Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(72)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်းတစ်ယောက် ကျန်းရှို့ယင်း၏ စကားကိုကြားလျှင် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မရဘူး၊ ဒီနေ့ ကျွန်မရဲ့ချစ်သူက မြို့ထဲကနေ ပြန်လာမှာ၊ ကျွန်မ သူ့ကိုကားဂိတ်ကို သွားကြိုမလို့”</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤအကျီမှာ သူမ  ကြင်ဖက်တွေ့ခဲ့ချိန်က ဝတ်ခဲ့သော အင်္ကျီဖြစ်သောကြောင်း မည်သူ့ကိုမျှ မငှားနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“တခြားဂွမ်းကပ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ပဲ ဝတ်သွားပါလား၊ သူက နင့်ရဲ့ချစ်သူ ဖြစ်နေပြီပဲ၊ နင် ဘာပဲဝတ်ဝတ် သူက သဘောကျမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းက ပြောနေရင်းနှင့် အဝတ်ကို ဆွဲယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက အခုထိ ချစ်သူ မရှိသေးဘူးလေ၊  ဒါကြောင့် မိတ်ဆက်ပွဲမှာ တောက်ပတဲ့အဝတ်အစားလေး ဝတ်ပြီး ကံစမ်းကြည့်ချင်လို့”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ငြင်းဆန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိတော့သည့်အတွက်  မျက်နှာသစ်ဇလုံကို ကိုင်ကာ ထွက်ပြေးသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းက လိုက်ဖမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လီလင်းက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် အဆောင်တိုင်းက မိတ်ဆက်ပွဲအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အနီရောင် ဂွမ်းအကျီ ဝတ်ထားသူများစွာ ရှိနေသောကြောင့် လီလင်းက လူအုပ်ကြားထဲတွင် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းတစ်ယောက် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“... ကပ်စေးနှဲလိုက်တာ! စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီလေး တစ်ထည်ပဲလေ သူတစ်ယောက်တည်းမှာပဲ ရှိတာကျနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက အဆောင်ထဲမှ ချစ်သူရှိနေသည့် နောက်တစ်ယောက်ထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>သူမ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် လီရှန်းက တိုက်ရိုက် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ကျွန်မရဲ့အင်္ကျီတွေနဲ့ မတော်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်း: “...”</p> <p> </p> <p>မှန်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းမှာ အရပ်ပုသော်လည်း ပခုံးကျယ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည့်အပြင် လီရှန်းထက် ၁၀ ကီလိုကျော်ခန့် အလေးချိန်ပိုများသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီများက ဂွမ်းသားကောင်းများဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်လုံးနှင့် အံကိုက် ချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျန်းယွဲ့၏ ပခုံးများက သေးမသွားသရွေ့ သူမက လီရှန်း၏ အဝတ်များကို သေချာပေါက် ဝတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကွမ်းရှင်းက ပုခုံးကိုတွန့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့မှာတော့ အနီရောင်ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီ မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းက ဖန်းကွမ်းရှင်းကို အထက်အောက် ပြန်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကွမ်းရှင်းထံတွင် အနီရောင် ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီ ရှိနေလျှင်ပင် သူမ ဝတ်မည်မဟုတ်ပါချေ။ သူမ၏အဝတ်အစားများက ကံမကောင်းခြင်းကို ယူဆောင်လာနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမအနေဖြင့် ဖန်းကွမ်းရှင်းကို မနာလို ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖန်းကွမ်းရှင်းမှာ အသက်ကြီးသော်လည်း အနီရောင် ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီ မဝတ်ထားလျှင်ပင် သူမထက် ပို၍ လှပနေပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကွမ်းရှင်းက မိတ်ဆက်ပွဲအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား မရှိသောကြောင့် အဝတ်အစား လဲရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက အပြာရောင် ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ထားသော်လည်း အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်သောကြောင့် ထိုအင်္ကျီမှာ သူမကို ပုံပျက်ပန်းပျက် မဖြစ်စေဘဲ အလွန်ပင်ကြည့်ကောင်းပြီးလှပနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်း လက်မလျှော့သေးဘဲ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကောက်စွပ်ကာ တခြားအဆောင်များသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရန် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်း၏ အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည့်အမူအရာကို မြင်လျှင် ဖန်းကွမ်းရှင်း စိုးရိမ်တကြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“သူမသာ ဒီနေ့ အနီရောင် ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီ ငှားမရဘူးဆိုရင် ပြန်လာတဲ့အချိန် သောင်းကျန်းတော့မှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါရိုက်တာဝမ်က မိတ်ဆက်ပွဲ လုပ်မယ်လို့ ပြောထားတာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်ကျော်ကတည်းကလေ၊ သူမသာ ဝယ်ချင်ရင် အစကတည်းက ဝယ်ထားမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် ကျန်းရှို့ယင်းကို အလျှော့ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိပါချေ။ သူမက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်တိုင်မဝယ်ဘဲ သူများပစ္စည်းကိုပဲ အလကား သုံးချင်နေတာလား၊ လောကပြီးမှာ အလကားရတဲ့ ထမင်းထုပ်ဆိုတာ မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>ဤသည်က သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကွမ်းရှင်းက လီရှန်းကို မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နင် နောက်နှစ်ကျရင် ပြောင်းတော့မှာမလား၊ ပြီးတော့ ရှောင်လီ၊ သူမလည်း တစ်လပိုင်းမှာ လက်ထပ်တော့မယ်၊ သူမ အဆောင်မှာ ဆက်နေမလား၊ ပြောင်းသွားတော့မလားမသိဘူး</p> <p> </p> <p>နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး ထွက်သွားကြရင် ငါနဲ့ ရှုယွဲ့ပဲ ကျန်ခဲ့တော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် အစ်မလည်း ဒီနေ့ မိတ်ဆက်ပွဲမှာ မျက်စိကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး တစ်ယောက်လောက် ရှာလိုက်ပါလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခုတင်ပေါ်မှ  ခုန်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် အစ်မလည်း လက်ထပ်ပြီး ထွက်သွားလို့ရပြီ၊ ဒီအဆောင်ကို သူမ တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ထားခဲ့လိုက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကွမ်းရှင်း ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက လီရှန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်ကတော့ တကယ်ကို စွာတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဒါက ကျန်းရှို့ယင်းကို ဘယ်တော့မှ လက်တွဲဖော်မရပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းပေးနေတာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အဆောင်တွင် ပစ္စည်းအနည်းငယ်သာ ချန်ထားခဲ့သောကြောင့် သူမတွင် လဲလှယ်ရန် အဝတ်တစ်စုံနှင့် ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီ တစ်ထည်သာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကျီမှာ ဖန်ချင်းကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားသော အနီနှင့် အနက်ရောင် ကွက်ကျားဖြစ်ပြီး သူမနှင့် အလွန်ပင်လိုက်ဖက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်းက ထိုအကျီကို အလွန်သဘောကျသော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် သူမ ဝတ်၍ မရပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဘီရိုထဲမှ ရေနွေးအိုးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ အထဲတွင် ရေနွေးတစ်ဝက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့် မျက်နှာသစ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အပြင်ဘက်ရှိ ရေဘုံဘိုင်သို့ သွားမတိုးတော့ဘဲ အဆောင်၏ ဝရန်တာလေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သွားတိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အလောတကြီး