Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(75)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မတိုင်ခင်အချိန်က ကျန်းကျူးပင်းတစ်ယောက် တာဝန်တစ်ခုကိုထမ်းဆောင်နေချိန်တွင် လမ်းခရီး၌ ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်လုံး အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်မှုများဖြစ်ပွားပြီးနောက် သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူတချို့ကလည်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်းတစ်ယောက် ထိုသတင်းကိုကြားလိုက်ရချိန်တွင် အလွန်ကြောက်လန့်သွားခဲ့ရကာ ခြေထောက်များပင် မခိုင်ဖြစ်နေခဲ့ရပြီး မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ဒဏ်ရာရသူများကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ကျန်းကျူးပင်းက ထိုအဖွဲ့ထဲတွင် ပြန်ပါမလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာရသူများကို လာပို့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာမရရှိသူများသည်က သင်္ဘောပေါ်မှပင် မဆင်းဘဲ တခြားတာဝန်တစ်ခုသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြောင်း စုံစမ်းသိရှိရပြီးမှသာ ကွမ်းရှောင်ထင်းတစ်ယောက် စိတ်အေးသွားခဲ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်လခန့်အကြာတွင် ရေတပ်အဖွဲ့က တာဝန်ပြီးဆုံး၍ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်းသည်လည်း ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် ညဘက် စကားပြောကြသည့်အချိန်မှသာ ကျန်းကျူးပင်းတစ်ယောက် အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရကြောင်းကို ကွမ်းရှောင်ထင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုသူသာ “သတိထား” ဟူသော တစ်စုံတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်လိုက်သံကို ရုတ်တရက် မကြားခဲ့ရပါက သူ သင်္ဘောကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ချလိုက်ရန် အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကျည်ဆန်မှာ အလွန်ခက်သည့် ထောင့်မှပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ အောက်သို့ဝပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ကျည်ဆန်က သူ့ရှေ့မှသစ်သားသေတ္တာကို ထိမှန်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှသာ သူသည်က သေမင်းလက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်းကို သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထို “သတိထား” ဟူသော အော်ဟစ်သံက ကျန်းကျူးပင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ခံစားချက်များကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ ရှန်းရှန်းရဲ့ အသံပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်းက အခိုင်အမာ ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်းက အစပိုင်းတွင်မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းကျူးရိ ပေးလိုက်သော အသားခြောက်ထုပ်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအသားခြောက်ထုပ်မှာ အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခုအဖြစ် ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း ချုံကျိုးသို့ ရောက်ရှိရန် ရက်ပေါင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကျူးပင်းက သင်္ဘောပေါ်သို့ ရောက်နေခဲ့ပေပြီ ။</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်းက အသားခြောက်ထုပ်ကို ရရှိပြီးနောက် လမ်းခရီးတွင် ပျက်စီးလာမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် အမြန်ပင် အထုတ်အပိုးဖြည်ကာ အိမ်အမိုးတန်းတွင် ချိတ်ဆွဲရန်လုပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် အသားများမှာ အေးသောအရပ်မှ သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေ၏။ ချုံကျိုးသို့ ရောက်ချိန်တွင်လည်း ပို့ဆောင်ရေးမှလူများက အသားခြောက်က အချိန်ကြာရှည်မခံကြောင်းကို သိသောကြောင့် သူမထံသို့ အမြန်ဆုံးလာရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်းတစ်ယောက် အသားခြောက်များကို ချိတ်ဆွဲရန်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူမ၏သားဖြစ်သူ ကျန်းတင်းကွန်းက အသားများကို သူမထဲသို့ လှမ်းပေးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူက အသားများကို ပေးနေရင်းဖြင့် အထဲဘက်မှ စာတစ်စောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစာထဲတွင် လီရှန်း မြင်တွေ့ခဲ့သော အိပ်မက်၏အကြောင်းကို ရေးသားထားခဲ့ပြီး ယခု ကျန်းကျူးပင်း၏ စကားနှင့် ပြန်တိုက်ကြည့်ချိန်တွင် ထိုအဖြစ်အပျက်နှစ်ခုက ချက်ချင်းပင် ဆက်စပ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုညက “သတိထား” ဟု အော်ခဲ့သူမှာ လီရှန်းပင်ဖြစ်ကြောင်းကို ကွမ်းရှောင်ထင်းက အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ညီဖြစ်သူနှင့် ခယ်မဖြစ်သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံကို ကြားလျှင် ကျန်းကျူးရိတစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားရသော်လည်း အလျှင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကိုအိပ်မက်တွေအကြောင်းတွေပြောနေတာလဲ၊ ဒါတွေက ပဒေသရာဇ်ခေတ်က အယူသီးမှုတွေပဲ၊ ရဲဘော်ကွမ်းရှောင်ထင်း မင်း စကားပြောတာ ဆင်ခြင်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်းလည်း သူမ၏ မျက်ရည်များကို အမြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ပြောလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အရမ်းပျော်နေလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်းမှ သတိပြန်ဝင်သွားသည်ကို မြင်လျှင် ကျန်းကျူးရိလည်း စိတ်အေးသွားရလေ၏။ ထိုအချိန်တွင်ပင် လီရှန်းက ရောက်ရှိလာသောကြောင့် သူမကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်း ရောက်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်းလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြောလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်လေး၊ အစ်ကိုကြီး ကျွန်မ ရှန်းရှန်းနဲ့ စကားပြောချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိလည်း ဖုန်းကို လီရှန်းထံသို့ ချက်ချင်းပင် ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။ တစ်ဖက်မှ ကွမ်းရှောင်ထင်း၏အသံက တုန်ယင်စွာထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ မင်းရဲ့ ဒုတိယအဒေါ်က မင်းကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောချင်နေတာ”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး ဒုတိယအဒေါ်၊ ကျွန်မတို့က မိသားစုတွေပဲမလား၊ အားနာစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်း ပြောချင်သည့်စကားများကို လီရှန်း ချက်ချင်းပင် သိရှိလိုက်ပေသည်။ မတိုင်ခင်က ကွမ်းရှောင်ထင်း၏ အသံကို ဖုန်းထဲမှ ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် သတင်းဆိုးကြားရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ကွမ်းရှောင်ထင်း၏ အသံက အလွန် တက်ကြွနေကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊  ရှန်းရှန်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်က ဟုန်မေ့က ငါတို့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီးပြောတယ်၊ မင်းလက်ထပ်တော့မယ်ဆို”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ရှက်ရွံ့သွားရန် အချိန်မရသေးခင်ပင် ကျန်းကျူးရိက ဖုန်းကို ပြန်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း ဒီအကြောင်းကို ပြောမလို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ လက်ထပ်ပွဲအကြောင်းကို ပြောရချိန်တွင် သူ့အနေဖြင့် မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်ချေ ။</p> <p> </p> <p>“သူက ကောင်းမွန်တဲ့လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ၊ သူ့အဖေက ဆေးဝါးစက်ရုံရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး၊ သူ့အမေက အမျိုးသမီးရေးအဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ ဒါရိုက်တာတဲ့၊ ပြီးတော့ အဲဒီကောင်လေး ကိုယ်တိုင်လည်း ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအောင်ထားတာလေ၊</p> <p> </p> <p>အခု သူနဲ့ ရှန်းရှန်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲ၊ အဲဒီကောင်လေးက အတွင်းရေးမှူးရုံးမှာ လုပ်နေကြတာ၊ ရှင်းမင်လိုပဲ၊ နောက်ပြီး သူက စက်ရုံရဲ့ အတော်ဆုံး စာရေးဆရာတစ်ယောက်ပဲ၊</p> <p> </p> <p>အိုး..  သူ့မှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိသေးတယ်၊ သူကလည်း မင်းတို့ တပ်ဖွဲ့ထဲမှာပဲ၊ ကျူးပင်း သူ့ကို သိမလားတော့ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်း၏ အသံက ဘေးမှ ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည်က ကွမ်းရှောင်ထင်း ပြောနေသမျှကို တစ်ချိန်လုံး နားထောင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု လီရှန်း၏ လက်ထပ်ပွဲအကြောင်းကို ကြားရချိန်တွင် သူက ဖုန်းအနားသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့နာမည်က စုဝေ့ယန်တဲ့၊ တပ်ခွဲမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ယန်?</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို ချက်ချင်းပင် သတိရသွားလေ၏ ။</p> <p> </p> <p>“သူက လောင်ရှုရဲ့အောက်ကဖြစ်မယ်၊ တပ်ခွဲမှူးဆိုတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ကျွန်တော် သူနဲ့ သိပ်တော့မရင်းနှီးဘူး၊ လောင်ရှုကို အခြေအနေ မေးကြည့်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>“တပ်ခွဲမှူးစုကို ပြောတာလား၊ ကျွန်မ သိတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်း၏ အသံက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်၏ ။</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ဇနီး ကျန်းဝမ်ယွီက သားလေးတစ်ယောက် မွေးထားတာ၊ မီးတွင်းကာလမှာ သူ့ညီမက လာစောင့်ရှောက်ပေးနေတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကပဲ ကျွန်မနဲ့ တခြား တပ်ဖွဲ့ကညီအစ်မတွေ သွားလည်ကြသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်းမှာ  တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ဇနီး ကွမ်းရှောင်ထင်းသည်လည်း ထိုအသိုင်းအဝိုင်းတွင် တက်ကြွပါဝင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူမနှင့် အခြားတပ်သားများ၏ဇနီးမယားများက