Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (61)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက သူ၏ဒုတိယအစ်ကိုတို့ ဇနီးမောင်နှံအကြောင်းကိုပြောပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့နှစ်ယောက်အကြောင်းကို  ပြောရရင်.. ကိုယ့်ရဲ့အစ်ကိုက ငယ်ငယ်ကတည်းက စကားနည်းတယ်၊  ကြီးလာတော့လည်း စစ်တပ်ထဲကိုဝင်သွားတာလေ၊</p> <p> </p> <p>ကိုယ့်ရဲ့ ဒုတိယမရီးကတော့ လက်ထပ်ပြီးကာစတုန်းက အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း အစ်ကိုက တပ်ခွဲမှူးဖြစ်သွားပြီး ဇနီးသည်ကို စစ်တပ်ထဲကို ခေါ်ခွင့်ရတော့  မရီးကို ခေါ်သွားချင်ခဲ့တယ်၊</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မရီးက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကလာခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်းပေါ်က ဘဝကို အသားမကျနိုင်ဘူး၊ အဲဒီမှာ နှစ်ရက်ပဲနေပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်၊ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူမက စကား ပိုနည်းသွားတာပဲ၊</p> <p> </p> <p>မနှစ်တုန်းက ကိုယ့်ရဲ့အမေက နားချတဲ့အတွက် သူမ ကျွန်းပေါ်ကို ထပ်သွားခဲ့တယ်၊ ဒီတစ်ခေါက်ကတော့ အဲဒီမှာပဲ နေတော့တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ဆက်လက်၍ နေဖြစ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း အကြောင်းပြချက်ရှိပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ပြန်မလာတော့တာက သူမဆီမှာ ကလေးရသွားခဲ့လို့လေ၊ ကျန်းမာရေးအရလည်း ခရီးဝေးကိုသွားဖို့ မသင့်တော်တဲ့အတွက်ကြောင့် နေခဲ့တာ၊</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ အမေပြောတာတော့ မရီးက ကျွန်းပေါ်က ဘဝကို အသားကျနေပြီတဲ့၊ ပြန်လာချင်လို့ ငိုယိုတာမျိုး မလုပ်တော့တာတောင် ကြာပြီလို့ပြောတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် မည်သို့ပြန်ပြောသင့်ကြောင်းကိုပင် မသိတော့ချေ။  ဤသည်က အေးစက်တည်ကြည်သော စစ်ဗိုလ်ကြီးနှင့် ချောမောလှပသော်လည်း အေးစက်လွန်းသည့်အလှလေးတို့ စုံတွဲမျိုး မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီးကရော၊ အစ်ကိုကြီးက အိမ်ထောင်သစ်ထပ်ပြုတယ်လို့ ရှင်ပြောဖူးသလားလို့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စုဝေ့ဟိုင်၏ အခြေအနေကို ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။  သူတို့နှစ်ဦးက မကြာမီ လက်ထပ်ကြတော့မည် ဖြစ်သည့်အတွက် စုဝေ့ချင်းကလည်း သူ၏ မိသားစုအကြောင်းကို ကြိုတင်မိတ်ဆက်ပေးရန် ဝန်မလေးနေခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ရဲ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ အကြီးဆုံးမရီး... အာ ... မရီးဟောင်းပေါ့၊ သူတို့တွေက ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ၊ သူတို့ လက်ထပ်ပြီး မကြာခင်မှာ ကိုယ့်ရဲ့အဖေက ပိုင်မားခရိုင်ကို စက်ရုံဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ပြောင်းလာခဲ့ရတယ်၊</p> <p> </p> <p>ဒီတော့ ကိုယ်တို့လည်း နောက်ကလိုက်လာခဲ့တယ်လေ၊ နောက်ပိုင်းကျတော့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးဟောင်းတို့လည်း စာမေးပွဲအောင်သွားကြပြီး ဆေးဝါးစက်ရုံမှာပဲ အလုပ်ရသွားခဲ့ကြတယ်၊</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မရီးဟောင်းက အဲဒီအလုပ်ကို သူ့ရဲ့အမျိုးထဲက မောင်ဖြစ်သူကို ပေးချင်ခဲ့တာလေ၊ မင်း သိတဲ့အတိုင်း ဆေးဝါးစက်ရုံရဲ့ အကဲဖြတ်စနစ်က အရင်တုန်းက ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ခဲ့သေးဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ အလုပ်ခေါ်ဆိုမှုအတွက် အကဲဖြတ်စနစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှာ သူ၏ မရီးဟောင်းကြောင့်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် ချွေးမဖြစ်သူက အဆက်အသွယ်များဖြင့် အလုပ်သွင်းပေးရန် အတင်းအကြပ်တောင်းဆိုခဲ့ပြီး၊ ဖြောင့်မတ်သော ယောက္ခမဖြစ်သူက ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းဖြင့်သာ စက်ရုံထဲသို့ ဝင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် အဆက်အသွယ်ကို အားကိုးချင်သူများက