Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(41)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>စုဝေ့ချင်း အခန်းတံခါးကို ပိတ်သွားမှသာ စုဝေ့မင်က အားပြင်းပြင်းနှင့်ပေါင်ကိုပုတ်ကာ  ပြောလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့တွေ  သူ့ကို အလိုလိုက်နေကြတာပဲ!”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ သေချာပေါက်အလိုလိုက်ဝမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က ရေနွေးတစ်ဖန်ခွက်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာငှဲ့လိုက်ပြီး သကြားတစ်ဇွန်း ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်  မမေ့နဲ့ဦး... ဝေ့ချင်းက ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို ပြောလာခဲ့တာ.. နှစ်သစ်ကူးဖို့က ဆယ်ရက်ကျော်ပဲ လိုတော့တယ်</p> <p> </p> <p>လကုန်ပြီးရင် မူဝါဒအသစ်တွေက ကျလာတော့မှာ.. တကယ်လို့ ရှင့်ရဲ့သားကို ပညာတတ်လူငယ်အဖြစ် ကျေးလက်ဒေသဘက်ကို လွှတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အခုလိုပဲ ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာနေလိုက်..  သူ ကျေးလက်ဒေသကို အပို့ခံရမှ ရှင် စိတ်အေးနေရမှာမလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်အနေဖြင့် ထိုမျှအထိ မရက်စက်နိုင်ပေ။ သူ့သားကို ကျေးလက်ဒေသသို့သို့ အပို့မခံနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုချက်ချင်း သွားတောင်းဖို့ဆိုတာက...</p> <p> </p> <p>“ငါက အကြီးဆုံးသားနဲ့ ဒုတိယတုန်းကတောင် မသွားခဲ့ဘဲ အခုမှ သားအငယ်ဆုံးအတွက် သွားတောင်းပေးမယ်ဆိုရင် ချွေးမအကြီး နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုတွေးကြမလဲ.. သူတို့ ညီအစ်မတွေရဲ့ကြားမှာ ပြဿနာတွေ ဖန်တီးပေးသလို ဖြစ်မနေဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က နောက်ဆုံးအထိ ရုန်းကန်ငြင်းဆန်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ဘာများခက်နေလို့လဲ..  အရင်ချွေးမနှစ်ယောက်လုံးမှာ မိဘတွေ ရှိတယ်လေ.. တကယ်လို့ သူတို့မှာ မိဘမရှိရင်လည်း ရှင်ကိုယ်တိုင် သွားတောင်းပေးမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်:  “...”</p> <p> </p> <p>ဤသည်က အမှန်တကယ်ပင် ပါးနပ်လွနားသော လော်ယွီရှို့သာဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားလုံးများက အာဃာတမီးကို မွှေးပေးနိုင်စွမ်းရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး ငါပြောမယ် ... ငါ စက်ရုံရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်နေတာက တကယ်ကြီး မှားနေတာလား..  ငါ့အထက်လူကြီးတွေက ငါ့ကို ရာထူးနဲ့ထိုက်တန်လို့ခန့်အပ်ပေးခဲ့တာလေ..  သားကြီးတွေ လက်ထပ်တုန်းကတောင် ဒီလောက်စဉ်းစားစရာမလိုခဲ့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်တစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ရသည်။ သူ့၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးရာထူးကို ခေါင်းဆောင်များက ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ဇွတ်အတင်းယူခဲ့ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီရာထူးကို ရထားတာက  သူ့ရဲ့အပြစ်လား!</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင်ကတော့ ... အဲဒီရာထူးအတွက် သိပ်ပြီး ဂုဏ်မောက်မနေစမ်းပါနဲ့.. အခုလောလောဆယ် ဘယ်လိုသွားတောင်းရမလဲဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားလိုက်ဦး “</p> <p> </p> <p>“ဒီမိးကလေးရဲ့ ဦးလေးဖြစ်သူကပါ... သူ့တူမကို သဘောမတူချင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လော်ယွီရှို့က စုဝေ့မင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “လီရှန်းရဲ့ အဖေအရင်းက လုံးဝအားကိုးမရဘူးဆိုပေမဲ့ ဦးလေးတွေကတော့ အတော်လေးကို ထက်မြက်ပြီးတော်ကြတယ်..  ရှင့်အနေနဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အရှက်ရစရာမဖြစ်အောင်တော့ လုပ်ရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့မင်က ဇနီးသည်ကို အသာစောင်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း နောက်နေတာလား..  