Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(53)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အိမ်နီးချင်းများက ဖန်ချင်း၏ စကားများကို စိတ်ထဲတွင် မထားကြပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးတွင်လည်း သားနှင့်သမီးနှစ်မျိုးလုံး ရှိကြသူများဖြစ်သောကြောင့် သားကို ချီးမွမ်းသည်ဖြစ်စေ၊ သမီးကို ချီးမွမ်းသည်ဖြစ်စေ လက်ခံနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သားငါးယောက်သာရှိပြီး သမီးတစ်ယောက်မှ မရှိသော အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးကတော့ ဖန်ချင်းက သူမအား ရည်ရွယ်ပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဖန်ချင်းက ပန်းသီးတစ်စိတ်စီ တင်ထားသော ပန်းကန်ပြားဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက မြည်းစမ်းကြည့်ချင်ရုံသာဖြစ်သောကြောင့် နည်းသည်ဟု မည်သူကမျှ မငြည်းညူကြပေ။</p> <p> </p> <p> စားပြီးနောက်တွင်ပင် ဝိုင်းဝန်း ချီးမွမ်းကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီပန်းသီးလေးတွေက တကယ်ကို ချိုတာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တာ့ဖန်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီးမွမ်းခြင်းခံရသောကြောင့် ဖန်ချင်းက ပို၍ပင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူက နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့ပြီးပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ မြည်းတောင် မမြည်းရသေးဘူး၊ ကုန်သွားပြီလား၊ တာ့ဖန်... နင် ပိုပြီး ရက်ရက်ရောရောရှိသင့်တယ်၊ အိမ်နီးချင်းတွေကို အမြဲတမ်း အဲဒီလိုမျိုးတွန့်တိုမနေစမ်းပါနဲ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ယနေ့အတွက် ပန်းသီးနှင့် မနေ့က ဝက်အဆုတ်စွပ်ပြုတ်ကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် ဖန်ချင်းက ဝက်အဆုတ်စွပ်ပြုတ်ကို ပြန်လည်အပူပေး၍ ချက်နေချိန်ကလည်း သူမ၏ မိသားစုမှာ အလွန်စားချင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က အအောင့်အီးနိုင်တော့သည့်အတွက် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားကာ တစ်ယွမ်တန် ဝက်သားချက်ကို ဝယ်စားခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နင်ပြောတာမှန်တယ်.. နင်တို့မိသားစုလည်း ဒီနေ့ ဝက်သားချက်ဝယ်စားကြတယ်မလား၊ ငါလည်း သွားပြီး တစ်တုံးလောက် မြည်းကြည့်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> ဖန်ချင်းက ပြောနေရင်းဖြင့် ထိုအိမ်နီးချင်း၏ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အိမ်နီးချင်းက ချက်ချင်းပင် လန့်သွားပြီး အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားလေသည်။ တံခါးကြားမှ သူမ၏ အသံကို ကြားနေရသေး၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီတာ့ဖန်ကတော့ တကယ်ပါပဲ၊ စနောက်တာတောင် လက်မခံဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘယ်သူက စနောက်တာကိုတောင် မခံနိုင်တာလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်တော့ လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့ ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် ခရီးဆောင်ပစ္စည်းများစွာပါရှိသော်လည်း နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်လုပ်နိုင်သူများဖြစ်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ပစ္စည်းများကို ခွဲဝေယူဆောင်ကာ တစ်ဦး၏နောက်မှတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းရင်း အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းအိပ်ဆောင် အဆောက်အအုံဆီသို့ သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လူလွတ် အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းများအတွက် အိပ်ဆောင်ဖြစ်သောကြောင့် စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် ဝင်းတံခါးဝအထိသာ လိုက်ပို့နိုင်ပေသည်။ သူ့အနေဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ ဝင်ခွင့်မရှိသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်စောင့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အထဲကို ဝင်ပြီး အကူအညီ ခေါ်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စုဝေ့ချင်းကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သွားလေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက သူ၏ လပ်ထဲမှ အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကိုယ် ဒီပစ္စည်းတွေကို စောင့်ပေးထားမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့နှင့် လီရှန်းက အိပ်ဆောင်ထံသို့ ဝင်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်းတွင် နည်းပညာဌာနမှ ဒါရိုက်တာဝမ်က ခါးကိုလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ဆေးလိပ်သောက်နေပြီး သူ၏ဘေးတွင်တော့ စက်ရုံ၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး စုဝေ့မင် ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က