Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(54)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက်  သားငယ်ဖြစ်သူ၏သတင်းကိုကြားပြီးနောက် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်လိုက်မိပြီးနောက် စုဝေ့ချင်း၏ အခန်းတံခါးဆီသို့ အမြန်သွားကာ တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“လောင်စု.. လာကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဝေ့ချင်းရဲ့ အခန်းက အရမ်းမသေးလွန်းနေဘူးလား၊ သူ့ရဲ့အခန်းနဲ့ ဒုတိယသားရဲ့ အခန်းကြားကကာထားတဲ့ အကန့်ကို ဖြိုလိုက်ပြီး အခန်းနှစ်ခန်းကို တစ်ခန်းတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား၊ </p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ဒါကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပြီး ဝေ့ချင်းအတွက် အခန်းသစ် လုပ်ပေးရအောင်”</p> <p> </p> <p>“ဒါက မကောင်းလောက်ဘူးမလား၊ အဲဒါကို ဖြိုလိုက်ရင် ဝေ့ယန်နဲ့ သူ့ရဲ့ဇနီး ပြန်လာတဲ့အချိန် ဘယ်မှာ နေကြမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို  ဖုန်းဆက်ပြီး မေးကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့၊ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံက ကျွန်းကို သွားကြတာဆိိုတော့ နောက်ထပ်နှစ်အတော်ကြာမှ ပြန်လာကြမှာ၊ ဒီအခန်းက ကြားထဲမှာ အလကားဖြစ်မနေဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့သည်ကား ဝေးလံသော ချုံကျိုးတွင်ရှိနေသည့် ဒုတိယသားကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အငယ်ဆုံးသားအတွက်သာ ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ စုဝေ့ချင်းက ပြန်ရောက်လာပြီး သူတို့ကိုအလျှင်အမြန် တားဆီးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အခန်းမှာပဲ နေချင်တာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ မရီးရဲ့ အခန်းကို မလိုချင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် မိသားစုအတွင်း ပဋိပက္ခများ မဖြစ်စေလိုပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ အလွန်စကားနည်းပြီး တိတ်ဆိတ်လွန်းသူများ ဖြစ်ပေ၏။ သူ့အနေဖြင့် ရဲဘော်လီရှန်းနှင့် အတူရှိချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်လိုပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက ဆေးဝါးစက်ရုံက ဝန်ထမ်းတွေပဲလေ၊ ကျွန်တော်တို့သာ အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ရင် နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ဝန်ထမ်းအိမ်ရာ ရနိုင်လိမ့်မယ်..</p> <p> </p> <p> အဲဒီကျရင် အစ်ကိုကြီးတို့ ဇနီးမောင်နှံလိုမျိုး အပြင်ဘက်မှာ ခွဲနေလို့ ရတာပဲ၊  မဟုတ်ရင် ဒုတိယအစ်ကို ပြန်လာတဲ့အချိန် နေစရာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဒုတိယအစ်ကိုက ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းသွားမလဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏ စကားတို့က စုဝေ့မင်၏ စိတ်ကို ထိမှန်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့သည်လည်း တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ ခံစားချက်ကို မပြတတ်သော သူမ၏ဒုတိယသားဖြစ်သူ ဝမ်းနည်းနေချိန်တွင် မည်သို့သော အမူအရာမျိုးရှိနေမည်ကိုတော့ သိချင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်းတို့နှစ်ယောက်က တရားဝင် တွဲနေကြပြီလား” </p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က အဓိကအချက်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း ခဏမျှကြောင်အ,သွားပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးစွာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဒီနေ့ သူမနဲ့အတူ သူမရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အန်တီကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော်တို့က ရည်းစားတွေ ဟုတ်၊မဟုတ်ဆိုတာတော့  မသိသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က လက်ခုပ်တီးလိုက်ကာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက သူ့ဘက်က လူကြီးတွေကိုတောင် တွေ့ပြီးပြီဆိုမှတော့ တစ်ချိန်လောက် သူတို့ကိုလည်း ဒီကို ဖိတ်ပြီး အလည်ခေါ်လိုက်ဦး၊ နှစ်ဖက်လုံးက ကျေနပ်တယ်ဆိုရင် အမြန်ဆုံး လက်ထပ်လိုက်ကြ၊</p> <p> </p> <p>အရင်ဆုံး အိမ်ထောင်ပြုရမယ်၊ ပြီးမှ အလုပ်ကို အာရုံစိုက်ကြပေါ့၊ လက်ထပ်ပြီးသွားရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အလုပ်မှာပဲ အာရုံစိုက်လို့ ရသွားပြီလေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း : “...”