Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (51)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အိမ်သို့ရောက်ချိန်တွင် ကျန်းကျူးရိက ပန်းကန်တစ်လုံးကိုကိုင်ကာ စွပ်ပြုတ်သောက်ရင်း မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖတ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့၏မျက်ခုံးများက ကျုံ့ဝင်နေခဲ့ပြီး ပန်းကန်ထဲမှ အရသာရှိသည်း ဝက်အဆုတ်စွပ်ပြုတ်များကပင် သူ့၏ စိတ်ဖိစီးမှုများကို မလျှော့ချပေးနိုင်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း တံခါးကိုဖွင့်ပြီးနောက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး၊ အန်တီ ၊ ကျွန်မ ပြန်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>“ပြန်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်း မီးဖိုချောင်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ အပြင်ဘက်သို့ရောက်ချိန်တွင် လီရှန်း တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ နောက်ဘက်တွင် လူငယ်တစ်ဦးလည်းလိုက်ပါလာကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းမှ လူငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် အလျှင်အမြန် နောက်သို့ပြန်လှည့်ကာ ခါးစည်းကို ချွတ်လိုက်ပြီး လက်ဆေးပြီးမှ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လီရှန်း၏အနားသို့ အလျှင်အမြန်လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကလေးမလေးကတော့လေ.. လူတစ်ယောက်ခေါ်လာမယ်ဆိုရင်လည်း ကြိုမပြောဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမ စုဝေ့ချင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်တော့ ကြီးမားသည့်အပြုံးတစ်ခုဖြင့်ဖိတ်ခေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ရဲဘော်စုပဲဖြစ်ရမယ်၊ လာလေ အထဲကို ဝင်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် အလွန်ပင်အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။ ဖန်ချင်းက သူ့ကို သိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် သူသည်က လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်က လီရှန်း၏ဦးလေးနှင့်သာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို..”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် လီရှန်းကို ရှက်ရွံ့စွာလှမ်းကြည့်လိုက်မိကာ သူ၏  နှလုံးသားထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>အဲဒီနေ့က အိမ်ကိုပြန်ရောက်တဲ့အချိန် ဦးလေးက ငါ့အကြောင်းတွေကို လီရှန်းဆီမှာ  မေးမြန်းထားတာများလား။</p> <p> </p> <p>ရဲဘော်လီရှန်းက သူ့အကြောင်းကို မည်သို့မိတ်ဆက်ပေးထားသည်ကို သူ မသိရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် လင်းရန်၏ဦးလေးနှင့် အန်တီတို့အပေါ်တွင် ကောင်းမွန်သော ထင်မြင်ချက်မျိုး မချန်ရစ်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်မိကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်စိတ်ပူလာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်း အိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လောင်ကျန်း... ဒီမှာ ဘယ်သူရောက်နေလဲဆိုတာလာကြည့်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိလည်း ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ မျက်မှန်ကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းနှင့်အတူ လူငယ်တစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုလူငယ်လေး၏ မျက်နှာမှာလည်း ရင်းနှီးနေပုံရသောကြောင့် သူ သေသေချာချာစိုက်ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက.. ဟိုတစ်ခေါက် ဆေးဝါးစက်ရုံအပြင်ဘက်မှာ လီရှန်းနဲ့အတူရှိနေတဲ့ လူငယ်ပဲမဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ ကျွန်တော်တို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီ ကျန်းမာပါရဲ့လား ဦးလေး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လျင်မြန်စွာပင် နှစ်လှမ်းခန့်တိုးသွားပြီး တက်ကြွစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ နှုတ်ဆက်စကားပြောနေချိန်တွင် သူ ကိုင်ဆောင်လာသော ပန်းသီးအိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကျွန်တော်ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်တာဆိုတော့ လေးစားမှုပြတဲ့အနေနဲ့ အသီးအနှံနည်းနည်းလောက် ယူလာခဲ့တာပါ “</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး မည်သည်ကိုမျှ ပြန်မပြောသကဲ့သို့ ပန်းသီးအိတ်ကိုလည်း လှမ်းကိုင်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မပြတ်သားသော အမူအရာကို မြင်လျှင် ဖန်ချင်းက အလျင်အမြန်ပင် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့တွေ အလုပ်ဆင်းတာနဲ့ ဒီကို တန်းလာကြတာပဲဖြစ်မယ်.. ညစာလည်း မစားရလောက်သေးဘူးမလား..