Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(110)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပထမအခန်း၏ အဆုံးတွင် သူမက အသက် (၁၉) နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဤဘဝတွင် ထိပ်တန်းဒီဇိုင်းနာတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ထိုစာအုပ်မှာလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပြန်၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် သက်ပြင်းသာချမိတော့သည်။ စာအုပ်လေးအုပ်ရှိသည့်အနက် နှစ်အုပ်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ကျန်နှစ်အုပ်မှာ အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့ပါချေ။ ထိုစာရေးဆရာမက အမှန်တကယ့်ကို သူရဲကောင်းကြီးပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ယန်၏စာအုပ်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း အဆုံးသတ်အထိတော့ ရေးသားနိုင်ခဲ့ပေသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင်လည်း စုဝေ့ဖင်းအကြောင်း ပါဝင်ခဲ့ပြီး သူမက စုဝေ့ယန်၏ ရဲဘော်တစ်ဦးနှင့် ဖူးစာဆုံခဲ့ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုရဲဘော်မှာ ပေကျင်းမှ လူချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက်သူဌေးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူသည်က စစ်တပ်နောက်ခံ ဝတ္ထုများမှ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်တို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများနှင့် အပြည့်အဝကိုက်ညီနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်ပြတ်သားသော ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်ကာ၊ လူချမ်းသာ ဒုတိယမျိုးဆက်လည်းဖြစ်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ စုဝေ့ဖင်းအနေဖြင့် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းနာတစ်ဦး ဖြစ်လိုသော ရည်မှန်းချက်ရှိနေပါက ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် အလုပ်ဝင်ရန် အဘယ်သို့ လျှောက်ထားပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ယောက်မက ချုံကျိုးကိုတောင် ရောက်နေပြီဆိုတော့လည်း ဘာမှပြောနေလို့ မထူးလောက်တော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့နှင့် စုဝေ့မင်တို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာများကို မြင်လျှင် လီရှန်းက ဖုန်းဖြေရန်အတွက် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အနည်းငယ် အနေရခက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လက်ထပ်ပြီး သုံးရက်သာ ရှိသေးသော သတို့သမီးအသစ်တစ်ဦးအနေဖြင့် တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသေးသော ခဲအိုနှင့် ယောက်မဖြစ်သူကို မည်သည့်စကားများ ပြောရပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဝူလီကေော့ ဝမ်းသာအားရ သဘောတူခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည်က တတိယမြောက်ယောက်မ ဖြစ်သူ၏ရှေ့တွင် အရှက်ရစရာများ ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်၍ တခြားသော ယောက်မဖြစ်သူနှင့် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဖုန်း၏ တစ်ဖက်တွင် သူမ၏ အငယ်ဆုံးယောက်မဖြစ်သူလည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် အငယ်ဆုံးယောက်မဖြစ်သူနှင့်လည်း အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်လိုပေသည်။ အကယ်၍ အငယ်ဆုံးယောက်မဖြစ်သူက သူမအား သဘောကျသွားမည်ဆိုလျှင် ယောက္ခမများမှာလည်း သူမအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလာကြမည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ တွေးတောရင်း ဝူလီတစ်ယောက် လော်ယွီရှို့၏ ဘေးနားသို့ အလိုက်တသိဖြင့် တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လီရှန်းကတော့ စုဝေ့ချင်းနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ အနောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာခဲ့၏။ သူတို့၏အရှေ့တွင်တော့ စုဝေ့ဟိုင်က ကလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ဖက်စီ လက်ဆွဲပြီး သွားနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုချန်က တစ်ခါတရံတွင် စုဝေ့ချင်းကို လှည့်ကြည့်နေတတ်ပြီး စုကျွင့်ကတော့ အဖေဖြစ်သူအား ပွေ့ချီပေးရန် ဂျီကျနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင်တော့ စုဝေ့ဟိုင်က လမ်းပေါ်တွင် ရပ်တန့်ကာ စုကျွင့်ကို ချီမပြီး သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>စုချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်းပင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင် : “...”