Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(52)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံးက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည့်အတွက် ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ လေထုက တင်းမာမှုများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် သူ၏ အနာဂတ် ယောက္ခမလောင်းကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ပြုလုပ်လိုသော်လည်း ကျန်းကျူးရိဘက်မှ သူ့အား ဝေဖန်စမ်းစစ်သော အကြည့်များဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းမှာ တစ်ယောက် ထိုအကြည့်များအောက်တွင် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း အခု ဘယ်မှာအလုပ်လုပ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက သူ၏စာကြည့်မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင်ရှိနေသော ပစ္စည်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစပြီးနောက် စုဝေ့ချင်း၏ အခြေအနေကို စတင်မေးမြန်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်က ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ကြောင်းကို လီရှန်းမှ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ပြောဖူးထားသောကြောင့် သူ့အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏အကြောင်းကိုဘ ပိုမိုသိရှိချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း ဆေးဝါးစက်ရုံမှာပဲ အလုပ်လုပ်ပါတယ်၊ အခုတော့ အတွင်းရေးမှူးရုံးမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာပါ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက မာန်မာနထောင်လွှားခြင်းလည်းမရှိ၊ နှိမ့်ချလိုခြင်းလည်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာဘပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ အတွင်းရေးမှူးရုံးဆိုသည်မှာ အဓိကကျသော ဌာနတစ်ခုဖြစ်ပြီး စက်ရုံ၏ မှတ်တမ်းပြုစုသူများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာမှာ ကျန်းရှင်းမင်ကဲ့သို့ သာမန်စာရေးဝန်ထမ်းနှင့် မတူဘဲ အမှန်တကယ် လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိပြီး အခွင့်အာဏာရှိသော ဌာနတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နှစ်ကုန်အစည်းအဝေးအတွက် သူ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားခဲ့ချိန်တွင် ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ အတွင်းရေးမှူးရုံးမှ အတွင်းရေးမှူး စုန့်ကို စေလွှတ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးရုံးသို့ ဝင်နိုင်ရန်အတွက်ဆိုလျှင် အလွန်အမင်းအရည်အချင်းရှိရပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက စာပေအရေးအသား အလွန်ကောင်းမွန်ရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက မည်သည့်အချက်နှင့် ကိုက်ညီသည်ကို သူ သိချင်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် စုဝေ့ချင်းက ဖွင့်ဟပြောဆိုလာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က ကံကောင်းစွာနဲ့ သတင်းစာထဲမှာ ဆောင်းပါးနည်းနည်းလောက် ဖော်ပြခံခဲ့ရဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် စက်ရုံက ကျွန်တော့်ကို အတွင်းရေးမှူးရုံးမှာ ခန့်အပ်လိုက်တာပါ”</p> <p> </p> <p>အိုး ဒီတော့ စာအရေးအသား ကောင်းလို့ကိုး။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုလူငယ်မှ် လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တွင်တင်ကာ နောက်ကျောကို မတ်မတ်ထားပြီး လုံးဝမလှုပ်မယှက်ဘဲ ခိုင်မာစွာထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်က စစ်တပ်မှ ထွက်လာသူနှင့်ပင် ဆင်တူနေသဖြင့် ကျန်းကျူးရိက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“မင်း စစ်တပ်ထဲမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖူးသေးတာလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း ခေါင်းခါပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“မထမ်းဆောင်ဖူးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ အခု ချုံကျိုးမှာ စစ်မှုထမ်းနေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ ချုံကျိုး ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်ပြင်ကာ ပို၍မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နာမည်က ဘယ်သူလဲ၊ ရာထူးကရော ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>“နာမည်က စုဝေ့ယန်ပါ၊ သူ့အကြောင်းကိုတော့ ကျွန်တော် သိပ်မသိဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့အစ်ကိုက စစ်တပ်ကိစ္စတွေကို သိပ်မပြောတတ်ဘူးလေ သူက တပ်ခွဲမှူး တစ်ယောက်ဆိုတာကိုပဲ သိထားပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ထိုင်ပုံထိုင်နည်း အလေ့အကျင့်မှာ အရာရာတွင် စနစ်တကျရှိလွန်းသော သူ၏ဒုတိယအစ်ကို ပြန်လာပြီးနောက် အတင်းအကျပ်လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူ၏ ဒုတိယမရီးဖြစ်သူ ကျန်းဝမ်ယွီသည်လည်း အေးတိအေးစက်နိုင်လွန်းသောသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးအိမ်တွင် အတူရှိနေချိန်၌ လေထုမှာ ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကံကောင်းစွာဖြင့်... သူ၏ဒုတိယမရီးက ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားလဲ့ပြီး စစ်တပ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့လက်ထပ်ပြီးနောက် သူ၏ဇနီးနှင့် ဒုတိယမရီးတို့ အဆင်မပြေဖြစ်မည်ကိုပင် သူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေမိရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“စုဝေ့ယန်...