရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့အိမ် ရှိတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အလွန်ပင် ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ မိသားစုက ကျွန်မအတွက် ခင်ပွန်းသည်ဘက်က ပေးတဲ့ တင်တောင်းပစ္စည်းတွေကို  ကျွန်မကိုပဲ အကုန်သိမ်းထားခိုင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ကော်ချွေ့ဟွား :  “...”</p> <p> </p> <p>ဒီတစ်ယောက်က ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို လာပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးနေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ မိသားစုက ကျွန်မရဲ့ တင်တောင်းငွေတွေကို မယူတဲ့အပြင် ကျွန်မအတွက် ကုန်တင်ကားတစ်စီးစာ အပြည့်ရှိတဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ဝယ်ပေးလိုက်သေးတယ်</p> <p> </p> <p>သူတို့က ပြောတယ်... မိန်းကလေးတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျတာက ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားတာနဲ့ တူတယ်တဲ့၊</p> <p> </p> <p> တကယ်လို့ ကံကောင်းပြီး ကိုယ်ပိုင်မိသားစုထက်တောင် ပိုပြီးကောင်းမွန်တဲ့မိသားစုတစ်ခုဆီမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့ရင် သူမက သူမရဲ့ မိဘအိမ်ကို သံယောဇဉ် တွယ်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူးတဲ့လေ</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် သူမကို ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပေးလိုက်မှ သူမက သူမရဲ့ မိဘအိမ်က ဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာကို သိပြီး နောက်ပိုင်းကျရင် မိဘအိမ်နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေချင်စိတ် ရှိမှာတဲ့လေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဘေးဘက်သို့ တိုးသွားကာ ဝူလီ၏ လမ်းကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်ဆို့ထားပြီး သူမအား စိတ်သက်သာရာရစေရန် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် သမီးတစ်ယောက်က သူမရဲ့ မိသားစုနဲ့ မနီးစပ်ဘူးဆိုရင် အဲဒီမိသားစုက ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ပြန်ပြီး သုံးသပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကော်ချွေ့ဟွားမှာ ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း ရှုပ်ထွေးသွားရတော့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝူလီဟူသော ထိုကလေးမက မိဘစကားကို နားမထောင်ခြင်းမှာ မိဘများ၏  အမှားဟု ပြောချင်နေသည်လား။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့... ကုန်တင်ကားတစ်စီးစာ ခန်းဝင်ပစ္စည်း ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>“ အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့၊ ဘယ်သူကများ သမီးကို ကုန်တင်ကားတစ်စီးစာ ခန်းဝင်ပစ္စည်း ပေးမှာလဲ၊ နင်ရဲ့ ကြွားဝါတဲ့စကားတွေကြောင့် ကောင်းကင်ကြီးတောင် ပြိုကျတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ရှင် မယုံရင် စက်ရုံထဲမှာ သွားမေးကြည့်လေ၊ ကျွန်မတို့က (၁၂) လပိုင်း (၂၈)ရက်နေ့မှာ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ၊ကျွန်မတို့က ရှင် သွားမေးမှာကို တားဆီးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကော်ချွေ့ဟွားတစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။  သမီးဖြစ်သူကို ကုန်တင်ကားတစ်စီးစာ ခန်းဝင်ပစ္စည်း ပေးနိုင်သည့် မိသားစုက မည်သို့သော မိသားစုမျိုး ဖြစ်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ထဲက လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုများလား။</p> <p> </p> <p>“ငါက သူမရဲ့ ငွေတွေကို လိုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီတစ်ခေါက် အခက်အခဲလေး ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ ခဏလောက် ချေးချင်ရုံတင်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>သူမက ပြောဆိုရင်း  ထပ်မံ ငိုကြွေးပြန်၏။</p> <p> </p> <p>“နင်တို့ မသိပါဘူး၊ ခုခေတ်မှာ  ဇနီးတစ်ယောက် ရှာရတာ ဘယ်လောက်ခက်တယ်ထင်လဲ၊ အဲဒီမိန်းကလေးက ခန်းဝင်ပစ္စည်း ယွမ်နှစ်ရာ့ငါးဆယ်မှ မရရင် လက်မထပ်ဘူးလို့ ပြောနေတာ၊ ငါ့မိသားစုမှာက ဆင့်တစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>သူမက အပြင်ဘက်တွင် ငိုနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ယွမ်တစ်ရာကို မည်သို့ရအောင် ယူရမည်ကိုသာ တွေးတောနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေခဲ့၏။ သူမအနေဖြင့် ဤမျှအထိ အရှက်မကွဲလိုတော့သည့်အတွက် ထိုငွေကို ပေးလိုက်ရမည်လားဟုပင် တွေးမိသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ မကျေနပ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ဘာလို့ အဲဒီအသုံးမကျတဲ့ ဝူပေါင်ရှန်းအတွက် ယွမ်တစ်ရာ ပေးနေရမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဝူလီ၏ ဘေးနားသို့ တိုးသွားခဲ့ပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးသည့်အနေဖြင့် နောက်ကျောကို အသာပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက ကော်ချွေ့ဟွားထံသို့သာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက နားလည်ပေးသည့်အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အချေးအငှားပြသနာဆိုရင်တော့ ကျွန်မရဲ့ မရီးကလည်း ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငွေချေးတယ်ဆိုတာ မခက်ပေမဲ့ အကြွေးစာချုပ်နဲ့ ပြန်ဆပ်ရမဲ့  ရက်ချိန်းတော့ ရှိဖို့ လိုအပ်တာပေါ့</p> <p> </p> <p>ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးက ပြည်သူ့ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှာ အလုပ်လုပ်တာဆိုတော့ သူ့ကို သက်သေအဖြစ် ခေါ်ပေးမယ်လေ၊ တကယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရက်အတွင်း ငွေပြန်မဆပ်နိုင်ရင်တော့ ရှင့်ရဲ့ သားကိုပဲ သူတို့တွေက...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပြောဆိုနေရင်းဖြင့် ဝူလီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဝူပေါင်ရှန်း”</p> <p> </p> <p>ဝူလီက စိတ်ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ပေသည်။ သူမ၏ ယောက်မအသစ်လေးက သူမဘက်မှ ရပ်တည်၍ ခုခံကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ.. တကယ်လို့ သတ်မှတ်ရက်ထက် ကျော်လွန်သွားရင်တော့ သူတို့တွေက စက်ရုံကို တိုက်ရိုက်အကြောင်းကြားပြီး သူ့ရဲ့လစာထဲကနေ နှုတ်ခိုင်းရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>စက်ရုံကို အကြောင်းကြားမယ်။</p> <p> </p> <p>လစာထဲက နှုတ်မယ်ပေါ့!</p> <p> </p> <p>ကော်ချွေ့ဟွား၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားရတော့သည်။ ထိုသို့သာဖြစ်လာခဲ့ပါလျှင် စက်ရုံတစ်ခုလုံး၏ ရှေ့တွင် အရှက်ကွဲရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ စကားအဖြစ် ပြောတာပါ၊ သတ်မှတ်ရက်အတွင်း ပြန်ဆပ်ရင်တော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လှပသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြပြီး ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အကြွေးစာချုပ်ကိုတော့ သုံးစောင်ရေးရမယ်၊ နှစ်ဖက်မိသားစုက တစ်စောင်စီယူပြီး နောက်ဆုံးတစ်စောင်ကိုတော့ နောက်ပိုင်းကျရင် အငြင်းပွားစရာမရှိအောင် ရဲစခန်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားရမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက သံယောဇဉ်ကတ်ကို စတင်အသုံးပြုတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အန်တီ .. ကြည့်ပါဦး၊ ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့လေ၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူများရဲ့အိမ်ရှေ့ကို