Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(106)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်ဟုန်ရှင်း နားထောင်လေလေ ပို၍ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထင်မြင်လာလေလေဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ဤမျှအထိ အစော်ကားခံထားရသည်ဖြစ်ရာ သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ကူညီပေးရမည့်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ငါ သူ့ကို နောက်ဘယ်တော့မှ စကားမပြောတော့ဘူး၊ ရှန်းရှန်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်းစားဟောင်းကောင်းဆိုတာ သေသွားတဲ့လူလိုပဲ ဖြစ်သင့်တယ်၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပေါ်မလာသင့်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း လက်ခုပ်တီး၍ပင် အားပေးလိုက်ချင်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော အတွေးအခေါ်မျိုးသာ ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လျို့ချန်လီကို အပြတ်နှိပ်ကွပ်ပစ်ပြီး ဟဲထန်ကိုလည်း ပင်းချန်သို့ ပို့ဆောင်ကာ သူမ ယခင်က ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မြည်းစမ်းခိုင်းလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက  ပို၍ပင် ပြတ်သားစွာ ပြောလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါသာ အစ်မဟုန်ရှင်း နေရာမှာဆိုရင်တော့ ဦးလေးဖြစ်သူ အခြေအနေမလှတုန်းမှာ နောက်ထပ်တစ်ချက်လောက် ထပ်ဆင့်နင်းပစ်လိုက်မှာ.. အဲဒီလူယုတ်မာကို ‘မိန်းမတွေရဲ့နှလုံးသားက အဆိပ်ထက်ပြင်းတယ်’ ဆိုတာက ဘာလဲဆိုတာ သိအောင် ပြလိုက်မှာ!”</p> <p> </p> <p>ဖန်ဟုန်ရှင်းတစ်ယောက် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် အံ့သြသင့်သွားပြီး လီလင်းကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်မိပြီး စနောက်လိုစွာ ပြောလိုက်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ ရဲဘော်ကျန်းတစ်ယောက်တော့ နောင်ကျရင် သတိထားရတော့မယ် ထင်တယ်နော်. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မိန်းမက  ‘မိန်းမတွေရဲ့နှလုံးသားက အဆိပ်ထက်ပြင်းတယ်’ ဆိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး သိနေတာကိုး”</p> <p> </p> <p>“အိုး.. အစ်မဟုန်ရှင်းကတော့.. ကျွန်မကို လာနောက်နေပြန်ပြီ”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ရှက်ရွံ့စိတ်နှင့် ဒေါသစိတ်ကြောင့် ခြေဆောင့်လိုက်မိကာ မျက်နှာသည်လည်း ပူလောင်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့သော ဖန်ဟုန်ရှင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကြည်လင်လာကာ သူမကိုယ်ပင် ပြန်လည်စနောက်နိုင်သည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အတွက် လီလင်းတစ်ယောက် အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်းသာမိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဖန်ဟုန်ရှင်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်မဟုန်ရှင်း... အဲဒီလူယုတ်မာကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့တော့၊ နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်နေရင် ကျွန်မ မင်္ဂလာဆောင်တော့မှာလေ၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မအမျိုးသားရဲ့ အလုပ်ခွင်က လူတွေ အများကြီး လာကြလိမ့်မယ်</p> <p> </p> <p>အဲဒီထဲမှာ လူပျိုလူလွတ်တွေ အများကြီး ပါလာမှာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ သေသေချာချာ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“တော်ပါပြီ၊ ငါတော့ လက်တွဲဖော်ရှာဖို့ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မထားတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျီးကန်းဟူသမျှ  အကုန်မည်းပုံရပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖန်ဟုန်ရှင်းက အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကုန်သွားသည့်အမူအရာဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။ အကယ်၍သာ ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် သီလရှင်ကျောင်းများသာ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့လျှင် သူမက သီလရှင်ပင် ဝတ်သွားမိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“သိပ်ပြီးတော့လည်း မတွေးပါနဲ့ဦး၊ မြန်မြန် ဖက်ထုပ်တွေစားပြီး နှစ်သစ်ကူးကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းလိုက်ရအောင်၊ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အတွက်နဲ့တော့ မျက်ရည်မကျစမ်းပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက လက်ခုပ်တီးလျက် ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ဖက်ထုပ်များကို ထုတ်ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အများကြီးပဲလား!”