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိတစ်ယောက် စုဝေ့ချင်း၏အသက်ကို တွက်ချက်ကြည့်ပြီး စုဝေယန်သည်လည်း အသက်သိပ်မကြီးနိုင်သေးကြောင်း တွေးလိုက်မိလေ၏။</p> <p> </p> <p>“မျိုးဆက်သစ်တွေက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာကောင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဒုတိယညီဖြစ်သူ ကျန်းကျူးပင်းသည်က အသက်လေးဆယ်နီးပါးရှိမှသာ တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်လေးတစ်ဦးက တပ်ခွဲမှူးဖြစ်လာသည်ဆိုလျှင် မကြာမီ နောက်ထပ် စွမ်းဆောင်ရည် တချို့ပြသနိုင်ပါက တပ်ရင်းမှူးအဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပိုမြင့်သော ရာထူးကို တိုးနိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက စုဝေ့ချင်းကို ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လီရှန်း ပြောပြခဲ့သော သူ၏ဖခင်မှာ ဒုတိယစက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သည်ဆိုသော စကားကို သတိရသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေ၏။ ဤလူငယ်လေးမှာ အလွန်ပင် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည်က မူလက ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်ကြောင့် ပိုင်မားခရိုင်တွင် လာရောက်နေထိုင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆိုခဲ့ကြသည်။သူ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းမှာလည်း ပြည်နယ်မြို့တော်၌သာ ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက တာ့ချန်းမင် စီးကရက်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်တစ်လိပ် သောက်ကာ စုဝေ့ချင်းကိုလည်း တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်.. ကျွန်တော် မသောက်တော့ပါဘူး.. ကျွန်တော်က ဆေးလိပ် မသောက်တတ်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ငြင်းပယ်ရန်အတွက် လက်ကို အမြန်ပင်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။ သူ၏မိသားစုရှိ အမျိုးသား သုံးဦးလုံးမှ် ဆေးလိပ်အလွန်သောက်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတစ်ဦးတည်းကသာ ဆေးလိပ်မသောက်တတ်သူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိအနေဖြင့် စုဝေ့ချင်းမှ အမှန်တကယ်ပင် ဆေးလိပ် မသောက်တတ်သည်ကို မြင်လျှင် အတော်လေး ကျေနပ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်က ဆေးလိပ်သောက်ရသည်ကို နှစ်သက်သော်လည်း တူမဖြစ်သူ၏ လက်တွဲဖော်က ဆေးလိပ်သောက်နေမည်ကိုတော့ မလိုလားပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဆေးလိပ်က ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းလှပေ။ အလွန်အကျွံ သောက်ပါက အဆုတ်များပင် မည်းသွားနိုင်သည်ဟု သူ ကြားဖူးထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏တူမဖြစ်သူ၏ ခင်ပွန်းလောင်းမှာ ကျန်းမာရေး မကောင်းသူ မဖြစ်သင့်။ မဟုတ်လျှင် တူမလေး၏ ဘဝက နောက်ပိုင်းတွင် ဆင်းရဲရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဖန်ချင်းနှင့် လီရှန်းတို့သည်လည်း စကားပြောပြီးနောက် ဝက်အဆုတ်စွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်စီဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည် ။</p> <p> </p> <p>“စကားတွေ ရပ်လိုက်ကြဦး၊ စွပ်ပြုတ်လေးသောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးအောင်လုပ်ကြပါဦး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကလည်း နောက်ထပ် တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ အနောက်ဘက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာ.. ရဲဘော်စု.. များများသောက်ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဤစွပ်ပြုတ်က လီရှန်းကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို ကြားလိုက်ရလတှင် စုဝေ့ချင်းလည်း ချက်ချင်းပင် စွပ်ပြုတ်ကို ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး လီရှန်းကို လက်မထောင်ပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ လက်ရာက အရမ်း ကောင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုကင်းသော အပြုအမူကြောင့် ပြုံးမိသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ လေထုက ဤခဏ၌ အလွန်ပင်ကောင်းမွန်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>စွပ်ပြုတ်သောက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်ပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလည်း