အရည်အချင်း မရှိကြသူများသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုချွေးမက အော်ဟစ်ငိုယိုခြင်း၊ ပြဿနာရှာခြင်းနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံမည်ဟူသော ခြိမ်းခြောက်ခြင်းများကိုပါ ပြုလုပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အနောက်ပေါက်မှ အလုပ်သွင်းမပေးလျှင် ကွာရှင်းမည်ဟူ၍ပင် ပြောလာခဲ့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က အမှန်တကယ်ပင် ကွာရှင်းခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်အစ်ကိုကြီးက ကွာရှင်းပြီးလို့ နှစ်အတော်ကြာတဲ့အထိ တစ်ယောက်တည်းပဲနေခဲ့တယ်၊ ဒီနှစ်မှာပဲ အိမ်ထောင်သစ်ပြုတာ”</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ မရီးအသစ်မှာတော့ အတော်လေး ပြသနာရှာတတ်သူဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည်က သူမ၏ မိသားစုထဲမှ ဆိုးသွမ်းသောလူများကိုသာ တုံ့ပြန်တတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ယောက္ခမမိသားစုအပေါ်တွင်တော့ ကြင်နာတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ကို မကျေနပ်စေသည့် တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ သူမက သူမ၏ လင်ပါသားနှစ်ဦးအပေါ်တွင် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ ညီမလေးကရော”</p> <p> </p> <p>“သူ့အတွက်ကတော့ သိပ်မပြောတတ်ဘူး၊ ပြောရရင် သူမက ကလေးပဲရှိသေးတယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ အမေက သူမကို စစ်တပ်ထဲမှာရှိတဲ့ ဒုတိယမရီးရဲ့ မီးဖွားပြီးစအချိန်မှာ ပြုစုနိုင်ဖို့အတွက် တမင်လွှတ်ပေးလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်း၏အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူသာ အိမ်မှာရှိနေရင် ကျေးလက်ဒေသဘက်ကို အလွှတ်ခံရမှာ သေချာတယ်၊ ဒါကြောင့် အမေက ဒုတိယအစ်ကိုကို စစ်တပ်ထဲမှာ သူမအတွက် လက်တွဲဖော်တစ်ယောက် ရှာပေးဖို့ မှာထားသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ချုံကျိုးက အနည်းငယ် ဝေးလံသော်လည်း ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သည့်လူများက စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာ မလိုပါချေ။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်နှင့်လည်း ဝေးကွာသောကြောင့် ပြင်ပအရေးအခင်းများ၏ သက်ရောက်မှုလည်းမရှိသည့်အတွက် နေချင်စဖွယ် ကောင်းသောနေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် စုဝေ့ယန်၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရသူမှာလည်း သိမ်နုတ်ညံ့ဖျင်းသည့်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဇန်နဝါရီလ (၃၁) ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မနက်ဖြန်က လီမိသားစုမှ အဘိုးဖြစ်သူ၏အိမ်တွင် မိသားစုစားသောက်ပွဲ ကျင်းပမည့်နေ့ဖြစ်ပေသည်။လီရှန်းတစ်ယောက် သူမ၏ အဘိုးကို တွေ့ရတော့မည်ဖြစ်၍ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် သူ၏ မိဘများက လီရှန်း၏ အိမ်သို့ သွားရောက်တောင်းရမ်းကြတော့မည်ဖြစ်သည့်အတွက် အလွန် စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် တစ်နေ့လုံးတွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်တွင် စိတ်မကပ်ဘဲ ရှိနေခဲ့ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>အလုပ်ဆင်းချိန်သို့ရောက်သည်နှင့် စုဝေ့ချင်းက ပစ္စည်းများကို အလျှင်အမြန်သိမ်းဆည်းကာ နည်းပညာဌာနသို့သွားပြီး လီရှန်းကို သွားကြိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရုံးခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ချိန်တွင် လီရှန်းနှင့် အေးတိအေးစက်မျက်နှာရှိသော ရဲဘော်ဖန်တို့ ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်လီရှန်း!”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းကို လှမ်းခေါ်ပြီး လက်ဝေ့ရမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ထုံ: “...”