Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(66)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိမှ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သောကြောင့် တခြားလူများကလည်း စကားမပြောရဲကြပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်ကား ဤနှစ်များတစ်လျှောက် ကျန်းကျူးရိ၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့်သာ ရပ်တည်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေမင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ကျန်းကျူးရိ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို နားလည်သွားသည့်အတွက် အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက အယူသည်းတဲ့ လူစားမျိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် ချွေးမဖြစ်သူကို အပြစ်တင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး</p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုနှစ်ခုလုံးက မျိုးရိုးကောင်းတဲ့သူတွေပဲမလား၊ ကျွန်တော်တို့ဘက်က အမှားအယွင်းမလုပ်သရွေ့ ပြဿနာဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ယန်အန်းကော်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ အမှန်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ရှန်းရှန်းကိုသာ နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က နှိပ်စက်နေရင် ကျွန်တော်တို့က ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာတဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ဤစကားက သတိပေးချက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံက ပိုင်မားခရိုင်ထဲတွင် တည်ရှိသည်။ စုဝေ့မင်အနေဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ စေလွှတ်ထားသော ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်သော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ စုဝေ့ချင်းကသာ လီရှန်းအပေါ် နှိပ်စက်ခဲ့ပါက ယန်အန်းကော်နှင့် အခြားသူများက လီရှန်းအတွက် ရပ်တည်ပေးရန် အသင့်ရှိနေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် တန်ခိုးသြဇာကြီးသော နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဒေသခံမြွေကို မနှိမ်နင်းနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဝေ့ချင်းကသာ ရှန်းရှန်းကို နှိပ်စက်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ရဲ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ကျိုးပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လျက် ကတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်လုံး တိတ်တဆိတ်နားထောင်နေခဲ့သော လော်ယွီရှို့ကလည်း ဝင်ပြောလာခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုက တကယ်ကိုအဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျွန်မက သားနဲ့ချွေးမရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဘယ်တော့မှ ဝင်မစွက်ဖက်ဘူး</p> <p> </p> <p>ကျွန်မတို့တွေက အိမ်ခွဲမနေကြသေးပေမယ့် ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် နေကြမှာပဲ၊ သူတို့ရဲ့ လစာထဲက တစ်ပြားတစ်ချပ်ကိုမှလည်း ကျွန်မ မယူဘူး</p> <p> </p> <p>ခမည်းခမက်တို့ စိတ်အေးအေးထားလို့ရပါတယ်၊ ကျွန်မက ရှန်းရှန်းကို ကိုယ့်သမီးအရင်းလိုပဲ သဘောထားမှာ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိနှင့် တခြားလူများက လော်ယွီရှို့၏ အာမခံချက်ကို အလေးအနက် မထားကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ယောက္ခမများသည်က သားဖြစ်သူ မိန်းမ မရမီအချိန်တွင် သူတို့ပြောခဲ့သမျှသော စကားများမှာ သီချင်းဆိုနေသကဲ့သို့ ချိုသာလွန်းပြီးနားထောင်၍ကောင်းနေတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ နှစ်သစ်ကူးခင် သူတို့ကို လက်ထပ်ပေးကြတာပေါ့..အချိန်က နည်းနည်းတော့ ကပ်နေပေမဲ့ အခြေအနေတွေက အရေးကြီးနေတော့ တခြားအရာတွေကို ထည့်တွက်မနေတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဆက်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လိုအပ်တဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကိုတော့ လိုက်နာဖို့လိုအပ်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့၊ ဒါပေါ့”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ သားသုံးယောက် ရှိတယ်၊ သူတို့အားလုံးကို အမြဲတမ်း တန်းတူရည်တူပဲ ဆက်ဆံခဲ့တာ၊</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးဆုံးသားရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကတော့ လမ်းချော်သွားခဲ့တယ်၊</p> <p> </p> <p> ဒုတိယသားကလည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး အိမ်မှာ မရှိသလောက်ပါပဲ နောင်ကျရင် ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးက သားအငယ်ဆုံးနဲ့ပဲ အတူနေဖြစ်ဖို့ များတယ်</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော် ဒီနေ့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် အခန်းကို ပြုပြင်မွမ်းမံဖို့ ထောက်ပံ့ရေးဌာနကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ် တခြား ဘာတွေပဲလိုအပ်တာပါစေ ပြောလို့ရပါတယ်၊</p> <p> </p> <p>ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ရင်းမှန်သော ပြောစကားများဖြစ်ပေသည်။ စုဝေ့မင်က သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်များမှာ အလွန်အကျွံ မဖြစ်သရွေ့ ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အသင့်ရှိကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိလည်း လက်ကမ်း၍ စုဝေ့မင်နှင့် သဘောတူလိုက်၏။ နှစ်ဖက်လုံးမှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိ မိသားစုများဖြစ်ကြသဖြင့် ပွင့်လင်းလွန်းရန် မလိုအပ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်တောင်းဆိုချက်မှ မလုပ်လျှင်ပင် စုဝေ့မင်က လီရှန်းအပေါ် မတရားပြုစွာဆက်ဆံမည်မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်းတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ စားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်း၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လူတိုင်းက အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လျှင် ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>စားပွဲပေါ်တွင် ငါး၊ အသားနှင့် ပုစွန်များအပါအဝင် ဟင်းလျာများစွာ တည်ခင်းထားခဲ့သည်။ ကျန်းရှင်းမင်က အရက်တစ်ပုလင်းပင် ထုတ်လာခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရူတုန်းက အနည်းငယ် မကျေနပ်စွာဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအရက်ကို မသောက်နဲ့၊ ငါ့ခုတင်နောက်ကိုသွားပြီး မောက်ထိုင် အရက်တစ်ပုလင်း သွားဖွင့်လိုက်</p> <p> </p> <p>ခမည်းခမက်တွေက ပထမဆုံးအကြိမ် လာလည်တာလေ၊ ရိုင်းပျတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှင်းမင်ကလည်း အရက်ပုလင်းကို သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ အမြန်ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားရင်း ညည်းညူလိုက်၏ ။</p> <p> </p> <p>“အဖေက  တကယ်ကြီး မောက်ထိုင်အရက်ကို ဝှက်ထားတာပဲ၊ နှစ်သစ်ကူးတုန်းကတောင် ကျွန်တော်တို့ကို ထုတ်မတိုက်ဘူး လုံးဝ သေသေချာချာ ဝှက်ထားတာ”</p> <p> </p> <p>“တော်စမ်းပါ၊ မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ မောက်ထိုင်သောက်ချင်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရူတုန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျန်းရှင်းမင်အား ကန်ရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းရှင်းမင်က ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် အမြန်ဆုတ်လိုက်သောကြောင့် ကျန်းရူတုန်း၏ ကန်ချက်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရူတုန်းက အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးနေခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည်က ယနေ့တွင် အလွန်ပင်ပျော်ရွှင်နခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လစဥ်လတိုင်း၏ ပထမဆုံးတစ်ရက်နေ့တိုင်းတွင် သူ၏ သားသမီးများက သူ့ထံသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံတတ်ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် မျိုးဆက်သစ်များကလည်း အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်များကို စတင်ထူထောင်နေကြပေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းရူတုန်းအနေဖြင့် အချိန်ကာလများ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ခံစားနေရသော်လည်း သူ၏ သားသမီးမြေးမြစ်များစွာကို တွေ့မြင်ရသည့်အတွက် ကြည်နူးပျော်ရွှင်မှုက ပိုမိုများပြားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်လေးနက်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ကျန်းဟုန်မေ့ကိုပင် အားမရစွာ ပြောလိုက်သေးသည် ။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ကိုလည်း ကြည့်လိုက်ဦး၊ ဘယ်သူမှ ကလေးတွေကို ခေါ်မလာကြဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ခေါ်လာရမှာလဲ၊ ဒီနေ့က ရှန်းရှန်းရဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ထူးနေ့မြတ်လေ ၊ လူငယ်တွေ အများကြီးကို ခေါ်လာလို့ သမက်အသစ်က လန့်ပြေးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟုန်မေ့က ကျန်းရူတုန်း၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ဆွဲပြီး တောင်ဘက်ကိုမျက်နှာမူထားသော ထိုင်ခုံသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်းရဲ့ မင်္ဂလာပွဲနေ့ကိုရောက်ရင်တော့ ရှောင်စုကို ကျွန်မတို့ ရှန်းရှန်းမှာ မောင်နှမ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲဆိုတာ ပြပေးရမယ်၊</p> <p> </p> <p>ဒါမှ သူ ရှန်းရှန်းကို အနိုင်ကျင့်ချင်ရင် နှစ်ခါပြန် စဉ်းစားရလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မတို့ ရှန်းရှန်းရဲ့ နောက်မှာ အားကိုးရမဲ့ မောင်နှမတွေအများကြီးရှိကြောင်း သူ သိသွားတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>တိုက်ဆိုင်မှုလားတော့ မသိပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမိသားစုတွင် မောင်နှမငါးယောက် ရှိသော်လည်း၊ လီရှန်း၏အမေ ကျန်းဟုန်ကျန်းတွင် သမီးအဖြစ် လီရှန်းကို ရရှိခဲ့သည်။  ကျန်ရှိသောမောင်နှမများအားလုံးတွင် သားယောင်္ကျားများကိုသာ ထွန်းကားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် လီရှန်းက စောစီးစွာ မွေးဖွားလာခဲ့လေသည်။ ကျန်းဟုန်ကျန်း သေဆုံးသွားချိန်တွင် ကျန်းဟုန်မေ့က အိမ်ထောင်မပြုရသေးသောကြောင့် လီရှန်းက သူမ ရသင့်သော အလိုလိုက်ယုယမှုများအလုံးစုံကို မခံစားခဲ့ရရှာပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ အမှန်ပဲ၊ ကျန်းခမ်းနဲ့ ကျန်းယွမ်တို့ကိုပါ ပြန်ခေါ်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>မိသားစုထဲတွင် ဤမောင်နှမနှစ်ယောက်သာ လီရှန်းနှင့် အသက်အရွယ်နီးစပ်ကြပြီး ကျန်သူများမှာတော့ အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်ကြသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ ဖြစ်မယ်မထင်ဘူး၊  ဒုတိယအစ်ကို ပြောတာတော့ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် စစ်တပ်က စစ်သည်အသစ်တွေ ခေါ်ယူတော့မယ်တဲ့၊ သူတို့က စစ်ထဲကိုဝင်ဖို့ ဆေးစစ်ချက်တွေ သွားခံယူရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးပင်းရှိနေသဖြင့် ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ နိုင်ငံရေးနောက်ခံစစ်ဆေးမှုမှာ ပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ဆေးစစ်ချက် အောင်မြင်သည်နှင့် သူတို့က ကျွန်းသို့သွားရမည့် ပထမဆုံးအသုတ် စစ်သည်သစ်များတွင် ပါဝင်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မြေးနှစ်ယောက်က စစ်ထဲသို့ ဝင်တော့မည့်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရလျှင် ကျန်းရူတုန်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးကြနဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း အငြိမ်းစား စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် စစ်တပ်အပေါ်တွင် အလွန်အမင်းသံယောဇဉ် ရှိသူဖြစ်ပြီး သူ၏မြေးများ စစ်တပ်ထဲသို့ဝင်မည်ကို အလွန်ဂုဏ်ယူနေမိပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရူတုန်းက အဓိကနေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် စုဝေမင်းနှင့် လော်ယွီရှို့တို့ ထိုင်ကြသည်။ ကျန်းရူတုန်း၏ ညာဘက်နေရာက လစ်လပ်နေသောကြောင့် ကျန်းကျူးရိက ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် နောက်ဘက်ကိုသွားပြီး အန်တီဝူကို ခေါ်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းဟုန်မေ့သည်လည်း ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ရရုံသာရှိသေးသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ထရပ်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မလည်း အတူလိုက်ခဲ့မယ်”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက မီးဖိုချောင်သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ကြ၏။ ဝူယွီနျန်မှာ သူမ၏အလုပ်များကို ယခုလေးတင် ပြီးစီးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ဆေးနေခဲ့ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ထမင်းတစ်ပန်းကန် ခူးခတ်ပြီး ထိုင်စားရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်တွင် ကျန်းကျူးရိနှင့် ကျန်းဟုန်မေ့တို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဝူယွီနျန်က အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဟင်းပွဲ ချဖို့ မေ့သွားတာရှိနေလို့လား”</p> <p> </p> <p>“အန်တီဝူ၊  အိမ်ရှေ့ခန်းကို ထမင်းစားဖို့ လာခဲ့ပါဦး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက ပြောလိုက်၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save