Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(89)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်းက ငယ်သေးတယ်၊ မင်းတို့တွေ သူမကို လန့်သွားအောင် မခြောက်လှန်းမိဖို့ သတိထားကြဦး”</p> <p> </p> <p>ယာဉ်တန်းကြီး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လော်ယွီရှို့က လူတိုင်းကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင်ဇနီးမောင်နှံအသစ်များက အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် သတို့သားနှင့်သတို့သမီးကို စနောက်ကျီစယ်သည့် အစီအစဉ်များ ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာခန်းဆောင်တွင်လည်း ထိုအစီအစဉ်များကို စတင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ယောက်မ စိတ်ပူနေတာကို ကျွန်မတို့ သိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့က ဂရုမစိုက်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့၏ သတိပေးစကားမှာ အခြေအနေကို ပိုမိုစည်ကားလာစေရန်သာ ပြုလုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက စက်ဘီးကို အောက်ထပ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် လီရှန်းကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က စုမိသားစု၏ အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေပြီ ။ အိမ်ထဲတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဧည့်ခန်းအလယ်ရှိ အဖြူရောင်နံရံပေါ်တွင် အနီရောင်အလံနှစ်ခုကို တစ်ဖက်စီတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး အလံနှစ်ခုကြားတွင်မူ မင်္ဂလာနှစ်ထပ်ကိန်းသင်္ကေတအဖြစ် အနီရောင်ဖူနှစ်ထပ်စာလုံးကို ကပ်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီရောင်အလံ၏အောက်တွင် စားပွဲတစ်လုံးကို ခင်းကျင်းထားပြီး အနီရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ  ထိုအပေါ်တွင် ပလတ်စတစ်ပန်းများ ထိုးထားသည့် ပန်းအိုးနှစ်အိုးကို တင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ပန်းကန်အနည်းငယ်ရှိနေပြီး အမျိုးမျိုးသော မုန့်ပဲသရေစာများနှင့်အတူ မှတ်ချက်စကားများပါရှိသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုလည်း တင်ထားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာမှာ မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦး ကျမ်းသစ္စာဆိုကြမည့် နေရာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေ၏။</p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းကို တံခါးမှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်နှင့် ကျမ်းသစ္စာဆိုမည့် စင်မြင့်ထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့် လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက ခေါင်းဆောင်ကြီးများ၏ လမ်းညွှန်ချက်ကောက်နုတ်ချက်များကို ကိုင်မြှောက်ကာ အချက်အလက်တချို့ကို ရွတ်ဆိုခဲ့ကြပြီး စက်ရုံဒါရိုက်တာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တရားဝင် ဇနီးမောင်နှံများ ဖြစ်လာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျမ်းသစ္စာဆိုပြီးနောက်တွင် ရိုးရာဓလေ့အရ သတို့သား ၊သတို့သမီးကို စနောက်ကျီစယ်သည့် အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ရန် အချိန်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုခေတ်ကာလ၏ မင်္ဂလာဦးည ကျီစယ်မှုများမှာ အခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်ခြင်း၊ ဆူညံအောင်ပြုလုပ်ခြင်းစသည့် ရှေးယခင်က ပုံစံမျိုးနှင့် မတူတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် တံခါးဝ၌သာ စနောက်ကျီစယ်ကြတော့သည်။ ကျန်းမိသားစုအိမ်ထဲတွင်ကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ဦးက အခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်နေခဲ့လေ၏။ သူ၏လက်ထဲတွင် အနီရောင်ချည်မျှင်ဖြင့် ချည်ထားသော သစ်သီးတစ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ထိုသူမှာ လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့ ရောက်လာပြီး ထို သစ်သီးကို စားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်က အလွန်ပင် ရှက်တတ်ပြီး မျက်နှာနီရဲတတ်သူဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချည်မျှင်နီတွင် ချည်ထားသော အနီရောင် အသီးလေးကို မြင်လိုက်ရပြီး မည်သည့်အရာများဖြစ်လာတော့မည်ကို တွေးမိလျှင် သူ၏မျက်နှာက ပို၍ပင် နီမြန်းလာရ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း ရှက်ရွံ့နေပြီး ရှေ့သို့ မတိုးရဲဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက အရှေ့သို့ အတွန်းခံရပြီး စုဝေ့ချင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံအသစ်လေးက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က