Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(58)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အမေ..”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် အလွန်ပင်ထိတ်လန့်သွားရလေ၏။ သူက ဘေးဘက်သို့ တိုးကပ်ကာ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့က ..မဖြစ်သေးဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ အန်တီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက တိုက်ရိုက်ပင်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ဦးလေးက လစဥ်လတိုင်း တစ်ရက်နေ့ဆိုရင် အဖိုးဆီကို သွားပြီးလည်ပတ်တတ်လေ့ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“ အရမ်းကောင်းတယ်! ဒါဆို တစ်ရက်နေ့ကျရင် အန်တီတို့ ရှန်းရှန်းရဲ့ ဦးလေးနဲ့အတူ အဖိုးဆီကို လိုက်ခဲ့မယ်လေ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ရက်ချိန်းကို အတည်ပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်ကား လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အမင်သက်သွားခဲ့ရချေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း.. သဘောမတူဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်စူလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က ဒုတိယတစ်ခေါက်ထပ်မမေးခဲ့ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် သားဖြစ်သူ၏ နောက်ကျောအား ရိုက်ပြီး ဆူပူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ သိသားပဲ၊ နင်တို့လို စာပေသမား လူငယ်တွေက အလုပ်တွေတော့ အများကြီးရှုပ်နေကြပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မပြတ်သားကြဘူး၊ မင်း ဘာလို့ တိုက်ရိုက် မမေးဘဲ ခန့်မှန်းနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာဖြင့် သီချင်းညည်းဆိုကာ ဝက်နံရိုးဟင်းကို ကိုင်ပြီး အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အိမ်သို့ ပြန်လာရာ လမ်းတွင် အသိမိတ်ဆွေနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါရိုက်တာလော်၊ ဟင်းချက်ဖို့ အိမ်ပြန်တာလား”</p> <p> </p> <p>သူမကို နှုတ်ဆက်လာသူမှာ စုမိသားစု၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ လုချင်းလန် ဖြစ်ပေသည်။ သူမက အရည်အသွေးစစ်ဆေးရေးဌာနမှလက်ထောက်ဒါရိုက်တာလုတုန်ရှန်း၏ ဇနီးလည်းဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ ကန်တင်းမှာ ဝက်နံရိုးဆီပြန်ဟင်းရှိတာနဲ့ လောင်စုအတွက် တစ်ပွဲသွားယူလာတာ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က သူမလက်ထဲမှ အပူထိန်းဘူးကို ဖွင့်ပြလိုက်လျှင် အတွင်းဘက်မှ အငွေ့များထွက်နေဆဲသော ဝက်နံရိုးဟင်းများကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဟင်း၏ ရနံ့နှင့်ပင် အလွန်အရသာရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါရိုက်တာလော်ကတော့ တကယ့်ကို ရက်ရောတာပဲ၊ နံရိုးတွေက ဒီလောက်အများကြီးဆိုတော့ ဈေးလည်းမနည်းလောက်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လူချင်းလန်က ပြည့်လျှံနေသော အပူထိန်းဘူးကိုကြည့်ပြီး တွက်ချက်ကြည့်စရာပင်မလိုဘဲ အနည်းဆုံး နှစ်ယွမ်ခန့်ပေးရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ အခု ငါတို့ရဲ့ဝေ့ချင်းလည်း အလုပ်ရသွားပြီဆိုတော့ ငါလည်း စိတ်အေးသွားရပြီလေ..  အခုတော့ ငါနဲ့ ငါ့ရဲ့အမျိုးသားနှစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဂရုစိုက်စရာကျန်တော့တယ်”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မိသားစုဝင်အားလုံးမှာ တရားဝင်ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်သွားကြပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမနှင့် စုဝေ့မင်၏ လစာမှာလည်း မနည်းသည့်အတွက် အသားဟင်းကို စားသောက်နိုင်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏စကားကို ကြားလျှင် လုချင်းလန်က လော်ယွီရှို့ကို မနာလိုစွာ ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချရင်း ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်ကတော့ ကောင်းမွန်တဲ့နေ့ရက်တွေကို ရောက်သွားပြီပေါ့၊ ကျွန်မကတော့ အခုထိ လိုအပ်နေတုန်းပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ အကြီးဆုံးသားက ခုမှ အထက်တန်းပဲ ရှိသေးတာ”</p> <p> </p> <p>သူမတွင်လည်း သားသုံးယောက်ရှိပြီး အကြီးဆုံးသားမှာ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်ရှိကာ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်သို့ တက်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ကလေးကို ခရိုင်ထဲက ကျောင်းကိုပဲ ပြောင်းလိုက်ပါလား၊ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာက အခြေအနေတွေ သိပ်မအေးချမ်းဘူးလို့ ကြားတယ်”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ဝေ့ချင်းကို ကြည့်လေ၊ ပိုင်မားခရိုင်မှာပဲ အထက်တန်းတက်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါတောင်မှ ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်ရတာပဲမဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လူချင်းလန်က အလျှင်အမြန် လက်ရမ်းပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်မရဲ့သားက အထက်တန်းကျောင်းကနေ ဘွဲ့ရဖို့ တစ်နှစ်ပဲ ကျန်တော့တာ၊ ပြည်နယ်မြို့တော်က ဆေးဝါးစက်ရုံစာမေးပွဲကိုပဲ ဖြေခိုင်းလိုက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အမြင်တွင် စုဝေ့ချင်း ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ အလုပ်ဝင်ခွင့်ရခြင်းမှာ ကံကောင်းလွန်းခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အတုယူစရာ အချက်အလက်မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်က အိမ်တွင် မိဘကို မှီခိုကာ နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် လူပိုတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်ကို လူတိုင်း သိကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့အနေဖြင့်လည်း လုချင်းလန်  မည်သည့်အကြောင်းများကို တွေးတောနေသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>လုချင်းလန်က သူမ၏အကြံပေးစကားများကို လက်မခံလိုသည့်အတွက် သူမလည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည်က စကားနားမထောင်သောလူများကို အတင်းအကျပ် ပြောဆိုတတ်သည့်လူမျိုးမဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့ ကလေးတွေအကြောင်းကို ထားလိုက်ပါတော့.. ဒါရိုက်တာလော် ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို မေးစရာလေး တစ်ခုရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>လုချင်းလန်က လော်ယွီရှို့မှ ကျောင်းပြောင်းရန် ထပ်မံတိုက်တွန်းမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အမျိုးသားမှာ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာအဆင့်သာ ရှိပြီး၊ စုဝေ့မင်မှာ စက်ရုံ၏ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်သည့်အတွက် အဆင့်အတန်းချင်းက များစွာကွာခြားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက စကားကို အမြန်ဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါရိုက်တာတို့ရဲ့အိမ်က  ဝေ့ချင်းလည်း အသက်မငယ်တော့ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့၏ နှလုံးခုန်သံက စည်းချက် မြန်သွားရပြီးပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“ဝေ့ချင်းကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့ပါ၊ ကျွန်မရဲ့အမျိုးဘက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူမက အထက်တန်းအောင်ထားတာလေ၊</p> <p> </p> <p>ရုပ်လည်း ချောတယ်၊ မိဘနှစ်ယောက်လုံးလည်း အလုပ်ရှိတယ်၊ သူမမှာ အမနှစ်ယောက်နဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ကျွန်မက သူမကို ဝေ့ချင်းနဲ့ဆိုရင် အသက်အရွယ်ချင်းလည်း တူမယ်ထင်လို့...”