Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(107)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်းက  ထိုအကြောင်းကို ကြာမြင့်စွာ တွေးမနေပါချေ။ သူမထံတွင် အလုပ်ရှိနေပြီး လက်ထပ်စာချုပ်လည်း ရှိထားပြီးဖြစ်၍  ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရမည့်သူက သူမ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားဟန်ဖြင့် ပြောလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဝါးစက်ရုံက တခြားစက်ရုံတွေနဲ့ မတူလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်  ငါ့အမေက ငါ့အလုပ်ကို ငါ့အစ်ကိုဆီ လွှဲပေးဖို့ ငါ့ကို သေချာပေါက် ပြောမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“နင် အိမ်ကို လတိုင်း ပိုက်ဆံပြန်ပေးနေရတုန်းပဲလား”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>လီလင်း မျက်လွှာချလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူမ အိမ်ပြန်သွားချိန်က မိဘများနှင့် အစ်ကို၊ ယောက်မတို့၏ အမူအရာကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ လက်ထပ်ပြီးရင်တော့ သူတို့ကို ထပ်မပေးတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်မိသားစုလေး ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမကို အိမ်တွင်ပင် မင်္ဂလာဆောင်ခွင့် မပေးသည့်လူများကို  သူမက အဘယ်ကြောင့် ဂရုစိုက်နေရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“အစကတည်းက မပေးသင့်တာ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး လီလင်း၏မိဘများကို အလိုမကျဟန်ဖြင့် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်ပိုက်ဆံတွေကို နင့်မိဘတွေ အိုမင်းသွားတဲ့အချိန်အတွက်ပဲ သိမ်းထားသင့်တာ၊ အခုတော့ နင်က သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးလိုက်တယ်၊</p> <p> </p> <p>သူတို့က အဲဒါကို နင့်အစ်ကိုတွေအတွက် ပြန်ပြီး ထောက်ပံ့ပေးနေကြတာပဲမလား”</p> <p> </p> <p>ဤစကားမှာ အနည်းငယ် သွေးခွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း လီရှန်းပြောသည်က မှန်ကန်ကြောင်း လီလင်း သိရှိနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူမက မည်မျှပင် ပိုက်ဆံပေးပါစေ မိဘများက ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းမျှ ပြောမည်မဟုတ်ဘဲ ထိုသည်ကို ရသင့်ရထိုက်သည်ဟုပင် သဘောထားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>နောင်တစ်ချိန်တွင် မိဘများ အမှန်တကယ် အခက်အခဲဖြစ်လာမှသာ ကူညီနိုင်ရန်အတွက် ထိုပိုက်ဆံကို သူမဘာသာ စုဆောင်းထားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ... သူမ၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ မိဘကို လုပ်ကျွေးမည့် သားလိမ္မာများ ဖြစ်ပုံမရပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဖန်ဟုန်ရှင်းက မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ပြောလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိသားစုတိုင်းမှာတော့ ကိုယ့်အခက်အခဲနဲ့ကိုယ် ရှိကြတာပါပဲ”</p> <p> </p> <p>သူမက လီရှန်း၏ နောက်ခံအကြောင်းကိုလည်း ကြားဖူးထားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းမှာလည်း ဘဝကို ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး ယခုရရှိထားသော ဘဝမှာ သူမကိုယ်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ရရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ အဆုံးသတ်တွင် အမျိုးသမီးများသည်က ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်တွင် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ရန် အရည်အချင်းရှိရမည်သာ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>မိဘ သို့မဟုတ် အမျိုးသားကို အားကိုးခြင်းမှာ စိတ်မချရပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန်ဟုန်ရှင်း၏ သက်ပြင်းချသံကြောင့် လီရှန်းလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတွင်သာမက တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာ ကမ္ဘာများမှာပါ အားကိုးရာမဲ့သည့် အခြေအနေများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ပျော်ရွှင်ခြင်းဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း တူညီတတ်သော်လည်း မပျော်ရွှင်ခြင်းမှာ  အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံ ကွဲပြားနေတတ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ စိတ်တိို့ အနည်းငယ် လေးလံသွားရပြီး အတင်းအဖြင်းများကို နားထောင်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူမက ထရပ်ကာနှုတ်ဆက်ရန် ထရပ်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခြင်းတောင်းကိုတော့ မယူသွားတော့ဘူးနော်၊ အခုလောလောဆယ် နင်တို့ပဲ သုံးထားလိုက်ပါ၊ ငါ အိမ်ကို စောစောပြန်ပြီး ယောက္ခမကို နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာအတွက် ကူညီပေးရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်ပြန်တော့၊ မိသားစုကို စောင့်မနေခိုင်းနဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>ဖန်ဟုန်ရှင်းက ထိုသုံးဦးထဲတွင် အိမ်ထောင်မပြုရသေးသူ ဖြစ်သော်လည်း ဇီဇာကြောင်သော ယောက္ခမ၏ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်းကို  သိရှိထားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမက ထိုလူယုတ်မာ၏ မိခင်ကို လွန်ခဲ့သော အချိန်များက ဆယ်လကျော်ကြာအောင် ပြုစုပေးခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုအဘွားအိုမှာ သူမအား အမြဲတမ်း တောင်းပန်နေတတ်သော်လည်း ခိုင်းစေသည့်အချိန်တွင်တော့ အားနာခြင်း မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းအိပ်ဆောင်မှ အမြန်ထွက်ခွာ၍ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့အနေဖြင့် အိမ်တွင် ဖက်ထုပ်များစွာ လုပ်ထားခဲ့ပေသည်။ သူမ ထွက်သွားချိန်က ဖက်ထုပ်အစာများမှာ ဇလုံဝက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ယခု  အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ဝူလီနှင့် လော်ယွီရှို့တို့သည်က ဖက်ထုပ်များကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြသော်လည်း လေထုမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း:“...”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဝူလီမှာ  ငြိမ်ကုပ်နေရကြောင်း သိသာပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အမေ... ကျွန်မ ပြန်ရောက်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့အနေဖြင့် သူမ၏ လက်ထဲတွင် အလုပ်များနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ သူတို့ကို ဖက်ထုပ်တွေ ဝေပေးခဲ့ရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>“သူတို့တွေ ခွဲဝေယူလိုက်ကြပြီ၊ ကျွန်မ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့တွေ ပြုတ်နေကြပြီလေ၊ လူတိုင်းက အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းတွေကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့ ဒါရိုက်တာလော်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောနေကြတာ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း လော်ယွီရှို့၏ အနောက်သို့ သွား၍ သူမ၏ ပုခုံးကို ဆုတ်ကိုင်လျက် ချီးကျူးစကား အနည်းငယ် ဆိုလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့အနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ကျေနပ်သွားရသော်လည်း နှိမ့်ချစွာဖြင့် ဆိုလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက  ဒါရိုက်တာ တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဝန်ထမ်းတွေကို နှစ်သိမ့်မှုပေးပြီး ဂရုစိုက်ရမှာက ငါ့တာဝန်ပဲမလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း သူမအား နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံ၍ ချီးကျူးလိုက်လျှင် လော်ယွီရှို့မှာ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီက လီရှန်းကို မနာလိုသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူမက သူမ၏ ဤယောက်မလေးကို အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးမိပေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်ဆံရာတွင် ဤကဲ့သို့ ပါးနပ်စွာ ပြောဆိုတတ်သည့် အရည်အချင်းမျိုးကို သူမ မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ သင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ သူမ၏အမေက ပိုက်ဆံလာတောင်းသည့် ကိစ္စကိုသာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦး။ သူမအနေဖြင့် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ ရိုက်နှက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသော်လည်း သူမ၏ ယောက်မလေးက မည်သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>သူမက စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့်ပင် သူမ၏ မိခင်ကို အရူးလုပ်နိုင်ခဲ့ရုံမျှမက နောက်ပိုင်းတွင် ပိုက်ဆံချေးရန်ပင် ထပ်မပြောရဲအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ သွန်သင်ချက်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ သူမလည်း ကိုယ်ပိုင်ဦးနှောက်ကို အသုံးပြုရန် သင်ယူသင့်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးတောမိလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဝူလီ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြန်၍ ငိုက်ကျသွားသော်လည်း လက်များမှာ  နှေးကွေးမသွားပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက နောက်ဆုံးဖက်ထုပ်ကို အမြန်ပင် အချောသတ်လိုက်တော့သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသော ဖက်ထုပ်များကို ကြည့်ရှုရင်း လော်ယွီရှို့ကို မော့ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အမေ... အဖေက ဘယ်အချိန်ပြန်လာမယ်လို့ ပြောသွားသေးလဲ၊ဖက်ထုပ်တွေကို ကြိုပြီး ပြုတ်ထားလိုက်ရမလား”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ပြန်လာမှပဲ စပြီး ပြုတ်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဝူလီ စကားပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် လော်ယွီရှို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီက စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကို နောက်တစ်ဖန် ခံစားလိုက်ရပြန်၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း မတတ်နိုင်ပါချေ။ ကော်ချွေ့ဟွား ပေါ်လာသည့်အချိန်မှာ အမှန်တကယ့်ပင် အချိန်အခါ မသိလွန်းပေ။ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ကြီးတွင် အိမ်ရှေ့အထိလာ၍ ပိုက်ဆံတောင်းခြင်းမှာ အလွန်အမင်း  လွန်ကဲလွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ အမေ... ဝေ့ချင်းကို မြင်မိသေးလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ယခုလေးတင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသော လေထုက ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားသည်ကို မကြည့်လိုသောကြောင့် လော်ယွီရှို့၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်အတွက် စကားပြောလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် သူမက ဝူလီထံမှ ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်တစ်ချက်ကို ရရှိလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က အခန်းတံခါးဘက်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ အခန်းထဲကိုပြန်ပြီး စာဖတ်မယ်လို့ ပြောတာပဲ”</p> <p> </p> <p>သူမက ရယ်ချင်စိတ်ကို ခေတ္တမျှ ထိန်းထားပြီးနောက် လီရှန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ခုနက ငါ လက်ဖက်ရည်ခွက် သွားချပေးရင်း အခန်းထဲကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာ.. သူက အပြင်စာပေတွေ ဖတ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ့်ကို လေးနက်တဲ့ ဆေးပညာရပ် အချက်အလက်တွေကို ဖတ်နေတာ”</p> <p> </p> <p>“ဆေးပညာ အချက်အလက်တွေလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ဤမျှအထိ ကြိုးစားအားထုတ်တတ်သူလား။</p> <p> </p> <p>အတူတူ နေထိုင်လာခဲ့သည့် ကာလအတွင်း စုဝေ့ချင်းသည်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ထက်မြက်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း လီရှန်း သိရှိခဲ့သော်လည်း သူက ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံခြား ဝတ္ထုများအကြောင်းကို ပြောလျှင် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာတတ်သော်လည်း ဆေးဝါးစက်ရုံနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များဆိုလျှင်  သူက စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“မင်း စကားသွားမပြောနဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ထိုကောင်းကျိုးများကို လီရှန်း၏ ကျေးဇူးကြောင့်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အိမ်ထောင်ကျသွားတာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ၊  သူ တကယ်ကို အသိတရား ရှိလာပြီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းမှာ  ယုံကြည်နိုင်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထောင်ကျရုံလေးနဲ့တင် ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားနိုင်လို့လား။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လော်ယွီရှို့က သူမအား လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့ကို သွားမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့ဦး၊ သူ စာဖတ်ချင်စိတ် ရှိနေတာက ရှားရှားပါးပါး ဖြစ်ရပ်ပဲ”</p> <p> </p> <p>သူမက ထိုအကြောင်းကို ပြောရင်း သူမက စိတ်ကူးယဉ်မှုများကိုပင် စတင်ပြောလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဝေ့ချင်းရဲ့ ဦးနှောက်က ညီအစ်ကို သုံးယောက်ထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ.. သူက စာထဲမှာ စိတ်မပါလို့သာပေါ့ ၊</p> <p> </p> <p>ငါ့အမြင်တော့ သူသာ တကယ် စိတ်နှစ်ပြီး လုပ်မယ်ဆိုရင် နောင်ကျရင် သုတေသနဌာနထဲကိုတောင် ဝင်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း:“...”</p> <p> </p> <p>အမေ..  အမေ့ရဲ့သားအကြောင်းကို တကယ် မသိသေဘူးလား ။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့အနေဖြင့် လီရှန်းအား အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် ခြေလှမ်းကို ပြန်ဆုတ်လိုက်ရုံမှလွဲ၍   တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ လော်ယွီရှို့၏ နောက်သို့လိုက်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ရတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save