Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(82)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>“အဆောင်မှူး လာပြီဟေ့”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ဆုံးဘက်မှ ဟစ်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ ပင်လယ်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲလိုက်သကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်းပင် ဘေးသို့ခွဲ၍ လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဆောင်မှူးက တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အခန်း (၃၀၉)သို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ လူတစ်ဦးစီကို ဆွဲကိုင်ကာ လုံးထွေးနေသူများကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံမှာလည်း အလွန်ပင် တင်းမာလှ၏။</p> <p> </p> <p>“နင်တို့တွေ ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ၊ အလုပ်မလုပ်ချင်ကြဘူးဆိုရင်လည်း အိမ်ပြန်ကြတော့၊ အခု ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းနှင့် ဝမ်ဖင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ကျန်းရှို့ရင်းက ဖန့်ဟုန်ရှင်းကို မြင်သလျှင် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အေးစက်စက် အသံပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်းက သူမကို ကူညီရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်းအပေါ် မကျေနပ်သည်က ထင်ရှားသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းနှင့် လီလင်းတို့အပေါ်တွင်တော့ ကျန်းရှို့ရင်းက မူလကတည်းက မနှစ်သက်ခဲ့ပါချေ</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးက မကြာခင် လက်ထပ်ကြတော့မည် ဖြစ်ရာ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ဆက်ဆံရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းရှို့ရင်းက သူတို့ကို တစ်ချက်ကလေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်းကတော့ စိုးရိမ်စိတ်တို့ဖြင့် သူတို့၏နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းနှင့် လီရှန်းတို့သာ နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တခြားသူများနှင့်အတူ ပြန်လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီဖန့်ဟုန်ရှင်းက တကယ်ကို တုံးအ,တာပဲ၊ ကျန်းရှို့ရင်းက အပြင်ဘက်မှာ သူမအကြောင်းကို ခွေးချေးလိုမျိုး အပုပ်ချပြောနေတာကို လိုက်သွားသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုန်ရှင်းကလည်း သနားစရာပါပဲ၊ ငါ ကြားတာတော့ သူမမှာ အရင်က ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ စစ်ဗိုလ်ရည်းစားတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသတဲ့၊ နောက်တော့ အဲဒီလူက လူကြီးပိုင်းမုသားစုက သမီးနဲ့ လက်ထပ်ပြီး သူမကို ပစ်သွားတာလေ</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် သူမက အခု ဒီခရိုင်မြို့လေးမှာ လာပုန်းနေတာတောင် ကျန်းရှို့ရင်းလို လူမျိုးနဲ့ ထပ်တိုးနေရသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘယ်သူ့အပြစ်လဲ၊ သူမကိုယ်တိုင်က မပြတ်သားလို့ပေါ့၊ ငါသာဆိုရင် ကျန်းရှို့ရင်းက ငါ့အကြောင်းကို မကောင်းပြောနေတာကို ပထမဆုံးကြားကတည်းက သူမကို ရိုက်နှက်လိုက်ပြီးပြီ</p> <p> </p> <p>ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ပြလိုက်ရင် သူမလည်း သေချာပေါက် မလုပ်ရဲတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်ကိုယ်တိုင် တကယ် ကြုံလာရရင်တော့ ဟုန်ရှင်းလိုမျိုး သည်းခံနိုင်ချေ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဟုန်ရှင်းက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြီးသွားစေချင်တာလေ”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ အစ်မဟုန်ရှင်းက အဲ့လောက်အထိ ပျော့ညံ့တဲ့လူ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက လူမှုရေးကိစ္စရပ်များတွင် အမြဲတစေ ဝေခွဲမရ ဖြစ်တတ်သော်လည်း အတော်လေးထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ကျန်းရှို့ရင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်များ မပြောရန် သတိပေးခဲ့စဉ်ကတည်းက လွန်ခဲ့သော တစ်လလုံး သူမဘက်မှ ကျန်းရှို့ရင်းကို စကားများများ မပြောခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းက အပြင်တွင် လီလင်းအား ‘ဘဝင်မြင့်သူ’ ဟု လျှောက်ပြောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူမကတော့..”