Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(90)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝူလီ... မင်း ဘာလို့ အောက်ကိုဆင်းလာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ဝူလီ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လျှင် သူမကို အမြန်ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီးပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်တော့၊ မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်ယောက်က မင်းရဲ့ပစ္စည်းတွေကို ခိုးသွားဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ပွဲကြည့်လိုသူများက အလွန်များပြားလွန်းသောကြောင့်  ပစ္စည်းတစ်ခုခု ပျောက်ဆုံးသွားပါက ရှာဖွေနိုင်မည့် နည်းလမ်းမရှိနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဝူလီတစ်ယောက် သူမ၏ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမှုများကို ချက်ချင်းပင် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး  အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်လိုက်တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် မနာလိုဖြစ်မိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ ပျောက်ဆုံးသွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်မိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဝူလီ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုချန်နှင့် စုကျွင့်တို့ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က မှန်တင်ခုံကို အခန်းထဲသို့ လျှင်မြန်စွာ သယ်ဆောင်လာရင်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မှန်တင်ခုံကို ဘယ်နေရာမှာ ထားရမလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ..ဒီမှာထားမယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ခုတင်ဘေးသို့ အမြန်ညွှန်ပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီသေတ္တာကြီးကိုရော ဘယ်မှာ ထားရမလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကို ခုတင်ခြေရင်းမှာ ထားလိုက်၊ ဂွမ်းစောင်ကိုတော့ ကုတင်ပေါ်မှာတင်မယ်၊ ပန်းအိုးကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားပြီး မျက်နှာသစ်ဇလုံစင်ကိုတော့ တံခါးဘေးမှာ ထားလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် အလွန် အလုပ်များနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤပစ္စည်းများမှာ အသုံးအဆောင် အကြီးစားများဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ထား၍မရပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က ပထမဆုံး မှန်တင်ခုံကို ခုတင်အနီးတွင် ချထားလိုက်ပြီးနောက် သစ်သားသေတ္တာကြီးကို ခုတင်ခြေရင်းမှ လမ်းလျှောက်ရာနေရာတွင် တိုက်ရိုက်ချထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် လူတစ်ယောက်စာ သွားလာနိုင်ရုံနှင့် သန့်စင်ခန်းသုံးပစ္စည်းများ ထားရန်အတွက်သာ နေရာလွတ် ကျန်တော့၏။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ဟိုင်က ထိုနေရာများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဒီပစ္စည်းတွေထားဖို့အတွက် အတိုင်းအတာတွေကို သေသေချာချာ တိုင်းထားတာပဲ ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက တိုက်ဆိုင်သွားတာပါ”</p> <p> </p> <p>ဆောင်းရာသီ၏ အေးစိမ့်သည့်ကာလတွင် စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် အလုပ်များလွန်းသောကြောင့် ချွေးများပင် စိုလာခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက နဂိုကတည်းကအသားဖြူသူဖြစ်၍ ယခုအချိန်တွင် သူ၏နီရဲသော နှုတ်ခမ်း၊ ဖြူဖွေးသော သွားများနှင့်အတူ သူ၏မျက်နှာမှာ ပိုမိုတောက်ပနေပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် အလွန်ပင် တက်ကြွလန်းဆန်းနေပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခင်းကျင်းလိုက်ပြီးနောက်တွင် ယခင်က အနည်းငယ် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခန်းက ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရာတွင် ကူညီပေးခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လီလင်းသည်ကား ယနေ့နံနက်ကတည်းကပင် အံ့ဩခဲ့ရပြီးဖြစ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အံ့ဩနေရန် အချိန်မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည်လည်းအသေးအမွှား ပစ္စည်းများကို အနီရောင် ဗန်းတစ်ခုပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ စီစဉ်လိုက်ပြီးနောက် ဂွမ်းစောင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ခုတင်ပေါ်တွင် ကြည့်ကောင်းနေခဲ့ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံနေကာ ခုတင်ပေါ်သို့ တက်မကြည့်လျှင် မည်သူမျှ ထိုပစ္စည်းများကို မထိတွေ့နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က