Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(86)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းဟုန်မေ့က လီရှန်း ရောက်လာသည်ကိုမြင်လျှင် ချန်ဖန်းကို ပန်းကန်လုံးအလွတ်တစ်လုံး ယူခိုင်းလိုက်ပြီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကြော်ထားသော အသားလုံးလေးတချို့ကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါလေးတွေ ယူပြီး စားလိုက်ဦး၊ ပူဦးမယ်နော် သတိထားပြီးစား”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပန်းကန်လုံးကိုယူကာ ကျန်းဟုန်မေ့ကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်းကလည်း ဘေးနားရှိ အအေးစာပန်းကန်ထဲမှ  ကြက်သားတုကြော်*တို့ကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုခေတ်ကာလတွင် ပဲထွက်ကုန်များက ဈေးကြီးလွန်းပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် တို့ဖူးနှင့် ပဲပြားခြောက်များကိုသာ ရရှိနိုင်သည်။ ကြက်သားတုကဲ့သို့သော ဟင်းလျာများကိုတော့ အေးစက်သော ရာသီဥတုတွင် ကြာရှည်သိမ်းဆည်းထားနိုင်သောကြောင့် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း၌ အမြောက်အမြား ပြုလုပ်လေ့ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကြက်သားတုကို ပဲငါးပိရည်၊ ရှာလကာရည်တို့နှင့် ရောနယ်ထားသော ဟင်းမှာ အကောင်းဆုံး အအေးစာတစ်ခွက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုဟင်း၏ဈေးနှုန်းက မကြီးပါချေ။ အနည်းဆုံးတော့ အသားထက် ဈေးသက်သာပေ၏။</p> <p> </p> <p>“နည်းနည်းပဲစားတော့နော်၊ နေ့လယ်စာ စားချိန်နီးပြီ”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် လီရှန်းက မီးဖိုဘေးရှိ ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပန်းကန်လုံးကြီးကိုကိုင်လျှက်  စားသောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း မနက်စာ မစားဘဲလာခဲ့တာလား၊ ရှောင်စုအတွက်လည်း နည်းနည်း သွားပေးလိုက်ဦးလေ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လျှက် အလွန်လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဖဲကစားနေသည့် စုဝေ့ချင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့ ၊သူ အခု အလုပ်ရှုပ်နေတာလေ”</p> <p> </p> <p>“အဆောင်က ပစ္စည်းတွေ အကုန်သိမ်းပြီးပြီလား၊ သိမ်းပြီးပြီဆိုရင် ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းကျရင် မင်းရဲ့ဦးလေးတို့နဲ့ တခြားလူတွေကို ပစ္စည်းရွှေ့ဖို့ ကူခိုင်းလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကုန်လုံး ရွှေ့ပြီးသွားပြီ၊ စုမိသားစုအိမ်ကိုပဲ တိုက်ရိုက်ရွှေ့လိုက်တာ၊ သဘက်ခါကျရင် လက်ထပ်တော့မှာပဲလေ၊ လက်ထပ်ပြီး နောက်တစ်ရက်ကျမှ ပစ္စည်းတွေကို စပြီးနေရာချကြတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့ တကယ်ကိုမရှက်တတ်ဘူးပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းတစ်ယောက် ပြောစရာစကားပင် ပျောက်ရှသွားရပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီရှန်းသည်က အိမ်ထောင်မပြုဖူးသေးသည့် အပျိုမိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စအတွက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် သဘာဝကျကျ ပြောဆိုနေနိုင်ရပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကိုယ်တိုင်လည်း သူမ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်လွန်းနေပြီး မင်္ဂလာဦးသတို့သမီးတစ်ဦးတွင် ရှိသင့်သည့် ရှက်ရွံ့မှုမျိုး မရှိနေသည်ကို ခံစားမိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမလည်း မတတ်နိုင်ချေ။ သူမသည်က အမှန်တကယ်ပင် စိတ်အေးချမ်းနေပြီး ဤကိစ္စများကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ကာ အေးချမ်းသော ဘဝတစ်ခုကိုသာ ဖြတ်သန်းချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရင်ခုန်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း...</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက လက်ထပ်မှတ်ပုံတင် လက်မှတ်ထိုးချိန်ကတည်းက အလွန်အမင်းရင်ခုန်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ရှက်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ ဒါက ရှန်းရှန်းရဲ့ ကောင်းကွက်တစ်ခုပဲလေ၊  ကျွန်မနဲ့တောင် တူသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟုန်မေ့က လီရှန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတုန်းကလည်း စင်ပေါ်မှာ ပထမဆုံး သီချင်းစဆိုတော့ နည်းနည်းလေးတောင် ရင်မတုန်ခဲ့ဘူး၊ အသံကလည်း ရှင်းလင်းပြီး ဟိန်းထွက်နေခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချင်း : “...”