Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(57)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် ဌာနတစ်ခုနှင့် တစ်ခု စားသောက်ချိန် မတူညီကြပေ။</p> <p> </p> <p>ပထမဦးစွာ သုတေသနဌာနမှ သုတေသီများကို ဦးစွာကျွေးမွေးကြသည်။ ထို့နောက်တွင် အတွင်းရေးမှူးရုံးနှင့် နည်းပညာဌာနတို့၏ အလှည့်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏၏နောက်တွင်တော့ ထုတ်လုပ်ရေးဌာနနှင့် အရည်အသွေးစစ်ဆေးရေးဌာနတို့၏ အလှည့်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသော ဌာနများမှာ နောက်ဆုံးမှသာ စားသောက်ကြရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှန်း ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကန်တင်း၌ လူသိပ်မများသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဖန်ထုံက လီရှန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ အစားအစာများကို ဦးစွာယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝက်နံရိုးဟင်းက အမှန်ပင် ရှိနေခဲ့ပြီး  ဆီပြန်ဟင်းပင်ဖြစ်နေခဲ့သေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်လျှင်တစ်ပွဲစီ ယူကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတွင်းရေးမှူးရုံးမှ လူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ စုဝေ့ချင်းက စားသောက်ဆောင်သို့ ဝင်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျှင်အမြန်ဝေ့ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကိုမြင်တွ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ သူက လီရှန်း၏အနားသို့ အလျှင်အမြန်ရောက်လာကာနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော် လီရှန်း”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း သူ့ကို မြင်လျှင်လက်ရမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိနေခဲ့ကြသောကြောင့် ကြည့်နေသူများမှာလည်း နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ထုံက လီရှန်းကို ပုခုံးဖြင့် တွန်းတိုက်၍  တီးတိုးမေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ နင့်ရည်းစားလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့၍ဖြေလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>ယနေ့မနက်တွင် လီလင်း၏ အကြံပေးမှုများကြောင့် သူမအနေဖြင့် ရဲဘော်စုဝေ့ချင်း၏ ခံစားချက်များကို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေပြီ ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူမက ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှာလည်း ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပင်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး နာကျင်စရာကောင်းသော နေ့ရက်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သူဖြစ်သည့်အတွက် သူမတွင် လူတစ်ယောက်ကို အကဲဖြတ်ရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင်စံနှုန်းများ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကို သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ တစ်လခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း စုဝေ့ချင်းသည်က ရိုးသားပြီး၊ တက်တက်ကြွကြွနေတတ်ကာ သတ္တိရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကို သူမ ပြောနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ အလုပ်လျှောက်ထားခဲ့ခြင်းမှာ စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူမ သိပေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည်က သူ၏လုပ်ရပ်အပေါ် နောင်တရခြင်းမရှိဘဲ အဆင့်တိုင်းတွင် အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကပင် လုံလောက်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အစားအစာများကို အမြန်ယူကာ ပန်းကန်ကိုကိုင်၍ သူမ၏အနီးသို့ ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ပြီးသည်နှင့် သူ၏ပန်းကန်ကို လီရှန်း၏ရှေ့သို့ တိုးပေးကာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် နံရိုးတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်၊ မင်း များများစားနော်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပြန်ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ဘေးနားတွင်ရှိနေသော ဖန်ထုံနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ထုံသည်က ရင်းနှီးသောသူများနှင့်ဆိုလျှင် တက်ကြွစွာပြုမူတတ်သော်လည်း သူစိမ်းများနှင့် တွေ့ချိန်တွင်တော့ အေးစက်သွားတတ်သူ ဖြစ်လေ၏။ သူမက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ ရဲဘော် စု”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“... မင်္ဂလာပါ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ အလျှင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လီရှန်းထံသို့သာ အာရုံပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူလည်း မတတ်နိုင်ပါချေ။ ဤရဲဘော်ဖန်က သူ၏ ဒုတိယမရီးနှင့် အလွန်တူနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်လူများလည်း ရှိနေသောကြောင့် စုဝေ့ချင်းက ပြောချင်သည့် စကားအားလုံးကို မပြောနိုင်ဘဲ လီရှန်းကိုသာ များများစားသောက်ရန် တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားတွင်ရှိနေသော ဖန်ထုံသည်ကား အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်နေသော်လည်း စိတ်ထဲမှ အံ့သြနေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤရဲဘော်စုမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည့်ပုံရ၏။ ရုပ်ရည်ချောမောရုံသာမက လူကိုလည်း ဂရုစိုက်တတ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လော်ယွီရှို့က ကန်တင်းဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင်လည်း အပူခံထမင်းဘူးတစ်ဘူး ပါလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက စားသောက်ဆောင်ထဲသို့ မဝင်ဘဲ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်ကာ အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည်က အမျိုးသမီးရေးရာ၏ တာဝန်ခံတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက စက်ရုံ၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး စုဝေ့မင်၏ဇနီးလည်း ဖြစ်သောကြောင့် စက်ရုံတွင် လူသိများသူတစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါရိုက်တာလော်က ဒီနေ့ ကန်တင်းကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>အနီးအနားရှိ အတင်းအဖျင်းပြောနေသည့်အဖွဲ့လေးမှာ လော်ယွီရှို့ကို မြင်လျှင် နောက်သို့တွန့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ဒါရိုက်တာဝမ်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူက သူ၏ခေါင်းကို ထမင်းပန်းကန်ထဲသို့ပင် မြှုပ်ထားချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူမက ပုံမှန်ဆိုရင် အိမ်မှာပဲ စားတာမဟုတ်ဘူးလား၊ အခု ဘာလို့ကန်တင်းကိုရောက်နေတာလဲ၊ ငါတော့ ကြောက်လွန်းလို့ ထမင်းတောင်စားမဝင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူက စုဝေ့မင်အား စနောက်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း လော်ယွီရှို့ကိုမူ အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့မိသည်။ အဓိကပြဿနာမှာ လော်ယွီရှို့က နှုတ်စောင့်သူ မဟုတ်သကဲ့သို့ သူသည်လည်း စနောက်တတ်သူဖြစ်သည့်အတွက် သူမ၏ စနောက်ခြင်းကို မကြာခဏခံရတတ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အမှန်ပဲ! ဒီနေ့ ဝက်နံရိုးဟင်းကတောင် စားလို့မကောင်းတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်တူကိုယ်တူ သူငယ်ချင်းကလည်း ပန်းကန်ထဲမှ နံရိုးများကို ကြည့်ကာ တီးတိုးဆိုလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လော်ယွီရှို့က တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်သွားပုံရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က တီးတိုးပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်! မင်းရဲ့ခေါင်းကိုအမြန်ငုံ့ထားစမ်းပါ”</p> <p> </p> <p>ရန်သူ လာနေပြီ!</p> <p> </p> <p>သူနှင့်အတူ စားနေသော အမျိုးသားလည်း လည်ပင်းကိုကျုံ့ကာ ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မမြင်စေနဲ့၊ မမြင်စေနဲ့...”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ သူတို့၏ဘေးမှ အမြန်ဖြတ်သွားပြီးနောက်မှသာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ‘ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီ’ ဟူသော အကြည့်ကို ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လော်ယွီရှို့ မည်သည့်နေရာသို့ သွားကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစား လိုက်ကြည့်ခဲ့ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ထောင့်တစ်နေရာတွင်ရှိနေသော လီရှန်းထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယမန်နေ့ညက သူမ၏ အငယ်ဆုံးသား စုဝေ့ချင်းမှ  သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရည်းစားမဖြစ်ကြသေးဟု ပြောခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူက သူမ၏ ငတုံးသားလေးကို အိမ်အထိခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်ဆိုကတည်းက အဖြေက ရှင်းလင်းနေပြီဟု လော်ယွီရှို့က ခံစားမိပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤတုံးအ,သောသားလေးက  မည်သည့်အရာကိုမှ နားမလည်သောကြောင့်  သူ့၏မိခင်ဖြစ်သူကပင် ဝင်ပါပေးရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းကို အသားများများစားရန် တိုက်တွန်းနေချိန်တွင် လော်ယွီရှို့က အနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လီရှန်းကိုသာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး ချိုမြိန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။  သူမ၏ အသံမှာလည်း နူးညံ့လွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ လီရှန်း၊ အန်တီ့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>“အန်တီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် လော်ယွီရှို့ရောက်လာကြောင်းကို မြင်လိုက်ရလျှင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာနှင့် အမြန်မတ်တပ်ရပ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“ထိုင်ထိုင်၊ မတ်တပ်ရပ်နေစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က လီရှန်း၏ ပုခုံးကို ဖိကာ ပြန်ထိုင်ခိုင်းလိုက်လေ၏။ စုဝေ့ချင်း အမေဖြစ်သူကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အမေ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က သူ့ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လာခဲ့ပြီး ပြန်မေးလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“...