Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(76)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို လီမိသားစုမှ ဖယ်ရှားပြီးနောက်  ကျန်းကျူးရိ၏ နာမည်အောက်တွင် ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရူတုန်း၏ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သည့်အတွက် ကျန်းကျူးရိ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းက အခြားညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ ခွဲမထွက်ဘဲ ကျန်းရူတုန်းနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းကျူးရိအနေဖြင့် သက်သေခံလက်မှတ် လိုအပ်ပါက အရှေ့ပိုင်းရုံးသို့ပင် သွားရောက်ယူပေးရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်!”</p> <p> </p> <p>သူတို့ ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်လျှင် ကျန်းချောင်က အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ပြီးပြန်ပြေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းအမေကို သွားပြောလိုက်ဦး၊ ငါ မင်းအစ်မအတွက် သက်သေခံလက်မှတ် သွားယူပေးလိုပ်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>သူတို့က လိုင်းကားမစီးဘဲ စက်ဘီးစီးကာ စက်ရုံမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဖြတ်လမ်းမှ သွားခဲ့ကြသည်။ ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ ကျန်းရူတုန်း၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း သက်သေခံလက်မှတ် လိုအပ်ကြောင်းကို ကြားလျှင် ကျန်းရူတုန်းက ဝူယွီနျန်အား အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကို အမြန်ရှာခိုင်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကို ယူပြီး သက်သေခံလက်မှတ် သွားထုတ်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကိုပါ ယူသွားလိုက်၊ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင် လက်မှတ် လုပ်ရင် ဒါလည်း လိုလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကို ယူပြီး မတော်တဆ ကြည့်လိုက်မိလျှင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးဆုံးဦးလေး၊ ဘာလို့ အဘွားဝူရဲ့ နာမည်က ဒီစာအုပ်ထဲမှာ မပါတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အဘွားဝူမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်အိမ် ရှိတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက ရှင်းပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အိမ်ထောင်စုစာရင်းဆိုတာ ကိုယ့်အိမ်နဲ့ကိုယ် မှတ်ပုံတင်ရတာ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း တခြားအရာများကို ထပ်မတွေးတော့ဘဲ အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်မ အခု စုဝေ့ချင်းဆီကို သွားလိုက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါ ကားဂိတ်အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက သူ၏စက်ဘီးပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ လီရှန်းကို ကားဂိတ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကိုက် (၂၀၀)ခန့်သာ ကွာဝေးသော်လည်း ထိုမျှလောက်သော အကွာအဝေးကိုပင် လီရှန်းအား မပင်ပန်းစေလိုပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ကားပေါ်သို့တက်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျန်းကျူးရိကို လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီမြန်းနေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကို ပထမဦးဆုံး ခေါ်လာခဲ့စဉ်က သူမမှာ ညစ်ပတ်နံစော်နေပြီး သေးငယ်လှသော ကောင်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ကာ စကားပြန်ပြောနိုင်ရန်ပင် ခွဲစိတ်ရပြီး ခြောက်လနီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင်တော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမက လက်ထပ်တော့မည်။</p> <p> </p> <p>သူက မျက်ရည်များကို  အင်္ကျီ လက်စဖြင့်သုတ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့စိတ်ဓာတ်ကတော့ ပျော့ညံ့လိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရူတုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက ခေါင်းခါရမ်းပြီးပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အဖေ၊ ကျွန်တော် စက်ရုံမှာ အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်၊ ပြန်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“သွားတော့၊ သွားတော့”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရူတုန်းက သူ၏သားကြီးကို ကြည့်ပင်မကြည့်ချင်တော့ဘဲ မောင်းထုတ်လိုက်ကာ သူ၏အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝူယွီနျန်က အခန်းထဲသို့ လက်ဖက်ရည် လာပို့ချိန်၌ ကျန်းရူတုန်းက ကျန်းဟုန်ကျန်း၏ ဓာတ်ပုံဟောင်းကို လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ပုံထဲတွင် ကျန်းဟုန်ကျန်းက ပြုံးရယ်နေခဲ့ပြီး နုပျိုနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“အခု ရှန်းရှန်းလည်း လက်ထပ်တော့မှာဆိုတော့ ဟုန်ကျန်းလည်း စိတ်အေးအေးနဲ့ အနားယူနိုင်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ဝူယွီနျန်က ကျန်းရူတုန်းကို နှစ်သိမ့်ပေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရူတုန်းက ဝူယွီနျန်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်းလည်း အများကြီး ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ”</p> <p> </p> <p>“ပင်ပန်းစရာ မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝူယွီနျန်က ကျန်းရူတုန်းထံမှ လက်ကိုင်ပုဝါကို ဆွဲယူကာ ကျန်းဟုန်ကျန်း၏ ဘေးရှိ ဓာတ်ပုံကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပုံက ကျန်းရူတုန်း၏ ပထမဇနီး၏ဓာတ်ပုံပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ အသံမှာလည်း တိမ်ဝင်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ကျွန်မရဲ့ အစ်မကြီးသာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင်လည်း ရှန်းရှန်း လက်ထပ်တာကို မြင်ပြီး ပျော်နေမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>——</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် ကားပေါ်မှာကတည်းက ကားဂိတ်၌ ရပ်နေသော စုဝေ့ချင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူက အစိမ်းရောင် စစ်ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်မှ ထူထဲသော ဂွမ်းကတ်အင်္ကျီကို ထပ်ဝတ်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ဆံပင်များမှာလည်း ပြောင်ချောနေအောင် ဖြီးသင်ထားသောကြောင့် သူ ပြန်ရောက်သွားချိန်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော လေပြင်းများကြားတွင် မတ်မတ်ရပ်နေသော သူ၏ပုံစံမှာ ထင်းရှူးပင်ငယ်လေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ပင် ထင်ရှားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကားက ကားဂိတ်တွင် တည်ငြိမ်စွာရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စုဝေ့ချင်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားပြီး ကားတံခါးဆီသို့ မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပုံစံကို မြင်ရသည့် မည်သူမဆို ပြုံးရယ်မိကြမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်စား အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်းသာမိကြပေလိမ့်မည် ။</p> <p> </p> <p>“စုဝေ့ချင်း!”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ကားပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့် စုဝေ့ချင်းကို လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ သူ၏အမူအရာကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ အိမ်ထောင်စုစာရင်းအတွက် သက်သေခံလက်မှတ် သွားယူစဉ်က သူမကိုယ်သူမ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေခဲ့ရသော်လည်း ယခု စုဝေ့ချင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ အမှန်တကယ် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ လက်ထပ်တော့မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ယခင်ဘဝမှ ယခုဘဝအထိ..</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသော ကမ္ဘာများစွာအတွင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရသမျှတွင် ယခုမှသာ  သူမ၏ဘဝကို ကိုယ်ပိုင်ထိန်းချုပ်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည်က ကံကြမ္မာ၏ တွန်းပို့မှုနောက်သို့ လိုက်ပါရန် မလိုတော့သကဲ့သို့၊ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံရသူများ၏ ခံစားချက်ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ခြေလှမ်းမမှားစေရန် ကြိုးစားနေစရာ မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သော လူသားပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအရ သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်ကိုသာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အဝေးမှ သူမဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို ကြည့်ရင်း လီရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အပြုံးများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း စကားမပြောရသေးမီ သူမက သူမ၏လက်ထဲရှိ အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကို ရှေ့သို့မြှောက်ပြလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်လိုက်၊ ကျွန်မ အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ် ရခဲ့ပြီ၊ ပြီးတော့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း သက်သေခံလက်မှတ်လည်း ရခဲ့ပြီ”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်လည်း ရပြီ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းင သူ၏အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွဲထုတ်ပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကိုယ်လည်း သက်သေခံလက်မှတ်ကို အဆင်သင့် လုပ်ထားပြီးပြီ၊ အခုပဲ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် သွားလုပ်ကြမလား”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခေါင်းကို အလေးအနက် ညိတ်လိုက်ပြီး စုဝေ့ချင်း၏လက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားမယ်၊ အိမ်ထောင်စု မှတ်ပုံတင်ရုံးကို သွားပြီး လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် သွားယူကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် ခေါင်းကိုသာ အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်နေမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူ၏လက်ထဲရှိ အိတ်ကို ဖွင့်၍ လီရှန်းကို ပြလိုက်၏ ။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် ခုနကပဲ ကုန်တိုက်ကို သွားပြီး သကြားလုံးတစ်ပေါင် ဝယ်လာခဲ့တယ်၊ ဒါကို မှတ်ပုံတင်ရုံးက ရဲဘော်တွေကို