Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(78)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ကို ချိတ်တာထက် ဓာတ်ပုံကို ချိတ်တာက ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်၊ ဓာတ်ပုံဘောင်ကို အကြီးလုပ်ပြီး ဦးလေးနဲ့ အန်တီရဲ့ပုံ၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ယောက်မတို့ရဲ့ ပုံတွေကိုပါ ထည့်လိုက်လို့ ရတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက တိုက်ရိုက်မပြောချင်သောကြောင့် တခြားအကြံတစ်ခုကိုသာ ထုတ်လိုက်ရသည် ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကြည့်လို့လည်း ကောင်းပြီး မိသားစုကလည်း စည်ကားသိုက်မြိုက်တယ်လို့ ထင်ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်သားပဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်မှာ “မိသားစု စည်ကားသိုက်မြိုက်သည်” ဟူသော စကားကြောင့် ချက်ချင်းပင် သဘောကျသွားပြီး ဓာတ်ပုံများကိုသာ ဧည့်ခန်းတွင် ချိတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်ဇနီးမောင်နှံ၏ လက်မှတ်ကိုတော့ အိပ်ခန်းထဲတွင်သာ ဘောင်သွင်းပြီး ချိတ်ခိုင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေကို အဖေကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က စိတ်ပျက်သွားသည့် စုဝေ့ချင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ မင်းတို့တွေ ပရိဘောဂတွေရော ဝယ်ပြီးပြီလား၊ ပရိဘောဂတွေကို အရင်သွင်းရမယ်၊ ဒါမှ နေရာအတိုင်းအတာကို ကြည့်ပြီး ဓာတ်ပုံဘောင်တွေကို လုပ်လို့ရမှာ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းနှင့် လီရှန်း : “...”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ကို လာပို့ရန်သာ အာရုံရောက်နေသောကြောင့် ပရိဘောဂဝယ်ရန် ကိစ္စကို လုံးဝမေ့လျော့နေခဲ့ကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ကို အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့လိုက်တော့၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် မြန်မြန်သွားပြီး လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ကြချေ၊ သန်ဘက်ခါကျရင် လူတိုင်းက အားလပ်ရက် ပိတ်ကြတော့မှာ”</p> <p> </p> <p>လူငယ်ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက ဤမျှအထိ မေ့လျော့တတ်လိမ့်မည်ဟု စုဝေ့မင် မထင်မှတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ပစ္စည်းများသွားဝယ်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်စုံတွဲကလည်း အိမ်တံခါးအပြင်သို့ အမြန်ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြပြန်၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က အိမ်ရှေ့တွင်ရပ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်မှာကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီည ရှောင်လီ့ကို အိမ်မှာ ထမင်းလာစားရအောင် ခေါ်လာခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကလည်း အောက်ထပ်မှနေ၍ စုဝေ့မင်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သားအဖနှစ်ဦး၏ ကျယ်လောင်လှသော အသံများက အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားသောကြောင့် အိမ်တွင်ရှိနေသမျှ လူတိုင်းက ခေါင်းပြူ၍ ကြည့်လာကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>“လောင်စု၊ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့သားက ဘာတွေ အော်ဟစ်နေကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာကိုအော်ဟစ်ရမှာလဲ၊ အငယ်ဆုံးသားနဲ့ သူ့ရဲ့ဇနီးက ဒီနေ့ပဲ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် ရလာကြလို့လေ၊ အဲဒါကြောင့် ဝေ့ချင်းကို သူ့ရဲ့ဇနီးကိုခေါ်ပြီး အိမ်မှ် ထမင်းလာစားဖို့ ခေါ်လာခိုင်းနေတာ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က ညည်းညူနေသယောင်ရှိသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာမူ ကြွားဝါနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး၊ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ် ရပြီလား၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ လက်ထပ်ပွဲက သန်ဘက်ခါမှ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ကျရင် လူတွေ အားလပ်ရက်ခွင့်ယူပြီး ပိတ်ကုန်မှာမလား၊</p> <p>ဒါကြောင့် သူတို့စောစောသွားကြမှ ဖြစ်မယ်၊ ဝယ်စရာရှိတာတွေလည်း ဝယ်ရဦးမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော အဆောက်အအုံမှာ ရုတ်တရက်ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားချိန်က မရရှိခဲ့သော အာရုံစိုက်မှုများမှာ ယခုအချိန်တွင် ရဲဘော် စုဝေ့မင်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ရှေ့တန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤသားအဖနှစ်ဦးမှာ တမင်သက်သက် လုပ်နေကြခြင်းဖြစ်မည်ဟု လီရှန်းပင် သံသယဝင်မိလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါတွေအားလုံးက ကြွားဖို့သက်သက်ပဲ!