Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(56)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း သူမ၏ စားပွဲသို့ ပြန်သွားပြီး စာအုပ်ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လျို့ဖင်း သူမ၏ အထက်လူကြီးကို အကြံပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ရှင့်ရဲ့ အခန်းထဲကို ပြန်သွားပြီး စားလိုက်ပါလား၊ ဒီအလုပ်ခန်းထဲမှာ အခုလို စားနေတာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသင့်တော်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က သူမ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါက်စီကို ဆက်စားနေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး တစ်လုပ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းသွတ်သွင်းပြီးမှ သူက ရုတ်တရက် စကားပြန်ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လျို့ဖင်း၊ ငါတို့ရဲ့ ဌာနမှာ အတွင်းရေးမှူးတစ်ယောက်ထားဖို့ အကူအညီတောင်းရင် ဘယ်လိုလဲ၊ စာအရေးအသား ကောင်းတဲ့သူမျိုးဆိုရင် ပိုကောင်းမယ်မလား”</p> <p> </p> <p>လျို့ဖင်း: “...”</p> <p> </p> <p>သူတို့ နည်းပညာဌာနမှာ ဘယ်တုန်းက အတွင်းရေးမှူးရှိခဲ့ဖူးလို့လဲ။</p> <p> </p> <p>လျို့ဖင်းတစ်ယောက် တစ်ဖက်လူကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချင်စိတ် ပေါက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ အတွင်းရေးမှူး ရောက်လာရင် ကျွန်မကပဲ နေရာဖယ်ပေးလိုက်ရမလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ထိုကိစ္စကို အမှန်တကယ်ပင် စဉ်းစားနေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>“မလိုဘူး  မလိုဘူး၊ လျို့ဖင်း ငါက နောက်နေတာ”</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်အနေဖြင့် လျို့ဖင်းက အမှန်တကယ် ဌာနပြောင်းရန် စဉ်းစားနေသည်ကို မြင်လျှင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အလုပ်ခန်းကိုပြန်တော့မယ်၊ မင်းလုပ်စရာရှိတဲ့ အလုပ်တွေကိုဆက်လုပ်တော့၊ ငါ သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လျို့ဖင်း၏ မျက်နှာကိုပင် မကြည့်တော့ဘဲ အလျှင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် လျို့ဖင်း၏ လေးနက်လွန်းသော မျက်နှာကို ဆက်မကြည့်ချင်သကဲ့သို့ သူမဘက်မှ ဌာနပြောင်းရန်ပြောလာမည်ကိုလည်း မကြားချင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမ၏ နေရာတွင် မည်သည့်အရာကိုမှမသိသော လူသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာပါက သူကသာ တစ်ဆင့်ချင်း သင်ပေးနေရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ရှည်မှုဖြင့် ထိုသို့ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ် ထွက်သွားသည်နှင့် လျို့ဖင်းလည်း ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လီရှန်းရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် လီရှန်းက ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ စာဖတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>နည်းပညာဌာနမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကတည်းက လူသစ်များကို ခေါ်ယူနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါရိုက်တာဝမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအပေါ်တွင် စံနှုန်း အလွန်မြင့်မားပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက လူတစ်ယောက်ကို ထက်မြက်ရုံ၊ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတ ရှိရုံမျှဖြင့် မတင်းတိမ်ဘဲ၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ရန်နှင့် စကားပြောတတ်ရန်၊ အထူးသဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင် နှုတ်ပိတ်နေရမည်ကို သိထားရန်တို့ကိုပါ လိုလားသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လျို့ဖင်းအနေဖြင့် သူမ၏ သမီးအတွက် သမက်ရွေးချယ်စဉ်ကပင် ဤမျှအထိ စည်းကမ်းကြီးခြင်းမရှိခဲ့ဖူးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်၏ စံနှုန်းမြင့်မားမှုကြောင့် နည်းပညာဌာနသို့ လူများစွာက ရောက်လာလိုက်၊ ပြန်ထွက်လိုက် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>တချို့ဆိုလျှင် ရောက်လာပြီး နာရီပိုင်းအတွင်း ဒါရိုက်တာဝမ်၏ ထုတ်ပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဒါရိုက်တာဝမ်က အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>လျို့ဖင်းအနေဖြင်် ဒါရိုက်တာဝမ်က  လီရှန်းအပေါ်ထားသည့် စိတ်သဘောထားအမှန်ကို မသိသေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ဒါရိုက်တာဝမ်မှာ စုဝေ့မင်ထံမှ စားသောက်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပခွင့်ရရှိခဲ့ကြပြီးနောက်တွင် အသုံးချပြီးသည်နှင့် တစ်ဖက်လူကို ပစ်ပယ်လိုက်ခြင်း မလုပ်လိုခြင်းသာဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် စုဝေ့မင်၏ အနာဂတ်ချွေးမလောင်းလေးကို အခက်တွေ့စေရန် မလုပ်ချင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လီရှန်းတစ်ယောက် နည်းပညာဌာနတွင် ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်မည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ သူ ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရန် လိုအပ်ပေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံး စားသောက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားသည်အထိ သူ စောင့်ကြည့်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ရှေးရိုးစွဲသည့် စုဝေ့မင်မှ သူ၏ကတိကို ဖျက်ကာ လက်မှတ်ထိုးပေးရန် ငြင်းဆိုလာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပွဲတိုင်းတွင် စုဝေ့မင်၏ လက်မှတ်ကို ရယူနေရသည့်အဖြစ်ကို တွေးမိပြီး ဒါရိုက်တာဝမ်တစ်ယောက် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ကို ချလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း မတတ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>  စုဝေ့မင်က ကျွမ်းကျင်နည်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်အနေဖြင့် ဒုတိယစက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ရာထူးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်ကား သူမ၏ အနာဂတ်ယောက္ခမလောင်း၏ အရှိန်အဝါကြောင့် အကျိုးကျေးဇူး ခံစားနေရသည်ကို လုံးဝမသိရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သူမက စာအုပ်ထဲမှ လက်တင်ဆေးပညာစကားများကို ကြိုးစား၍ ကျက်မှတ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွတ်ပြန်လည် ရေးသားကြည့်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် မစ်ရှင်ထမ်းဆောင်သည့် ကမ္ဘာများတွင် စာသင်ယူခြင်းကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သောကြောင့် စာကျက်နေချိန်အတွင်း တခြားအရာအားလုံးကို မေ့လျော့နေတတ်သည့် အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က သူမ၏ စားပွဲဘေးမှ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်မျှ လှည့်ပတ်သွားလာနေသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးက သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် မော့မကြည့်သည်ကို အံ့သြဖွယ်တွေ့လိုက်ရ၏။အစပိုင်းတွင် သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်ရန် ကြောက်ရွံ့နေခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် သူမက လေ့လာသင်ယူမှုတွင် စိတ်နှစ်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အပြောင်းအလဲများကို လုံးဝသတိမပြုမိလောက်သည်အထိ အမှန်တကယ် အာရုံစူးစိုက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်တစ်ယောက် စိတ်ဝင်စားသွားရပြီး လီရှန်း၏ အာရုံကိုရယူရန်အတွက် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆူညံသံများကိုပြုလုပ်ကြည့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီရှန်းက သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လျို့ဖင်းတ၀်ယောက် ဆက်လက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒါရိုက်တာဝမ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါရိုက်တာ၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကလေးမလေးက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ မထင်မိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်မှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်လီရှန်းမှာ ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လျို့ဖင်းကမူ ထိုသို့မမြင်ပါချေ။ သူမက ဒါရိုက်တာဝမ်ကို သံသယရှိသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ရှောင်လီကို သဘောကျနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်သည်ကား လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့စဥ်က စေ့စပ်ထားဖူးသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူနှင့် စေ့စပ်ထားသူမှာ မင်္ဂလာမဆောင်မီ ငှက်ဖျားရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက အချုပ်အနှောင်မရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏စေ့စပ်ထားသူကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးကြောင်းနှင့် တခြားသော အမျိုးသမီးရဲဘော်များကို ထိခိုက်စေလိုခြင်းမရှိကြောင်း နေရာအနှံ့တွင် ကြေညာခဲ့ကာ ယနေ့အချိန်ထိ အိမ်ထောင်မပြုဘဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အသက်ကြီးပိုင်း လူပျိုကြီးတစ်ဦးက ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အနီးအနားသို့ မကြာခဏရောက်လာခြင်းက လျို့ဖင်းအား သံသယဝင်လာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်တစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားကာ သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြရန် အလျှင်အမြန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါက ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးသွမ်းပါစေ၊ ဒီလို ငယ်ရွယ်တဲ့မိန်းကလေးကိုတော့ လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ရဲဘော်ရှောင်လီပဲ.. သူမရဲ့ ရည်းစားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား”</p> <p> </p> <p>လျို့ဖင်း:  “...”