Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(80)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း နည်းပညာဌာနသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင် နည်းပညာဌာနမှ ဝန်ထမ်းများက အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာအမူအရာများ ရှိနေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို စုဝေ့ချင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားရပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူတို့ကို ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် ဖိအားပေးနေသည့် သုတေသနဌာနမှ လူများကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် စုဝေ့ဟိုင်အနေဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာသည့်အချိန်တွင် အလုပ်အကြောင်းများကို စကားမစပါက လီရှန်းဘက်မှလည်း သေချာပေါက် နူးညံ့သိမ်မွေ့သူတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေမည်ပင်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က သူ၏နှုတ်ခမ်းကို ပိတ်ဆို့သည့် ဘဲနှုတ်သီးအမူအရာလုပ်လိုက်ပြီး အလုပ်အကြောင်း ထပ်မပြောတော့ကြောင်း အရိပ်အယောင် ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ရှောင်ချန်နှင့် ရှောင်ကျွင့်တို့သည်လည်း သူတို့၏အဖေက ထိုသို့လုပ်သည်ကို မြင်သောအခါ လိုက်တုပပြီး ဘဲနှုတ်သီးလေးများလုပ်လျက် လော်ယွီရှို့ကို သွားရှာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် လော်ယွီရှို့တစ်ယောကာ လက်ထဲတွင် ဟင်းချက်ယောက်မကို ကိုင်လျက် စုဝေ့ဟိုင်၏နောက်သို့ ပြေးလိုက်ကာ ရိုက်နှက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့ တစ်နေ့ကုန် ကောင်းတာဆိုရင် တစ်ခုမှ မသင်ဘူး၊ ကလေးတွေကိုပါ လမ်းမှားအောင် လုပ်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က အမြန်ပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် စုဝေ့ချင်းက သူ၏တူနှစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ပခုံးများကို ဆုတ်ကိုင်ပြီး လီရှန်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>“...ကောင်းပြီ၊ အခုကစပြီး သူမကို ဒေါ်လေးလို့ ခေါ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး!”</p> <p> </p> <p>အသက်ကြီးသော ရှောင်ချန်က ချက်ချင်းပင် အော်ခေါ်လိုက်ပြီး ရှောင်ကျွင့်ကလည်း လိုက်ခေါ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ အခေါ်ခံလိုက်ရသောကြောင့်လီရှန်း၏ မျက်နှာက နီရဲသွားရပြီး သူမ၏အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်ကာ သစ်သီးသကြားလုံးတစ်ဆုပ်ကို ယူပြီး ကလေးများ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လိမ္မာတယ်၊ သကြားလုံးလေးတွေ စားကြဦး”</p> <p> </p> <p>ကလေးနှစ်ယောက်မှာ သစ်သီးသကြားလုံးများ ရရှိသွားသောကြောင့် လော်ယွီရှို့ထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>“အဘွား၊ ဒေါ်လေးက ကျွန်တော်တို့ကို သကြားလုံးတွေ ပေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ပြုံးလိုက်ပြီးသူမ၏မြေးနှစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့တွေ ဒေါ်လေးကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်လေ၊ ငါတို့ရဲ့မြေးတွေက ယဉ်ကျေးပြီး လိမ္မာတဲ့ကလေးတွေမလား”</p> <p> </p> <p>ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လည်း လီရှန်းကို ကျေးဇူးတင်ရန်အတွက် အမြန်ပြန်ပြေးလာကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကလေးငယ်တို့၏ အသံလေးများက လီရှန်း၏ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်ကျသွားစေလေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း ကလေးတွေကို ချစ်လား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ဘေးမှနေ၍ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လီရှန်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>သူမက ဘာလို့ မချစ်ရမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် မစ်ရှစ်လုပ်ရန်အတွက်  ကမ္ဘာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဇာတ်ကောင်ပေါင်းများစွာကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုသူတို့က သူမနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ကမ္ဘာနှင့် ကင်းကွာနေသကဲ့သို့သာ အမြဲတစေခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ...