Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(71)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း ထင်လား... ကိုယ့်ရဲ့အစ်ကိုကြီးက ဒါကို သိနေပြီးသားလို့ထင်လား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း သူမ၏ ဘန်းမုန့်လုံးကို တိတ်တဆိတ် ကိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက ရှင့်အစ်ကိုကြီးနဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူမက အရှေ့မှဝက်သားနှပ်ပန်းကန်ကို စုဝေ့ချင်းဘက်သို့ တွန်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တွေးမနေနဲ့တော့၊ မြန်မြန်စားလိုက်၊ ရှင် ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းပိန်သွားတယ်”</p> <p> </p> <p>သူမ၏စကားကို ကြားလျှင် စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် စုဝေ့ဟိုင်နှင့် သူ၏ဇနီးကိစ္စကို ချက်ချင်းပင် မေ့သွားခဲ့ပြီး အသားတစ်တုံးကို ယူကာ လီရှန်းအား ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒါက မင်း ကြိုက်တတ်တဲ့ အသားပဲ၊ မြန်မြန်စားလိုက်လေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုမှာ နောက်တစ်ဖန် ချိုမြိန်သော ရိုမန့်တစ်ဆန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>“အိုး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ထမင်းအတူစားနေကြပြန်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဝမ်ဒါရိုက်တာ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သောအသံက ဘေးဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အသံက အတော်လေးအက်ကွဲနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါရိုက်တာဝမ်၊ စကားကိုနည်းနည်းပဲ ပြောပါဦး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး ဒါရိုက်တာဝမ်ကို ယခင်ကထက် ပို၍ ရင်းနှီးစွာပြောလိုက်၏။ နည်းပညာဌာနတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင်နေခဲ့ပြီးနောက်တွင် သူမအနေဖြင့် ဤဒါရိုက်တာနှင့် အလွန်အမင်း စည်းကမ်းလိုက်နာနေရန်မလိုကြောင်း သိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမနက်တုန်းက အစ်မလျို့ပေးထားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်လက်ဖက်ရည်ကိုရောသောက်ခဲ့ရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>“သောက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မထူးဘူး”</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်၏ မျက်နှာက အလွန်ပင် စိတ်ပျက်နေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန်က မိတ်ဆက်တွေ့ဆုံပွဲလုပ်တော့မှာ၊ ဒါကို ငါ့အသံကလည်း ဒီလောက်တောင် အက်ကွဲနေတယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လူငယ်နှစ်ဦးကို နှမြောစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ နေ့တိုင်း အတူစားနေကြတာပဲ၊ ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး လူတွေကိုဆွဲဆောင်ဖို့ တွေးတောနေတာ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်း : “...”</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့်လည်း သူတို့က ကြိုတင်ကာကွယ်နေကြတာလေ!</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့က မိသားစုနှစ်ခုအတူတကွ တွေ့ဆုံစားသောက်ပြီးနောက် သူတို့က မင်္ဂလာပွဲအတွက် နေ့ရက်ကို သတ်မှတ်ထားပြီးပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့က နေ့လည်စာစားချိန်တွင် နေ့တိုင်းနီးပါး အတူတကွ စားသောက်နေကြပြီး၊ အတွင်းရေးမှူးရုံးနှင့် နည်းပညာဌာနမှ လူများကို သူတို့နှစ်ယောက်က ချစ်ကြိုက်နေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သိစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က သူတို့ကို ကြိုတင် အသိပေးခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေ၏။ ဤသို့လုပ်ရခြင်းမှာလည်း ဒါရိုက်တာဝမ်က လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလွန်ပင် တက်ကြွနေခဲ့သောကြောင့်ပင်  ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ ဌာနအားလုံးသို့ လှည့်ပတ်သွားလာခဲ့ပြီး သူ ဦးစီးကျင်းပမည့် အောင်သွယ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက တစ်ကိုယ်တည်းသမား လူပျို၊ အပျို အယောက် (၁၀၀)ခန့်ကို ရှာဖွေကာ ထူးခြားသော အောင်သွယ်ပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပနိုင်မလားဟူ၍  စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းနှင့် လီရှန်းတို့က ရုပ်ရည်ချောမောပြီး လှပသူများဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သေချာပေါက် ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူအများအပြားက သူတို့နှစ်ဦး လာ၊ မလာ ဆိုသည်ကိုပင် စုံစမ်းနေကြပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးက လူအများကြားတွင် ထမင်းအတူစားပြခြင်းဖြင့် ဒါရိုက်တာဝမ်၏ ကမောက်ကမ လုပ်လိုသောရည်မှန်းချက်များကို ဟန့်တားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က အတော်လေးကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါရိုက်တာ၊ လည်ချောင်းနာတာသက်သာအောင် ရေများများသောက်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဒါရိုက်တာဝမ်ကတော့ တကယ်ကို ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်ဘဲ လုပ်ချင်ရာလုပ်လွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူသိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူ့ကို ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက စကားအဖြစ် ပြောရုံသာဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ကြော်ငြာအနေဖြင့် အမှန်တကယ်သုံးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့က စုဝေ့မင်ကိုပင် တိတ်တဆိတ် အသိပေးထားပြီး တစ်ဖက်လူကလည်း စုဝေ့ချင်းနှင့် လီရှန်းတို့၏အကြောင်းကို လျှို့ဝှက်မထားရန်နှင့် လူအများပိုသိလာစေရန် တိုက်တွန်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်တွင် မူဝါဒများ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သောကြောင့် စုဝေ့မင်က ကြိုတင်သတင်းရရှိထားသည့်အတွက် ကတိုက်ကရိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု  အထင်မလွဲစေလိုသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပြီးနောက် လီရှန်း ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ဌာနကို ပြန်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>“လမ်းလျှောက်မသွားတော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းကို အနည်းငယ်ဝမ်းနည်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့က နေ့လယ်စာစားပြီးတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လေ့ရှိသည်။ ထို့အတွက် ထိုလမ်းလျှောက်ခြင်းက သူ၏ အလေ့အကျင့်တစ်ခုပင် ဖြစ်နေခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ကျမှ လီရှန်းက ဘာလို့ ဌာနကို ချက်ချင်းပြန်ချင်နေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ရှင့်အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ဇနီးမောင်နှံအကြောင်းကို သွားပြောချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စကို စောစောပြောတာက နောက်ကျမှပြောတာထက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“နောက်ပြီး အစ်မလျို့ကလည်း ကျွန်မအပေါ် မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီး ထားနေတာ”</p> <p> </p> <p>အစ်မလျို့၏ အမြင်တွင် လီရှန်းသည်က ‘ကျောက်ရိုင်းတုံး’ ကောင်းတစ်တုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သေသေချာချာ သွေးပေးမည်ဆိုပါက နောက်ပိုင်းတွင် ခိုင်မာသော အသိပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက  ဆေးဝါးတချို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုပါ သိရှိထားကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် အစ်မလျို့က ပို၍ပင် တက်ကြွလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း မြန်မြန်ပြန်တော့လေ၊ ကိုယ်လည်း အဖေ့ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတွင် အရေးကြီးကိစ္စ ရှိနေသောကြောင့် သူ အချိန်မဆွဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စုဝေ့ချင်းကို အားနာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန် အားလပ်ရက်ကျရင် ကျွန်မတို့ဈေးဝယ်ထွက်ကြမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြန်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်မဆီမှာလည်း မူးနောက်လောက်အောင်အလုပ်ရှုပ်နေတာ၊  ကျွန်မရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ကြည့်ဖို့ အချိန်မရသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင် အစ်မလျို့ကလည်း ကျွန်မအပေါ် အတော်လေး စည်းကမ်းကြီးတယ်၊ ကျွန်မကို လေ့လာဖို့ စာရွက်စာတမ်းတွေ အများကြီး ပေးထားတာ</p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာမဆောင်ခင် ဒီစာအုပ်တွေကို အရင်ဖတ်ထားချင်တယ်၊ ဒါမှ နောက်နှစ် အလုပ်ပြန်ဝင်တဲ့အချိန်ကျရင် စာအုပ်ထဲက အချက်အလက်တွေကို မှတ်မိနေမှာ”</p> <p> </p> <p>မှတ်မိနေမှာ...</p> <p> </p> <p>အလွတ်မှတ်မိနေမှာလား။</p> <p> </p> <p>ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသူမျိုးက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်!