Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(81)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင်တော့ လီလင်း၏ချစ်သူက ပြန်ရောက်လာပြီး လီလင်းနှင့် ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း မင်္ဂလာရက်ကိုသတ်မှတ်ခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် လက်ထပ်ရန်သာ စောင့်ဆိုင်းစရာရှိတော့သည်။ ထိုသို့ဆိုပါက သူ၏အလုပ်ကို ပိုမိုအာရုံစိုက်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ သူတို့ စေ့စပ်ကြချိန်တွင် ပါတီအတွင်းရေးမှူးကိုယ်တိုင် သူတို့ကို ဆုတောင်းပေးခဲ့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“သေချာပေါက် လာမှာပေါ့၊ သေချာပေါက် လာခဲ့မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လီလင်း၏ဖိတ်ကြားချက်ကို သဘောတူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမက လီလင်း၏လက်ထဲမှ သကြားလုံးကို လှန်းယူကာ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် တခြားအိတ်ကပ်တစ်ခုထဲမှ သကြားလုံးတစ်ဆုပ်ကို ပြန်ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ၊ ဒါကလည်း မင်္ဂလာသကြားလုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာအတွက်လဲ”</p> <p> </p> <p>လီလင်း၏ မျက်လုံးများက ဝိုင်းစက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဖန့်ဟုန်ရှင်း၏လက်ကိုလည်း ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သကြားလုံးတစ်ဆုတ်ပေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ငါ စုဝေ့ချင်း လက်ထပ်မှတ်ပုံတင် လက်မှတ်သွားထိုးခဲ့ကြတယ်၊ ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားရသေးတယ်၊</p> <p> </p> <p>ဒါနဲ့ စကားမစပ်... နင်တို့ လက်မှတ်ထိုးချင်ရင် နှစ်မကူးခင် သွားထိုးထားကြနော်၊ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် လက်ထပ်မယ့်လူတွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်</p> <p> </p> <p>အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်္ဂလာပစ္စည်းတွေ ပြတ်လပ်ပြီး ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေကို မရလိုက်မှာ စိုးရတယ်</p> <p> </p> <p>နှစ်မကူးခင် လက်မှတ်ထိုးထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ လိုအပ်ရင်တော့ မင်္ဂလာဆောင်ကိုတော့ နှစ်ကူးမှ လုပ်လို့ရတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>ဤသည်က သူက လီလင်းကို သတိပေးချက်လေး ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်သစ်ကူးပြီးသည်နှင့် ပေါ်ထွက်လာမည့် မူဝါဒအသစ်များကြောင့် လီလင်း၏ မင်္ဂလာရေးအစီအစဉ်များ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းတွင် အစ်ကိုနှစ်ယောက်နှင့် ညီမတစ်ယောက် ရှိသည်။ သူမ၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ အမေဖြစ်သူမှ လီလင်း၏အလုပ်ကို အစ်ကိုဖြစ်သူအား ပေးခိုင်းရန် စဉ်းစားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးကုမ္ပဏီ၏ ထူးဆန်းသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများသာ မရှိပါက လီလင်းတစ်ယောက် သူမ၏အလုပ်ကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လီလင်းက သူမ၏ လစာအများစုကို မိသားစုထံသို့ ပေးအပ်နေရဆဲပင်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါ မနက်ဖြန်ပဲ သွားပြီး လက်မှတ်ထိုးလိုက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ပရိဘောဂစက်ရုံမှာ (၁၂) လပိုင်း (၂၆) ရက်နေ့တွင် အားလပ်ရက်အတွက် ပိတ်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမအတွက် အချိန်အလွန် နည်းပါးနေသည့်အတွက် မနက်ဖြန်မ လက်မှတ်သွားထိုးနိုင်မှဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မဟုန်ရှင်းအတွက်လည်း ဒီနေ့က