စုပေါင်းကာ တပ်သားမိသားစုများကို ကူညီစောင့်ရှောက်သည့် အဖွဲ့လေးတစ်ခု ဖွဲ့စည်းထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ နေ့စဉ်အလုပ်မှာ မိသားစုပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးခြင်း သို့မဟုတ် ကလေးမွေးဖွားသည့် တပ်သား၏ဇနီးများထံ သွားရောက်အားပေးခြင်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည်က ထိုအမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်၏ တရားဝင်မဟုတ်သည့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>လစာမရရှိသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးကြီးများမှာ ထိုအလုပ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ လုပ်ကိုင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“တပ်ခွဲမှူးစုက လူကောင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စကားသိပ်ပြီး မပြောတတ်ဘူး၊  လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နည်းနည်းလောက်က ကျန်းဝမ်ယွီ လာနေတုန်းကဆို ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ကြပြီး ကျန်းဝမ်ယွီက စိတ်ဆိုးပြီး ပြန်သွားဖူးတယ်၊</p> <p> </p> <p>မနှစ်ကမှ ပြန်လာတာလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျန်းဝမ်ယွီက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ သူက အလွန်ခင်မင်ရင်းနှီးစရာကောင်းပြီး စကားပြောတာလည်း အရမ်းနူးညံ့တယ်၊</p> <p> </p> <p>သူတို့ဇနီးမောင်နှံရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း အများကြီး တိုးတက်လာပြီ၊ အခု ကလေးလည်း ရပြီဆိုတော့ သူမက ပြန်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သမီးယောက်မများကြားတွင်လည်း ပြဿနာရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကွမ်းရှောင်ထင်းက တပ်သားများ၏ဇနီးများအကြောင်းကို ပြောရာတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ပြောဆိုနေသည့်အတွက် သူမကဝန်ထမ်းအိမ်ရာဝင်းတစ်ခုလုံးကို အလွန်နှံ့စပ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိလည်း စိတ်အေးသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် ဆက်ဆံရခက်ခဲသော ယောက်မမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်တော့ ပြန်ဖို့ နောက်ကျသွားပြီ၊ နောက်နှစ်ကျရင်  ရှောင်ထင်းနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်သစ်ကူးမှာ ပြန်လာခဲ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်း၏ ပျော်ရွှင်နေသော အသံက ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှန်းရှန်းက ကလေးတောင် ချီနေရလောက်ပြီ  ဟားဟားဟား”</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားပင် မဆုံးသေးခင် ကွမ်းရှောင်ထင်း၏ ဆူပူသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်မိသည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက စကားများလွန်ကဲလာသည်ကို မြင်လျှင် ကျန်းကျူးရိက ဖုန်းကို ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖုန်းက ထပ်မံမြည်လာခဲ့ပြန်သည် ။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး၊ ရှန်းရှန်းရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းအတွက် ကျွန်တော်နဲ့ ရှောင်ထင်းကို ငွေငါးရာလောက် ခဏချေးပြီး ပေးထားပါဦး”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ဖုန်းကို ချက်ချင်းချသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိ : “...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက ဖုန်းကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြန်တင်လိုက်ပြီးနောက် လီရှန်းကို ကြည့်ပြီး မေးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“စက်ရုံက ဒီနေ့ပိတ်ထားတာလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အိမ်ထောင်စုစာရင်း လာယူတာ၊ ဒီနေ့ ကျွန်မတို့တွေ အားနေတုန်းလေး စုဝေ့ချင်းနဲ့ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် သွားလုပ်မလို့လေ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်သားပဲ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ခုထိ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် မလုပ်ရသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏စကားကို ကြားမှ ကျန်းကျူးရိလည်း ဤလူငယ်စုံတွဲက လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် မရသေးကြောင်းကို သတိရသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် မရှိပါက သူတို့နှစ်ယောက်မှာ  တရားဝင်ဇနီးမောင်နှံ မဟုတ်သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိတစ်ယောက် ထိုမျှအရေးကြီးကိစ္စကို မေ့လျော့နေခဲ့မိသောကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုကလည်း နောက်မကျသေးသောကြောင့် သူက လီရှန်းကို အမြန်ပင် ခေါ်သွားရန်တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ သွားကြရအောင်၊ အရှေ့ပိုင်းအုပ်ချုပ်ရေးရုံးကို သွားပြီး အိမ်ထောင်စုသက်သေခံစာရွက် သွားယူရမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save