</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသော စကားများကို ထုတ်မပြောသော်လည်း ပြောချင်သည့်အဓိပ္ပါယ်က ရှင်းလင်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့: “...”</p> <p> </p> <p>ကုန်လွန်ခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း လုချင်းလန်က စုဝေ့ချင်းအတွက် မည်သည့်မိန်းကလေးနှင့်မျှ မိတ်ဆက်ပေးရန် မပြောခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယခု စုဝေ့ချင်း ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် အလုပ်ရသွားသည်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အထက်တန်းအောင်မြင်ထားပြီး၊ ရုပ်ရည်ချောမောကာ၊ မိဘများကလည်း အလုပ်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်အားလုံးမှာ သူမ၏ လီရှောင်ရှန်းထံတွင် ရှိနေပြီးသားအချက်များပင်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် မျက်လုံးလှန်ခြင်သည့်စိတ်ကို အတင်းအကြပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အနေရခက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အိုး..နင် ရောက်လာတဲ့အချိန်က တကယ်ကို သင့်တော်တဲ့အချိန်မဟုတ်ဘူးပဲ၊  ငါ့တို့ရဲ့ ဝေ့ချင်းမှာ ချစ်သူရှိနေပြီလေ”</p> <p> </p> <p>“ဟင်”</p> <p> </p> <p>လုချင်းလန်တစ်ယောက် အမှန်တကယ် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ၊ ဒါရိုက်တာပြောတာကို ဘာလို့ တစ်ခါမှမကြားဖူးခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်လေးက ငါ့ကိုလည်း အခုမှ ပြောပြတာလေ၊ ငါလည်း အကြီးဆုံးသားရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ခဏလောက်နားဦးမယ်တွေးထားတာ.. အခု ဒီအငယ်ဆုံးကောင်လေးက အလုပ်တွေရှာလာပြန်ပြီ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ညည်းညူပြနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်းသာဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ့ဝေ့ချင်းက အမြင်ကောင်းရှိတယ်၊ ငါ သူ့ရဲ့ချစ်သူကို မြင်ဖူးကတည်းက သဘောကျသွားတာ”</p> <p> </p> <p>“ဘာ? အစ်မတို့က လူချင်းတောင် တွေ့ပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>လုချင်းလန်တစ်ယောက် လုံးလုံးလျားလျား ထိတ်လန့်သွားရသည်။ စုမိသားစုသည်က ကိစ္စများကို တိတ်တဆိတ်နှင့် အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်တတ်ကြသည်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ အပြင်ကိုသွားတဲ့အချိန် ကားမှတ်တိုင်မှာ ကားစောင့်နေတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဆုံမိတာနဲ့ နှုတ်ဆက်ခဲ့ရုံပါပဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ဆက်လက်၍ ကြွားဝါလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေးက ရုပ်ရည်ကလည်းချောမောတယ်၊ အသားအရည်ကလည်း ဖြူဖွေးပြီး ပညာတတ်လေးတွေလိုမျိုးလည်း ယဉ်ကျေးသေးတယ်၊ သူမကလည်း အထက်တန်းအောင်ထားတာလေ၊ အလုပ်လည်း ကောင်းကောင်းရထားတယ်၊</p> <p> </p> <p>သူမရဲ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကလည်း တရားဝင်ဝန်ထမ်းတွေချည်းပဲ”</p> <p> </p> <p>လုချင်းလန် : “...”</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူမ မိတ်ဆက်ပေးမဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ အခြေအနေက သာမန်ပဲလို့ပြောချင်နေတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ချေပတုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ ညီမက ပြည်နယ်မြို့တော်ကလေ!”