ရှက်လွန်းသောကြောင့် မျက်နှာလွှဲထားပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကြမ်းပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကာ နှစ်ဦးလုံးက အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့နေကြောင်းတွေ့မြင်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤခေတ်ကာလတွင် မင်္ဂလာဦးည ကျီစယ်မှုများကို အလွန်အကျွံ မပြုလုပ်ကြပေ။ သစ်သီးဖြင့် ကျီစယ်ခြင်းက ပြဿနာမရှိသော်လည်း သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့သာ လူများ၏အလယ်တွင် နမ်းရှိုက်ကြမည်ဆိုပါက လူများက အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားသည်ဟု ပြောဆိုကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှန်းနှင့် စုဝေ့ချင်းတို့က လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီးနောက် စနောက်ကျီစယ်ရာတွင်သုံးသည့် ပစ္စည်းကို သေးငယ်သည့် သစ်သီးလေးမှ ပန်းသီးသို့ အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လုံး  ပန်းသီးကိ တစ်ကိုက်စီ ကိုက်လိုက်ကြပြီးသည့်နောက်တွင် လက်ဆောင်စာအိတ်နီလေးများကို ဝေငှပေးလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>ထိုနောက်မှသာ တစ်ဖက်မှ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>လူငယ်တစ်စုက အခန်းထဲမှ တန်းစီလျက် ထွက်လာကြလေ၏။ မတိုင်ခင်က ပန်းသီးကို ကိုင်ထားသော လူငယ်မှာ စီးကရက်ထုပ်တချို့ကို မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ရင်း ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အစ်ကို့ရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေကို ကူသယ်ပေးလိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နောက်ကျကျန်ရစ်ပြီး ကားလွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သတို့သမီး၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို ကူညီသယ်ယူပေးခြင်းဖြင့်လည်း လက်ဆောင်စာအိတ်နီများနှင့် စီးကရက်များကို ရရှိနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်းကို အခန်းထဲသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ သယ်ယူရန်အတွက် လူများကို ဦးဆောင်ကာ အောက်ထပ်သို့ အမြန်ပြန်ဆင်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သတို့သားမှာ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့တွင် အလုပ်အရှုပ်ဆုံးလူ ဖြစ်သော်လည်း လီရှန်းသည်ကား သတို့သမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှက်ရွံ့ပြီး မျက်နှာနီရဲနေရုံမျှသာ လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက ယွမ် (၆၀၀)၊ ကျန်းကျူးပင်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့က ယွမ် (၅၀၀)၊ ထို့အပြင် ကျန်းရှင်းမင်နှင့် ကျန်းဟုန်မေ့တို့ဆီမှ ရရှိသည််များ အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်လျှင် ယွမ် (၁၅၀၀) နီးပါး ရှိသော်လည်း စုမိသားစုဘက်မှ တင်တောင်းသည့် ငွေပမာဏက ယွမ် (၁၀၀၀)သာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုနှစ်ခု လက်ထပ်ထိမ်းမြားကြသည့်အချိန်တွင် သတို့သားဘက်မှ မိသားစုကို အမြဲတစေ မျက်နှာပွင့်လန်းအောင် ပြုလုပ်ပေးသင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မိသားစုဝင်အားလုံး အတူတကွ ထိုင်ကာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့က စုဆောင်းထားသည့် ငွေထဲမှ (၈၀၀)ကိုသာ ငွေကြေးအဖြစ် ပေးအပ်ရန်နှင့် ကျန်ရှိသည်များကို ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ ငွေရရှိနိုင်မည့်လမ်းကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး ကျန်းကျူးရိကတော့ ဂွမ်းစောင်များဝယ်ရန် သူ၏ဇာတိရွာသို့ ညတွင်းချင်းပင် သွားရောက်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ရာဂဏန်းတန်ဖိုးရှိသော ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို သယ်ယူရန်အတွက် ကုန်တင်ကားအသေးတစ်စီး သေချာပေါက် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဝူလီသည်လည်း သူမ၏ တတိယမြောက်ယောက်မ၏ မိသားစုက ခန်းဝင်ပစ္စည်း မည်မျှပေးသည်ကို သိချင်သောကြောင့် စုချန်နှင့် စုကျွင့်တို့ကို လီရှန်း၏ရှေ့သို့ တွန်းပို့ကာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယောက်မ၊ ကလေးတွေကို ခဏလောက် ကြည့်ပေးထားပါဦး၊ ကျွန်မ အပြင်ကိုထွက်ပြီး ကူညီပေးလိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက အလျင်အမြန်ပင် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် ကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း သူမကို မော့ကြည့်နေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး”</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က စုဝေ့ချင်း သင်ပေးထားသည်ကို