Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(79)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင်  အလွန်အမင်း ဗလာကျင်းနေသောကြောင့် လီရှန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ စုဝေ့ချင်း ပြောခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော အခန်းထဲတွင် ပိုလျှံနေသော ထိုင်ခုံပုလေးတစ်လုံးပင် မရှိချေ။ (၁.၅) မီတာအကျယ်ရှိသော သစ်သားခုတင်တစ်ခုသာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>အိပ်ရာခေါင်းရင်းနေရာတွင်တော့ ကြေးဝါသော့ခလောက်လေးနှစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည့် ဘေးစားပွဲလေးတစ်လုံး ရှိနေပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်တို့ အဝတ်ဗီရိုကို ဒီနံရံဘက်မှာကပ်ပြီး ထားကြမယ်၊ ဒါကို အံဆွဲပါတဲ့ ဗီရိုနဲ့ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်အောင် လုပ်ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ စားပွဲကိုထားကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အိပ်ရာ၏ ဘယ်ဘက်ရှိ (၁.၅)မီတာခန့် အကျယ်ချန်ထားသော နံရံနေရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဗီရိုထားလိုက်လျှင်ပင် လမ်းလျှောက်ရန် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း လော်ယွီရှို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကဲ့သို့ ပရိဘောဂသုံးမျိုးကို တစ်ပြိုင်နက်ဝယ်ယူရန်အတွက် လုံးဝပင် ဈေးမချိုလှပေ။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ လော်ယွီရှို့ဘက်မှ နှမြောတွန့်တိုသည့် အရိပ်အယောင် မပြရုံသာမကဘဲ ပြန်၍ပင် မေးလိုက်သေး၏။</p> <p> </p> <p>“အံဆွဲဗီရို တစ်လုံးတည်းနဲ့ လောက်ပါ့မလား၊ နောက်တစ်လုံး ထပ်မှာရမလား၊ အရင်တုန်းက ဝူလီက အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံး တောင်းခဲ့သေးတယ်၊ ရှန်းရှန်းက အပ်ချုပ်စက် မသုံးတတ်ဘူးဆိုတော့ အမေ မင်းအတွက် နောက်ထပ် အံဆွဲဗီရိုတစ်လုံး ထပ်ဝယ်ပေးရမလား”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အမူအရာမှာ အငယ်ဆုံးသားလေး နစ်နာသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး အမေ၊ ဒါနဲ့တင် လောက်ပါတယ် နောက်ပြီး နောက်ထပ်ဗီရိုတစ်လုံးဝယ်ဖို့အတွက်လည်း ပိုက်ဆံ ရှာရဦးမှာလေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လော်ယွီရှို့၏ နောက်သို့သွားကာ သူမ၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အမေက ရဲဘော်လီရှန်းကို မခွဲနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို သူမအတွက်ပဲ စုပေးထားလိုက်ပါလား”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သွားစမ်းပါ၊ အပြင်ကို ထွက်တော့”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက လီရှန်း၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ သမီး လိုချင်တာရှိရင် အမေ့ကိုသာ ပြောလိုက်၊  အမေက ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာလိုက်မှာ မဟုတ်သလို သမီးကိုလည်း မတရားမလုပ်ဘူး သမီးရဲ့ မောင်နှမတွေမှာ ရှိတာမှန်သမျှ သမီးမှာလည်း ရှိရမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် ရယ်လည်းရယ်ချင်ကာ စိတ်လည်း မသက်မသာ ဖြစ်သွားရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ငွေကြေးကို ဖက်တွယ်ထားတတ်သည့် ယောက္ခမမျိုးကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ချွေးမဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးထည့်ပေးနေသည့် ယောက္ခမမျိုးကိုတော့ ဤအချိန်မှသာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“အန်တီ၊ ကျွန်မထင်တာတော့ ဒီလောက်ဆိုရင် တကယ်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အခုတစ်ခါပဲ ပြောမှာနော်၊ ဒီအခွင့်အရေး ပြီးသွားရင်တော့ မင်း  အမေ့ဆီက ဘာမှ ထပ်တောင်းလို့ မရတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အငယ်ဆုံးသားကို မျက်နှာလိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူ၏ အိမ်ထောင်ရေး နှစ်ကြိမ်ဖြစ်ရခြင်းကြောင့် တခြားသားများထက် ငွေကြေးနှင့် လူပင်ပန်းမှု ပိုများခဲ့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>လူပင်ပန်းမှုကို ထားလိုက်ဦး။</p> <p> </p> <p>ငွေကြေးအရဆိုလျှင်ပင် စုဝေ့ချင်း အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက်တွင် စုဝေ့ယန်၏ ဝေစုကိုလည်း ထပ်တူကျအောင် သူမဘက်မှ ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်ဟု တွေးထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့မှသာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ညီအစ်ကို သုံးယောက်ကို ပြန်လည် တွက်ချက်ကြည့်ပြီး အဖြောင့်မတ်ဆုံးသူက နစ်နာသူ ဖြစ်သွားခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့အတွက်လည်း အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံး ဝယ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်လီရှန်းကတော့ သုံးမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ အမေကတော့ သုံးတတ်တယ်မလား၊ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ဇနီးက အိမ်ခွဲနေဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးဘူးဆိုတော့ လောလောဆယ် အိမ်မှာပဲ ဆက်နေကြရမှာပဲလေ</p> <p> </p> <p>အပ်ချုပ်စက်ရှိတော့ အဝတ်အစားတွေ ချုပ်ဖို့၊ ဖာဖို့ ပိုလွယ်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကလည်း ထိုအချက်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ယူဆမိသည်။</p> <p> </p> <p>“အမှန်ပဲ ၊ ဒါဆိုလည်း အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးလောက်ဝယ်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က အလွယ်တကူပင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာကို ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဧည့်ခန်းအတွင်းမှ စုဝေ့ဟိုင်၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်သော အော်သံများ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပြီ!”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က အခန်းထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်းအတွက် အပ်ချုပ်စက်ဝယ်ပေးဖို့ကိစ္စလေ”</p> <p> </p> <p>သူမက ပြုံးလျက် မြေးနှစ်ယောက်အား မက်မွန်သီးကိတ်မုန့်ခြောက်တချို့ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေ့ချင်းနဲ့ ရှန်းရှန်းက ဒီနေ့ပဲ အိမ်ထောင်ရေးဦးစီးဌာနမှာ လက်မှတ်ထိုးခဲ့ကြတာ၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ နေ့လယ်က သူတို့နှစ်ယောက် ဗီရိုနဲ့ အံဆွဲဗီရို သွားမှာခဲ့ကြတယ်</p> <p> </p> <p>ငါက ဝူလီ့အတွက်တုန်းကလည်း အပ်ချုပ်စက် ဝယ်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ရှန်းရှန်းအတွက်လည်း ဝယ်ပေးသင့်တယ်လို့ တွေးမိတယ်၊ သူမ သုံးတတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မသုံးတတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အနည်းဆုံးတော့ ငါ မျက်နှာမလိုက်ဘူးဆိုတာ ပြသနိုင်တာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ထိုစကားများက ဝူလီ၏နားထဲတွင်တော့ တစ်မျိုးဝင်ရောက်သွားကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီသည်ကား ဤအပ်ချုပ်စက်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ စုဝေ့ဟိုင်နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အကြီးအကျယ် စကားများခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လော်ယွီရှို့က ဝယ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူမ၏အမြင်တွင်မူ ယောက္ခမဖြစ်သူက မပေးချင်ဘဲ ပေးခဲ့ရသည်ဟုသာ အမြဲခံစားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုတွင်တော့ လော်ယွီရှို့က လီရှန်းဘကာမှ တစ်ခွန်းမှပင် ပြောရဘဲ အပ်ချုပ်စက်ဝယ်ရန် စီစဉ်ပေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အငယ်ဆုံးသားနဲ့ မြေးအကြီးက အိမ်ရဲ့ အသက်သွေးကြော” ဟု ဆိုရိုးရှိသည့်အတိုင်း လော်ယွီရှို့က သူမ၏ တတိယသားကို အချစ်ဆုံးဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မက်မွန်သီး ကိတ်မုန့်ခြောက်များကို ပျော်ရွှင်စွာ စားနေကြသည့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ဝူလီ၏စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် နာကျည်းလာရသည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစု၏ သားဦးမှ မွေးဖွားလာသော မြေးဦးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ထိုကလေးနှစ်ယောက်မှာ သူမ၏ ရင်သွေးများ မဟုတ်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း သူမသည်က ဤမိသားစုအတွင်း မည်သည့်အချိန်ကမျှ အသာစီးမရနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အမေက အမြဲတမ်း မျှတတတ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက် ဒီလောက်ထိ အဆင်ပြေနေကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က စုဝေ့ချင်း၏အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ပခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး အားပြင်းပြင်းနှင့်နှစ်ချက်ခန့် ပုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းလည်း နောက်ဆုံးတော့ လက်မှတ်ထိုးလာခဲ့ပြီဆိုတော့ အစ်ကိုတို့ကို မင်းရဲ့ ဇနီးလောင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရပြီမလား”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း စုဝေ့ဟိုင်က လီရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခယ်မလေး.. မင်းမသိလို့နော်၊ ဝေ့ချင်းက အိမ်မှာ မင်းအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး တစ်ခွန်းမှ မဟဘူးလေ၊  ဒီကောင်လေးကို ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်ဝင်ဖို့ ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးကများ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သလဲဆိုတာ တစ်မိသားစုလုံး သိချင်နေကြတာ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ထိုခဲအိုဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ မျက်ခုံးတို့က နက်မှောင်စွာကွေးညွတ်နေပြီး အလွန်ပင် ရုပ်ရည်ချောမောလှပေ၏။ အရပ်ရှည်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားလည်း ကောင်းမွန်ကာ သူ၏ အပြုံးများကလည်း ပွင့်လင်းပြီး သဘာဝကျပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကလေးနှစ်ယောက်အဖေနှင့် လုံးဝမတူဘဲ မိသားစုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိသည့် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးနှင့်သာ တူနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး၊  ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက စုဝေ့ဟိုင်၏လက်ကို သူ၏ပခုံးပေါ်မှ ဖယ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အစ်ကိုဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်စောင်းဖြင့်ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က ရဲဘော် လီရှန်းနဲ့ လက်ထပ်တောင် မထပ်ရသေးဘူးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် မိတ်ဆက်ပေးလို့ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လီရှန်းကို သူ၏ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်သူ ရဲဘော် လီရှန်းပဲ၊ အခု နည်းပညာဌာနမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ ကိုယ့်ရဲ့အစ်ကို စုဝေ့ဟိုင်လေ၊ သူက ဆေးဝါးသုတေသနဌာနက သုတေသီတစ်ယောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>သုတေသီ ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းမှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားရပေ၏။ သူမအနေဖြင့် တစ်ဖက်လူကို သူမ၏ဦးလေးကျန်းရှင်းမင်ကဲ့သို့ပင် ဆေးဝါးစက်ရုံမှ စာရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိမှာ အလုပ်သမားခေါ်ဆောင်ရေးဌာနမှ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းရှင်းမင်သည်လည်း စက်မှုစက်ရုံသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် စက်ရုံကော်မတီသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုရာထူးတွင်သာ မြဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက နည်းပညာဌာနမှ ဖြစ်ကြောင်းကို ကြားလိုက်ရလျှင် စုဝေ့ဟိုင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး လီရှန်းနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် အမြန်ပင်ရှေ့တိုးလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ခယ်မလေး၊ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့ သုတေသနဌာနအတွက် မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက်ည ပြောစရာစကားမဲ့သွားရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လက်ကို အသာအယာ ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ဖန်ထုံ၏ အကျင့်စရိုက်အတိုင်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာအမူအရာမျိုးကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီကိစ္စကတော့ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့၊ ကျွန်မတို့ နည်းပညာဌာနကလည်း နည်းပညာနဲ့ပတ်သက်ပြီး နည်းနည်းလောက်ပဲ သိတာပါ”</p> <p> </p> <p>မည်သည့်အရာမှ မရှိသည့်အခြေအနေမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် စုဝေ့ဟိုင်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေ ရယ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏အမြင်တွင် ရဲဘော် လီရှန်းက အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ခယ်မလေးရဲ့ အလုပ်အပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားက ကျန်းဝမ်ယွီနဲ့ နည်းနည်းတူနေသလားလို့”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အပြုံးရိပ်များ ရှိနေဆဲပင်။ သူက သတိပေးစကား ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ နောက်ပိုင်း အိမ်မှာ အဲဒီလို မျက်နှာအမူအရာမျိုး မလုပ်နဲ့ဦး၊ အမေက အဲဒီလို အမူအရာမျိုးနဲ့ သိပ်ပြီး မတည့်ဘူး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း : “ဒါဆို အစ်ကိုကြီးလည်း အိမ်မှာ အလုပ်အကြောင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီးမပြောသင့်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save