</p> <p> </p> <p>စင်ပေါ်တက်ပြီး သီချင်းဆိုတာနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုတာက တူပါ့မလား။</p> <p> </p> <p>သူမ စိုးရိမ်စိတ်တချို့ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ရဲဘော်ရှောင်စုက သူမ၏တူမကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မျက်ဝန်းများက တောက်ပသွားတတ်သည်ကို သူမ သတိပြုမိသော်လည်း သူမ၏တူမကတော့ အမြဲတစေ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စုဝေ့ချင်းကို အမှန်တကယ်ပင် သဘောကျနေခြင်းလား သို့မဟုတ် သူမ ပြောခဲ့သော စကားများကြောင့်သာ စုဝေ့ချင်းကို လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းလား ဆိုသည်ကိုပင် သူမ မဝေခွဲနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင်  လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့ လက်ထပ်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြရန်ကိုသာ သူမ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ကျန်းချောင်နှင့် သူ၏ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုများ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချောင်၏ အစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ပညာတတ်လူငယ်များအဖြစ် ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရောက်နေကြသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချောင်ကသာ မိသားစုထဲတွင် အကြီးဆုံးအစ်ကိုဖြစ်နေပြီး သူ၏အောက်တွင် ကလေးငယ်များစွာ ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုညီအစ်ကိုများမှာ စုဝေ့ချင်းအပေါ် အလွန်ပင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီရှန်းက မနက်ဖြန်တွင် လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်၍ သူတို့က မည်သည့်စကားကိုမှ မပြောတော့ဘဲ စုဝေ့ချင်းကို သတိပေးစကား အနည်းငယ်သာ ပြောလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းဝိုင်းက အိမ်ရှင်နှင့် ဧည့်သည်နှစ်ဖက်လုံးအတွက် စိတ်ချမ်းမြေ့ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပြီးနောက် နောက်နေ့အတွက် မင်္ဂလာပွဲ အစီအစဉ်များကို စတင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမိသားစုက လီရှန်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရလျှင် စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အခုပဲ အိမ်ကိုပြန်ပြီး ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာနကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ်၊ သူတို့ဆီက ကားအသေးတစ်စီးလောက်ငှားမှာဖြစ်လိမ့်မယ်ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ခန်းဝင်ပစ္စည်းများထဲတွင် ဂွမ်းစောင် ကြီးငါးထည်ပင် ပါဝင်နေပေသည်။</p> <p>ကြီးမားသော မှန်တင်ခုံများမှသည် သေးငယ်သော ရေခွက်များအထိ အရာအားလုံး စုံလင်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဂွမ်းစောင်အသစ် နှစ်ထည်ရရှိရန်အတွက် ဝါဂွမ်းလက်မှတ်များကို ခက်ခက့ခဲခဲ ရှာဖွေခဲ့ရသော စုမိသားစုနှင့် မတူဘဲ ကျန်းကျူးရိသည်က သူ၏ဇာတိရွာမှ ဦးလေးဖြစ်သူကို အနီးနားရှိကျေးရွာများမှ ဂွမ်းများ စုဆောင်းခိုင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဂွမ်းစောင်များမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပြုလုပ်ထားသော ဂွမ်းစောင်များဖြစ်ပြီး အတော်လေးလည်း လေးလံလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလွန်နွေးထွေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးအတွက် စောင်များသာမကဘဲ နောင်တစ်ချိန် ကလေးရလာလျှင်ပင် အသုံးပြုရန် လုံလောက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း ထိုပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ ရှန်းရှန်းက မိဘအရင်းတွေနဲ့ သိပ်ပြီးမနီးစပ်ဘူးလို့ မတွေးနဲ့နော်၊ ငါတို့အားလုံးက သူ့ကို သမီးအရင်းလေးလိုပဲ သဘောထားကြတာ၊ နောက်ပိုင်း သူမကို နှိပ်စက်ဖို့ လုံးဝမစဉ်းစားလိုက်နဲ့”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက စုဝေ့ချင်း၏ နောက်ကျောကို ပုတ်ပြီးပြောလိုက်လေသည်။ သူ၏ စကားများမှာ စနောက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တမ်းတွင် အလွန်ပင် လေးနက်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤခန်းဝင်ပစ္စည်းများ၊ လူကြီးမိဘများ၏ သတိပေးစကားများနှင့် ကျန်းချောင်၏ စကားများက လီရှန်းအတွက် ရှေ့ဆက်လျှောက်ရမည့်ဘဝအတွက် အားကိုးအားထားပြုရမည့် ယုံကြည်ချက်များ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>(၁၂)လပိုင်း (၂၇)ရက်နေ့တွင် လီရှန်းက အိမ်ထဲတွင်သာနေခဲ့ပြီး တစ်နေ့တာလုံး သတို့သမီးလောင်းအဖြစ် အနားယူနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ သူမသာ မတားဆီးမိပါက ထမင်းဟင်းများကိုပင် သူမ၏ အိပ်ရာဘေးအထိ လာပို့ပေးကြမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>(၁၂)လပိုင်း (၂၈)ရက်နေ့ မနက်တွင်တော့ လီရှန်းက ဖန်ချင်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားသော အနီရောင် ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းက ထိုဝတ်စုံကို ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ခါးနေရာကို အနည်းငယ်ကျဉ်းပေးထားသည့်အတွက် ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း လီရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က  ပိန်သွယ်၍  ချေတံရှည်များကိုလည်း ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နက်မှောင်ရှည်လျားသော ဆံပင်များကို ပုံမှန်အားဖြင့် ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်သာ ရိုးရှင်းစွာ ကျစ်လေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်တော့ ဆံပင်များကို ဖြည်ချကာ ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် လှပစွာ ထုံးဖွဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ဘတ်တွင် ထိုးရမည့် အနီရောင် ပန်းကြီးကိုလည်း ခေါင်းပေါ်တွင်သာ လှပစွာ ပန်ဆင်လိုက်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုခေတ်ကာလတွင် အလှကုန်ပစ္စည်းများ ရှားပါးလှသော်လည်း လုံးဝမရှိသည်တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ဒေါ်လေးကျန်းဟုန်မေ့က  အနုပညာအဖွဲ့မှ အဆိုတော်ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် အလှကုန်ပစ္စည်းများက သေချာပေါက် ရှိနေပေသည်။ သူမက မနက်အစောပိုင်းကတည်းက လီရှန်းကို မိတ်ကပ်လိမ်းပေးရန် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် ကျန်းဟုန်မေ့၏ အလွန်အမင်း ထူထဲစွာ လိမ်းခြယ်တတ်သောအလှအပရေးရာ အယူအဆကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်သာ မိတ်ကပ်လိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအတတ်ပညာမှာ ကမ္ဘာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော လီရှန်းအတွက် အလွန်ပင်ကျွမ်းကျင်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက မိတ်ကပ်မှုန့်များကို အလွန်အကျွံ မသုံးစွဲဘဲ နှင်းဆီခရင်မ်အချို့ကိုသာ လိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ပေါင်ဒါမှုန့်ကိုလည်း အလွှာပါးပါးလေးသာ ပုတ်လိမ်းလိုက်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မျက်ခုံးဆွဲကာ ပါးနီအနည်းငယ်လောက် ခြယ်လိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ခမ်းနီကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ကျန်းမာစိုပြေပြီး ထူထဲမှုမရှိသော မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ထားသည့် မျက်နှာက လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူမ၏ အပြစ်အနာအဆာမရှိသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ပို၍ပင် တောက်ပကာ အသက်ဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ တကယ်ကို လှလွန်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>မနက်စောစောကတည်းက သတို့သမီးအရံလုပ်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာသော လီလင်းမှာ လီရှန်း၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်၍  ရေရွက်မိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် နင် မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ကျရင်လည်း ငါပဲ မိတ်ကပ်လိမ်းပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတာပေါ့၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရက်ပိုင်းပဲ လိုတော့တာဆိုတော့ နင်မေ့သွားမှာကို ကြောက်စရာမလိုတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက စနောက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ရိုးရိုးသားသား ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ သူမက လီရှန်း၏ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်မှုကို အလွန်ပင် သဘောကျနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အနုပညာအဖွဲ့မှ တခြားမင်းသမီးများ၏ မိတ်ကပ်များမှာ သိသိသာသာထင်းနေတတ်သော်လည်း လီရှန်း၏ အလှပြင်မှုသည်ကား သိပ်ပြီးမသိသာနေခဲ့ဘဲ အလွန်ပင် လှပသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အဝတ်အစားလဲပြီးသည့်နောက်တွင် ဖန်ချင်းက သူမအတွက် ကောက်ညှင်းလုံးနှင့်သကြားရေ တစ်ခွက် ယူဆောင်လာပေးခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ကောက်ညှင်းလုံးလေးတွေ မြန်မြန်စားလိုက်ဦး၊ မင်းရဲ့ အနာဂတ်ဘဝလည်း ဒီလိုမျိုးချိုမြိန်ပြီး ပြည့်စုံနေပါစေ”</p> <p> </p> <p>ဤသို့ မင်္ဂလာရှိသော စကားကို ဆိုပြီးနောက် ဖန်ချင်းက အပြုံးတစ်ခုနှင့် ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“နှုတ်ခမ်းနီတွေ ပျက်မသွားအောင် ကောက်ညှင်းလုံးတွေကို  အသေးလေးတွေပဲ လုံးပေးထားတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း ပန်းကန်ကိုလှမ်းယူကာ ခြောက်လုံးဆက်တိုက် စားလိုက်ပြီးမှသာ ဗိုက်ပြည့်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save