Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(103)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“...မင်း ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းအဖေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန် သေချာပေါက် ဒေါသထွက်မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့အနေဖြင့် အခြေအနေများ မဆိုးဝါးသွားသည်ကို မြင်ရသောကြောင့် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ချွေးမကြီးအပေါ်တွင်  အနည်းငယ် အလိုမကျမှုများ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူမက လီရှန်း၏လက်ကို ပုတ်ကာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သွားလေ.. နင့်ပစ္စည်းတွေ အရင်သွားသိမ်းလိုက်ဦး၊ ငါ မင်းရဲ့ယောက်မနဲ့ စကားပြောလိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ စုဝေ့ချင်းနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် လီရှန်းက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ  ညည်းညူလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“ ကျွန်မတို့တွေ နောက်ကို သွားကြည့်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ မဟုတ်ရင်တော့ကျွန်မတို့တွေပါ ဆွဲသွင်းခံရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်း အတော်လေး ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တာပဲမလား”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်ညစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ရသည့်အချိန်တွင် စုဝေ့ချင်းသည်လည်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မတိုင်ခင်တင် ယောက်မဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေခဲ့သော သူမက ယခုအချိန်တွင်တော့  နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ထိတ်လန့်နေဆဲ ပုံစံလေး ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က ကျွန်မကို လှောင်နေပြန်ပြီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ချက်ချင်းပင် ပို၍ ဝမ်းနည်းသည့်အမူအရာ ပြလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ ကိုယ့်အမှားပါ၊ မင်းပြောချင်တာကို ကိုယ်နားမလည်ခဲ့လို့ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားပြီး အောင်အောင်မြင်မြင် မပုန်းခဲ့တာပဲ၊</p> <p> </p> <p> စိတ်ချပါ ရဲဘော်လီရှန်း နောက်တစ်ခါ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ထပ်တိုးတာနဲ့ ကိုယ်က ပုန်းဖို့နေရာကောင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ရှာဖွေပြီး အမြန်ဆုံး ပုန်းလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်လည်း တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ အပြုံးများကို  ဖုံးကွယ်ထားရန် ခက်ခဲနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ဆွံ့အသွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဤစကားလုံးများက စုဝေ့ယန်ထံမှ သင်ယူထားခြင်းများလား။</p> <p> </p> <p>“အမေ ဒေါသထွက်နေလောက်မလားပဲ”</p> <p> </p> <p>ခဏတာ ရယ်မောပြောဆိုပြီးနောက် လီရှန်း အပြင်ဘက်မှ အခြေအနေကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>  သူမဘက်မှ ကော်ချွေ့ဟွားကို ပြန်သွားအောင် ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့သော်လည်း လော်ယွီရှို့နှင့် ဝူလီတို့ ထပ်မံ စကားများနေလောက်မည်လားမသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>မတိုင်ခင်က သူမ အဒေါ်မာကို ပြောခဲ့သော စကားများကို လူအများအပြား ကြားခဲ့ကြမှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>တခြားသူများ ယုံသည်၊ မယုံသည်ကို သူမ ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူမကို လှောင်စရာတစ်ခုအဖြစ် မြင်ကြမည်ကိုတော့ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“အမေကတော့ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် စုဝေ့ချင်းသည်လည်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“အမေက အော်ဟစ်လိုက်ရင် ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ ဒေါသကို ရင်ထဲမှာ မြိုသိပ်ထားမှာကိုပဲ စိုးရိမ်တာ”</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က သူမက အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့သောကြောင့် ပြည်နယ်မြို့တော်အထိ သွားရောက်ကာ စစ်ဆေးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်ရင်း ပြောလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ပစ္စည်းတွေ အရင်သိမ်းထားလိုက်ဦး၊ ကိုယ် အပြင်ကိုထွက်ပြီး အစ်ကိုကြီးကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စုဝေ့ချင်း ထွက်သွားပြီးမှ အဝတ်အစားများကို စတင်သိမ်းဆည်းတော့၏။</p> <p> </p> <p>အပြင်ပလောကမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝတ်အစားများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက်တွင် လီရှန်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေ၏။ ဧည့်ခန်းထဲရှိ ထမင်းစားပွဲတွင် လော်ယွီရှို့နှင့် ဝူလီတို့နှစ်ယောက် ထိုင်ပြီး ဖက်ထုပ်များ လုပ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ရှိနေကာ ဝူလီ၏ မျက်လုံးများမှာအနည်းငယ် နီမြန်းနေခဲ့သည်။  သူမက ငိုထားသည်မှာ သိသာပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အမေ.. ဖက်ထုပ်လုပ်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း မည်သည်ကိုမှမသိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ အနားသို့ သွားလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖက်ထုပ်ပြားများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို မြင်ရသည့်အတွက် သူမက အင်္ကျီလက်များကို ချက်ချင်း လိပ်တင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ လက်သွားဆေးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းလာကူလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်ရသည့်အချိန်တွင် လော်ယွီရှို့အနေဖြင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လက်ကို အမြန်ဆေးကြောပြီးနောက် ဝူလီ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ဖက်ထုပ်များကို စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> သူမ၏ လက်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်လှပြီး သူမလုပ်သော ဖက်ထုပ်များမှာ အနားသတ်များ လှပကာ ဗိုက်ဖောင်းဖောင်းလေးများဖြစ်နေပြီး အရွယ်အစားချင်းလည်း တူညီနေကြသောကြောင့် အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလက်ရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် စုဝေ့ချင်း တစ်ယောက် အပိုစကားများကို လျှောက်ပြောနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လော်ယွီရှို့ သိလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူမက မနေနိုင်ဘဲ ပြစ်တင်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေ့ချင်းက မင်းကိုဟင်းမချက်တတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ၊ သူက ငါ့ကို လိမ်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း မင်္ဂလာဦးညတွင် စုဝေ့ချင်း သူမအား ‘သင်ကြား’ပေးခဲ့သည်များကို သတိရသွားကာ အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက ဟင်းမချက်တတ်ဘူးလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး၊ ဝေ့ချင်းက အထင်မှားသွားတာဖြစ်မယ်၊</p> <p> </p> <p>ကျွန်မက အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သုံးနှစ်လုံးလုံး ထမင်းစားဆောင်မှာပဲ စားခဲ့တာဆိုတော့ ဝေ့ချင်းက  ကျွန်မကို ဟင်းမချက်တတ်ဘူးလို့ ထင်သွားတာ”</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် စုဝေ့ချင်းက တမင်သက်သက် လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အထင်မှားသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကို ငါသိပါတယ်၊ ဝေ့ချင်းက အဲဒီမှာ နှစ်နှစ်တောင် စားခဲ့ရတာလေ၊ သူ လတိုင်း ခွင့်ရက်နဲ့ အိမ်ကိုပြန်လာတိုင်း ၁၉၅၈ ခုနှစ်တွေက ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ ခေတ်ကို ပြန်ရောက်သွားသလိုမျိုးကို သူ ခံစားနေရတာ”</p> <p> </p> <p>ခရိုင်အထက်တန်းကျောင်း၏ ထမင်းစားဆောင်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် လော်ယွီရှို့က ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စုဝေ့ချင်းသည် ထိုနေရာတွင် နှစ်နှစ်တောင် စားသောက်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလာ့။</p> <p> </p> <p>“သူ အိမ်ကိုပြန်လာတိုင်း ကျောင်းမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူးလို့ ပြောပြီး သူ့ကို အိမ်မှာပဲ ပြန်နေခွင့်ပေးဖို့ ဆရာတွေကို သွားပြောခိုင်းတတ်တယ်၊</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူ့အဖေက ခွင့်မပြုဘူးလေ၊ ဒီတော့ သားအဖနှစ်ယောက် လတိုင်း စကားများကြရတာ”</p> <p> </p> <p>စကားများတယ် ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အံ့အားသင့်သွားရကာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း စကားများ ရန်ဖြစ်နေမည့် ပုံစံကို သူမ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကူးကြည့်၍ မရပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဝေ့ချင်းက စိတ်သဘောထား ကောင်းတဲ့ပုံရပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက အရမ်းကို ခေါင်းမာတာ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က အတိတ်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည့်အချိန်တွင် စိတ်အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားပုံရပြီး  သူမ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ကျောင်းပြီးတဲ့နှစ်မှာ သူ့အဖေက သူ့ကို ဆေးဝါးစက်ရုံဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် စာကျက်စေချင်တာ၊</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ဆောင်းပါးတွေရေးပြီး မဂ္ဂဇင်းတိုက်တွေကို ပို့မယ်ဆိုပြီး ဇွတ်လုပ်နေတာလေ</p> <p> </p> <p>သူ့အဖေ ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်ထွက် သူကတော့ မလှုပ်မယှက်ပဲ၊ တကယ်လို့ သူသာ မင်းကို မတွေ့ခဲ့ရင် အခုထိ အိမ်မှာပဲ ပက်လက်လှန်ပြီး နေဦးမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ဤကိစ္စကို မသိရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက အလျှင်အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ ဆေးဝါးစက်ရုံထဲကို မဝင်ခင်တုန်းက အိမ်မှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဆောင်းပါးတွေရေးတယ်၊ စာအုပ်တွေဖတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်မှုကိစ္စလေးတွေ ကူလုပ်ပေးတတ်တယ်၊</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတလေ ငါနဲ့ သူ့အဖေ အလုပ်များနေရင် သူက ထမင်းချက်ပေးတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကတော့..”