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ချန်... အဖေက မင်းကိုလည်း ချီပေးရမလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုချန်က စုဝေ့ဟိုင်၏ခေါင်းကို ကိုင်ထားသော စုကျွင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် လွတ်နေသော ပခုံးတစ်ဖက်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ် အဖေ... ညီလေးကိုပဲ ချီထားလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>ဤကလေးငယ်မှာ အလွန်ပင် သိတတ်လွန်းသောကြောင့် နှလုံးသားထဲတွင် ရင်ကွဲလုမတတ်ခံစားရစေပေ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ကာ သူ့ကိုပွေ့ချီလိုက်ပြီးနောက် စုဝေ့ချင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တတိယညီလေး... တစ်ချက်လောက် ကူပါဦး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းလည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် အနားသို့ အမြန်သွားကာ စုချန်၏ တင်ပါးလေးကို မ၍ စုဝေ့ဟိုင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ စုဝေ့ဟိုင်၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ဖက်စီမှ ဖက်ထားကြသောကြောင့် စုဝေ့ဟိုင်တစ်ယောက် ဦးထုပ်ကြီးတစ်လုံးကို ဆောင်းထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်မှာ သန်မာသော သုတေသနပညာရှင်ဟူသော နာမည်နှင့် ကိုက်ညီစွာ ပေါင်ချိန်များစွာ လေးလံသော သားနှစ်ဦးကို ပခုံးထက်တွင် တင်ထားသော်လည်း  ငှက်မွှေးလေးများလောက်သာ လေးသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လျှောက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီက နောက်သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် သားနှစ်ယောက်ကို ချီမပြီး ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာသော စုဝေ့ဟိုင်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာမိရသည်။ စုဝေ့ဟိုင်သည်က သူ၏ကလေးများကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးလွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၌ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများ ရလာလျှင်ပင် ဤကလေးနှစ်ယောက်ကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း.. ဤကဲ့သို့စုဝေ့ဟိုင်က အလွန်အမင်းဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု သူမ ခံစားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ အိမ်ထောင်အသစ်ပြုပြီးနောက်တွင် သားနှစ်ဦးကို ပစ်ပယ်လိုက်မည်ဆိုလျှင်လည်း အလွန်အမင်း ရက်စက်သည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့၏။ စုဝေ့ဟိုင်က သူ၏ကလေးများအပေါ် အလွန်ကောင်းနေသည်ကို မြင်ရသည့်အချိန်တွင် သူမက မနာလိုဖြစ်ရပြီး မကျေမနပ်လည်း ဖြစ်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် စုဝေ့ဟိုင်အပေါ် စိတ်ဝင်စားခဲ့ရခြင်းမှာလည်း သူ၏ ကြင်နာတတ်မှုနှင့် သစ္စာရှိမှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဝင်း၏ ကင်းတဲသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်တွင် မိသားစုအချို့မှာလည်း ထိုနေရာတွင် ရောက်ရှိနေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းကိုင်ထားသူမှာ သူတို့၏ အိမ်နီးချင်း လုချင်းလန်ပင်ဖြစ်ချေသည်။ လုတုန်းရှန်က စက်ရုံတွင် တာဝန်ကျနေသောကြောင့် ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးတွင် သူတို့ အိမ်သို့မပြန်ဖြစ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် လုချင်းလန်က သူမ၏ ယောက်မဖြစ်သူထံသို့ ဖုန်းဆက်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း လေသံကတော့ သိပ်ပြီး မချိုသာပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခဏမျှ သေသေချာချာ နားစွင့်နေခဲ့လေ၏။ သူမအနေဖြင့် သူမ၏ အကြီးဆုံးသား ကျောင်းတက်မည့်ကိစ္စကိုပြောနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြည်နယ်မြို့တော်၏ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေသောကြောင့် သူမ၏သားက ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်မိကာ အမှားအယွင်းတစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သားဖြစ်သူကို သူမနှင့်အတူထားပြီး ပညာသင်ကြားစေရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သူမ၏ ယောက်မဖြစ်သူက တွန့်ဆုတ်နေကာ သဘောမတူဘဲ ငြင်းဆိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လော်ယွီရှို့ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ကျေးလက်ဒေသဘက်ကို သွားရမဲ့  နေရာကို အစားထိုးဖို့ စဉ်းစားနေကြတာများလား၊ အဒေါ်လုရဲ့ မိသားစုမှာ အသက်တူ ကလေးတွေ ရှိနေသေးလား”</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောရခက်တယ်လေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုခေတ်ကာလတွင် မယုံကြည်ရဆုံးသောအရာမှာ လူသားတို့၏စိတ်နှလုံးပင် ဖြစ်ချေသည်။ လုချင်းလန်အနေဖြင့် သူမ၏သားသမီးအားလုံးကို ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် ထားရစ်ခဲ့ခြင်းက အမှမ်တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းလွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့သည် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်မိသော်လည်း လီရှန်း၏စကားကြောင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ချွေးမငယ်လေးမှာ အသက်ငယ်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် လူ့လောက၏ အေးစက်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူဖြစ်ရာ လုချင်းလန်၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ဤဖြစ်နိုင်ခြေကို အမှန်တကယ်ပင် ခန့်မှန်းမိသွားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး.. ဒါမျိုးကိုတော့ လုပ်လို့မရဘူး!”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ စိုးရိမ်ပူပန်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“လောင်လုက သူ့သားကို ကျေးလက်ဒေသဘက်ကို ပို့ချင်ယ်ဆိုရင် ဒါက သူ့ရဲ့ကိစ္စပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးက ဘာမှမသိဘဲ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့နေရာမှာ အစားထိုးပြီး ကျေးလက်ဒေသဘက်ကို အပို့ခံရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက ငရဲကြီးမဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်ကို မြင်လျှင် လီရှန်းက သူမကို အမြန်ဆွဲဆွဲလိုက်ပြီးနှစ်သိမ့်လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>“အမေ.. အသံတိုးတိုးပြောပါဦး၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း တစ်သောင်းပုံ တစ်ပုံမျှသော ဖြစ်နိုင်ခြေရှိလျှင်ပင် လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေပြီး လုချင်းလန် ဖုန်းချကာ အပြင်သို့ တိုးထွက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက လုချင်းလန်ကို အမြန်ဆွဲခေါ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားတော့၏။ ခဏအကြာတွင် လုချင်းလန်၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“သူမက ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းတာလား!”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခြေဖျားထောက်ကာ နားစွင့်နေခဲ့သော်လည်း လော်ယွီရှို့တို့မှာ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသောကြောင်း အနားသို့လည်း မကပ်နိုင်ဘဲ မည်သည်ကိုမှလည်း မမြင်ရပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ ထပ်မံ၍ နားစွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သည့်အသံကိုမျှ ထပ်မကြားရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လုချင်းလန်က အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် ဖုန်းဖြေဆိုချိန်က စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ကြာမြင့်တတ်ပေသည်။ သူတို့က ကြေးနန်းပို့သကဲ့သို့ပင် လိုရင်းတိုရှင်း စကားဝှက်များဖြင့်သာ ပြောဆိုကြပြီး တစ်မိနစ်အတွင်း ဖုန်းချလေ့ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ယန် ဖုန်းပြန်ဆက်သည့် အချိန်သည်ကား စုဝေ့ဟိုင် အိမ်သို့ပြန်ရောက်ပြီး နာရီဝက်တိတိ ရှိသည့် အချိန်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အမေ~~”</p> <p> </p> <p>အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော်လည်း လီရှန်းသည်ပင် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ တက်ကြွလွန်းသော အသံကို ကြားနေရပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့၏ ခေါ်ဝေါ်ပုံအရ တစ်ဖက်လူက စုဝေ့ဖင်းဖြစ်ကြောင်းကို  သိလိုက်၏။ သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ကြည်လင်ချိုသာပြီး အဆုံးသတ်တွင် အသံကို အနည်းငယ်ဆွဲကာ  ချွဲချွဲနွဲ့နွဲ့ပြောနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အမေ့ကို သိပ်လွမ်းတာပဲ၊ အမေရော သမီးကို လွမ်းရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း:  “...”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူကသာ အတိတ်ဘဝက ပြတ်သားပြီး စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသော ဒီဇိုင်းနာတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ မသိခဲ့ပါက သူမက အမှန်တကယ်ပင် နူးညံ့ချိုသာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံက အလွန်ပင် ချိုမြိန်လွန်းပေ၏။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့သာမက လီရှန်းကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအသံကို ကြားရသည့်အချိန်တွင် ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save