လာပြီး ငွေတောင်းတာက သိပ်ပြီးတော့ ကြည့်မကောင်းဘူးမလား</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်တီက အန်တီ့ရဲ့ သမီးကို အရှက်ခွဲရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမကိုပါ အရှက်ခွဲနေတာပဲ</p> <p> </p> <p>ကျွန်မရဲ့ယောက္ခမက ဘယ်သူလဲ၊ သူက ဆေးဝါးစက်ရုံရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးလေ၊  ရှင်က သူ့ကို အရှက်ခွဲလိုက်တော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တေးထားမှာပဲမဟုတ်ဘူးလား</p> <p> </p> <p>နှစ်သစ်ကူးပြီးလို့ စက်ရုံရဲ့လူကြီးပိုင်းတွေ အစည်းအဝေးလုပ်တဲ့အချိန်မှာ သူက အဲဒီအကြောင်းကိုတစ်ခုခု ပြောလိုက်မယ်ဆိုရင်..”</p> <p> </p> <p>ကော်ချွေ့ဟွား:  “...”</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက ဘယ်လိုရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း ပြောပြတာပါ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စကားကို တစ်ဝက်လောက်နှင့် ရပ်တန့်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကော်ချွေ့ဟွားသည်ကား ထိုအချိန်တွင် လုံးဝကို ပျာယာခတ်သွားခဲ့ရချေပြီ။ သူမအနေဖြင့် ငွေတောင်းမည့်အစား ငွေချေးမည်ဟုသာ ပြောခဲ့မိလေ၏။</p> <p> </p> <p>မိခင်နှင့် သမီးကြားတွင်ပင် ငွေကြေးများကိုချေးပါက အကြွေးစာချုပ် ရေးထိုးရမည်ဟု သူမ မသိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤမိန်းကလေး၏ ဦးလေးမှာလည်း လူဆိုးလူမိုက်များကို ဖမ်းဆီးသည့် ပြည်သူ့ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ ဖြစ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ပေါင်ရှန်းဘက်မှသာ ငွေကြေးကို ပြန်မဆပ်နိုင်လျှင် ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးစခန်းများသို့ အပို့ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား ပညာတတ်လူငယ်အဖြစ် နယ်ဘက်သွားရသည်က ပို၍ လွတ်လပ်မှု ရှိနေပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင်... သူမ၏ ခမည်းခမက်က စက်ရုံ၏ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ နှစ်သစ်ကူးအပြီး အစည်းအဝေးတွင် တစ်ခုခု ပြောလိုက်ပြီး ရေနွေးဓာတ်ဘူးစက်ရုံမှ သိသွားခဲ့ကာ ယိုချိုင်၏ အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့လျှင် တစ်မိသားစုလုံးအားကိုးရာမဲ့သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်နေပြီး စိတ်သဘောထားကို ပြောင်းလဲချင်သော်လည်း လီရှန်း၏ ပြုံးနေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ မရဲတင်းတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤမိန်းကလေးမှာ ကုန်တင်ကားတစ်စီးစာ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ ရရှိခဲ့သော အလိုလိုက်ခံရသည့် မိန်းကလေးပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဝူလီသည်လည်း လီရှန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ ကျွန်မ ပြောချင်တဲ့စကားတွေပဲ၊ အကြွေးစာချုပ် ရေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အခုချက်ချင်းပဲ ပြန်သွားမလား”</p> <p> </p> <p>ကော်ချွေ့ဟွားက လီရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ၊ ဝူလီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်ထိ ထိုသမီးယောက်မနှစ်ယောက်က တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်နေကြောင်းကို မသိပါက သူမအနေဖြင့် ယနေ့အထိ အသက်ရှင်လာခဲ့ခြင်းက အလကားသက်သက်ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး အလျှင်အမြန် ဆင်ခြေပေးကာ ထွက်ပြေးသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကော်ချွေ့ဟွား ထွက်သွားပြီးနောက် ဝူလီက လီရှန်းကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူမက အကြွေးစာချုပ်ရေးဖို့ သဘောတူလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save