</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် နည်းပညာဌာနသည်က သီးသန့်နေရာတွင် တည်ရှိနေပြီး သုတေသနဌာနနှင့်သာ နီးကပ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထုတ်လုပ်ရေးဌာနဘက်တွင် ဆိုပါက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးစု၏ တုံးအသော သားလေးက ရည်းစားရနေကြောင်းကို နောက်တစ်နေ့တွင် စက်ရုံတစ်ခုလုံးသိသွားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“အမြန်သွားလိုက်လေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း ဖန်ထုံကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စုဝေ့ချင်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အသံကိုလျှော့ဦး!”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။ သူက ငတုံးလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရယ်မောနေခဲ့ပြီး နည်းပညာဌာန၏ အဓိကတံခါးပေါက်မှထွက်ကာ လီရှန်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“အခု ကိုယ်တို့ ဘယ်ကိုသွားကြမလဲ၊ သမဝါယမဆိုင်ကိုလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် ယနေ့ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရမည်ကို သိထားသောကြောင့် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာစုဆောင်းထားသော စာမူခများကို အိတ်ကပ်ထဲတွင် ထည့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ဆီမှာ ယွမ်(၁၅၀၀)ပါတယ်၊ ဒါနဲ့ လောက်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း:  “...”</p> <p> </p> <p>ဒီငတုံးလေးကတော့!</p> <p> </p> <p>“ ရှင်ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်က အမြဲတမ်း သတင်းစာတိုက်တွေဆီကို စာမူတွေ ပို့ခဲ့တယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ဒီနှစ်တွေမှာ စုဆောင်းမိထားတာ၊ တကယ်တော့ ဒီအထဲက တော်တော်များများလည်း သုံးလိုက်မိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကိုပြောလာချိန်တွင် စုဝေ့ချင်း၏ မျက်နှာက နောင်တများနှင့်ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာကိုသိရင်  ဒါတွေကို မသုံးထားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ စာမူခတွေအားလုံးကို မင်းကိုပဲ ပေးမယ်၊ ကိုယ် တစ်ဆင့်မှ မယူဘူး”</p> <p> </p> <p>ယွမ် (၁၅၀၀) လုံးက စာမူခတွေချည်းပဲလား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အတော်လေး အံ့သြသွားရသည်။ စုဝေ့ချင်း၏ စာရေးဆရာဖြစ်ချင်သော အိမ်မက်က လက်တွေ့ကျပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါတွေကို အမြန်သိမ်းထားလိုက်ဦး၊ ကျွန်မတို့တွေ ဒီလောက်ထိ မလိုပါဘူး၊ အရင်ဆုံး သမဝါယမဆိုင်ကို သွားရအောင်”</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံက အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။ လမ်းညွန်ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် စက်ရုံ၏ မြေပုံကို ဖော်ပြထားခဲ့သောကြောင့် လက်ရှိအချိန်တွင် ဧရိယာ ပုံသဏ္ဌာန်က ပုံမဖော်နိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း ယခင်က စတုရန်းပုံ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းသိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြိမ်ကြိမ် တိုးချဲ့ပြီးနောက်တွင် ပုံစံမှာ ပို၍ထူးဆန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံထဲတွင် မူလတန်းကျောင်းနှင့် ဆေးရုံရှိရုံသာမက သမဝါယမဆိုင်နှင့် ပန်းခြံတို့လည်း ရှိနေခဲ့ခြင်းက လီရှန်းကို အံ့သြစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းမှ သူမကို သမဝါယမဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားချိန်တွင် သူမ  ပို၍ပင် အံ့သြသင့်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ ရောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေက ခရိုင်မြို့ထဲမက ဆိုင်ထက်တောင် ပိုစုံသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့၊ ကိုယ်တို့က ပြည်နယ်အဆင့် စက်ရုံပဲလေ”</p> <p> </p> <p>ထို့အတွက် ပြည်နယ်အဆင့် သမဝါယမဆိုင်မျိုးရှိနေခြင်းက ဖြစ်သင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် မူလက ဤစက်ရုံသည်လည်း ပိုင်မားခရိုင်အတွင်း တည်ရှိသောကြောင့်  တခြားစက်ရုံများနှင့် ကွာခြားသည်ဟု မခံစားခဲ့ရပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်မှသာ ဤသည်က ပြည်နယ်အဆင့် စက်ရုံကြီးတစ်ခု၏ အတိုင်းအတာဖြစ်ကြောင်းကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ဤစက်ရုံကြီးတွင် အလုပ်လုပ်ချင်ကြသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမ၏ ဦးလေးသာ ရောက်လာခဲ့လျှင်လည်း အဘွားလျို့ ပန်းခြံထဲသို့ရောက်သကဲ့သို့* အံ့သြနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>( t/n: အဘွားလျို့ ပန်းခြံထဲသို့ရောက်သကဲ့သို့ ဆိုတာက တရုတ်က စကားပုံလိုမျိုး ၊ မြန်မာမှာဆိုရင် တောသားမြို့ရောက် ဆိုတာနဲ့ဆင်တူလိမ့်မယ်)</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် သစ်သီးဝလံများနှင့် သိုးမွှေးထည်များအပါအဝင် ပစ္စည်းအတော်များများကို ရွေးချယ်ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ သားမက်အသစ်တစ်ယောက်၏ ပထမဆုံးသွားရောက်လည်ပတ်ခြင်း ခရီးစဉ်အတွက် စီးကရက်နှင့် အရက်မှာလည်း မရှိမဖြစ်လိုအပ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် တခြားမည်သည့်ပစ္စည်းများကို ဝယ်သင့်ကြောင်း မသိတော့သည့်အတွက် ဝယ်ယူခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ပစ္စည်းအားလုံးကို စုဝေ့ချင်း၏ အိမ်သို့ ပြန်ယူသွားခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ဘတ်စ်ကားမှီအောင် သွားလိုက်ဦးမယ်၊ ရှင်လည်း ပြန်တော့လေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့်လည်း စုမိသားစုဝင်များလာမည့်အကြောင်းကို မိသားစုဝင်များထံသို့ တစ်ရက်ကြိုတင်အသိပေးထားရန် လိုအပ်ပေသည်။သို့မှသာ မနက်ဖြန်တွင် စုမိသားစု လာရောက်လည်ပတ်ချိန်၌ သူမ၏ မိသားစုဘက်မှ ကြိုဆင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက သူမနှင့်အတူ လိုက်သွားချင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် အနာဂတ်အတွက်တော့ ယခုအချိန်တွင် ခဏမျှခွဲခွာရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက ရဲဘော်လီရှန်း ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တစ်ဦးတည်း တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးမှသာ ဝယ်ယူလာသော ပစ္စည်းများတင်ထားသည့် စက်ဘီးကို တွန်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရဲဘော်လော်၏အသံက ဆီးကြိုစောင့်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“နင်တို့နှစ်ယောက် ဒီလောက်ကြာအောင် ဈေးဝယ်နေခဲ့တာ၊ ဒါတွေပဲ ဝယ်လာကြတာလား</p> <p> </p> <p>ငါ သိသားပဲ၊ စုမိသားစုက ယောက်ျားတွေက ဘာမှအားကိုးလို့ မရဘူး၊ ငါ့တစ်ယောက်ပဲ နေရာတကာ ဝင်နေရတာ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အားနည်းသောအသံဖြင့် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေအားလုံးက လီရှန်းက...”</p> <p> </p> <p>“တော်လိုက်တော့၊ နင်က ဘာမှကို မသိဘူး၊ မိန်းကလေးတွေဆိုတာက အများကြီးဝယ်ဖို့ ရှက်နေကြမှာပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ဈေးသက်သာတာတွေကိုပဲ ရွေးဝယ်နိုင်ကြတာ”</p> <p> </p> <p>ရဲဘော်လော်ယွီရှို့က ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လောင်စု၊ ရှင် သိမ်းထားတဲ့ မောက်ထိုင်အရက် နှစ်ပုလင်းနဲ့ ကြာပန်းစီးကရက်တွေကို ထုတ်ပေးလိုက်၊ စုဝေ့ချင်း နင် ငါနဲ့အတူ သမဝါယမဆိုင်ကို လိုက်ခဲ့၊ ဆိုင်မပိတ်ခင် မြန်မြန်သွားဝယ်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က စုဝေ့ချင်း၏ စက်ဘီးနောက်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ဒေါသတကြီးညီးတွားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသာ မရှိရင် ဒီမိသားစုက အနှေးနဲ့အမြန် ပျက်စီးသွားတော့မှာပဲ!</p> <p> </p> <p> </p> <p>စာရေးသူမှာပြောစရာရှိပါတယ် : </p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့ : “ငါက လူတစ်ယောက်တည်းကို ရည်ရွယ်ပြီးပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ စုမိသားစုထဲက လူတိုင်းကို အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောတာ!”</p> <p> </p> <p>ဖန်ထုံ : “ငါက အေးတိအေးစက်နိုင်ပြီး မာနကြီးတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>အစ်မလျို့ : “အလုပ်က နှုတ်ထွက်ဖို့ စဉ်းစားနေတဲ့ နောက်တစ်နေ့”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save