Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(83)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီပစ္စည်းတွေပဲလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က လီရှန်း၏ ခြေထောက်နားရှိ အိတ်ငယ်တချို့ကို မြင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝေ့ချင်းက အထုတ်တွေကူသယ်ပေးရမယ်ဆိုပြီး ငါ့ကို ခေါ်လာတာလေ၊ အထုတ်အပိုးတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း - “...”</p> <p> </p> <p>ဒါဆို စုဝေ့ဟိုင်က ကူလီလုပ်ဖို့ ခေါ်လာခံရတာပေါ့လေ?</p> <p> </p> <p>သူမက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အာ.. အစ်ကိုကြီး လိုက်လာမယ်တိုတာ သိရင် ကျွန်မရဲ့ အိပ်ရာခင်းအထုတ်အပိုးတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း အကုန်သိမ်းပြီး ယူလာခဲ့မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အခုသွားသိမ်းလိုက်လေ၊ ဒီအိတ်တွေကိုတော့ ဝေ့ချင်းနဲ့ ငါ အရင်ဆုံးသယ်သွားလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က လီရှန်းကို ပစ္စည်းသွားသိမ်းရန် တိုက်တွန်းလိုက်ပြီးနောက် အိတ်များထဲမှ အကြီးဆုံးအိတ်နှစ်အိတ်ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ဆွဲမကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လွှဲယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်သည့်အိတ်များကို သယ်ရန် စုဝေ့ချင်းကို အချက်ပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးသုံးဦး အားစိုက်၍ ယူလ်ရသည့် အထုတ်အပိုးများကို ထိုလူကောင်ကြီးသည့်အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သယ်ဆောင်သွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကိုယ်တို့ အရင်သွားပို့လိုက်ဦးမယ်၊ မင်းလည်း အမြန်သွားသိမ်းလိုက်လေ၊ မင်းရဲ့ဦးလေးက နေ့လယ်စာစားဖို့ ပြန်လာခဲ့လို့ မှာထားတယ်မလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းကို မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်လေ၏။ သူက စုဝေ့ဟိုင်ကို အလုပ်ကြမ်းခိုင်းရန်အတွက် ခက်ခဲစွာ စည်းရုံးထားရခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သေချာပေါက် အစွမ်းကုန် ခိုင်းစေချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လီလင်းနှင့် ဖန့်ဟုန်ရှင်းတို့ကို အကူအညီတောင်းရန် ချက်ချင်းပင် ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦးက အိပ်ရာကို အမြန်ပင် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြပြီးနောက် ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကိုလည်း အောက်ထပ်သို့ သယ်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အချိန်တွင် စုညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ပြန်မရောက်လာသေးသောကြောင့် သူတို့သုံးဦးက တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း စကားခဏလောက် ပြောနေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ဟုန်ရှင်းက စုဝေ့ဟိုင်အကြောင်းကို ပြောပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“...လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က သူ လမ်းပေါ်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာကို ငါတွေ့လိုက်တယ်၊ သူတို့ ရန်ဖြစ်နေကြသလိုမျိုးပဲ၊ သူ့မျက်နှာက အတော်လေး တင်းမာနေတာ”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ လီရှန်း၏ ခဲအိုနှင့် ယခင်က ဆုံဖူးလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရလျှင် လီရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအမျိုးသမီးက အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ မျက်နှာ ဝိုင်းတဲ့သူလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ ငါတို့စက်ရုံကလူနဲ့တော့ မတူဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ အဝတ်အစားနှင့် ရုပ်ရည်မှာ သာမန်အလုပ်သမားတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ ကုန်တိုက်အရောင်းကောင်တာက အရောင်းစာရေးမတစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ယောက်မ ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်ဆိုလျှင်..