မှတ်မိနေသော စုချန်က ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း: “အင်း”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ သကြားလုံးတစ်ဆုပ်ကို အမြန်နှိုက်ကာ စုချောင်နှင့် စုကျွင့်တို့၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးတွေနော်၊ တခြားလူတွေကို မပေးဘူး၊ မင်းတို့အတွက်ပဲ ပေးတာ”</p> <p> </p> <p>စုမိသားစုမှ ကလေးငယ်များက သူတို့၏အိတ်ကပ်များကို အမြန်ဖုံးလိုက်ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဦးလေးဖြစ်သူက အပြင်ဘက်တွင် သကြားလုံးများ ဝေငှနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုသကြားလုံးများမှာ အသီးအရသာသကြားလုံးများသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဒေါ်လေးက ပို၍ သဘောကောင်းပြီး သူတို့ကို နို့သကြားလုံးများအထိပင် ပေးလာခဲ့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည် သူတို့၏ဆံပင်များကို ခပ်ဖွဖွပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် စုကျွင့်၏ အကျီကော်လာကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အသာမကြည့်လိုက်လျှင် အတွင်းမှ ဝတ်ဆင်ထားသော အနွေးထည်မှာ အသစ်စက်စက်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရက် စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့က သူတို့နှစ်ယောက် ဝူလီ၏စက်ဘီးကို စီးကာ စက်မှုယန္တယားစက်ရုံသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြချိန်တွင် စုဝေ့ဟိုင်က ကလေးများအတွက် အနွေးထည်ဝယ်ပေးချင်နေသည်ကို သူမ မှတ်မိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် စက်ဘီးကို စီးသွားလိုက်ပါက ဝူလီအတွက် အပြင်ငို့မထွက်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ဖန်တီးပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ စုဝေ့ဟိုင်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မှုက ဝူလီကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့ပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် ဝူလီက အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ကုန်တင်ကားနှင့် အပြည့် ပါလာသော ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရလျှင် သူမ အံ့ဩမင်သက်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ကုန်တင်ကားအသေးစားလေးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ လက်ထပ်ချိန်တွင် ခန်းဝင်ပစ္စည်းမှာ စက်ဘီးတစ်စီးနှင့် နောက်ထိုင်ခုံပေါ်မှ ဂွမ်းစောင်တချို့သာ ပါဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မူလက သူမ၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွင် စက်ဘီးတစ်စီး ပါဝင်ခြင်းကပင် အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ တတိယမြောက်ယောက်မ၏ မိသားစုမှ လုပ်ဆောင်ချက်များက သူမကို အမှန်တကယ်ပင် နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“လမ်းဖယ်ပေးကြပါဦး၊ လမ်းကို ပိတ်မထားကြပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>သူမ အတွေးများနေချိန်တွင်  အရှေ့မှ စုဝေ့ဟိုင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဝူလီ မော့ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုသန်မာလွန်းသော သုတေသနပညာရှင် စုဝေ့ဟိုင်မှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့ဆုံးမှနေ၍  မှန်တင်ခုံကိုသယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏နောက်တွင်မူ စုဝေ့ချင်း၏ ဦးလေးဖြစ်သူ စုဝေ့တုန်က သားသမီးရတနာ ထွန်းကားစေရန် ရည်ရွယ်သည့် ပစ္စည်းများနှင့် ထာဝရစိမ်းလန်းသော အပင်များကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတို့၏ နောက်ဘက်မှ ဂွမ်းစောင်များကို သယ်ဆောင်လာကြသူများမှာ စုဝေ့ချင်း၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုများပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ဘေးသို့ အမြန်ဖယ်ပေးလိုက်လျှင် စုဝေ့ဟိုင်က အပေါ်ထပ်သို့ လျှင်မြန်လွန်းသည့်အရှိန်ဖြင့် တက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်သည်က ရေနွေးဓာတ်ဘူးနှစ်လုံးကို ကိုင်ထားကား ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ မတော်တဆ ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်စွာဖြင့် အဆက်မပြတ် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် သူ၏ချွေးမဖြစ်သူ၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများက ဤမျှအထိ များပြားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုဂွမ်းစောင်ကြီးများကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် သူမ၏မိသားစုက သူမကို မည်မျှအထိ ချစ်မြတ်နိုးသည်ကို သိသာနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save