</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လီရှန်းအပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှုများ ချက်ချင်း ပြည့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက နောက်တစ်ကြိမ်ထရပ်လိုက်ပြီး စုဝေ့ချင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ထမင်းဘူးကို ကိုင်ကာ နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသော လီရှန်း၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိပြန်၏။</p> <p> </p> <p>[မင်း သူ့ကို အဲဒီလောက်တောင် လေးစားပြီးအားကျနေရင် မြန်မြန်လေး ကြိုးစားလိုက်တော့လေ!]</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း : “ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ရှိနေတုန်းကတော့ အသံတောင်မထွက်ရဲဘူးလေ!</p> <p> </p> <p>စနစ် : [...]</p> <p> </p> <p>ထားလိုက်ပါတော့။ အခုတော့ လူမသိအောင် နေလိုက်ဦးမယ်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် ထိုစနစ်က သတ္တိနည်းပါးကြောင်းကို သိထားသည်။ အကြောင်းပြချက်ကို သူ မသိသော်လည်း လီရှန်း ရှိနေချိန်တွင် ထိုစနစ်က လုံးဝ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ထွက်သွားသည်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် စကားများလာလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စုဝေ့ချင်း လီရှန်းကို ပြောခဲ့သော စကားတိုင်းက စစ်မှန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် မနက်ဖြန်မှာပင် လက်ထပ်ချင်နေပေပြီ။</p> <p> </p> <p>(12)လပိုင်း (24)ရက်နေ့မှာ  လူနာပြက္ကဒိန်၏နှစ်စ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေ့တွင် ဆေးဝါးစက်ရုံ တစ်ခုလုံးကို အားလပ်ရက်တစ်ရက် ပေးထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်၏ မိတ်ဆက်တွေ့ဆုံပွဲကိုလည်း ထိုနေ့တွင်ပင် ကျင်းပရန် စီစဉ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အိပ်ရာမှထပြီးနောက် လီရှန်းက နံရံကိုမှီကာ စာဖတ်နေခဲ့လေ၏။ သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ရှိနေသော လီလင်းသည်ကား အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အဆောင်ထဲမှ တခြားလူများ အိပ်ရာထကြသည့် ဆူညံသံများကြောင့် နိုးလာကြခြင်း ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို  မွှေနှောက်နေရင်းဖြင့် မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက လက်ထဲမှ အဝတ်များကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပစ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို အဝတ်အစားတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်ကိုထွက်ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက အိပ်ရာဘေးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် ကျန်းယွဲ့၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် ပုံနေသော အဝတ်ပုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေအားလုံးက အဝတ်အစားကောင်းတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဘာက ကောင်းနေလို့လဲ၊ အားလုံးက မီးခိုးရောင်၊ အပြာရောင်တွေပဲ၊ ကြည့်ရတာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ကို မတူဘူး”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ဒါရိုက်တာဝမ်ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ဆောင်းရာသီမှာမှ မိတ်ဆက်ပွဲ လုပ်ရတာလဲ မသိဘူး၊ နွေရာသီဆိုရင် ပိုမကောင်းဘူးလား. ငါ့မှာ ပန်းပွင့်လေးတွေပါတဲ့ ဂါဝန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်</p> <p> </p> <p>ဆောင်းတွင်းဝတ်စုံတွေက အစကတည်းက ကြည့်ရဆိုးတဲ့အပြင် အရမ်းလည်း ထူလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကွမ်းရှင်းက မျက်နှာသစ်ဇလုံကို ကိုင်ကာ အပြင်ဘက်မှ ပြန်ဝင်လာပြီး ကျန်းရှို့ယင်းကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင် အဝတ်အစား မလဲရသေးဘူးလား. မိတ်ဆက်ပွဲက စတော့မှာနော်”</p> <p> </p> <p>“သူမက ဝတ်စုံမရှိလို့ စိတ်ဆိုးနေတာတဲ့”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ပြောနေရင်းဖြင့် အပေါ်ထပ် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ သူမ၏ အဝတ်ဘီရိုဆီသို့လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံချိန်က  ဝတ်ခဲ့ဖူးသည့် အနီရောင်ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီလေးကို ထုတ်ယူဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းက ထိုအနီရောင်ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လီလင်း၊ ငါ့ကို နင့်ရဲ့ အနီရောင် ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီလေး ခဏလောက် ငှားပါလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save