ဆေးလိပ်ကို တစ်ကြိမ်ရှိုက်လိုက်ပြီး စုဝေ့မင်၏ လက်မောင်းကို တံတောင်ဖြင့် တွန်းကာ ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လောင်စုန့်.. အဲဒီ လူငယ်က မင်းတို့မိသား၀ုက ဝေ့ချင်း မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>လူအများ၏ရှေ့တွင် အမြဲတစေ တည်ငြိမ်လေးနက်သောအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် စုဝေ့မင်တစ်ယောက်သားဖြစ်သူကို မြင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည် ။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်လေးက အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းအိပ်ဆောင်နားမှာ ဘာလို့ လျှောက်သွားနေတာလဲ၊ ဒါက တကယ်ကို မသင့်လျော်တာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> သူက ပြောနေရင်းဖြင့်ပင် စုဝေ့ချင်းကို သွားရောက်ဆွဲခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က သူ့ကို အမြန်တားလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လောင်စု ၊မလောစမ်းပါနဲ့ ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်လိုနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက အမျိုးသမီးအိပ်ဆောင်ဘက်ကို မေးငေါ့ပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးသားက ငါတို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အသစ် ရဲဘော်လီကို အဆောင်ကို လိုက်ပို့ပေးတာလေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရဲဘော်လီ?</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေမင်မှာ မျက်နှာသေဖြင့်ပင် ရှိနေသေးပြီး သူ၏ မျက်မှောင်မှာလည်း ကြုတ်ထားဆဲပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ မိသားစုထဲမှာ မကြာခင် မင်္ဂလာသတင်း ရှိတော့မယ့်ပုံပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က ပြုံးလျက် ပြောလာခဲ့ပြန်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ”</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်လေးကတော့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင်အုံ့မှိုင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူက ရည်းစားထားနေတာကို မိသားစုကိုတောင် မပြောဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်တစ်ယောက် စုဝေ့မင်က အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးနေသည်ကို မြင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p> စုဝေ့မင်က တကယ်ပဲ မသိထားသေးတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် စုဝေ့မင်၏ စရိုက်အရဆိုလျှင် သူသည်က နေ့ဘက်တွင် အလုပ်လုပ်ပြီး ညဘက်တွင် အိမ်သို့ပြန်ကာ သတင်းစာဖတ်၊ ရေဒီယိုနားထောင်ရင်း ငြီးငွေ့စရာကောင်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းသူဖြစ်ပုံရပေ၏။သူက မည်သူနှင့်မျှ ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံနေမည်ပုံမပေါ်ပေ။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် သူ မသိခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ  လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်က ကောလာဟလတွေ ကြားခားသေးတယ်၊ မင်းရဲ့ ဝေ့ချင်းက ဘူတာရုံမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ အကြာကြီး စကားပြောနေတာတဲ့၊</p> <p> </p> <p> သူတို့က ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ စကားပြောနေကွတာဆိုတော့ သေချာပေါက် တွဲနေကြတာပဲဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က ဆေးလိပ်ကို နောက်တစ်ခေါက်ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် စနောက်လိုစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းလို လူအိုကြီးက အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုးကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာနဲ့နေလို့ ဝေ့ချင်းက သူ့ရည်းစားကို အိမ်ကို မခေါ်လာရဲတာ ဖြစ်မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်ကဒေါသထွက်နေသကဲ့သို့  အသံတစ်ချက်သာ ပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် သူ့အနေဖြင့် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အေးစက်သော ပုံရိပ်ကလည်း ပျက်စီးလုနီးပါးပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနေ့က သူနှင့် လော်ယွီရှို့တို့မှ သားဖြစ်သူတို့လူငယ်စုံတွဲကို ချောင်းမြောင်းကြည့်နေသည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက် မြင်သွားမည်လားဟု စိတ်ပူနေမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်သာ မြင်သွားပါက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာက ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသို့ တွေးမိပြီးနောက် စုဝေ့မင်တစ်ယောက် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်လာခဲ့ရလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီရဲဘော်လီက တကယ်ကို မဆိုးလှဘူး၊ လောင်လျို့တောင် ဒီနေ့ သူ့ကို ချီးမွမ်းနေသေးတယ်၊ မင်းရဲ့ ဝေ့ချင်းက အမြင်ရှိသားပဲ၊ သူက အလုပ်ဝင်တာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ငါတို့ ဌာနက အလှဆုံး မိန်းကလေးကို သူက သိမ်းပိုက်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က နှမြောနေသကဲ့သို့အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဌာနက ထူးချွန်တဲ့ကောင်စုတ်လေးတွေကတော့ ကံမကောင်းကြဘူးပဲ၊ ငါလည်း ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခေါင်းကိုက်နေရပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အတန်ကြာအောင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက် စုဝေ့မင်တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့က အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းကို တစ်ယောက်တည်းပဲခန့်ထားတာမှ မဟုတ်တာ”</p> <p> </p> <p>အလုပ်ရုံထဲမှာတောင် အမျိုးသမီးသုံ့ယောက် ရှိနေတယ်လေ!</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ သူရဲ့ အနာဂတ် ချွေးမလောင်းကိုပဲ ဝိုင်းကြည့်နေကြတာလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ဒီတစ်ပတ်ပိတ်ရက်ကျရင် စက်ရုံထဲမှာ ကပွဲတစ်ခုလောက် ကျင်းပကြရအောင်၊ သူတို့တွေလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုသိသွားကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သေချာပေ၏။ တာယ်တမ်းတွင် သူကသာ ပျော်ပျော်နေတတ်သူဖြစ်ပြီး ကပွဲတစ်ခုကိုကျင်းပချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခုအချိန်မှာ ဖျော်ဖြေရေး အများအပြားကို ပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်။ ပြဇာတ်ကြည့်စရာမရှိ၊ ဝတ္ထုဖတ်စရာလည်းမရှိ၊ ရုပ်ရှင်ဆိုသည်ကလည်း တိုက်ဆိုင်မှသာ ကြည့်ခွင့်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဘဝက အလွန်ပင် ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလှသောကြောင့် ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းဖြင့် ပျော်စရာကို ရှာကြရပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း သဘောပဲ၊ ဒီကိစ္စအတွက် မင်းကိုယ်တိုင် စီစဉ်လိုက်၊ ငါက စာရွက်စာတမ်းမှာ လက်မှတ်ပဲ ထိုးပေးမှာ၊ တခြားကိစ္စတွေမှာတော့ ဝင်မပါဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က ဒါရိုက်တာဝမ်၏ အဆိုပြုချက်ကို ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်လည်း သူလိုချင်သည့်အရာကိုရရှိပြီးနောက် သီချင်းတညည်းညည်းနှင့် စိတ်ကျေနပ်စွာ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးလိုက်သည်မှာ အမှန်ပင် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကလည်း သူ့အနေဖြင့် ကပွဲကျင်းပရန် အကြိမ်ကြိမ် လျှောက်ထားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပါချေ။ ယခုမှသာ ခွင့်ပြုချက်ကိုရခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် သူ့အနေဖြင့် ထောက်ပံ့ရေးဌာနနှင့် စကားပြောရန် လိုအပ်သေးသည်။ ခန်းမကြီးကို ငှားရမ်းပြီး ကပွဲလုပ်နိုင်ပါက ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ရပ်နေပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်၍  အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲသို့ရောက်သည်နှင့် သူက လော်ယွီရှို့ကို အမြန်ပင်ရှာဖွေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်များကို နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဖွင့်ထုတ်လိုက်နိုင်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရဲဘော် လော်ယွီရှို့၊ မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးသားကတော့ အတော်လေးကို စွမ်းဆောင်နေပြီ၊ ငါတို့ မကြာခင်မှာ နောက်ထပ် မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခု လုပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်၊</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်လေးက အမျိုးသမီး အိပ်ဆောင်အထိတောင် လိုက်သွားသေးတယ်၊ အခုလည်း သူက ဟိုမိန်းကလေးအတွက် ပစ္စည်းတွေ ကူသယ်ပေးနေတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက မနာလိုသလို လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်စုတ်လေး သူရဲ့တစ်သက်မှာ အခုလိုမျိုး ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်တာကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့မြင်ကွင်းပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့သည်ကား အကောင်းဆုံး အတင်းပြောဖော်ပြောဖက်ဟု အမှန်ပင် ခေါ်ဆိုထိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်ဘက်မှ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တကယ်လား၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဝေ့ချင်းက တကယ်ကြီးပြင်းလာပြီပဲ၊ သူက မိန်းကလေးကို လိုက်နေတဲ့ အချိန်မှာတောင် အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုကူညီပေးရမယ်ဆိုတာ သိနေပြီ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save