</p> <p> </p> <p>အဲဒီလိုမျိုးကြီး တွက်လို့ရလို့လား။</p> <p> </p> <p>ရဲဘော် လော်ယွီရှို့က လုပ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် သူမအနေဖြင့် မည်သို့လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ကို သက်သေပြခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် လီရှန်းတစ်ယောက် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေဆဲအချိန်၌ သူမ၏အိမ်တွင်သာ အိပ်ပျော်နေသည်ဟု တွေးနေမိလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ချိန်တွင် ခုတင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကုတင်ဘေးဘောင်က သူမကို တားဆီးပေးလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် သူမ လန့်နိုးသွားကာ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်မိလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>မျက်နှာချင်းဆိုင်ခုတင်ပေါ်မှ လီလင်းသည်လည်း သူမ၏အသံကြောင့် လန့်သွားကာ ထထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမကတော့ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်မနေပေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းကို အသာကုတ်ခြစ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ အိမ်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ ဒါကြောင့် သတိလက်လွတ်နဲ့ တစ်ဖက်လှည့်လိုက်ပြီး အပေါ်က ပြုတ်ကျတော့မလို့ဖြစ်သွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“နင် ကျောင်းက ပြန်သွားတာ ဘယ်နှရက်မှ မရှိသေးဘူး၊ မာကျောတဲ့ခုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ရတဲ့ အရသာကိုတောင် မေ့သွားပြီလား”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ပြောစရာစကားဆွံ့အစွာ  ပြောလိုက်မိ၏။ လီရှန်း၏ အိမ်က ခုတင်က မည်မျှပင်ကြီးမားနေသည်ကို သူမ အမှန်ပင် မတွေးနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပြုတ်ကျမည်ကိုပင် ကြောက်စရာမလိုဘဲ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် လှည့်ပတ်အိပ်နိုင်သည်ဆိုလျှင် အလွန်ကျယ်ဝန်းနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း ‘ချွေတာခြင်းမှ ဖြုန်းတီးခြင်းသို့ ကူးပြောင်းရန် လွယ်ကူသော်လည်း ဖြုန်းတီးခြင်းမှ ချွေတာခြင်းသို့ ပြန်လှည့်ရန် ခက်ခဲသည်’ ဟူသော အချက်ကို လက်ခံမိသော်လည်း ဇွတ်အတင်းငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါတို့ အဆောင်က ခုတင်တွေက အိပ်လို့ကောင်းတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လီ ပြောတာ အမှန်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကွမ်းရှင်းက ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ခေါင်းဘီးကိုယူ၍ ဆံပင်ဖြီးရန်ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အနီရောင်ကိုင်းပါသော မျက်မှန်ကို  လီရှန်း၏ ခုတင်ဘေးတွင်တင်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ကောင်းစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေကာ မျက်နှာကိုမြင်တွေ့နိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။ သူမအနေဖြင့် အောက်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်ရန် မလိုတော့သည့်အတွက် အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အဆောင်က သေးငယ်ပေမဲ့ အတော်လေး နွေးထွေးပါတယ်”</p> <p> </p> <p>စောင်ကိုခေါက်နေသော ကျန်းရှို့ယင်းကလည်း ဝင်ပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါတို့အားလုံး အိပ်စက်တဲ့အလေ့အထ ကောင်းလို့လည်း ပါတာပေါ့၊ အခန်း (၂၀၃) က လီဟုန်လီဆိုရင် ညဘက်တွေမှာ သွားကြိတ်တတ်တယ်၊ (၂၀၉) က ရှုသာ့ဖုန်းဆိုရင်လည်း ဟောက်တတ်သေးတယ်၊ ငါတို့သာ အဲဒီလို အခန်းဖော်မျိုးတွေနဲ့ ဆုံရင်တော့ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: “...”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ပါးစပ်ကိုသာ ပိတ်ထားလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် လူနှစ်ယောက်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ချလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းအနေဖြင့် သူမပြုမူလိုက်သော အပြုအမူတို့က မသင့်တော်ကြောင်းကို သတိပြုမိခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုတော့ သူမ မသိပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လီလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် သူမသည်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားလျှင် လီလင်းက သူမကို ပြုံးပြလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လီရှန်း ပေးထားခဲ့သော သတိပေးချက်ကို မှတ်မိနေသေးကြောင်း အချက်ပြလိုက်ခြင်းသာဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကွမ်းရှင်းသည်ကား ကျန်းရှို့ယင်း၏ ပြောပုံဆိုပုံကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမကို ဂရုမစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ဟန်တူ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ကန်တင်းမှာ မနက်စာ ဘာကျွေးမလဲ မသိဘူး၊ ကန်စွန်းဥပေါင်းတွေ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်၊ ဒါကိုပဲ နေ့တိုင်းစားနေရတော့ မနေ့ဘက် အလုပ်သွားတော့ လေချဉ်တွေတောင် တက်လာတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကန်စွန်းဥပဲဖြစ်ဖို့ များလောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းသည်လည်း ကန်စွန်းဥကို မစားချင်တော့ပေ။ သူမက စောင်ခေါက်ရန်ပင် အင်အားမရှိတော့သကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မနေ့က ငါ မီးဖိုချောင်ထဲကို သွားကြည့်တော့ ကန်စွန်းဥတွေအပုံလိုက်ကြီး ရှိနေသေးတာ၊ ဒီကန်စွန်းဥတွေက အကြာကြီး အထားမခံဘူးလေ၊ အဲဒါကြောင့် နေ့တိုင်း စားနေရတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရလျှင် လီရှန်းတစ်ယောက် ကန်စွန်းဥ တစ်ခုမျှ မစားရသေးသော်လည်း  စိတ်ပျက်သကဲ့သို့ ခံစားလာရလေ၏။</p> <p> </p> <p>အဆောင်တွင် လုပ်စရာ အလုပ်အများကြီး မရှိသကဲ့သို့ လီရှန်းတွင်လည်း ပစ္စည်းအများအပြား မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>သို့နှင့် သူတို့ လေးယောက် အတူတကွ လုပ်ဆောင်လိုက်ရဘဲ ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားလေ၏။ ဖန်းကွမ်းရှင်းက စနောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုတော့ ငါတို့ အဆောင်က လူစုံသွားပြီဆိုတော့ တာဝန်ကျစာရင်းကို ချမှတ်လို့ ရပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p>“စာရင်းတွေ ဘာတွေ လုပ်နေစရာ လိုလို့လား၊ တစ်နေ့ တစ်ယောက် အလှည့်ကျ လုပ်ကြတာပေါ့၊ ငါက အစီအစဉ်အရ ပထမဆုံးဆိုတော့ ဒီနေ့က ငါ့အလှည့်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းက သူမကို နောက်ဆုံးတွင်ထားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ အလျှင်အမြန် ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာဖြင့်ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မနက်ဖြန် ကျွန်မအလှည့်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကွမ်းရှင်းက သဘက်ခါအချိန်ကို ရွေးချယ်လိုက်သောကြောင့် လီရှန်းကမူ သဘာဝကျစွာပင် စတုတ္ထမြောက် ဖြစ်သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကြိုပြောထားရဦးမယ်၊ ကျွန်မက တစ်ခါတလေ အိမ်မှာ တစ်ညတလေ ပြန်အိပ်ရတတ်လို့၊ အဲဒီလိုအချိန်တွေက ကျွန်မရဲ့အလှည့်နဲ့ တိုးနေရင် အားတဲ့သူက ကူလုပ်ပေးပါဦး၊ ကျွန်မပြန်လာရင်တော့ အဲဒီအလှည့်ကို ပြန်ယူပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ကျမှ အားတဲ့သူက ကူလုပ်ပေးလိုက်တာပေါ့ အဆင်ပြေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကွမ်းရှင်းအနေဖြင့် လီရှန်း၏ ပွင့်လင်းသော စရိုက်ကို သဘောကျမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခေါက် အဆောင်သို့ ရောက်လာသော မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရသည်ဟု သူမတွေးမိ၏။</p> <p> </p> <p>တခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က နှုတ်လုံကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းကို စကားတစ်ခွန်းမျှပင် အပိုမပြောကြသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းက ပြန်မပြောသော်လည်း လီရှန်းက ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမက ကြိုတင်ပြောပြထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> ကျန်းရှို့ယင်းက သူမ တာဝန်ပျက်ကွက်ကြောင်း လိုက်လံပြောဆိုလာမည်ကို သူမ မလိုလားပေ။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားမည့်သူမျိုးလည်း မဟုတ်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p>စာရေးသူမှာပြောစရာရှိပါတယ် :</p> <p> </p> <p>သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံတွေဖြစ်တဲ့ စုဝေ့မင်နှင့် လော်ယွီရှို့တို့က အတင်းအဖျင်းပြောရတာကို ဝါသနာပါတဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲ!</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရဲဘော်စုဝေ့မင်မှာ တခြားနည်းလမ်းမျိုးတွေနဲ့ အပန်းဖြေမှုမျိုး မရှိဘူး။</p> <p> </p> <p> သူရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားအတွက် အာဟာရအားလုံးက ဇနီးဖြစ် လော်ယွီရှို့ဆီကနေ တစ်ဆင့်ကြားရတဲ့ အတင်းအဖျင်းစကားတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ညအချိန်မတော် အိပ်မပျော်ဘဲ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေတဲ့  အချိန်အတွင်းမှာလည်း သူတို့ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်က သဘောမကျတဲ့လူတွေကို အတူတကွ ဝေဖန်လေ့ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p> စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲလာတဲ့ အချိန်မျိုးတွေမှာဆိုရင် မီးတွေကိုတောင် ပြန်ဖွင့်ပြီး ထထိုင်ရင်းနှင့် အတူတကွ ကျိန်ဆဲတတ်ကြသေးတယ်!</p> <p> </p> <p> </p> <p>သနားစရာကောင်းတဲ့ လူပျိုကြီး ဒါရိုက်တာဝမ်တစ်ယောက်တည်းကပဲ  ညဘက်တွေမှာ ဘယ်လိုဖျော်ဖြေမှုမျိုးမှ မရှိဘဲ အထီးကျန်ဆန်နေရတာပဲ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save