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက မတိုင်ခင်က အခြေအနေကို ပြန်တွေးကြည့်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်းသည်က ရန်ပွဲကို သွားရောက်ဖြန်ဖြေကြမည်လားဟု သူတို့ကို မေးခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ ခြေတစ်လှမ်းပင် ရှေ့သို့မတိုးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည်က ပါးစပ်ကသာ ပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း သိသာပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမသည်လည်း ကျန်းရှို့ရင်းကို မုန်းတီးနေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ကြီးပြင်းလာမှုအရ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိန်းမကြမ်းများကဲ့သို့ ရန်ဖြစ်ရန် ခွင့်မပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အခက်အခဲတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဤရန်ပွဲကြောင့် ကျန်းရှို့ရင်းက အသေအလဲ မခံရလျှင်ပင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရရှိမည်ဖြစ်ပြီး သေချာပေါက်လည်း အပြစ်ပေးခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် သူမသည်က ရန်ဖြစ်ရုံသာမကဘဲ ဝမ်ဖင်းတွင် ဖောက်ပြန်သော ပတ်သက်မှုများ ရှိနေသည်ဟူ၍ ကောလာဟလများလည်း ဖြန့်ခဲ့ပေ၏။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်နေ့တွင် လီလင်းက သူမ၏ချစ်သူနှင့်အတူ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင် လက်မှတ်သွားထိုးရန် ခွင့်ယူပြီးနောက် ကျန်းရှို့ရင်းကတော့ စည်းကမ်းပိုင်းအရ အရေးယူခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည်က ကွယ်ရာတွင် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုတတ်သောကြောင့် ဖန့်ဟုန်ရှင်းကိုလည်း တခြားအဆောင်တစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းနှင့် လီလင်းတို့ ထွက်သွားကြပြီးနောက် ထိုအဆောင်ခန်းက ကျန်းရှို့ရင်း တစ်ယောက်တည်းသာနေသောအခန်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်းက အဆောင်ပြောင်းပြီးနောက် လီရှန်းနှင့် လီလင်းတို့ထံသို့ လာရှာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အပြုံးများမှာလည်း များစွာ  ပေါ့ပါးနေခဲ့၏ ။</p> <p> </p> <p>“နင်တို့ ဘယ်တော့လောက်ကို အိမ်ပြောင်းကြမှာလဲ၊ ငါလာပြီး ကူညီပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက အပေါ်ထပ်ကုတင်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မကတော့ အခု မပြောင်းသေးဘူး နောက်နှစ် လက်ထပ်ပြီးမှပဲပစ္စည်းတွေကို ကျွန်မ ချစ်သူ့ရဲ့</p> <p>အဆောင်ကို ရွှေ့တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>သူမသည်က ဤလအတွင်း ပစ္စည်းများစွာ ဝယ်ယူထားခဲ့သောကြောင့် သူမသာ အိမ်သို့ ပြန်သယ်သွားပါက သူမ၏အမေက သေချာပေါက် အကုန်သိမ်းယူသွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မလည်း မပြောင်းသေးပါဘူး. မနက်ဖြန် အိမ်ကို တစ်ညပြန်ပြီး သဘက်ခါမှ စက်ရုံကို ပြန်လာမယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျမှ ဝန်ထမ်းအဆောင်ကို တန်းပြီး ပြောင်းလိုက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်း၏ အပူအပန်မှုကင်းမဲ့နေသော အမူအရာကို မြင်ရသဖြင့် လီရှန်းက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်မရော နှစ်သစ်ကူးဖို့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို မပြန်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“မပြန်တော့ပါဘူး၊ ငါ့အိမ်က အရမ်းကျဉ်းတယ်လေ၊ စက်ရုံမှာနေရသလောက် စိတ်မချမ်းသာဘူး”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်းက ပြည်နယ်မြို့တော်အကြောင်းကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမ၏ အပြုံးများ မှေးမှိန်သွားရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအိမ်ဟု ခေါ်သောနေရာက သူမကို လက်ခံနိုင်သည့် ခိုလှုံရာတစ်ခု မဟုတ်နေခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အစ်မလည်း အဲဒီလောက် မကြီးသေးပါဘူး၊ ခုမှ (၂၆) နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ”</p> <p> </p> <p>“ငါ အဲဒီအကြောင်း ထပ်မစဉ်းစားချင်တော့ပါဘူး၊ ဒီအရွယ်က တော်တော်လေး နေရခက်တဲ့အရွယ်လေ”</p> <p> </p> <p>သူမကို လက်ထပ်လိုကြသော အမျိုးသားများမှာ ဘဝပျက်နေသောကြောင့် ငွေကြေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ဝေမျှထမ်းဆောင်ပေးမည့်သူ လိုအပ်နေသူများ သို့မဟုတ်ပါကလည်း ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမည့် မိထွေးတစ်ယောက် လိုအပ်နေသော မုဆိုးဖိုများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လက်ကို ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်ရင်း ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း ဒေါသထွက်လွယ်တတ်တဲ့ သူပဲလေ၊ တစ်ယောက်တည်း နေရတာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အပြုံးတစ်ခုနှင့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မကသာ ဒေါသထွက်လွယ်တယ်ဆိုရင် ကျွနာတို့ဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင်မလိုတော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်းက လီရှန်းကို အသာအယာ တွန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း