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ယောက္ခမက စက်ရုံမှာ နှစ်သစ်ကူးနေကြတဲ့ တခြားလူတွေကိုလည်း ဝေပေးစေချင်လို့လေ၊ ငါက တခြားလူတွေကို သိပ်မသိတော့ နင်ပဲ ဝေပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ပြုတ်ပြီးမှပဲ ခွဲဝေပေးလိုက်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဖက်ထုပ်များ အေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အစိမ်းအတိုင်း ယူဆောင်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ မီးဖိုရှိသောကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြုတ်၍ ရသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် အချိန်မှာ အတော်ပင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ မထွက်ခွာမီ သူမက နောက်ဆုံးမေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ လီလင်း... နင် နှစ်သစ်ကူး ငါးရက်နေ့မှာ မင်္ဂလာဆောင်မှာဆိုတော့ မင်္ဂလာကိစ္စတွေ ကူညီပေးဖို့ ငါ မနက်စောစော နင့်ရဲ့မိဘတွေအိမ်ကို လာခဲ့ရမလား”</p> <p> </p> <p>“မလိုဘူး၊ ငါ စက်ရုံမှာပဲ နေမှာ။ ကျွန်မ ဒီစက်ရုံမှာပဲ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>လီလင်း၏ မျက်နှာအမူအရာာ ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားရတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း:“...”</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်သွားရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ကတော့ တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့နေ့ပဲ။ ဒီ ဖရဲသီးစိုက်ခင်းကြီးက  အသီးအနှံတွေ အရမ်းကို ဝေေဝဆာဆာနဲ့ သီးနေလို့ ရိတ်သိမ်းလို့ မကုန်နိုင်တော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက လီရှန်းအပေါ် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိပါချေ။ ထို့အပြင် လီရှန်းလည်း သူမ၏ မိသားစုအရေးကိစ္စများကို ကောင်းစွာသိရှိနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် ဆိုလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အစ်ကိုကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းကမှ လက်ထပ်ခဲ့တာလေ၊ ငါ့ယောက်မက... တကယ့်ကို ဇွတ်တရွတ်နိုင်တဲ့သူပဲ</p> <p> </p> <p>သူမက ပြောတယ်... လူတစ်ယောက် အိမ်ထဲကို ဝင်လာပြီးတာနဲ့ နောက်တစ်ယောက်က အိမ်ကနေ ထွက်သွားတာမျိုးက နိမိတ်မကောင်းဘူးတဲ့၊</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူး ပထမလထဲမှာဆိုရင် ပိုဆိုးတယ်ဆိုပဲ ၊</p> <p> </p> <p>အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို နောက်နှစ် ဒုတိယနှစ်ဝက်ကျမှ လက်ထပ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နေရာရှာပြီး လက်ထပ်မလားလို့ ပြောလာတယ်”</p> <p> </p> <p>ပြဿနာမှာ သူမနှင့် သူမ၏ရည်းစားတို့သည်က လက်ထပ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့ကသာ လက်ထပ်စာချုပ် ရရှိထားပါလျက်နှင့် ခြောက်လတိုင်တိုင် မင်္ဂလာပွဲ မကျင်းပဘဲ နေမည်ဆိုပါက သူမကိုယ်တိုင်လည်း မကျေနပ်နိုင်သကဲ့သို့ သူမ၏ အမျိုးသားဘက်ကိုလည်း ရှင်းပြရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူမအနေဖြင့် စက်ရုံမှာပင် မင်္ဂလာဆောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရပေတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုနေ့မှာ နှစ်သစ်ကူး ငါးရက်နေ့ဖြစ်ပြီး အလုပ်များ တရားဝင် မစတင်သေးသောကြောင့် သူမ၏ သတို့သားလောင်းအတွက် သတို့သမီးကို စက်ရုံအတွင်းသို့ လာရောက်ခေါ်ဆောင်ရန် အဟန့်အတား မရှိနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် လီရှန်း မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ဘဝတုန်းက လီလင်းမှ သူမဘက်မှ ရပ်တည်ကာ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးခဲ့ပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းမှာလည်း သူမ၏ဘေးနားမှနေ၍ အမြဲစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှန်းအနေဖြင်် လီလင်း၏ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တိမျိုးရှိခြင်းမှ မိသားစု၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံရကာ ပျော်ရွှင်သော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းကြောင့်ဟု မသိစိတ်ဖြင့် ယူဆခဲ့မိ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူမ၏ ဘဝမှာလည်း