စိတ်မချနိုင်သေးသောကြောင့် ဧည့်သည်များကို သွားရောက်နှုတ်မဆက်မီ ဝူလီကို လမ်းညွှန်ချက်တချို့ ထပ်မံပေးနေခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ဝူလီက မင်္ဂလာအိမ်ခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင်သာ နေခဲ့ပြီး ထွက်ခွာသွားရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယောက်မ၊ အထဲကိုဝင်ပြီး ထိုင်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>“မဝင်တော့ဘူး၊ ကျေးဇူးပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ဝူလီက ငြင်းဆိုလိုက်ပြီးပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>“နင့်ရဲ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ ငါက ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် လက်ထပ်ထားကြတာလေ၊ ဒီနေ့လိုနေ့မျိုးမှာ အထဲကို ဝင်လိုက်ရင် မကောင်းတာမျိုးဖြစ်နေလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် ခေတ္တမျှ ပြောစရာပျောက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ယခင်က ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်ထားခြင်းကို ဝန်ခံရန် အလွန်ပင် ဝန်လေးနေခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်တော့ လူအများရှေ့တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောဆိုနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက ထိုသို့ပြောဆိုလာသည့်အတွက် လီရှန်းလည်း ဆက်လက်၍ မတိုက်တွန်းတော့ပါချေ။ တစ်ဖက်တွင်မူ စုကျွင့်က ပါးစပ်ထဲတွင် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး တစ်လုံးကို ငုံထားရင်း လီရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကလေးအဆီများရှိနေသော ပါးပြင်လေးများမှာ ပြုံးလိုက်သည့်အချိန်၌ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုချန်သည်ကား အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် လက်ကိုင်ပုဝါလေး ထုတ်ယူကာ စုကျွင့်၏ သွားရည်များကို သုတ်ပေးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို သယ်ယူပြီးနောက် အောက်ထပ်ရှိ ကုန်တင်ကားလေးမှာလည်း ထောက်ပံ့ရေးဌာနသို့ ပြန်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်သည်လည်း သူ့အပေါ်တွင် မတရား ပြုမူမည်မဟုတ်ပါချေ။ စုဝေ့မင်က သူ့ကို စီးကရက် သုံးဘူး၊ သကြားလုံး တစ်ဆုပ်နှင့် ထိုနေ့အတွက် တက်ရောက်ခအဖြစ် တစ်ယွမ်တန် အနီရောင်စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ပေးခဲ့လေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကုန်တင်ကားဒရိုင်ဘာလည်း စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ သောက်ရင်း သူ၏ ကုန်တင်ကားလေးဖြင့် မောင်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုတွင် အစည်ကားဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းများမှာ မင်္ဂလာဦးည ကျီစယ်ပွဲများနှင့် ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ သယ်ယူသည့် အချိန်များပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ သယ်ယူခြင်း အစီအစဉ် ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် အိမ်နီးချင်းများမှာ တီးတိုးပြောဆိုရင်း အသီးသီးပြန်သွားကြလေသည်။ ဤမင်္ဂလာပွဲသည်က အတော်လေး ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်ဖြစ်သောကြောင့် လီရှန်း၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများက စုဝေ့မင်တို့ ဇနီးမောင်နှံအတွက် အတော်ပင် မျက်နှာပွင့်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် စုဝေ့တုန်၏ဇနီးမှာ မှန်တင်ခုံကို ကြည့်ကာ မနာလိုဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများပင် ပူစပ်နေခဲ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့တစ်သက်မှာ မှန်တင်ခုံ ဆိုတာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်ပြီး စုဝေ့တုန်၏ ခါးကို လှမ်း၍ ဆိတ်လိုက်တော့သည်။ စုဝေ့တုန်သည်က ငယ်စဥ်အချိန်က  သူမအတွက် မှန်တင်ခုံ ဝယ်ပေးမည်ဟု လိမ်ညာခဲ့ဖူးပြီး ယခုအချိန်အထိ သူမတွင် မှန်တင်ခုံ၏ အရိပ်အယောင်ကို မမြင်ခဲ့ရပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့တုန်သည်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို သိရှိသောကြောင့် နာကျင်သော်လည်း အသံမထွက်ရဲဘဲ အောင့်အီးနေခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် မှန်တင်ခုံမှာ အလွန်အမင်း ဈေးကြီးလှသည်မဟုတ်ဘဲ သူဘက်မှ ဝယ်ပေးနိုင်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏အိမ်က အလွန်ကျဉ်းမြောင်းလွန်းပေသည်။ သူတို့၏ သားများက အိမ်ထောင်ကျကုန်ကြပြီးဖြစ်ကာ အငယ်ဆုံးသားမှာလည်း လက်ထပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အတွက် မှန်တင်ခုံ ထားရန်ကိုမဆိုထားနှင့်။ ပိုက်ဆံသေတ္တာထားရန်ပင် နေရာမရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း