နင်တို့ ပြောင်းတဲ့အချိန် ငါ့ကို အသိပေးဦးလေ၊ ငါလည်း အဆောင်မှာ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လီလင်းကလည်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အစ်မဟုန်ရှင်းကို ကြိုပြီး ကျေးဇူးတင်ထားရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးယောက် ပျော်ရွှင်နေကြသည့် မြင်ကွင်းက ကျန်းရှို့ရင်း၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်နေပေ၏။ သူမက အိပ်ရာပေါ်တွင် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ရင်း လူတိုင်းကို ကျောခိုင်းလိုက်ကာ ခေါင်းအုံးထဲတွင် မျက်နှာအပ်လျက် တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဖန့်ဟုန်ရှင်းက သူမကို လာရောက်နှစ်သိမ့်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ လျစ်လျူရှုထားရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>(၁၂)လပိုင်း (၂၆) ရက်နေ့သို့ ရောက်လျှင် ပိုင်မားခရိုင်အတွင်းရှိ စက်ရုံအားလုံးက အားလပ်ရက်အတွက် ပိတ်လိုက်ကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>တခြားစက်ရုံများမှ အလုပ်သမားများက အိမ်တွင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ဆင်နွှဲရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြချိန်တွင် ဆေးဝါးစက်ရုံမှ အလုပ်သမားများသည်လည်း ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်ရန်အတွက် အထုတ်အပိုးများကို အလျှင်အမြန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းက မနက်စောစောကတည်းက သူမ၏ အထုတ်အပိုးများနှင့်အတူ အစောပိုင်းထွက်ခွာသော ဘတ်စ်ကားကို စီးပြီး ထွက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လီလင်းသည်ကား အိမ်သို့မပြန်ချင်သောကြောင့် အဆောင်ထဲ၌သာ အချိန်ဆွဲနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညကျမှ အိမ်ကိုပြန်ပြီး ထမင်းအတူစားမယ်၊ ပြီးရင် ချက်ချင်းပြန်လာမှာ”</p> <p> </p> <p>အတင်းအဖျင်းစကားများကိုသာ မကြောက်ပါက လီလင်းအနေဖြင့်စက်ရုံထဲတွင်နေရင်းဖြင့်ပင် တိုက်ရိုက် မင်္ဂလာဆောင်ရန် စဉ်းစားမိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါ နင့်အတွက် ဖက်ထုပ်တွေ ယူလာပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်းကလည်း နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်သို့မပြန်ဖြစ်သောကြောင့် သူနှင့် လီလင်းတို့က နှစ်ယောက် အတူ အဖော်ပြု၍ နေနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ၊ ငါတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>တံခါးဝမှ လျှောက်ဝင်လာသော ဖန့်ဟုန်ရှင်းက လီရှန်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နှစ်သစ်ကူးအကြိုညကျရင် စက်ရုံရဲ့ထမင်းစားဆောင်ကလည်း မဖွင့်ဘူးလေ၊ ငါက မီးဖိုတစ်ခုလောက် သွားငှားဖို့ စဉ်းစားနေတာ”</p> <p> </p> <p>“မီးဖိုကတော့ ငှားထားသင့်သေးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားဆောင်တွင် တာဝန်ကျသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိမည်ဖြစ်၍ အစားအသောက်များက ပုံမှန်ကဲ့သို့ စုံလင်မည် မဟုတ်လောက်ပဲ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ကျွန်မလည်း အစ်မဟုန်ရှင်းနဲ့အတူ ထမင်းစားဆောင်ကို လိုက်ခဲ့မယ်”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက အပေါ်ထပ်ခုတင်မှ အမြန်ဆင်းလာပြီး လီရှန်း၏ ခြေထောက်နားရှိ အတော်လေး လေးလံပုံရသော အိတ်အချို့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ နင့်ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်း : “အဆောင်ဝင်းတံခါးအထိပဲ လိုက်ပို့ပေးတော့၊ ရဲဘော်စု အပြင်မှာစောင့်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟိုး..”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက အံ့အားသင့်သကဲ့သို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ စက်ရုံကလူတွေနဲ့ ချစ်ကြိုက်တဲ့လူတွေကတော့ တကယ်ကို မတူတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် အစခံရသောကြောင့် မျက်နှာကနီရဲသွားရပြီး လီလင်းကို နှစ်ချက်ခန့် ကန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ဟိုဘက်ဒီဘက် ရှောင်တိမ်းရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ဟုန်ရှင်း၏ နောက်ဘက်တွင်ပုန်းကာ  သူမကို အကာအကွယ်ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ မဆော့ကြနဲ့တော့၊ သွားရအောင်”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်းက သူတို့ကို အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးက လီရှန်းကို ဝန်ထမ်းအဆောင်ဝင်း၏ တံခါးဝအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်း စုဝေ့ချင်းသည် ပုံမှန်နေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏အစ်ကို စုဝေ့ဟိုင်လည်း ပါလာခြင်းက လီရှန်းကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save