ရှုပ်ထွေးပွေလီနေခဲ့ပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် လီလင်း၏ ပြတ်သားမှုကို အထင်ကြီးမိသကဲ့သို့ ယခင်ဘဝက အဆက်အသွယ် အလွန်နည်းခဲ့ပါလျက်နှင့် သူမအပေါ် ထားရှိခဲ့သော လီလင်း၏ စိတ်ရင်းစေတနာများကိုလည်း စိတ်ထိခိုက်ခံစားမိခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူမက လီလင်း၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း စက်ရုံမှာပဲ မင်္ဂလာဆောင်လိုက်ပေါ့ ငါတို့တွေ သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေကြရအောင်၊</p> <p> </p> <p>ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ်ပဲ နေကြတာပေါ့ နင်တို့နှစ်ယောက် အလုပ်တွေအဆင်ပြေပြီး ဘဝတွေ ကောင်းမွန်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ကပဲ ပြန်ပြီး မနာလိုဖြစ်နေကြလိမ့်မယ်၊ အဲဒီကျရင်တော့ သူတို့ကို ကူညီပေးစရာ မလိုဘူး”</p> <p> </p> <p>လီလင်းမှာ ငိုချင်စိတ် ပေါက်နေခဲ့သော်လည်း လီရှန်း၏ စကားကြောင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့အမေကတောင် ငါ့ကို ယောက်မစကား နားထောင်ဖို့ ဖျောင်းဖျနေသေးတာ၊ အဲဒါကြောင့် ငါလည်း အိမ်မှာလက်ထပ်ဖို့ အကြံကို လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“နင့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး လက်ထပ်တုန်းက နင့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက ဘာပြဿနာမှ မရှာဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် လီလင်း၏ ဒုတိယအစ်ကိုမှာ မိဘများ၏ ဘက်လိုက်မှုကို အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးသတ်တွင် အစ်ကိုကြီး၏ အကျိုးစီးပွားမှာ မည်သို့မျှ ထိခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ညီမဖြစ်သူက  အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခံရကာ လှေကားခြေရင်း၌ နေထိုင်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က ဘာလို့ ပြဿနာမရှာဘဲ နေမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ဒုတိယအစ်ကို၏အကြောင်း ပြောသည့်အချိန်တွင် မကျေနပ်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူက လက်ထပ်စာချုပ် ချုပ်ဖို့ အသက်မပြည့်သေးဘူးလေ၊ မိသားစုက သူ့ကို လက်မထပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ယောကျ်ားလေးနှင့် မိန်းကလေးအတွက် ဥပဒေအရ သတ်မှတ်ထားသော အိမ်ထောင်ပြုနိုင်သည့် အသက်အရွယ်မှာ ကွဲပြားခြားနားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ဤသို့ ဖြစ်လာခဲ့ပေသည် ။</p> <p> </p> <p>လီလင်း၏ ဒုတိယအစ်ကိုမှာ ဥပဒေအရ အိမ်ထောင်ပြုရန် အသက်မပြည့်သေးသော်လည်း လီလင်းမှာ  လက်ထပ်စာချုပ် ရရှိထားပြီး ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အသက်ပြည့်ပြီ၊ လက်ထပ်စာချုပ် ရ၊ မရတော့ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့်  ဤသည်မှာ အနည်းငယ် အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီလင်း၏ ဒုတိယအစ်ကိုမှာ စိတ်တိုတတ်သူဖြစ်ပြီး အိမ်တွင်လည်း အလေးထားခြင်း မခံရသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်  မူဝါဒအသစ်များ ထွက်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် လီလင်း၏ မိဘများအနေဖြင့် စိတ်ရင်းစေတနာကို ပြသနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုမိန်းကလေးက သူ့ကို လက်ထပ်ချင်ကောင်း လက်ထပ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုကဲ့သို့ပင် ဘက်လိုက်နေဦးမည်ဆိုပါက ထိုမိန်းကလေးသည်လည်း တခြားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းသည်လည်း ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိပုံရပြီး ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“သူကတော့ ကျေးလက်ဒေသကို ဘယ်လိုမှ သွားမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း : “သူ့မှာလည်း အလုပ်မရှိဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပေသည်။ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း စက်ရုံကြီးများတွင် လုပ်သားအင်အားမှာ အလွန်ပင် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ဝန်ထမ်းအသစ်များကို ခေါ်ယူခြင်း မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ဆေးဝါးစက်ရုံထဲသို့ ဝင်နိုင်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ မဟုတ်ပါက သူမကလည်း သူမ၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိမ်တွင်သာ သောင်တင်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အမှန်တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းသော ဘဝအခြေအနေပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save