ကောင်းမွန်တဲ့ရက်ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ထုတ်လုပ်ရေးဌာနက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က သူမကို တကယ်သဘောကျနေတာ၊ ဒီညတုန်းကလည်း သူတို့တွေ အတူ ကခုန်ခဲ့ကြသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက သူ့အကြောင်းပြီးနောက်တွင် ဖန့်ဟုန်ရှင်း၏ သတင်းကောင်းကို ပြောပြလေသည်။ ထို့နောက် ကျန်းရှို့ရင်း၏ ခုတင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဆက်ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“သူမကတော့ ဒီနေ့ကြင်ဖက်တွေ့တာ  အကြိမ်ကြိမ် ပျက်စီးခဲ့လို့ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဘူးဖြစ်နေတာ၊ အခုပဲ အခန်း (၃၀၉)ကို အခေါ်ခံလိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>အခန်း (၃၀၉) ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားရပေသည်။ သူမ အဆောင်သို့ ပြန်လာချိန်တွင် အခန်း(၃၀၉) ရှေ့မှ ဖြတ်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် တံခါးကို ပိတ်ထားပြီး အထဲတွင်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သောကြောင့် လူတိုင်း အိပ်ပျော်နေကြပြီ သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် စင်္ကြံလမ်းဘက်မှ အလျှင်အမြန်ပြေးလာသော ခြေသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကိုသာ ကမန်းကတန်းဝတ်ဆင်လာခဲ့ရပုံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူတို့၏ တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြောလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကိစ္စတစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ ကျန်းရှို့ရင်းနဲ့ ဝမ်ဖင်းတို့ ရန်ဖြစ်နေကြပြီ!”</p> <p> </p> <p>ရန်ဖြစ်နေတယ် ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းနှင့် လီလင်းတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အနေဖြင့် ရန်ပွဲကို သွားရောက်ဖျန်ဖြေရန်ထက် မည်သည့်အရာများဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အမြန်ဆုံး သိရှိလိုကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးယောက်လုံး ချက်ချင်းပင် ထရပ်ပြီး တံခါးဆီသို့ ပြေးထွက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူတို့ကို အခန်း (၃၀၉) ထံသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပြန်ရောက်ကာစ ဖြစ်သဖြင့် အိမ်တွင်းစီးဖိနပ်ပင် မလဲရသေးသောကြောင့် သူမက အသွက်လက်ဆုံး ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ထိုအမျိုးသမီးကို ကျော်တက်ကာ အခန်း (၃၀၉)၏ တံခါးဝသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိသွားပေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်က အခန်း (၃၀၉)၏ တံခါးများမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်တော့ တံခါးများမှာ ကျယ်ကျယ် ပွင့်နေပြီး အပြင်ဘက်တွင်လည်း လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေကြပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက အတွင်းဘက်ဝတ်အနွေးထည်များနှင့် အပေါ်မှဂွမ်းကပ်အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အနှုတ်အဆင့်တွင်ရှိနေသော အေးစက်သည့် ရာသီဥတုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ရန်ပွဲကို တက်ကြွစွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားလာသည့်အချိန်တွင်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တီးတိုး ပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း အတင်းအဖြင်းကိုစိတ်ဝင်စားနေကြောင်း အလွန်ပင် ပေါ်လွင်လှပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးက ချမ်းအေးမှုကို သတိမပြုမိသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လူအုပ်ကြားထဲမှ ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးဝင်ကြည့်လိုက်လျှင် ကျန်းရှို့ရင်းက မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဆံပင်ဆွဲခြင်းကို ခံထားရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အဖိခံထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောစမ်းပါ၊ နင် ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီကို ရေထဲကို ပစ်ချလိုက်တာလဲ!”