</p> <p> </p> <p>——</p> <p> </p> <p>လူငယ်ဇနီးမောင်နှံက လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြပြီး၊ ဦးစွာ အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကို ယူကာ ရုံးခန်းသို့သွား၍ ဝယ်ယူခွင့်ပစ္စည်းစာရင်းကို သွားရောက်ထုတ်ယူခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စာရင်းများ ဝေငှပေးနေသော စာရေးမလေးက စုဝေ့ချင်းကို  မှတ်မိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ဘာမှမဝယ်ချင်တော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်နေတာ၊ လိုက်ခေါ်တာတောင် မမီလိုက်ဘူး၊ အတော်လေးမြန်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်များကို ထုတ်ပေးသည့် တာဝန်ခံစာရေးမလေးက သူတို့အထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် အပြုံးလေးဖြင့် စနောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့က အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် လူအများနှင့် စကားလက်ဆုံပြောကာ ရယ်မောရန် အချိန်မရှိသည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယနေ့က တစ်ဆယ့်နှစ်လပိုင်း (၂၄)ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးက လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်များအားလုံးကို ထုတ်ပေးပြီးစီးခဲ့သောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရနေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက လီရှန်းတို့နှင့် စနောက်ရန် အချိန်ရနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထုတ်ယူနိုင်ဦးမလား”</p> <p> </p> <p>“သေချာပေါက် ရနိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် မူဝါဒအသစ် ထွက်လာသည်နှင့် လက်ထပ်ပွဲများက စည်ကားလာမည်မှာ သေချာပေသည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ပရိဘောဂစက်ရုံများနှင့် နောက်ထပ်လုပ်ငန်းများမှာ အော်ဒါများစွာ လက်ခံရရှိကြလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ပါးနပ်သော စက်ရုံပိုင်ရှင်များက နှစ်သစ်မကူးမီကတည်းက အချိန်ပိုဆင်း၍ ပစ္စည်းများကို အများအပြား ထုတ်လုပ်စုဆောင်းထားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်သစ်ကူးပြီး၍ မူဝါဒအသစ် ကြေညာသည်နှင့် လုပ်ငန်းများကို အမြန်ဆုံး စတင်နိုင်ရန် သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြပေလိမ့်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ တွေးမိသည့်အချက်ကို ထိုစက်ရုံမန်နေဂျာများလည်း သေချာပေါက် တွေးမိကြမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ပစ္စည်းမရရှိမည်ကို သူ လုံးဝစိတ်မပူချေ။ ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား ပရိဘောဂစက်ရုံသို့သွားပြီး စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်ပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>ဝယ်ယူခွင့်ပစ္စည်းစာရင်းကို ရရှိပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးက ပရိဘောဂစက်ရုံဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။ စက်ရုံအတွင်း၌ အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး အဝတ်အစားဗီရိုများ၊ အံဆွဲပါသော သေတ္တာများ၊ စာရေးစားပွဲများနှင့် တခြားသော ပရိဘောဂအမျိုးမျိုးကို တွေ့မြင်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဗီရိုများမှာ အရေအတွက်အများဆုံးဖြစ်ပြီး အငယ်စားမှ အကြီးစားအထိ ရှိသည့်အပြင် ကိုယ်လုံးပေါ်မှန် တပ်ဆင်ထားသည့် တံခါးသုံးပေါက်ပါ ဗီရိုကြီးများကိုပင် တွေ့ရပေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါလေး ကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုဗီရိုကို မြင်လိုက်ရလျှင် လီရှန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်က သူမအတွက် အလွန်ပင် အသုံးဝင်ပေသည်။ မည်သည့်မိန်းကလေးကမျှ ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ကို မငြင်းပယ်နိုင်ကြချေ။ အထူးသဖြင့် ဤဗီရိုမှာ သဘာဝသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် အရောင်တင်ဆီကြည်ကိုသာ သုတ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ဘေးရှိ အနီရောင်ဗီရိုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပို၍ရိုးရှင်းကာ လှပနေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စုဝေ့ချင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ဒါလေး လိုချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီဗီရိုက စျေးမနည်းဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>ပရိဘောဂစက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်ရေးဒါရိုက်တာက အမြန်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်က မရောင်းချလို၍ မဟုတ်ဘဲ သတို့သမီးဘက်မှ သဘောကျသော်လည်း သတို့သားက မတတ်နိုင်ပါက ဇနီးမောင်နှံကြားတွင် စိတ်ဝမ်းကွဲမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“သဘောကျရင် ဝယ်လိုက်လေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ထုတ်လုပ်ရေးဒါရိုက်တာ၏ စေတနာကို အနည်းငယ်မျှပင် သတိမပြုမိဘဲ အလွန်ပင် ဆောင့်ကြွားကြွားနိုင်စွာဖြင့် စျေးနှုန်းကို တိုက်ရိုက်မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထုတ်လုပ်ရေးဒါရိုက်တာ : “...”