တော်သေးတာပေါ့ အိမ်မှာ စွပ်ပြုတ်ချက်ထားတာတွေရှိတယ်၊ အန်တီ သွားထည့်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>သူမက ပြောပြီးသည်နှင့် မီးဖိုချောင်သို့သွားရန် ထလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူမကို အမြန်တားဆီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး အန်တီ၊ ကျွန်မက ပစ္စည်းတွေကိုသိမ်းဆည်းဖို့အတွက် လာယူတာ၊ ရဲဘော်စုက ကူညီပေးဖို့အတွက်ပဲ လိုက်လာတာပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် သမက်အသစ်မှအိမ်သို့ဝင်လာခြင်းမဟုတ်သောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေစရာ မလိုပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီမိန်းကလေးကတော့...  ဗိုက်ဆာနေတဲ့သူကို အလုပ်ခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းက လီရှန်းကို ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် စုဝေ့ချင်းကို အပြုံးတစ်ခုဖြင့်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း အရင်ထိုင်နေလိုက်ဦး၊ အန်တီ စွပ်ပြုတ်သွားယူလိုက်မယ်</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ အန်တီ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်လည်း ကျန်းကျူးရိ၏ တစ်ဖက်တွင် ချက်ချင်းပင် အလိုက်သင့် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း : “...”</p> <p> </p> <p>ဒါက လူတစ်ယောက် အခက်တွေ့နေတုန်း နောက်ကနေ တွန်းချလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ သွားကူလိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အနည်းငယ်စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး စုဝေ့ချင်းကို သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ ငြိမ်ငြိမ်နေဦးနော်၊ အချိန်ဆွဲနေရင် နောက်ဆုံးဘတ်စ်ကား လွတ်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အလွန်ပင်နာခံမှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း သူ့ကိုချန်ထားခဲ့ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။ သူမ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ဖန်ချင်းက သူမကို အထဲဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီရဲဘော်ရှောင်စုနဲ့ မင်းနဲ့ ဘယ်လိုမျိုးအခြေအနေရှိလဲ၊ အတည်တကျ တွဲနေကြပြီလား”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး၊ အန်တီ အတွေးလွန်နေပြန်ပြီ ကျွန်မတို့တွေ သိတာတောင် ရက်ပိုင်းပဲရှိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဖန်ချင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ မီးဖိုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဝက်အဆုတ်စွပ်ပြုတ်က မပူတော့သည်ကို မြင်သောကြောင့် သူမက အဖုံးကို အမြန်ပြန်ပိတ်ပြီး မီးတောက် ပိုထွက်လာစေရန် ယပ်တောင်ဖြင့် ယပ်ခတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ သိတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာကို မင်းက အိမ်အထိခေါ်လာတာလား”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းအနေဖြင့် လီရှန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို မယုံကြည်ပေ။ ထို့အပြင် “ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်” ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူမ စုဝေ့ချင်း၏အကြောင်းကို စတင်သိရှိခဲ့သည်ကပင် တစ်လနီးပါးပင်ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက မည်သည်ကိုမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ မီးညှပ်ဖြင့် မီးခိုးပြာများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့... သူ့ရဲ့ မင်းအပေါ်မှာရှိတဲ့ သဘောထားက မရိုးသားဘူးလို့ အန်တီထင်တယ်.. သူ သယ်လာတဲ့ အိတ်ကြီးကတောင် အတော်လေး လေးပုံရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ အိတ်ကြီးထဲမှာ ဘာတွေပါတာလဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း သယ်လာသောအိတ်မှာ အဝတ်နက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် အတွင်း၌ မည်သည့်အရာများပါသည်ကို ဖန်ချင်း မသိရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>“ကော်ကွမ်း ပန်းသီးလေးတွေယူလာခဲ့တာတဲ့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အမှန်အတိုင်းပင်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းလည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူက ပန်းသီးတွေတောင် ယူလာပြီ၊ မင်းက ခုမှ ရက်ပိုင်းပဲရှိသေးတယ်လို့ ပြောနေတုန်းပဲလား၊ ရှန်းရှန်း..