</p> <p> </p> <p>ကားမှတ်တိုင်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော မိန်းကလေးက ဒေသခံသာ ဖြစ်ရမည်။ သို့ဖြစ်၍ ပြည်နယ်မြို့တော်မှ မိန်းကလေးများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြည်နယ်မြို့တော်မှာနေတာက ဘာများအသုံးကျလို့လဲ၊ ငါ့အကြီးဆုံးသားရဲ့ ပထမဇနီးကိစ္စကတည်းက ငါ ပြည်နယ်မြို့တော်က မိန်းကလေးတွေကို သတိထားပြီးကြည့်နေတာ</p> <p> </p> <p>သူတို့က စိတ်ကစားတတ်ကြတယ်၊ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီခရိုင်ထဲမှာ  တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ နေထိုင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ နင် ထင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>လုချင်းလန်၏စကားကို ကြားလိုက်ရလျှင် လော်ယွီရှို့က လက်ကိုခါရမ်းလိုက်ပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်မှ မိန်းကလေးများအပေါ် မနှစ်မြို့သော အမူအရာကို ပြသလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်၏ ဇနီးဟောင်းမှာ ပြည်နယ်မြို့တော်မှဖြစ်၏။ လက်ထပ်ပြီးနောက် ကလေးများရလာခဲ့သော်လည်း သူမက ပိုင်မားခရိုင်တွင် မနေထိုင်ချင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အလုပ်ပြောင်းရွှေ့ရန်အတွက် အခွင့်အရေးရသည်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် သားသမီးကို စွန့်ခွာကာ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပြန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခွဲခွာခြင်း၏ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ ကွာရှင်းခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လုချင်းလန်တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆေးဝါးစက်ရုံက ပြည်နယ်မြို့တော်တွင်လည်း ရုံးစိုက်ထားသည့်အတွက် ထိုလူငယ်စုံတွဲကို မြို့တော်တွင် အလုပ်လုပ်ခိုင်း၍ရသည်ဟူ၍ တွေးတောနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လော်ယွီရှို့အနေဖြင့် စုဝေ့ဟိုင်တို့ဇနီးမောင်နှံ ကွာရှင်းမည်ကိုပင် လက်ခံခဲ့ပြီး၊  စုဝေ့မင်ကိုလည်း သူ၏အာဏာကိုသုံး၍ ပြောင်းရွှေ့ရန်မလုပ်ဆောင်ခိုင်းခဲ့သည်ကို သတိရသွားခဲ့သောကြောင့် ဆက်ပြောလျှင်ပင် မထူးတော့ကြောင်းကို သိရှိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမက ထိုကိစ္စကို အပေါ်ယံမျှသာ စကားစခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဆိုရင်လည်း ကျွန်မ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး၊ ကျွန်မက ဒီအတိုင်း စကားစပ်မိလို့ ပြောပြတာပါ”</p> <p> </p> <p>လုချင်းလန်တစ်ယောက် လက်မလျှော့နိုင်သေးဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုအနည်းငယ်စေ့ကာ မေးလိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်မက ဝေ့ချင်းအတွက် ဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့? ဒါနဲ့  အဲဒီမိန်းကလေးက ကျွန်မတို့စက်ရုံကပဲလား၊ ဘယ်သူ့ရဲ့သမီးလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကိုတော့ ငါ မပြောရဲသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမက အတင်းအကျပ် မေးမြန်းနေသည်ကိုမြင်လျှင် လော်ယွီရှို့ အနည်းငယ် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေ့ချင်းရဲ့ အကျင့်ကို နင်လည်း သိနေတာပဲလေ၊ ငါသာ တစ်ခုခု ပြောလိုက်ရင် သူက သောင်းကျန်းနေတော့မှာ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့၏ အမူအရာကြောင့် လုချင်းလန် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကိုမှမကြောက်တဲ့ လော်တာ့ဖော့*က သားဖြစ်တဲ့ဝေ့ချင်းကို ကြောက်နေရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>(T/n: တာ့ဖော့: အမြှောက်ကြီး)</p> <p> </p> <p>“သွားစမ်းပါ၊ နင်ကမှ စကားကြီးစကားကျယ်တွေ ပြောတတ်တာ”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက သူမ၏ အမည်ပြောင်ကို သူမ၏ရှေ့တွင်ပင် ခေါ်ဆိုလိုက်သောကြောင့် လော်ယွီရှို့တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အမျိုးသားက ထမင်းစားဖို့ စောင့်နေလောက်ပြီ၊ ငါ ပြန်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>သူမက လုချင်းလန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လုချင်းလန်သည်ကား အနောက်ဘက်တွင်ရပ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်! သူ့ရဲ့သားက ဘယ်လို နတ်သမီးမျိုးကို လက်ထပ်မလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်နေဦးမှာ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save