ဖြစ်နေခြင်းမရှိသည်ကို မြင်လျှင် ဖန်းကွမ်းရှင်းက အကြံပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ စက်ရုံမှာ မိတ်ဆက်ပွဲလုပ်မှာလေ၊ လူပျို၊ အပျိုတွေ အားလုံး တက်လို့ရတယ်၊ နင်က ရှောင်စုနဲ့ စေ့စပ်ထားတယ်ဆိုပေမဲ့လည်း သွားပြီး ကခုန်ရင်း အပန်းဖြေလို့ ရသေးတာပဲ၊  စာတွေပဲ အမြဲကျက်မနေဘဲ အပြင်ကိုထွက်ပြီး နည်းနည်းလောက်ပျော်ရွှင်လိုက်ပါလား”</p> <p> </p> <p>“မသွားတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရေနွေးဖြင့် ပလုတ်ကျင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါရိုက်တာရဲ့ မိတ်ဆက်ပွဲအတွက် ရည်ရွယ်ချက်က စက်ရုံက လူပျို၊ အပျိုတွေအတွက် အခွင့်အလမ်း ဖန်တီးပေးဖို့လေ၊ ကျွန်မ မသွားတာပဲ ကောင်းပါတယ်၊ အထင်လွဲတာတွေ မဖြစ်တာအကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>ဒါလည်း ဟုတ်နေတာပဲ...</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ မိတ်ဆက်ပွဲသို့ တက်ရောက်ခြင်းက အမှန်ပင် အနည်းငယ် မသင့်တော်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ဆက်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် နင်နဲ့ ရှောင်စုနဲ့ အပြင်ဘက်ကို လမ်းနည်းနည်းလောက် သွားလျှောက်ကြပါလား”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့ မနေ့ကတည်းက ချိန်းထားတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏စကားကိုကြားလျှင် ဖန်းကွမ်းရှင်းက ဆက်မမေးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ဈေးဝယ်စင်တာကို သွားမလို့လေ၊ မင်္ဂလာပွဲအတွက် လိုတာလေးတွေ ရှိမလားလို့ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် လီရှန်းက ရေနွေးအိုးကို ဘီရိုထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ သော့ခတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ဖန်းကွမ်းရှင်းကို နှုတ်ဆက်ကာ ကျန်းရှို့ယင်း ပြန်မလာခင် အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ယင်း ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ၏ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီကို ဇွတ်အတင်း ငှားဝတ်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းအဆောင်၏ အပေါက်ဝသို့ ရောက်ချိန်တွင် စုဝေ့ချင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ လက်ပိုက်ပြီး ခြေဆောင့်နေသော လီလင်းကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကို မြင်မှသာ လီလင်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းရှို့ယင်း အဆောင်မှာ ရှိနေသေးလား”</p> <p> </p> <p>“သူမ တခြားအခန်းတွေမှာ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီ သွားငှားနေတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ စကားကို ကြားလျှင် လီလင်းက  အမြန်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါ အထဲကိုပြန်သွားပြီး မျက်နှာသစ်ဇလုံ သွားထားလိုက်ဦးမယ်၊ ငါ့ကို စောင့်ဦးနော်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း စုဝေ့ချင်းကိုမေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရောက်တာ မကြာသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်း၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ဝဲကျနေသော ဆံစလေးများကို သူမ၏ နားနောက်သို့ သပ်တင်ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်၏ နားရွက်များမှာလည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ နီမြန်းလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်နှစ်ရက်ဆိုလျှင် လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် လီရှန်းနှင့် နီးကပ်သွားတိုင်း သူ၏ နှလုံးသားက ခုန်လှုပ်သွားရပြီး မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းလာခဲ့ဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကိုယ်တို့တွေက စိတ်ချင်းဆက်နေတယ်လို့  ပြောလို့ရမလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး လီရှန်းကို နွေးထွေးစွာကြည့်ပြီး ပြုံးပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထိုသူနှစ်ယောက်က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး လေထုမှာလည်း သိသိသာသာပင် ပန်းရောင်ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအခြေအနေကို လီလင်းက ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးလိုက်လေသည်။ သူမက အမောတကော ပြေးထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>အနားကိုရောက်လျှင်  နံရံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ညည်းတွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းရှို့ယင်းကတော့ တကယ်ကို ရူးနေတာပဲ၊ သူမက အဆောင်မှာ ငါတို့အကြောင်းကို လျှောက်ပြောနေတာ”</p> <p> </p> <p>“ပြောပါစေ”</p> <p>လီရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းဆောင်ရှိ လူတိုင်းက ကျန်းရှို့ယင်း၏ စရိုက်ကို သိထားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ထိုပါးစပ်ကြောင့် တစ်နေ့နေ့တွင်တော့ သေချာပေါက် အရိုက်ခံရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ခေါင်းခါလျက် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“သူမက ပြုပြင်လို့ မရတော့ဘူးလို့ ထင်တာပဲ၊ ငါတော့ နောက်နှစ်ကျရင် သေချာပေါက် အခန်းပြောင်းတော့မယ်၊ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ အတူနေရတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ပြောလိုက်မှန်းမသိသော်လည်း သူတို့သိသည့်အချိန်တွင် သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများက စက်ရုံတစ်ခုလုံးတွင် ဟာသတစ်ခုအဖြစ် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“နင် မင်္ဂလာရက် သတ်မှတ်လိုက်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ပဲ ရက်သတ်မှတ်လိုက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ချစ်သူအကြောင်းကို ပြောချိန်တွင် လီလင်းက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“မကြာခင် လက်ထပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးယောက် ဆေးဝါးစက်ရုံမှ အတူထွက်လာခဲ့ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့က ဈေးဝယ်စင်တာသို့ သွားကြမည်ဖြစ်ပြီး လီလင်း၏ ဦးတည်ရာက ကားဂိတ် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် စက်ရုံမှ ထွက်သည်နှင့် သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့က ယူကျန့်လမ်းသို့ သွားကာ ဈေးဝယ်စင်တာသို့ သွားမည့် ဘတ်စ်ကားကို စီးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ကားပေါ်တွင် ထဲမှ ကိစ္စများကို ပြောလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်တို့ ဌာနက လူပျို၊ အပျို အတော်များများလည်း ဒီနေ့ မိတ်ဆက်ပွဲကို သွားကြတယ်၊ ကိုယ်တို့ ဒါရိုက်တာကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး သွားတာလေ”</p> <p> </p> <p>“ဒါရိုက်တာရွှယ်က ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်သွားတာလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အလွန်ပင် အံ့သြသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးရုံး၏ ဒါရိုက်တာရွှယ်နှင့် ဒါရိုက်တာဝမ်တို့မှာ စရိုက်ချင်း လုံးဝ မတူညီကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝမ်သည်က ပျော်ပျော်နေတတ်ပြီး သာမန်ဝန်ထမ်းများနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိတတ်သော်လည်း၊ အတွင်းရေးမှူးရုံး၏ ဒါရိုက်တာမှာ အလွန် စည်းကမ်းကြီးကာ ပြုံးခဲလှသောကြောင့် ဌာနတွင်းမှ ဝန်ထမ်းများက သူ့ကို အတော်လေး ကြောက်ရွံ့ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ဒါရိုက်တာရွှယ်က လူပျိုတွေကို မိတ်ဆက်ပွဲကို တက်ဖို့ ခွင့်ပြုပေးလိုက်တာကိုတောင် ကိုယ်က အတော်လေး အံ့သြနေတာ”</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီးသွားခြင်းကိုတော့ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို ကြားလျှင် လီရှန်းလည်း ဒါရိုက်တာရွှယ်အပေါ် ကောင်းမွန်သော ထင်မြင်ချက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာရွှယ်သည်လည်း မူဝါဒနှင့်ပတ်သက်၍ ကောလာဟလ အချို့ကို ကြားထားပုံရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ရုံးခန်းအတွင်းမှ လူပျို၊ အပျိုများကို အိမ်ထောင်ဖက်ရှာကာ အခြေကျရန်အတွက် မသိမသာ တိုက်တွန်းနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save