</p> <p> </p> <p>ကျွန်မ မသိချင်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>“ ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>“လောင်စုရဲ့ အငယ်ဆုံးသား စုဝေ့ချင်းလေ၊ မနေ့ညက ငါနဲ့ လောင်စုတို့ တောအုပ်ထဲမှာ ဆေးလိပ်သောက်နေတုန်း အဲဒီကလေးက ရှောင်လီကို အမျိုးသမီးဝန်ထမ်း အဆောင်ထဲအထိ လိုက်ပို့ခဲ့တာကို ငါ့မျက်စိနဲ့မြင်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် လျို့ဖင်း၏ မျက်လုံးများက အံ့သြသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>“မထူးဆန်းတော့ပါဘူး၊ အဲဒီကောင်လေးက အိမ်မှာပဲနေပြီး အလုပ်မလုပ်ဘဲနေတာကနေ ရုတ်တရက် အရမ်းကြိုးစားလာတယ်ထင်နေတာ..  ချစ်သူရှိနေလို့ဖြစ်နေတာကိုး”</p> <p> </p> <p>အကြီးပိုင်းမျိုးဆက်များ၏ အမြင်တွင် သတင်းစာထဲ၌ ဆောင်းပါးတိုလေးများ ဖော်ပြခံရခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုသက်သက်သာ ဖြစ်ပေ၏။ ထိုအလုပ်ကို တရားဝင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်တစ်ခုဟု မယူဆကြပေ။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း စုဝေ့ချင်း၏နေထိုင်ပုံမှာ သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်အရ မိဘကို မှီခိုနေသော လူပျင်းလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းကစ၍ လူတိုင်းက သူ့ကို အမြင်သစ်ဖြင့် စတင်ကြည့်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်မိပါက အတင်းအဖျင်းများပျံ့လွင့်လာနိုင်သောကြောင့် ဒါရိုက်တာဝမ်တစ်ယောက် အလုပ်ခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဂရုမစိုက်သော်လည်း ရှောင်လီ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်သွားပါက လောင်စုက သူ့၏နောက်သို့ လိုက်၍ ရိုက်နှက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် အချိန်က နေ့လယ်စာစားချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း အာရုံစိုက်နေမှုမှ ပြန်လည်နိုးထလာကာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့်အတူ နေ့လယ်စာစားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နည်းပညာဌာနမှ ဝန်ထမ်းများမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ နေတတ်ကြပြီး လူတိုင်းက အလုပ်ရှုပ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်ဝင်သည့် ဒုတိယမြောက်နေ့တွင်ပင် လီရှန်းတစ်ယောက် ဌာနထဲမှ တတိယမြောက်လူနှင့် မဆုံရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်  ဤအချိန်တွင်ပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမကို နှုတ်ဆက်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ ရှောင်လီ၊ ငါ့နာမည်က ဖန့်ထုံ၊ မင်း ငါ့ကို ရှောင်ဖန့်လို့ ခေါ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမက လီရှန်း၏အနားသို့ ရုတ်တရက် တိုးကပ်လာကာ တီးတိုးပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့နာမည်အပြည့်အစုံနဲ့တော့ မခေါ်ပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း : “...”</p> <p> </p> <p>ဖန့ထုံ?</p> <p> </p> <p>ထမင်းဘူး ။ တစ်နည်းအားဖြင့် အသုံးမဝင်သူ ..</p> <p> </p> <p>သူမ ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်လေ၏။ ဤမိန်းကလေး၏ မိဘများက သူမကို ဤနာမည်ပေးချိန်တွင် ဆာလောင်နေခဲ့ကြပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ ရဲဘော်ရှောင်ဖန့်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက တရားဝင်ဆန်သည့်နည်းဖြင့် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ထုံက အလျှင်အမြန် လက်ရမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဌာနထဲက လူတွေရဲ့ ပုံစံအတိုင်း လိုက်မလုပ်နဲ့၊ အလုပ်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ဒုက္ခခံနေရတာနဲ့တင် တော်လောက်ပြီ၊ အလုပ်ပြီးရင်တော့ ဒီလိုမျိုးတွေ ထပ်မလုပ်ချင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာ နောက်ထပ်ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတတ်တဲ့ တစ်ယောက်ဖြစ်ပုံပဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီရှန်းက အလိုက်သိသော ရဲဘော်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတိုင်း နူးညံ့စွာ ပြုံးပြပြီး ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ထုံ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသော အမျိုးသမီးငယ်များကို သဘောကျလေသည်။</p> <p> </p> <p>“နေ့လယ်စာအတူသွားစားရအောင်၊ ဒီနေ့ ကန်တင်းမှာ နံရိုးဟင်းချက်တယ်လို့ကြားတယ်၊ ငါတို့ မြန်မြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ဟင်းရည်တောင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဖန်ထုံက လီရှန်း၏ လက်ကိုဆွဲကာ ကန်တင်းရှိရာသို့ ဦးဆောင်၍ပြေးသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အစားအသောက်အပေါ် အလေးထားမှုက သူမ၏ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှပေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save