</p> <p> </p> <p>သူက ထိုလူငယ်ကို လောကကြီးအကြောင်းကို အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်သေးကြောင်း တွေးကာ စျေးနှုန်းကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ရာ့ငါးဆယ်ပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုသည်က သေချာပေါက် စျေးမသက်သာချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စုဝေ့ချင်းအတွက်တော့ ထိုစျေးနှုန်းမှာ လက်ခံနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်း၌သာ ရှိပေသည်။ ထို့အပြင် သူသည်က မကြာမီကပင် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို တင်ထားပြီး သတင်းစာတိုက်က လက်ခံခဲ့လျှင် ဆောင်းပါးခမှာ အပိုဝင်ငွေ ဖြစ်လာဦးမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထုတ်လုပ်ရေးဒါရိုက်တာ၏ အံ့သြနေသော အကြည့်အောက်တွင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဗီရိုအကြီးတစ်လုံး ယူမယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လီရှန်းဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“အံဆွဲပါတဲ့ စာရေးစားပွဲကိုလည်း တစ်ခါတည်း ကြည့်လိုက်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>သူ၏အခန်းက ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် ဗီရိုအကြီးတစ်လုံးတည်းရှိလျှင် အလွန်ပင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း အံဆွဲပါသည့် စာရေးစားပွဲတို့ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြုလုပ်ပြီးကာစဖြစ်ပြီး ဆေးမသုတ်ရသေးသည့် နှစ်မျိုးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်ခုကိုလည်း အရောင်တင်ဆီကြည်ပဲ သုတ်ပေးပါ၊ အနီရောင်ဆေးသုတ်ဖို့ မလိုဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဗီရိုနဲ့ လိုက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“……ကောင်းပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ထုတ်လုပ်ရေးဒါရိုက်တာတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤနှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ငွေကြေးမရှားပါးသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။ ထို့နောက်တွင် သူတို့ ဖြည့်စွက်ထားသော ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရမည့် လိပ်စာကို မြင်လိုက်ရမှသာ  ဆေးဝါးစက်ရုံမှ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံမှဖြစ်၍ ပရိဘောဂအစုံလိုက် ဝယ်နိုင်ခြင်းမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပရိဘောဂများ ဝယ်ယူပြီးနောက်တွင်မူ စောင်များ၊ အိပ်ရာခင်းများ၊ ရေနွေးအိုးများနှင့် မျက်နှာသစ်ဇလုံများကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းများသာ ကျန်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည်လည်း ကုန်တိုက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားကာ ပစ္စည်းများကို အမြန်ပင် ရွေးချယ်ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကုန်တိုက်မှ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် မိုးချုပ်နေချေပြီ။ သူတို့နှစ်ဦးက ပစ္စည်းများစွာကို သယ်ဆောင်ရင်း လူကြပ်ညှပ်နေသော လိုင်းကားပေါ်သို့ ဇွတ်အတင်းတိုးဝှေ့စီးကာ ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ ခက်ခဲစွာ ပြန်လာခဲ့ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ရောက်ချိန်တွင် ညစာက အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေပေပြီ။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် ထမင်းစားလက်စ တူကို အမြန်ချကာ ကူညီရန် လာခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာကြပြီပဲ! မင်းတို့သာ မလာသေးရင် ငါက မင်းအဖေကို အပြင်ထွက် စောင့်ခိုင်းမလို့တောင် တွေးနေတာ”</p> <p> </p> <p>“ပရိဘောဂစက်ရုံက ဗီရိုအကြီးတစ်လုံး မှာနေခဲ့ရလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက စောင်ထုပ်ကို အိမ်ထဲသို့ သယ်သွားချိန်တွင် လီရှန်းက မျက်နှာသုတ်ပုဝါ နှစ်ထည်နှင့် ဆပ်ပြာခွက် နှစ်ခုပါသော မျက်နှာသစ်ဇလုံကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ လော်ယွီရှို့က သူမသယ်လာသော ရေနွေးအိုးနှစ်လုံးကို လှမ်းယူကာ စုဝေ့ချင်း၏ အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်သယ်သွားပေးလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လီရှန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ သမီးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဒီအခန်းထဲမှာ ထားလိုက်လို့ ရတယ်နော်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save