ရှောင်စုက လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ မင်းထင်ရင် သူနဲ့ အမြန်ဆုံး အတည်ပြုလိုက်တော့</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ရင် ဒီပန်းသီးတွေအတွက် မင်းရဲ့ဦးလေးနဲ့ ငါက မျက်နှာပူနေရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဖန်ချင်းကို အကူအညီမဲ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အန်တီ၊ ကျွန်မက အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ ကျွန်မကို အိမ်ထောင်ချပေးဖို့အတွက် အဲဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေလို့လား”</p> <p> </p> <p>“ဒီမိန်းကလေးကတော့.. မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ မင်းကို လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တဲ့အချိန်မှာ လက်မလွှတ်စေချင်လို့ အန်တီက ပြောနေတာလေ</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ မင်းသာ အသက်ကြီးသွားရင် မင်းအဖေလို လူမျိုးတွေနဲ့ပဲ ဆုံရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းအနေဖြင့် လီဟုန်ကျွင်း၏အကြောင်းကို ပြောသည့်အချိန်မျိုးတွင် မျက်နှာပူခြင်း မရှိဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခဲအိုဖြစ်သူ လီဟုန်ကျွင်းမှာ ကျေးလက်က ရောက်လာသူဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ယောက်မက အသက်အရွယ်ကြောင့်သာ တစ်ဖက်လူကို လက်ထပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်ကတော့ ရှင်းလင်းနေပေ၏။ သူမက လူမှားပြီး လက်ထပ်မိခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည်က လီရှန်းအပေါ်တွင်လည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဆက်ဆံတတ်သော လူယုတ်မာတစ်ယောက်သာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီဟုန်ကျွင်း၏အကြောင်းကို ကြားလျှင် လီရှန်းတစ်ယောက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“သိပါပြီ.. အန်တီ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်း နားလည်ရင် ပြီးတာပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းက လီရှန်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခု မင်း ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်ရသွားပြီဆိုတော့ အန်တီလည်း စိတ်အေးရပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို သတိပေးစရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်</p> <p> </p> <p>မူဝါဒအသစ်က မကြာခင် ထွက်တော့မယ်.. ကြားထားတာတော့ မိသားစုတစ်စုမှာ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ အိမ်မှာနေလို့ရမယ်တဲ့၊ ကျန်တဲ့သူတွေက ကျေးလက်ဒေသကို ဆင်းရမယ်လို့ပြောတယ်..</p> <p> </p> <p>မိဘတွေက သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ကျေးလက်ဒေသကိုပို့ဖို့အတွက် စာရင်းပေးလို့ရတယ်..</p> <p> </p> <p>မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းက ပြောင်းထားပြီးပြီဆိုပေမဲ့ မင်းက လီဟုန်ကျွင်းရဲ့ သမီးဖြစ်နေတုန်းပဲ</p> <p> </p> <p>လီဟုန်ကျွင်းက သူ့သားကို အိမ်မှာထားချင်တဲ့အတွက်  မင်းရဲ့နာမည်ကို ခိုးပြီးစာရင်းပေးလိုက်မှာ အန်တီ ကြောက်တယ်.. အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းမှာ အလုပ်ရှိနေရင်တောင် ဘာမှ ထူးမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်းသာ နှစ်သစ်မကူးခင် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်ရင် သူ့ဘက်က စာရင်းပေးလည်း ကိစ္စမရှိတော့ဘူး.. ဟိုအမွှာတွေထဲကပဲ ကျေးလက်ဒေသကို သွားရတော့မှာ”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းက လီရှန်း၏ ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို အသာကိုင်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အန်တီ သိပါတယ်၊ မင်းက စိတ်ထားကောင်းတဲ့ကလေးပဲ.. ဒါပေမဲ့ ဒါက စိတ်ကောင်းထားရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအမွှာတွေက ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ကောင်းကောင်းနေခဲ့ရပြီးပြီ.. သူတို့ကို ကျေးလက်ဒေသကို ဆင်းခိုင်းပြီး ပညာပေးတာကိုခံယူပါစေဦး</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရင်လည်း နောက်နှစ်နည်းနည်းလောက်ကြာမှ သူတို့ကို မြို့ပေါ်ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာကြတာပေါ့ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းအနေဖြင့် လီရှန်းက စိတ်မပြတ်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီရှန်းအနေဖြင့် ထိုသို့သော အတွေးမျိုးမရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ထိုအမွှာများ ကျေးလက်ဒေသသို့  သွားရမည့် အချိန်ကိုပင် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ လီဟုန်ကျွင်း၏ ကလေးများ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့် သူမတစ်ယောက်တည်းကသာ ကျေးလက်ဒေသတွင် ဒုက္ခခံခဲ့ရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်က အမွှာများ၏ အလှည့်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက နာခံစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ အန်တီ”</p> <p> </p> <p>အိုးထဲမှစွပ်ပြုတ်များ ပူလာသောကြောင်း ဖန်ချင်းက သမက်လောင်းကို ဧည့်ခံရန်အတွက် စွပ်ပြုတ်နှစ်ခွက်ကို အမြန်ပင် ခပ်ယူသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save