Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(104)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အတိတ်ဘဝတုန်းက စုဝေ့ယန်အနေဖြင့် ကျန့်ဝမ်ကျန်းအပေါ် အလွန်ပင် ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း ကျန့်ဝမ်ကျန်းကတော့ စုဝေ့ယန်ကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသိဘဲ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သူနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရန်အတွက် အခက်တွေ့နေခဲ့သောကြောင့် ထွက်ပြေးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန့်ဝမ်ကျန်းက စစ်တပ်သို့ လိုက်မသွားဘဲ အိမ်မှာပင် နေထိုင်ကာ အလုပ်လုပ်ခဲ့၏။ မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>နှစ်နှစ်အကြာတွင် စိတ်နှလုံး ကြေကွဲဖွယ် သတင်းဆိုးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည် : စုဝေ့ယန်က တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်းဖြင့် နိုင်ငံတော်အတွက် အသက်ပေးလှူသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝမ်ကျန်းတစ်ယောက် စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ သွားကာ စုဝေ့ယန်၏ ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပစ္စည်းများထဲတွင် သူမအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်နှင့် လွမ်းဆွတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ် ပါရှိနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှသာ ထိုစကားနည်းလှသော ဤအမျိုးသားသည်က သူမကို အမှန်တကယ်ပင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ကြောင်းကို ကျန့်ဝမ်ကျန်း သိရှိသွားခဲ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန့်ဝမ်ကျန်းတစ်ယောက် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများအကြားတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာ အချိန်ကာလသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန့်ဝမ်ကျန်းက ချုံကျိုးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ပိုင်မားခရိုင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေချိန်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ဆေးဝါးစက်ရုံဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက်ပင် စာကျက်နေခဲ့ပြီး အိမ်မှာပင် အခြေချကာ ချုံကျိုးသို့ လိုက်မသွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည့် အချိန်လည်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင်တော့ သူမသည်က ထိုစာကျက်စရာများကို ချက်ချင်း လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ထုပ်ပိုးကာ စုဝေ့ယန်၏ ဘေးနားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်ရန်အတွကာ တောင်ဘက်သို့ ဆင်း၍ စစ်တပ်သို့ လိုက်သွားခဲ့ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချုံကျိုးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် စတင်၍ ဂရုစိုက်လာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာလည်း သူ၏ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စရိုက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလာခဲ့ပြီး ……</p> <p> </p> <p>လီရှန်း : “အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်...”</p> <p> </p> <p>ဤယောကျ်ားနှင့် မိန်းမတို့၏ ဇာတ်ကွက်ကို တွေးမိလိုက်သည့်အချိန်တွင် လီရှန်းတစ်ယောက် အနေခက်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် ချောင်းနှစ်ချက်ခန့် ဆိုးလိုက်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်း.. အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ချောင်းဆိုးသည်ကိုမြင်လျှင် လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် သူမ အအေးမိသွားမှာကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် ဂျင်းလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို အမြန်ပင် ကျိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သကြားအနည်းငယ် ထည့်လိုက်ပြီး လီရှန်းကို အတင်းသောက်ခိုင်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း အခုအချိန်မှာ နေမကောင်းဖြစ်လို့ မဖြစ်ဘူးနော် ၊ ဆေးရုံကလည်း ပိတ်ရက်ဆိုတော့ သာမန်ဆရာဝန်လေးတွေပဲ ရှိတော့တာ”</p> <p> </p> <p>ဂျင်းလက်ဖက်ရည်မှာ အလွန်ပင် စပ်သောကြောင့် လီရှန်း လျှာကို ထုတ်လိုက်မိသော်လည်း ပြန်လည်ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုနိုင်ဘဲ အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ဖြင့်သာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစာအုပ်တွင် စာရေးသူ၏ အရေးအသားမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပြီး ထိုဇာတ်ကွက်မှာလည်း အမှမ်တကယ့်ကို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖတ်ခဲ့ချိန်ကပင် မျက်နှာများ နီမြန်းကာ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ယခုတွင်တော့ ထိုဇာတ်ကောင်များက သူမ၏ ရှေ့တွင် သက်ရှိလူသားနှစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်၍ လီရှန်းတစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ရှေ့တွင် ဤသို့သော ကိစ္စများကို တိုက်ရိုက် ပြုမူပြနေသကဲ့သို့ တွေးမိကာ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ဒုတိယယောက်မနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းတို့က ထိုနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့ကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက သူမအနေဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်လောက်။</p> <p> </p> <p>“အိုး ... ဒါနဲ့ အမေ၊ လီလင်းနဲ့ အစ်မဟုန်ရှင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက စက်ရုံမှာပဲ နှစ်သစ်ကူးနေကြတာလေ၊ ကျွန်မ သူတို့ကို ဒီနေ့ ဖက်ထုပ်တွေ ယူလာပေးမယ်လို့ ပြောထားလို့..”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လော်ယွီရှို့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပေသည်။ ထိုဇာတ်ကွက်များက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ကာ လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်ရန် အလွန်အမင်း လိုအပ်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ကတော့ စိုးရိမ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အမေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ ပါးပြင်လေးများက နီမြန်းနေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ အမှန်တကယ်ပင် ချောင်းမဆိုးတော့သည်ကို မြင်မှသာ လော်ယွီရှို့လည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့ပြီး လက်ကာပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း သွားလိုက်လေ ... သူတို့ဆီကို ဖက်ထုပ်တွေ သွားပို့ပေးလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည် လော်ယွီရှို့ ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဖက်ထုပ်များကို ယူပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဖက်ထုပ်သွားပို့မည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အတွက လော်ယွီရှို့က ဆူပူခြင်းမရှိသည့်အပြင် သူမအတွက် ထမင်းဘူးများဖြင့် သေသေချာချာပင် ထည့်ပေးလိုက်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ အဲဒီကလေးမလေးတွေလည်း သနားစရာကောင်းပါတယ်.. တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့သာပေါ့၊ ဘယ်သူကများ နှစ်သစ်ကူးမှာ အိမ်မပြန်ချင်ဘဲ နေမှာလဲ</p> <p> </p> <p>ငါ အပိုတွေ အများကြီး ထည့်ပေးလိုက်တယ်၊ တခြား အိပ်ဆောင်တွေက လူတွေကိုလည်း ဝေပေးလိုက်ဦးနော်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က အမျိုးသမီးရေးရာဌာနတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူမက ပြတ်သားလွန်းသော စရိုက်ကြောင့် “အမြောက်လော်” ဟု အမည်ပြောင်ပေးခြင်း ခံထားရသော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာ  အလွန်ပင် ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်နှစ်များက  မည်သူကမျှ ထုတ်မပြောခဲ့ကြသော်လည်း ယခုနှစ်တွင် လီရှန်းက သူမ၏အဆောင်ထဲမှ မိန်းကလေးများအကြောင်းကိုပြောခဲ့သောကြောင့် သူမက လီရှန်းအား ဖက်ထုပ်များ သွားရောက်ပို့ဆောင်ပေးရန် ပြောလာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမသာ တခြားအမျိုးသမီးများကို အနေခက်စေမည်ကို မစိုးရိမ်ပါက သူမကိုယ်တိုင်ပင် လိုက်သွားမိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ အမေ၊ ကျွန်မ အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း မာဖလာကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းကို ပခုံးတွင် လွယ်လျက် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီတစ်ယောက်  မနာလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကျန်ရစ်နေခဲ့လေ၏။ သူမကလည်း အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို သူမ အလိုမရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းအိပ်ဆောင် အဆောက်အဦးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်သစ်ကူးအကြိုည၏ အေးစက်လွန်းသော လေပြေမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ခတ်လာပြီး ပျော်ရွှင်စရာ ပွဲတော်အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ဤသည်မှာ လီရှန်း၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်တွင် သူမက အလွန်ပင် အေးလွန်းသည်ဟုသာ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုအအေးဓာတ်မှာ သူမ၏ စိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အချစ်ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို ဖတ်နေချိန်တွင် လူမိသွားခဲ့ရသော အရှက်ရဖွယ် ကိစ္စမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လီရှန်းအနေဖြင့် ထိုဝတ္ထုကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည့်အချိန်တွင် စုဝေ့ယန်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့၏ ဆက်ဆံရေးကိုသာ ပုံဖော်ကြည့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောရလျှင် လက်ရှိဖြစ်ရပ်များ၏ အနှစ်သာရကို ဖော်ညွှန်းထားပြီး အရေးအသား ကောင်းမွန်သော စာအုပ်တစ်အုပ်မှာ စာဖတ်သူများကို အလွယ်တကူ ကျေနပ်စေသင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း... ထိုစာအုပ်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်းမှာ စာရေးသူက စုဝေ့ယန်ကဲ့သို့ အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်သည့်အပြင် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော အမျိုးသားတစ်ဦးအား ကျန့်ဝမ်ကျန်း တစ်ဦးတည်းကသာ စွဲလမ်းနေမည့်သူ မဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အရှုပ်အထွေးများကို ပိုမိုမြင့်တင်ရန်အတွက် စာမျက်နှာတစ်သိန်းကျော်ခန့် သို့မဟုတ် စာအုပ်၏ ထက်ဝက်ခန့်တွင် စုဝေ့ယန်ကို နှစ်သက်သဘောကျသော အမျိုးသမီး (7) ဦး၊ (8)ဦးခန့်အထိ စာရေးသူက ဖန်တီးပေးထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ပြုစုပေးခဲ့သော သူနာပြုဆရာမလေး၊ ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့မှ အဓိက ကပြဖျော်ဖြေသူ၊ အရာရှိကြီးတစ်ဦး၏ သမီးငယ်လေးနှင့် စစ်တပ်နယ်မြေအတွင်းရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရာရှိကတော်တစ်ဦး၏ ညီမ... စသည်ဖြင့် အလွန်ပင် စုံလင်လွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ဤကဲ့သို့သော အရေးအသားမျိုးမှာ စာဖတ်သူများအား စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေကာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်ပင် အနေခက်ခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဇာတ်လိုက်အမျိုးသားက တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး မည်သို့မျှ မလှုပ်ခတ်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကို နေရာတိုင်းတွင် ဆွဲဆောင်မှုများ ဖြန့်ဝေနေသော ဒေါင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝေဖန်ခြင်း ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အချိန်ကာလကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ယခုအချိန်တွင် စုဝေ့ယန် ဒဏ်ရာရရှိနေချိန် ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ သူက ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ မသေဆုံးဘဲ ကံတရားမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက် ဆေးရုံတွင် ဆေးကုသမှု ခံယူနေချိန်ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အတွက် သူ့ကို ပြုစုပေးသော သူနာပြုမလေးက သူ့အပေါ် စတင်စိတ်ဝင်စားနေသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလိုက်တာ!</p> <p> </p> <p>သူမက ဤကဲ့သို့ ဇာတ်ကွက်မျိုးကို ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်နိုင်ရန်အတွက် ယခုချက်ချင်းပင် ချုံကျိုးသို့ ပြေးသွားချင်စိတ် ဖြစ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်၏ လက်ရှိ ဇာတ်ကြောင်းတွင်တော့ ဝူလီ၏ ဆိုးဝါးလွန်းသော မိသားစုဝင်များအကြောင်းကိုသာ လှည့်ပတ်နေဆဲဖြစ်၍ လီရှန်းအအနေဖြင့် ကြည့်နေရသည်ကိုပင် စိတ်ပျက်နေမိရသည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်း.. အကြီးဆုံးယောက်မရဲ့ ဇာတ်ကွက်တွေက သိပ်ပြီးတော့ ဆွဲဆောင်မှု မရှိဘူး ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းအိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ယခင်အခန်းဟောင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save