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းသည်ကား အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသူဖြစ်သောကြောင့် သူမက ကျန်းရှို့ရင်းကို မလှုပ်နိုင်အောင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းက မနားတမ်း ရုန်းကန်နေသော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။  ဝမ်ဖင်းမှာ ဂိုဒေါင်တွင် အလုပ်လုပ်သူဖြစ်ပြီး သူမ၏ နေ့စဉ်အလုပ်မှာ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူရခြင်းဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူမ၏ခွန်အားက ကျန်းရှို့ရင်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ထက် ပိုပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်း ရုန်းကန်လေလေ ဝမ်ဖင်းက ပို၍ ဖိထားလေလေဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်နှင့် အနီးကပ် ပွတ်တိုက်မိပြီး ပွန်းပဲ့ပြတ်ရှရာများမှ သွေးစများပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းက တိတ်ဆိတ်နေသေးသည်ကို မြင်လျှင် ဝမ်ဖင်းက သူမ၏ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး နောက်သို့ အားဖြင့် ဆောင့်ဆွဲလိုက်သောကြောင့် သူမ၏မျက်နှာက ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝမ်ဖင်းက အော်ပြောလာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ အားလုံးပဲ လာကြည့်လိုက်ကြပါဦး! ကျန်းရှို့ရင်းက လင်တရူးနေတာလေ၊</p> <p> </p> <p>သူမက တစ်နေ့တည်းမှာတင် ယောကျာ်းခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့နေတာလေ၊ ဒါတောင် တစ်ယောက်နဲ့မှ အဆင်မပြေခဲ့ဘူး</p> <p> </p> <p>ကျွန်မက စေတနာနဲ့ သူ တွေ့ဆုံပွဲကိုတက်ဖို့အတွက် ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီ ငှားပေးလိုက်တာကို၊ သူမက ပြန်လာတော့ ကျွန်မအင်္ကျီကြောင့် ဘယ်ယောက်ျားကမှ သူမကို သဘောမကျတာလို့ လူတိုင်းကို လျှောက်ပြောနေတာ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ကျန်းရှို့ရင်းက ပို၍ပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်တော့၏။ သူမက နှုတ်ဆိတ်မနေတော့ဘဲ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ဖင်း၊ နင် ဘာတွေ အဓိပ္ပါယ်မရှိလျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ ငါက ဘယ်တုန်းက လင်တရူးခဲ့လို့လဲ၊</p> <p> </p> <p>နင်ပဲ ရူးနေတာနေမှာ! နင်က ထုတ်လုပ်ရေးဌာနက လျို့ကျန့်ကျွင့်ကို သဘောကျနေတာမလား၊ သူက ရည်းစားရှိပြီးသားပဲ၊ အခုလက်ထပ်တော့မှာလေ</p> <p> </p> <p>နင်ကတော့ သူ့အနားမှာ နေ့တိုင်း တဝဲဝဲလည်လည် လုပ်နေတုန်းပဲ. အရှက်မရှိတာက နင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>သူမက ပြောနေရင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး “ဖီ” ကနဲပင် တံတွေးထွေးထုတ်လိုက်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်ရဲ့ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီကကို နိမိတ်မကောင်းတာ၊ အရှက်မရှိလိုက်တာ၊ နင်က မြူဆွယ်တဲ့မိန်းမလုပ်ချင်ရင်လည်း ဘာလို့ ငါ့ကို အင်္ကျီငှားပေးနေသေးလဲ၊ နင်က တမင်သက်သက်ရန်စနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်း၏ စကားများကို ကြားလျှင် ဝမ်ဖင်း ပို၍ပင်ဒေါသထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“လျို့ကျန့်ကျွင့်က ငါ့အဒေါ်ရဲ့ သားအရင်း၊ ငါနဲ့ မောင်နှမဝမ်းကွဲတွေပဲ!</p> <p> </p> <p>ငါက သူ့ကို ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလို့ ခေါ်တယ် သူ့ရဲ့စေ့စပ်ပွဲကို မပြောနဲ့၊ မင်္ဂလာဆောင်အထိတောင် ငါ သွားဦးမှာ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အဆောင်တွင်ရှိနေသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူမကို မကြာသေးမီက ကြည့်ခဲ့ကြသည့် အကြည့်များကို ပြန်တွေးမိပြီး ကျန်းရှို့ရင်း၏ပါးကို နောက်တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အဆောင်က လူတွေ ငါ့ကို ဘာလို့ ရှောင်နေကြတာလဲလို့ တွေးနေတာ၊ နင်က နောက်ကွယ်ကနေ ဒီလိုတွေ ပြောနေတာကိုး”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ဖင်း၊ နင် အရှက်မရှိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လျို့ကျန့်ကျွင့်က ဝမ်ဖင်း၏ မောင်နှမဝမ်းကွဲဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရလျှင် ကျန်းရှို့ရင်းက သူမ မှားသွားကြောင်းကို သိလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်သောင်းကျန်းတော့၏။</p> <p> </p> <p>“နင့်အပြစ်တွေချည်းပဲ၊ နင့်အပြစ်တွေချည်းပဲ၊ နင့်အပြစ်တွေချည်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူမက အဆုံးမရှိသော စကားလုံးများဖြင့် စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းရှို့ရင်းက လင်တရူးနေတာ၊ ကျန်းရှို့ရင်းက လင်တရူးနေတာ၊ ကျန်းရှို့ရင်းက လင်တရူးနေတာ..”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းကလည်း အဆုံးမရှိသော စကားလုံးများဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း : “...”</p> <p> </p> <p>အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည့် ဖန့်ဟုန်ရှင်းနှင့် လီလင်း : “...”</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘယ်လိုမျိုး မူလတန်းကျောင်းသားတွေ ရန်ဖြစ်သလိုမျိုးလဲ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းနှင့် လီလင်းတို့က ဘေးမှရပ်ကြည့်နေကြပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့ကြပေသည်။ ကျန်းရှို့ရင်းနှင့် နှစ်နှစ်ကြာ အတူနေခဲ့သည့် ဖန့်ဟုန်ရှင်းသည်က မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ မရသောကြောင့် ဘေးနားရှိ လူများကို မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အခု ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဘေးမှတစ်ယောက်က စကားမပြောရသေးမီ ဝမ်ဖင်းက အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖန့်ဟုန်ရှင်း၊ နင်လည်း ငတုံးလိုလုပ်မနေနဲ့! ကျန်းရှို့ရင်းက လူကောင်းလို့ ထင်နေတာလား၊ သူမက ငါတို့ဆီမှာ နင့်အကြောင်းကို ဘယ်လောက်တောင် မကောင်းပြောထားလဲဆိုတာ နင်မသိဘူး၊</p> <p> </p> <p>သူမက ဒီနေ့ ငါတို့အဆောင်ကိုလာပြီး ဘယ်ယောက်ျားမှ သူမကို စိတ်မဝင်စားလို့ဆိုပြီး ရူးနေတာ၊</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ နင့်ကိုကျတော့ လူတစ်ယောက်က လိုက်နေတယ်လေ၊ သူမက သူမဘာသာ ရုပ်ဆိုးတာကို အပြစ်မတင်ဘဲ ငါ့ရဲ့ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီကိုပဲ အပြစ်တင်နေတယ်ငါ့အကြောင်းကို မကောင်းပြောရုံတင်မကဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီအသစ်ကိုတောင် ကျန်းမင်ရဲ့ ခြေဆေးရေပုံးထဲကို ထည့်ပစ်လိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူမက ကျန်းရှို့ရင်းကို အားဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ပြောလိုက်မယ်၊ နင် ငါ့ကို ပြန်လျော်ပေး၊ မလျော်ပေးရင် ငါ နင့်ကို အေးအေးဆေးဆေး နေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟမ့်၊ ငါ လုံးဝလျော်မပေးနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းက ဖန့်ဟုန်ရှင်းဘက်သို့ တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save