ငါက အရှက်ရစရာကိစ္စတွေကို လုပ်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည်က အပတ်စဥ်တိုင်း ဝန်ထမ်းအစည်းအဝေးများတွင် သဘာပတိလုပ်နေရသော ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေ၏။ သူ့၏စကားပြောစွမ်းရည်ကို လျှော့တွက်၍မရပါချေ။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်တော့... လီရှန်းတစ်ယောက် အိမ်သို့ပြန်သွားချိန်တွင် စုဝေ့ချင်း ထွက်ခွာသွားစဉ်က မျက်လုံးထဲမှ သနားစရာကောင်း၍ အထီးကျန်ဆန်သော အကြည့်တို့ကိုသာ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အမှန်တကယ်ပင် ချောမောလှသည်ဟု ဝန်ခံရပေမည်။</p> <p>သူ့တွင် နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းများ၊ ဖြူဖွေးသော သွားများ၊ နက်မှောင်သော ဆံပင်နှင့် ဖြူစင်သော အသားအရေတို့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> အနောက်တိုင်း ပုံပြင်စာအုပ်များထဲမှ စနိုးဝှိုက်နှင့်ပင် ဆင်တူလှပြီး  နှင်းဖြူမင်းသားလေး တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် တင်စားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုသို့သော ရုပ်ရည်မျိုးက ယခုခေတ်ကာလ၏ စံသတ်မှတ်ချက်အရ ခန့်ညားသော ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဟု မသတ်မှတ်ကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကို မဆိုထားနှင့်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကိုယ်တိုင်လည်း ဤခေတ်ကာလ၏ရိုးရာစံနှုန်းမီ အလှနတ်သမီးတစ်ပါး မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယနေ့ခေတ်၏ ခန့်ညားသော အမျိုးသားများအတွက်စံနှုန်းမှာ မျက်နှာလေးထောင့်ကျကာ အရပ်ရှည်၍  ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော ပပုံစံများဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းမလှလေးများအတွက် စံနှုန်းကတော့ ဝိုင်းစက်သောမျက်နှာလေးများဖြင့် ပြည့်ဖြိုးသောအသားများရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ထိုနေ့က ဆေးဝါးစက်ရုံရှေ့တွင် တွေ့ခဲ့ရသော သတို့သမီးကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> သူမသည်က ဤခေတ်၏ စံပြအလှလေးတစ်ပါးသာဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း အိမ်ထဲသို့ဝင်လိုက်လျှင် မီးများထွန်းထားသော်လည်း မည်သူမှ မရှိနေကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စားပွဲပေါ်တွင်တော့ မောင်ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ကျန်းချောင် ချန်ထားခဲ့သော မှတ်စုလေးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ထမင်းစားဆောင်သို့ ညစာသွားဝယ်ကြောင်းနှင့် လီရှန်း ပြန်လာလျှင် မစိုးရိမ်ရန် ရေးထားခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှန်းကျဲ ... ကျွန်တော် ပေါက်စီတွေ ဝယ်လာတယ်၊ ညစာ ဘာစားကြမလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ အိတ်ကို ချလိုက်သည့်အချိမ်တွင်ပင် ကျန်းချောင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး တံခါးဘောင်ကို ကိုင်လျက် မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ပြူကြည့်ရင်း အခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထမင်းစားဆောင်မှာ ဟင်းတွေမရှိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ကျန်းချောင်၏ မှတ်စုထဲတွင် ညစာဝယ်မည်ဟု ရေးထားခြင်းသာဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါက်စီတစ်ခုတည်းတော့မဝယ်လာဘူးမလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချောင်ာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> “ဂေါ်ဖီထုပ်စတူးတဲ့ လေ... တကယ်ပါပဲ.. ကျွန်တော်တော့ နားမလည်နိုင်ဘူး.. ဂေါ်ဖီထုပ်က ကောင်းကောင်းချက်ရင် ဒီလောက်တောင် အရသာရှိတာကို ထမင်းစားဆောင်က လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်ထိဖြုန်းတီးနေကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စက်မှုယန္တရားစက်ရုံ၏ ထမင်းစားဆောင်မှ ဟင်းချက်စားဖိုမှူးမှာ စတူးဟင်းများချက်ရာတွင် နာမည်ကြီးသည်။ သို့သော် ဆီပြန်ဟင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ တောင်ပိုင်းစတိုင် အရသာပေါ့သည့် ချက်ပြုတ်မှုမျိုးသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> အရသာအလေးအပင်ကိုနှစ်သက်သော လူငယ်များအတွက်တော့ ထိုစတူးဟင်းမှာ ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ဆားခပ်၍ ပြုတ်ထားခြင်းနှင့် မခြားနားပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း တုံ့ဆိုင်းစွာမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အဲဒီဟင်းက စားမကောင်းလို့လား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“စားမကောင်းပါဘူး!”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချောင်ကတော့ ဂေါ်ဖီထုပ်စတူးကို လုံးဝ မုန်းတီးသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p> ဆောင်းတွင်းကာလတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရှားပါးသဖြင့် ဂေါ်ဖီထုပ်ကိုသာ များများစားသောက်ကြရသည်။ တခြားနည်းဖြင့် ပြောင်းလဲ၍ ချက်လျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း အမြဲတစေ စတူးချက်နေသည်ဆိုပါက အလွန်ပင် မုန်းတီးလာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ .. ဒါဆို ကျဲ မင့်အတွက် ဂေါ်ဖီထုပ်နည်းနည်းလောက် ကြော်ပေးရမလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက မတ်တပ်ထရပ်ရင်း စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျဲ!”