ဝေပေးကြမယ်”</p> <p> </p> <p>“ရှင်ကတော့ အရမ်းကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်ချင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူ့ကို တားဆီးလိုသော လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုခေတ်ကာလတွင် အလွန်အမင်း လူသိထင်ရှား လုပ်ဆောင်ပါက အပြစ်တင်ဝေဖန်ခံရရန် လွယ်ကူပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်ကတော့ ကိုယ်လက်ထပ်တော့မယ့်အကြောင်းကို တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ကြေညာချင်နေတာ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သကြားလုံးအိတ်ကို သိမ်းယူသွားမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် စုဝေ့ချင်းက သကြားလုံးများကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုက်ထားလိုက်ကာ လီရှန်းကို သတိကြီးစွာ ကြည့်ရင်း ပြောလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီရဲဘော်တွေ သကြားလုံးစားရရင် ကိုယ်တို့အတွက် လှပတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးသက်သေခံလက်မှတ်လေးတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရွေးပေးကြလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် တစ်ဖက်လူ၏စကားကို ကြားလိုက်ရလျှင် စုဝေ့ချင်းမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်လွန်းသောကြောင့် စိတ်နှင့်ကိုယ်နှင့်မကပ်ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုခေတ်ကာလတွင် လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်များသည်က ပုံစံခွက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေ၏။</p> <p> </p> <p>လက်မှတ်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် အထက်လူကြီးခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ပုံတူနှင့် အောက်ဘက်တွင် သူ၏ဩဝါဒစကားများကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ညာဘက်ခြမ်းတွင်မူ ကာယကံရှင်နှစ်ဦး၏ မှတ်ပုံတင်အချက်အလက်များနှင့် သဘောတူညီကြောင်း ကြေညာချက်တို့ ပါရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤထက်ပို၍ လှပသော လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ဟူသည် ရှိနိုင်ပါဦးမည်လား။</p> <p> </p> <p>လူအများကို အံ့သြသွားရလောက်အောင် အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်မှတ်ပုံစံက တူညီသော်လည်း   သူတို့ကလက်မှတ် အထပ်လိုက်ကြီးထဲမှ အနားသားအညီညာဆုံးနှင့် အသန့်ရှင်းဆုံး တစ်ရွက်ကို ရွေးထုတ်ကာ မှတ်ပုံတင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သက်သေခံလက်မှတ်ကို တင်ပြသည့်အချိန်မှစ၍ တရားဝင်တံဆိပ်တုံး ထုနှိပ်ကာ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် လက်ဝယ်ရရှိသည်အထိ ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အသစ်စက်စက် ထုတ်ပေးလိုက်သော လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လူငယ်ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ရုံးခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက မသိစိတ်ဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ မေးခွန်းထုတ်နေသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အခု လက်ထပ်လိုက်ကြပြီလား” ဟူ၍ မေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေ၏။ ဆယ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည်က လူပျို၊ အပျိုဘဝမှ အသစ်စက်စက် ဇနီးမောင်နှံဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို.. နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏ အကြည့်က လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ပေါ်သို့ နောက်တစ်ခေါက် ကျရောက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အထပ်လိုက်ထဲတွင် အညီညာဆုံးဖြစ်သော ဤလက်မှတ်လေး ကြေမွသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လက်ဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်းပင် မကိုင်ရဲချေ။</p> <p> </p> <p>“အရင်ဆုံး လက်မှတ်ကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်ရင် ကောင်းမလား”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လီရှန်း၏ မျက်လုံးထဲ၌လည်း ဤပါးလွှာသော စက္ကူရွက်မှာ ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ စုဝေ့ချင်းကဲ့သို့ပင် သူမသည်လည်း လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်မှာ သပ်ရပ်လှပနေမှသာ ကြည့်ကောင်းမည်ဟု ခံစားနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည်က ယနေ့အတွက် အစီအစဉ်များကို အသေအချာ ဆွဲထားခဲ့ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် ရရှိပြီးနောက် ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လက်မှတ်ကို အမှန်တကယ် ရရှိလိုက်သောအချိန်တွင်တော့ တခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ချင်တော့ဘဲ ဤလက်မှတ်ကိုသာ အိမ်သို့ အရင်ဆုံး ပြန်ပို့လိုစိတ် ပြင်းပြနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးက လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူအများကဲ့သို့ပင် လိုင်းကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြလေသည်။ ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် စုဝေ့ချင်းသည် လီရှန်းကို ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဝင်းဆီသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save