</p> <p> </p> <p>လူနှစ်ယောက်အတွက် အိမ်တစ်လုံး၊ တစ်နေ့လျှင် ထမင်းသုံးနပ်၊ တစ်နှစ်လျှင် ရာသီလေးခုနှင့် သူမ၏အနားတွင် ကလေးငယ်များ ရှိနေခြင်းတိာ့ကသာ စစ်မှန်သော အိမ်တစ်လုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကိုယ်တို့လည်း ကလေးတွေ အများကြီး ယူကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် ကလေးများနှင့် ပတ်သက်၍ ခံစားချက်များစွာ မရှိသော်လည်း ရဲဘော်လီရှန်းကသာ ပျော်ရွှင်မည်ဆိုပါက ကလေးမည်မျှပင်ရှိသည်ဖြစ်စေ သူ့ဘက်မှ ချစ်ပေးလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားကိုမှ  ပြန်မပြောခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကတော့ ရဲဘော် လီရှန်းမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိသောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ညစာကို အရသာရှိစွာ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ရဲဘော် စုဝေ့မင်မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသောကြောင့် သူ၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာကိုပင် မနည်းထိန်းထားရရှာပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လေးနက်သကဲ့သို့  ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း လီရှန်းအနေဖြင့် သူ၏ ဟန်ဆောင်တည်ငြိမ်မှုအောက်မှ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပေါ်ထွက်နေသော အပြုံးများကို မြင်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း မင်္ဂလာပွဲ မကျင်းပရသေးသောကြောင့် လီရှန်းအနေဖြင့် ဝန်ထမ်းအဆောင်သို့ ပြန်သွားပြီး၍ နေထိုင်ရဦးမည် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“အမြန်ပြန်လိုက်တော့၊ ဝန်ထမ်းအဆောင်က တံခါးပိတ်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပြီးနောက် စုဝေ့မင်က လီရှန်းကို ပြန်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး လော်ယွီရှို့နှင့် ဝူလီတို့ကိုတစ်ဆက်တည်းပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက် စားပွဲကို သိမ်းလိုက်ကြဦး ငါ ဝေ့ဟိုင်နဲ့ ပြောစရာလေးရှိတယ်၊  ဝေ့ချင်း၊ မင်းက ရှောင်လီကို သွားပို့လိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ အဖေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အဝတ်လှန်းစင်ပေါ်မှ တောက်ပသော အနီရောင်ပုဝါမာဖလာတစ်ထည်ကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး လီရှန်း၏ လည်ပင်းတွင် ပတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သွားရအောင် ကိုယ် မင်းအတွက် ပြန်ပို့ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် နူးညံ့သော မာဖလာလေးကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ရင်း စုဝေ့ချင်းကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမာဖလာကို ဘယ်တုန်းက ဝယ်ထားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ပဲလေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက မာဖလာကို ချည်ထုံးလေးတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လီရှန်းကို တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အသာအယာ တွန်းထုတ်လိုက်ရင်း ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>“အစိုးရစားသောက်ဆိုင်မှာ မင်းကို စောင့်နေတုန်း ကုန်တိုက်ကို ပြေးသွားပြီး ဝယ်ခဲ့တာ၊</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့က ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် လက်မှတ်ထိုးတဲ့ ပထမဆုံးနေ့လေ၊ မင်းဆီမှာ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ မရှိသေးပေမဲ့ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မင်္ဂလာရှိတဲ့အရောင်ပါတဲ့ တစ်ခုလောက်တော့ ရှိစေချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏ အသံက အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားရပေ၏။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော ဆောင်းလေညင်းသည်က သူ၏ ဇနီးအသစ်လေးအပေါ် ပြောလာသော ချစ်စကားများကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>အိမ်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဝူလီမှာ ထိုစကားများကို ကြားပြီး ငေးငိုင်သွားရသည်။ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူမနှင့် စုဝေ့ဟိုင်တို့ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်လပင် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း စုဝေ့ဟိုင်ထံမှ ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုး တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဝူလီ၊ လာပြီး စားပွဲဝိုင်း သိမ်းလိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့၏ အသံက အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီသည် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>“လာပါပြီအမေ”</p> <p> </p> <p>သူမက ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် ထိုညနေခင်းက စုဝေ့ချင်းနှင့် လီရှန်းတို့ အတူရှိနေကြသည့် အခြေအနေကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင်ဟန်ချက်ညီပြီး သဘာဝကျလွန်းကာ အကြည့်တိုင်းတွင်လည်း အချစ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ယောက်မဖြစ်သူက အနည်းငယ် အေးစက်ပြီး စကားနည်းပုံရသော်လည်း စုဝေ့ချင်း၏ အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် ပြင်းပြပြီး စိတ်အားထက်သန်လွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်၏ မျက်လုံးများ၌ အမြဲတစေအပြုံးရိပ်များသာ ရှိနေတတ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>အခက်အခဲမှန်သမျှက သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အရေးမပါသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မိသားစုအခြေအနေက အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသော်လည်း စုဝေ့ဟိုင်၏ အကူအညီကြောင့်သာ ထိုရွှံ့နွံထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း သူမက စုဝေ့ဟိုင်ကို အလွန်ပင် လေးစားသဘောကျခဲ့ရသည်။  စုဝေ့ဟိုင်က သူမကို လက်ထပ်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ချိန်ကဆိုလျှင် ရင်ခုန်လွန်းသဖြင့် တစ်ညလုံးပင် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့က ဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် စုဝေ့ဟိုင်၏ ဇနီးဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်မိသားစုလေး တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရသောကြောင့်  ကျေနပ်သင့်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယနေ့ စုဝေ့ချင်းမှ လီရှန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် စုဝေ့ဟိုင်ကလည်း သူမကို ထိုကဲ့သို့ ကြည့်ပေးရန် တောင့်တလာမိပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာရပြန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီက နှေးကွေးနေသည်ကို မြင်လျှင် လော်ယွီရှို့က မနေနိုင်ဘဲ တိုက်တွန်းလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်လုပ်ကြရအောင်၊ ရှောင်ချန်နဲ့ ရှောင်ကျွင့်တို့လည်း အိပ်ချိန်ရောက်နေပြီ၊ သိမ်းဆည်းပြီးရင် ကလေးတွေကို အိပ်ရာထဲ ခေါ်သွားလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ အမေ”</p> <p> </p> <p>ဝူလီသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး လက်ကို အရှိန်မြှင့်၍ သိမ်းဆည်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် စုဝေ့ဟိုင် သူမကို အမှန်တကယ် ချစ်လာအောင် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် တခြားလူများကလည်း  အိပ်မပျော်ကြသေးချေ။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက အပေါ်ထပ် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့ကာ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေသော်လည်း စာဖတ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖန့်ဟုန်ရှင်းနှင့် စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်း၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ထူးထူးခြားခြားတောက်ပနေပြီး စိတ်ကြည်လင်နေပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းကိုတော့ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရချေ။ ခုတင်ပေါ်ရှိ စောင်ကပုံလျှက်သားရှိနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ မထွက်သွားမီအထိ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ကြောင်း သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ရောက်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အထဲသို့ဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင် လီလင်းက အမြန်လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး သကြားလုံးအချို့ကို လှမ်းပေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ သကြားလုံးစားဦး”</p> <p> </p> <p>“ဘာလဲ၊ မင်္ဂလာရက် သတ်မှတ်ပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>လီလင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် မင်္ဂလာရက်ကို အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း လီရှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သတ်မှတ်ပြီးပြီ၊ နောက်လ ငါးရက်နေ့လေ၊ အဲဒီနေ့ကျရင် မင်္ဂလာစားပွဲကို လာဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>လပာထပ်မည့်အကြောင်းကို ပြောနေသည့် လီလင်း၏ အသံတွင် ချိုမြိန်မှုများ လွှမ်းမိုးနေပေ၏။ သူမ၏ ချစ်သူက မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံတွင် ယာယီအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် အလုပ်လုပ်ရန် မြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း မြို့နယ်၏ ငွေစာရင်းများကို စစ်ဆေးရာမှ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသစ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ အကျိုးပြုမှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အတွင်းရေးမှူးရုံး၌ ရာထူးတစ်ဆင့် တိုးမြှင့်ခံခဲ့ရပေပြီ။</p> <p> </p> <p>နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်တွင်မူ အတွင်းရေးမှူးအတွက် မိန့်ခွန်းများ ရေးသားပေးရသည့် နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အတွင်းရေးမှူး တိုက်ရိုက်ဖြစ်မလာသေးသော်လည်း နောင်အနာဂတ်အတွက် ခိုင်မာသော အခြေခံကောင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save