အကြာကြီး မနေနိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှန်း ပြင်ဆင်ထားသော အိတ်များကို ယူဆောင်ကာ စက်ရုံဂိတ်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်၍ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိလည်း သူတို့ကို အိတ်အနည်းငယ်လောက် ကူညီသယ်ပေး၍ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းက သူတို့ကို ပန်းသီးများ ပြန်ပေးချင်ခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေကို ယူသွားပြီး စားလိုက်ကြလေ.. မင်းဦးလေးနဲ့ ငါက ဒါတွေကို မကြိုက်ဘူး၊ မင်းတို့ လူငယ်တွေပဲ ကောင်းကောင်းစားကြ”</p> <p> </p> <p>“အန်တီ၊ ဒီပန်းသီးတွေကို ကျန်းချောင်ကိုပဲ စားဖို့ပေးလိုက်လေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်တွေကိုလည်း ကြည့်ပါဦး၊ ပန်းသီးတွေကို ထပ်ပြီးသယ်နိုင်ပါဦးမလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အပြုံးတစ်ခုနှင့်ပြောကာ ဖန်ချင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပန်းသီးကို ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏လက်ထဲမှ အိတ်ကြီး အိတ်ငယ်များကို မြင်လျှင် ဖန်ချင်းလည်း လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းဇနီးမောင်နှံက သူတို့ကို ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ကားထွက်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ အိမ်သို့ အတူပြန်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးက တံတိုင်းပေါ်မှ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို သွားပို့ပေးလိုက်ပြီလား၊ ဒါနဲ့ လီရှန်းက ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်သွားလုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာဖြစ်လို့ ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာရတာလဲ၊ သူက နင်တို့ရဲ့  သမက်လောင်းလား”</p> <p> </p> <p>“ အမှန်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းအနေဖြင့် သူမ၏ အိမ်နီးချင်းများက သူမအား အရှက်ရစေလိုကြောင်းကို သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အဘယ်ကြောင့် အရှက်ခွဲခံမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသံဈ မြင့်တက်လာပြီး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ရှန်းရှန်းက ငါတို့အတွက် ဘာပြဿနာမှ မပေးခဲ့ဘူး၊ သူမက ဆေးဝါးစက်ရုံကို အလုပ်ရရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ပထမအဆင့်နဲ့တောင် အောင်မြင်ပြီး နည်းပညာဌာနလိုမျိုး အရမ်းကောင်းတဲ့ဌာနထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်ခွင့်ရသေးတယ်</p> <p> </p> <p>နောက်ပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်က ရည်းစားကိုတောင် ရခဲ့တာ! အဲဒီကောင်လေးက ပထမဆုံးအကြိမ် လာလည်တာကိုတောင် ကော်ကွမ်းပန်းသီးတွေ အိတ်ကြီးအပြည့်နဲ့ ယူလာခဲ့သေးတယ်လေ၊</p> <p> </p> <p>ကော်ကွမ်း ပန်းသီးဆိုတာ သာမန်သမဝါယမဆိုင်တွေမှာတောင် ရှာရခက်တယ်ဆိုတာ နင်တို့ သိလောက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် တံတိုင်းပေါ်မှ အိမ်နီးချင်းသာမက အရှေ့အိမ်နှင့် အနောက်အိမ်ဘက်မှ အိမ်နီးချင်းများစွာကပါ ဖြစ်ပျက်နေသည်တို့ကို ကြည့်ရှာရန် ထွက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအများအပြားထွက်လာကြသည်ကို မြင်လျှင် ဖန်ချင်းက ဟန်ဆောင်၍ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချ၍ ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင်း.. နင်တို့ ငါ့ကိုမေးရင်တော့ သားတွေက သမီးတွေလောက် စိတ်မချရဘူးလို့ပဲပြောချင်တယ်၊ သမီးဆိုတာက ပွဲလမ်းသဘင်ဆိုရင် မိဘတွေရဲ့အိမ်ကို လက်ဆောင်ပစ္စည်း အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်တွေနဲ့ လာကြတာလေ၊</p> <p> </p> <p>ငါတို့လို မိဘတွေကလည်း အများကြီး စားသောက်ရတယ်၊ သားတွေဆိုတာက ဘာများအသုံးကျလို့လဲ၊တစ်နေ့ကုန် စိတ်ပူနေရတယ်၊ အလုပ်အတွက် စာမေးပွဲတောင် မအောင်ကြဘူး၊ အသက်ကြီးတာတောင် မိဘတွေက ထောက်ပံ့နေရတုန်းပဲ၊</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် ငါလည်း ငါ့ရဲ့ အကြီးဆုံးနဲ့ ဒုတိယသားတွေကို ပညာတတ်လူငယ်တွေအဖြစ် ကျေးလက်ဒေသကို လွှတ်လိုက်တာ! ငါ့ရဲ့ မြင်ကွင်းကနေ မမြင်ချင်လို့ ဖယ်ရှားထားလိုက်တာလေ”</p> <p> </p> <p>သူမက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ ပန်းသီးအသေးနှစ်လုံးကို အမြန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ လူတိုင်းပဲ ချက်ချင်း မသွားကြနဲ့ဦး၊ ငါ ဒီပန်းသီးတွေကို လှီးပေးမယ်၊ အားလုံးပဲ မြည်းကြည့်ကြဦး၊ ဒါတွေက နာမည်ကြီး ကော်ကွမ်းပန်းသီးတွေလေ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတာပေါ့ ငါတို့စောင့်နေမယ်!”</p> <p> </p> <p>အလကားရမည့် အခွင့်အရေးကို မယူလျှင် အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်နေလိမ့်မည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save