မှန်တင်ခုံဆိုသည်မှာ လိုအပ်သည်ဟု မထင်မိပေ။</p> <p> </p> <p>ယောက်မဖြစ်သူက အိမ်သစ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် လော်ယွီရှို့ကို လက်မထောင်ပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်အိမ်က တကယ်ကို ကျယ်ဝန်းတာပဲ၊ ဝေရှန်းရဲ့ အလုပ်နေရာက ပြောင်းရွှေ့ရခက်လို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါလည်း ခရိုင်မြို့ကိုပဲ လာချင်တယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒီမှာက နေစရာ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိနေမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်၊ နာမည်ကျော်ကြားမှုက ပြည်နယ်မြို့တော်က စက်ရုံတွေလောက် မကောင်းပေမဲ့ နေရထိုင်ရတာတော့ အတော်လေးသက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က သူမ၏ ယောက်မဖြစ်သူ၏ လက်ကိုဆွဲကာ စုဝေ့ဖင်းနှင့် စုဝေ့ယန်တို့၏ အခန်းများကို လိုက်လံပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့လိုက်လေ၊ ဝေဖင်းရဲ့ အခန်းလေးက နည်းနည်းကျဉ်းတာကလွဲရင် ကျန်တာကတော့ အခန်းအရွယ်အစား အတူတူလောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>အိမ်တွင် မနေထိုင်ဘဲ အပြင်တွင် နေထိုင်သည့် စုဝေ့ဟိုင်မှာလည်း အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းပါသည့် တိုက်ခန်းငယ်လေး တစ်ခု ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဇနီးမောင်နှံက အခန်းတစ်ခန်းတွင် နေထိုင်ကြပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ကျန်တစ်ခန်းတွင် နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယောက်မဖြစ်သူမှာလည်း အားကျနေလဲ့သော်လည်း ဤနေရာင ခရိုင်မြို့လေးမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မနာလိုစိတ်များကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ခရိုင်မြို့ရှိ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွင် နေရသည်ထက် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ အိမ်အပေါ်ထပ်အခန်းကျဉ်းလေးတွင်သာ နေလိုပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အလုပ်များကို အားလုံး အဆုံးသတ်ပြီးနောက် လီရှန်းထံသို့ သွားရန် အချိန်ရသွားခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ခုတင်ခြေရင်းတွင်  ထိုင်နေသော လီရှန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူ့အနေဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူရှိ၊မရှိကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူမထံသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ သူမ၏ဖြူဖွေးနူးညံ့သော လက်လေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီးနောက် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီရှန်းကို ကြည့်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူက ချိုသာသော ချစ်စကားများကို ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း</p> <p>ဘေးနားမှ ချောင်းဟန့်သံတစ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း:...</p> <p> </p> <p>သူက ဘေးတွင်ရှိနေသည့် မီးသီးကြီး လီလင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လီလင်းကလည်း ဆွံ့အစွာ ပြောလိုက်မိလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွမ်မ ဒီမှာ ရပ်နေတာကို ရှင့်မျက်လုံးထဲမှာ မမြင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးမှာ ရဲဘော်လီရှန်းထံသို့သာ ရောက်ရှိနေသောကြောင့် လူတစ်ယောက်လုံး ရှိနေသည်ကို အမှန်တကယ်ပင်မမြင်မိခဲ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါကလည်း သူအနေဖြင့် ရဲဘော်လီရှန်း၏ လက်ကို တိုက်ရိုက် လှမ်းကိုင်မိမည်မဟုတ်ပါချေ။ လူအများရှေ့တွင် ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ သူတစ်ပါးအမြင်တွင် အလွန်ပင် ရှက်ဖွယ်ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏ ကြောင်အအ ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို မြင်အမူအရာလျှက်သည့်အခါ လီရှန်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အပြုံးက စုဝေ့ချင်းကိုလည်း လိုက်ပါ ပြုံးမိစေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးအပြင်ဘက်တွင်မူ ဝူလီသည်ကား ရယ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် သူမ၏ဖြစ်သူက သူမ၏ ယောက်မလက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာပင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် နီရဲနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလီတစ်ယောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်လျှင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ ဘေးနားရှိ လူနှင့်သာ စကားလက်ဆုံ ကျနေခဲ့ပြီး သူမကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save