နင်ကရော ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဒီမှာ ထိုင်နေတာကြာပြီလေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြန်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ အနေရခက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားတွင်ရှိနေသော ဖန်ထုံတစ်ယောက် ပေါက်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရယ်သံကို မနည်းထိန်းချုပ်နေခဲ့ရပြီ ခေါင်းကို အတင်းအကြပ်ငုံ့ကာ ထမင်းကိုသာ အမြန်စားနေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာလော်က သူမရဲ့ သားကို လုံးဝသတိမပြုမိခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်တွေကို  အလုပ်ခေါ်တဲ့စာမေးပွဲမှာ ရှန်းရှန်းက ပထမရတယ်လို့ အန်တီ့အမျိုးသားဆီက ကြားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က သူမ၏သားကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ လီရှန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ တိုက်ဆိုင်သွားတာပါ အန်တီ၊ ကျွန်မက ရဲဘော်ရွှမ်ယန်ထက် နှစ်မှတ်ပဲပိုများခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် စုဝေ့ချင်းနှင့် မနှိုင်းယှဉ်ခဲ့ပါချေ။ တစ်ဖက်လူက သူမ၏ရှေ့တွင် ထိုင်နေသောကြောင့် သူ၏မျက်နှာကိုငဲ့ရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက် မဟုတ်ဘူး၊ စစ်မှန်တဲ့ အသိပညာတွေပဲ၊ ရှန်းရှန်းက အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဝေ့ချင်းဆီက ကြားထားတယ်၊ အခုတော့ မင်းရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေအောင်မြင်ပြီး အလုပ်ရသွားပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့၏ လေသံက ပို၍ပင် ရင်းနှီးဖော်ရွေလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မနေ့က ဝေ့ချင်းက ရှန်းရှန်းရဲ့ လူကြီးတွေဆီကို ပန်းသီးတစ်အိတ်ပဲ ယူသွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကြားတော့ အန်တီ အတော်လေးဒေါသထွက်သွားတာ..</p> <p> </p> <p>ဒီကလေးက ဘာလို့ စောစောစီးစီး မပြောရတာလဲ၊ အန်တီသာ သိရင် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပိုပြီးပြင်ပေးလိုက်မှာ”</p> <p> </p> <p>“ပန်းသီးကလည်း အတော်လေး ကောင်းပါတယ် အန်တီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ စကားကို ကြားလျှင် လော်ယွီရှို့က ပို၍ပင် စိတ်အေးသွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကြည့်စမ်း!</p> <p> </p> <p>ဒီစကားက သူတို့ဘက်က ငြင်းဆိုတာမျိုးမလုပ်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ သူမ၏ သားဘက်သို့ အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝင့်ကြွားစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ .. အန်တီ ပန်းသီးစွပ်ပြုတ်လေး လုပ်လာတယ်၊ ဒါ ရှန်းရှန်းအတွက် သီးသန့် ယူလာတာ၊ မင်း ကြိုက်မလား မြည်းကြည့်လိုက်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က အပူထိန်းဘူးကို စားပွဲပေါ်သို့တင်ကာ အဖုံးကို ဖွင့်လိုကလျှင် ချိုမြိန်သောရနံ့များက ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျံ့လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အမေဖြစ်သူထံမှ အာရုံစိုက်ခံရရန် ကြိုးစားရင်းဝင်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ အမေ၊ ကျွန်တော်လည်း သောက်ချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဖယ်စမ်းပါ ၊ ဒါက ငါ ရှန်းရှန်းအတွက် သီးသန့်လုပ်လာခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က သူမ၏ သားကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တစ်ဖက်သို့ပြန်လှည့်ကာ လီရှန်း စွပ်ပြုတ်သောက်နေချိန်တွင် စကားဆက်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ အန်တီလည်း အချိန်အကြာကြီး မဆွဲတော့ဘူး၊ ရှန်းရှန်းနဲ့ ဝေ့ချင်းတို့က သိတာလည်း ကြာပြီမလား၊ မနေ့ကလည်း ဝေ့ချင်းက မင်းရဲ့ ဦးလေးဆီကို သွားပြီးနှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်လေ၊</p> <p> </p> <p>အန်တီတို့ကလည်း လူကြီးလူကောင်းတွေဆိုတော့ ဒီအတိုင်း နေလို့မကောင်းဘူး၊ အန်တီကတော့ မင်းတို့အပေါ်မှာ ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး၊ တကယ်ကို စိတ်ကျေနပ်တယ်၊</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့်... မင်းရဲ့ ဦးလေးက ဘယ်တော့လောက်ကို အားမလဲ၊ အန်တီတို့ မိသားစုတွေ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် တွေ့ဆုံပြီးတော့ မင်္ဂလာကိစ္စလေးတွေ ဆွေးနွေးကြရင် မကောင်းဘူးလား”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save