</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက (၁၂) လပိုင်း (၂၄)ရက်နေ့ညက အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် စုဝေ့မင်က စုဝေ့ဟိုင်ကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ကာ စကားပြောခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညက စုဝေ့မင်က စုဝေ့ဟိုင်ကို တစ်စုံတစ်ခုပြောဆိုခဲ့ခြင်းများ ဖြစ်နေလောက်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက နေ့ခင်းဘက်လား၊ ညနေဘက်လား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်မေ့သွားပြီလား၊ ကျန်းရှို့ရင်းတို့ ရန်ဖြစ်တဲ့ကိစ္စကို ငါဖြေရှင်းပေးနေတုန်းကလေ၊ အဲဒီအချိန်မှာ မြင်လိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>ထိုညက ရန်ပွဲမှာ အတော်လေး ကြီးမားခဲ့ပေသည်။ ဝမ်ဖင်းက ငိုယိုသောင်းကျန်းပြီး သန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီးတွင် အမျိုးသားဝန်ထမ်းအဆောင်မှ လျို့ကျန့်ကျွင်းကိုပင် သက်သေအဖြစ် ခေါ်ယူခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p>သူမက သူတို့နှင့်အတူ အလုပ်သမားသမဂ္ဂရုံးခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး အပြန်လမ်းတွင် ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း သူမ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ စုဝေ့ချင်း ရောက်လာလျှင် ထိုအခြေအနေကို သေချာပေါက် မေးမြန်းရမည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ဝူလီက ကလေးနှစ်ယောက်အပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို သိရှိခဲ့ပြီးကတည်းက လီရှန်း၏ ဝူလီအပေါ် ထားရှိသော ထင်မြင်ချက်မှာ အတော်လေး ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဝူလီကသာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို မချစ်ကြောင်းနှင့် မပြုစုချင်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုခဲ့လျှင် သူမကို အနည်းငယ် လေးစားမိဦးမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတွင်တော့ သူမသည်က ဤကဲ့သို့သော လှည့်ဖြားသည့်နည်းလမ်းများကိုသာ သုံးစွဲနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီ၏ လုပ်ရပ်များက  ထုန်လင်းနှင့်ပင် ဆင်တူနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီသည်က သူမ၏ကိုယ်ပိုင် ကလေးမရသေးချိန်တွင်ပင် ဤသို့ ပြုမူဝံ့သည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန် သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်ရင်သွေးများ ရှိလာခဲ့လျှင် ထိုကလေးနှစ်ယောက်က ယခုထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အကုန်ပါပြီလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အိပ်ရာလိပ်ကိုပါ သယ်ယူလာသည်ကို မြင်လျှင် စုဝေ့ချင်းက မေးလိုက်၏</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: “အင်း”</p> <p> </p> <p>သူမ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် စုဝေ့ဟိုင်ကို အားနာစွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပစ္စည်းတွေက အတော်လေး များသွားတယ်၊ အစ်ကိုကြီးကို ပင်ပန်းစေမိပြီ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း ငါ့ရဲ့ ပိန်ပါးတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပြီး အထင်မသေးနဲ့၊ ငါက ဝေ့ချင်းထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်၊ နောက်ပိုင်း မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေပဲ အကူအညီ လိုလို ငါ့ကိုသာ ပြောလိုက်၊ ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးမယ်ဆိုရင် ဘာမဆို အပေးအယူ လုပ်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“အခု အိမ်ပြန်ရင် ထမင်းမစားရတော့ဘူးလို့ ပြောနေတာလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက မကျေမနပ်ရေရွက်ပြီး အလေးလံဆုံးသော အိပ်ရာလိပ်ကို စုဝေ့ဟိုင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်သည်ကား လေးလံသည်ဟုပင် မထင်ဘဲ ပခုံးပေါ်တွင် သဘာဝကျစွာ ထမ်းထားလိုက်လေ၏။ ထိုမျှနှင့်ပင် မလုံလောက်သေးသကဲ့သို့ အိတ်တစ်အိတ်ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအိတ်ကိုပါ ငါ့ကို ပေးလိုက်၊ ငါ သယ်သွားမယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကလည်း တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ အိတ်ကို သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း - “...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ကျွန်မက မျက်နှာသစ်ဇလုံကို သယ်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည် မျက်နှာသစ် ဇလုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်သည်။ ထိုဇလုံက ပေါ့ပါးသော်လည်း အထဲဘက်တွင် ပစ္စည်းအသေးအမွှားများစွာ ပါဝင်နေသဖြင့် သတိမထားပါက ဖိတ်စင်ကျသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အိပ်ရာလိပ်နှင့် ပစ္စည်းများကို အိမ်သို့ ပြန်သယ်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို အိမ်ခန်းအသစ်သို့ တိုက်ရိုက် ရွှေ့ပြောင်းရန် မသင့်တော်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိမ်တွင် ခြားအခန်းများ ရှိနေသေးသည့်အတွက် သူတို့၏ အထုတ်အပိုးများကို စုဝေ့ဖင်း၏ အခန်းထဲသို့ ခေတ္တ ရွှေ့ပြောင်းထားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် သဘက်ခါ သူတို့လက်ထပ်သည့်နေ့တွင် မည်သူမျှ အခန်းထဲသို့ မဝင်နိုင်စေရန်အတွက် လော်ယွီရှို့က တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က ပစ္စည်းများကို သယ်ယူရာတွင် ကူညီပြီးနောက် ရဲဘော်လော်ယွီရှို့ထံမှ အမိန့်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို နှစ်သစ်ကူးအတွက် အဝတ်အစားအသစ်များ ဝယ်ပေးရန်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“အရင်နှစ်တွေကတည်းက ဒီကလေးနှစ်ယောက်အတွက် အဝတ်အစားအသစ် မရှိခဲ့တာမျိုး ဘယ်တုန်းက ရှိဖူးလို့လဲ၊ အခု မင်း အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဆိုတော့ ဒါတွေက ငါ့ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ငါတွေးထားတာ၊</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကလေးအတွက် အဝတ်အစားဝယ်ပေးဖို့ကို သတိမရကြဘူး၊ ဒီနေ့တောင် (၂၆)ရက်နေ့ ရှိနေပြီ၊ မင်း ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က စုဝေ့ချင်းအတွက် ယောက္ခမအိမ်သို့ ယူဆောင်သွားရမည့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ပေးရင်း တစ်ဖက်မှလည်း အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူကို ဆူပူနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရလျှင် စုဝေ့ဟိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာတို့က အနည်းငယ် တင်းမာသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ အမှန်တကယ်ကို သတိမရခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သူတို့အတွက် အဝတ်အစား သွားဝယ်ပေးလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် အစိုးရစားသောက်ဆိုင်မှာ တစ်ခါတည်း ကျွေးလိုက်မယ်၊ နေ့လယ်စာစားဖို့ ပြန်မလာတော့ဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင် အမေဖြစ်သူကို ပြောလိုက်ပြီး  သူ၏သားနှစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ချန် ရှောင်ကျွင့် လာကြဦး၊ အဖေ မင်းတို့ကို အဝတ်အစားအသစ်တွေ ဝယ်ပေးဖို့ ကုန်တိုက်ကို ခေါ်သွားမယ်”</p> <p> </p> <p>အဝတ်အစားအသစ်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ချန်က သူကိုင်ထားသော ကစားစရာ သစ်သားတုံးများကို ချက်ချင်းချလိုက်ပြီး ရှောင်ကျွင့်ကိုပါ ဆွဲခေါ်ကာ ပြေးလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ရှောင်ကျွင့်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်ရင်း ပြောလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“အဖေ၊ ရှောင်ကျွင့်အတွက် အတွင်းဝတ်အနွေးထည်လည်း ဝယ်ပေးဦးနော်၊ သူရဲ့အင်္ကျီလက်တွေနဲ့ ဘောင်းဘီအနားတွေက အရမ်းတိုနေတယ်လို့ ပြောနေခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် လော်ယွီရှို့က သားကြီးဖြစ်သူကို နောက်တစ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝယ်လိုက်၊ အလဲအလှယ်လုပ်ပြီး လျှော်လို့ရအောင် နှစ်စုံစီ ဝယ်ပေးလိုက်”</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေကို အလဲအလှယ်လုပ်ပြီး လျှော်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝူလီက အပြင်မှဝင်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ထဲတွင်လည်း အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဒါလေးတွေ အမြန်စမ်းဝတ်ခိုင်းကြည့်လိုက်ဦး၊ ကျွန်မတို့ကုန်တိုက်ကို ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီအသစ်တွေ အခုပဲ ရောက်လာတာလေ၊ ဒါနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် အဝတ်အစား မဝယ်ရသေးတာ သတိရလို့  ချက်ချင်းပဲ နှစ်ထည် ယူလာခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ပြပါဦး”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က အိတ်ကြီးကိုဆွဲယူကာ အထဲမှ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီအသစ်များကို ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရေတပ်ပြာရောင်တစ်ထည်နှင့် ခရမ်းနီရောင်တစ်ထည်ကို တွေ့ရပေသည်။ ခရမ်းနီရောင်အင်္ကျီမှာ အနည်းငယ် ပိုငယ်သောကြောင့် ရှောင်ကျွင့်အတွက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီက သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်ရင်း သောက်နေရင်းမှ စုဝေ့ဟိုင်ကို လှမ်းပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အထဲမှာ ဝါဂွမ်းဘောင်းဘီ နှစ်ထည်လည်း ပါသေးတယ်၊ အစကတော့ ကလေးတွေအတွက် ဘောင်းဘီရှည်နှစ်ထည်လောက် ထိုးပေးဖို့ သိုးမွေးချည် သွားရှာသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိုးမွေးချည်က ရှာရခက်လွန်းလို့ ဝယ်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က အိတ်ထဲမှ ဝါဂွမ်းဘောင်းဘီ နှစ်ထည်ကိုပါ ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save