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က စုတ်နှစ်ချက်ခန့် သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြလာလေ၏။  သူမအနေဖြင့် ထိုလက်ရာကို အားမရသည်မှာ ထင်ရှားလွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဟင်းချက်တတ်တာလား။</p> <p> </p> <p>ဤဘက်ခေတ်ကာလတွင် ဟင်းချက်ဖို့ရန် ဆန္ဒရှိသည့်အမျိုးသားက ရှားပါးလွန်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စားပြီးရင်တော့ အသက်မသေပါဘူး”</p> <p> </p> <p>အရသာကိုတော့ အများကြီး မျှော်လင့်မထားနဲ့။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း : “...”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ ဆိုလိုသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို သူမ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ဟင်းချက်အကောင်းဆုံးလူကို ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ဝေ့ယန်ပဲ၊ သူ စစ်တပ်ထဲ စဝင်တုန်းက တကယ့် ပြဿနာကောင်လေးလေ</p> <p> </p> <p>အဲဒါနဲ့ သူ့ကို အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ စားဖိုဆောင်ကို ပို့ပြီး ဝက်စာတစ်နှစ်လောက် ချက်ခိုင်းလိုက်တာ၊ညအဲဒီမှာတင် သူက ဟင်းချက်တာကို ကောင်းကောင်း တတ်မြောက်သွားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း : “ဒါပေမဲ့ ဝေ့ချင်းပြောတာတော့ ဒုတိယအစ်ကိုက စကားပြောရတာကို မကြိုက်ဘူးဆို”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းပင် ထူးဆန်းသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“သူက တကယ်ပဲ စကားပြောရတာ မကြိုက်တာ၊ သူ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် ငါက စကားမပြောတတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးထားမိတာလားလို့တောင် အမြဲတွေးခဲ့မိတာ”</p> <p> </p> <p>အမေအရင်းကတောင် စကားမပြောတတ်သူလို့ ထင်မှတ်ရလောက်အောင် ဘယ်လောက်တောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တာလဲ။</p> <p> </p> <p>“နောက်ပိုင်းမှ သိရတာက သူ သွားကျိုးနေတဲ့အချိန်တုန်းက သူ့ဝမ်းကွဲက သူ့ကို လှောင်ခဲ့လို့တဲ့လေ၊ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ့ရဲ့ သွားအပေါက်လေးကို သူများတွေ မမြင်စေချင်လို့ သူက စကားသိပ်မပြောတော့တာ၊</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ... ကြာလာတော့ အဲဒီစကားနည်းတဲ့ အကျင့်က အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က စုဝေ့ယန်အကြောင်း ပြောပြနေရင်းနှင့် သူမ၏ ဒုတိယချွေးမဖြစ်သူ ကျန့်ဝမ်ကျန်းအကြောင်းကိုလည်း ဖွင့်ဟလာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ချွေးမအကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အချိန် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းသွားရပြန်၏။</p> <p> </p> <p>“...အဲဒီတုန်းက ဝမ်ကျန်းကို သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာ၊ သူက ပြောချင်တဲ့စကားတွေကို စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ရေးပြီး ငါနဲ့ သူ့အဖေရှိတဲ့ အခန်းထဲလာပြီး ဖတ်ပြခဲ့တယ်၊</p> <p> </p> <p> အဲဒီစာရဲ့ အဓိကအချက်ကတော့ သူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သဘောကျနေပြီ၊ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့ မိသားစုတစ်ခု တည်ထောင်ချင်တယ် ဆိုတာပဲ</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ.. ဝမ်ကျန်းက သူထက်တောင် ပိုပြီး စကားနည်းနေခဲ့သေးတယ်၊</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ တစ်ညလုံး နေလို့တောင် စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောသံကို မကြားခဲ့ရဘူး၊ ကြည့်ရတာ တကယ်ကို ရင်နာစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း : “...”</p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် လီရှန်းတစ်ယောက် အိပ်ချင်စိတ်ပင် ပျောက်ဆုံးသွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ယန်နှင့် ကျန့်ဝမ်ကျန်းတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းမှာ အဆုံးမသတ်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ထိုစာမူထဲတွင်ပင် စကားလုံးပေါင်း တစ်သိန်းနီးပါး ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ္ထုထဲတွင် စုဝေ့ယန်၏ ဇာတ်ကောင်စရိုက်မှာ စကားနည်းသော်လည်း ခန့်ညားချောမော၍ တည်ငြိမ်သော စစ်ဗိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်တပ်တွင် သူက စစ်သည်များ ယုံကြည်အားကိုးရသော တပ်ခွဲမှူးကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သကဲ့သို့ အိမ်တွင်လည်း အလုပ်ကို တိတ်တဆိတ် လုပ်ကိုင်ပေးပြီး ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်တတ်သော ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝမ်ကျန်းမှာတော့..</p> <p> </p> <p>သူမက  ခရုခွံထဲတွင် ပုန်းနေတတ်သည့် မိန်းကလေးမျိုးပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်ပြီး မာကြောပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တမ်းတွင် နှလုံးသား နူးညံ့ပြီး သိမ်မွေ့လှပသော အလှလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save