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချောင်တစ်ယောက် ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်း အိမ်ထဲသို့ဝင်လာချိန်တွင် သူမ၏သားဖြစ်သူက သူမ၏တူမနောက်သို့ တကောက်ကောက်လိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တူမဖြစ်သူ၏ လက်ထဲတွင် ဂေါ်ဖီထုပ်ကြီး နှစ်ထုပ်ကို ကိုင်ထားပြီးကြော်ရန် ပြင်ဆင်နေပုံရသည်။ လီရှန်း၏ မျက်နှာမှ ပေါ့ပါးသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရမှသာ  ဖန်ချင်းလည်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာ စာမေးပွဲကို ကောင်းကောင်း ဖြေနိုင်ခဲ့ပုံရတယ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အန်တီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဖန်ချင်းကိုမြင်လျှင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဂေါ်ဖီထုပ်ကို နောက်မှလိုက်လာသော ကျန်းချောင်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဖန်ချင်း၏လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ကူသယ်ပေးရင်း မေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> “ဘာလို့ ဟင်းတွေအများကြီး ဝယ်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူမ ပြောနေရင်း အိတ်ကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒါက... ဖက်ထုပ်တွေလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ သမီး စာမေးပွဲအတွက် ပင်ပန်းလာတာမလား.. ဒါကြောင့် အန်တီ အလုပ်ဆင်းတော့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားတန်းစီခဲ့တာ.. ငါးဟင်း၊ ဝက်သားနီဟင်း၊ ခြင်္သေ့ခေါင်းအသားလုံး* နဲ့ ဆိတ်သားဖက်ထုပ်တစ်ပွဲတောင် ရခဲ့တယ်..</p> <p> </p> <p> အန်တီ အဲဒါတွေကို မှာလိုက်တော့ နောက်မှာ တန်းစီနေတဲ့သူတွေရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းကို မည်းမှောင်သွားခဲ့ရတာပဲ”</p> <p> </p> <p> ဖန်ချင်းက ထိုအကြောင်းကိုပြောရင်း အလွန်တက်ကြွနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်များ၏ ရိက္ခာမှာ အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် ထိုနေ့တွင် မည်သည့်အစားအစာများ ရရှိနိုင်မည်ဆိုသည်မှာ အရှေ့မှ မှာယူသူများအပေါ်တွင် မူတည်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းမှ ဟင်းပွဲများများမှာလိုက်ခြင်းက နောက်လူများအတွက် မှာစရာဟင်း နည်းသွားခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့၏မျက်နှာများက မသာမယာ ဖြစ်သွားကြခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ ဖန့်ချင်းအတွက် အောင်ပွဲတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အိမ်တွင်ထူးခြားသောကိစ္စမျိုးမရှိပါက သူမအနေဖြင့်လည်း ဤကဲ့သို့ အများကြီး ဝယ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါတွေက များလွန်းတယ်၊ အကုန်စားနိုင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည် ဝက်သားနီဟင်းဗူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဗူးထဲတွင် အသားများမှာ ပြည့်လျှံနေလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်များတွင် ရိက္ခာနည်းသော်လည်း သူတို့က အလွန်ပင် စေတနာထားကြသည်။</p> <p> </p> <p> အလုပ်သမားရဲဘော်များ ဗိုက်ပြည့်အောင်စားပြီး နိုင်ငံတော်ကို တည်ဆောက်နိုင်စေရန်အတွက် ခွန်အားရရှိစေရန်ဟူသောအတွေးတို့ဖြင့် အစားအသောက်များကို ပမာဏများများထည့်ပေးကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“စားနိုင်တာပေါ့၊ ဘာလို့ မစားနိုင်ရမှာလဲ.. မင်းတို့ အရင်ဝအောင်စားကြ၊ ကျန်တာကို အန်တီ သိမ်းထားလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချောင်ကတော့ အစားအသောက်အိတ်ကို ပွေ့ပိုက်ထားခဲ့ပြီး သူ့၏မျက်လုံးများမှာ ရွှေရောင်များဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရွယ်ရောက်ခါစ ကောင်လေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် စားချင်စိတ်အလွန်များပြားလွန်းသဖြင့် တင်းတိမ်နိုင်စွမ်းမရှိလှပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချောင်၏ စားနိုင်စွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် ဤဟင်းအနည်းငယ်လောက်ကို  တစ်ယောက်တည်းစားရန်ပင် ပြသနာရှိလိမ့်မည်မဟုတ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် အိမ်တွင် ကျန်းချောင်တစ်ယောက်တည်းသာ စားနိုင်သည်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းကျူးရိအမည်ရှိ သန်မာသောအမျိုးသားတစ်ယောက်လည်းရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p> သူက ပေါက်စီကြီးလေးလုံးကို စားသောက်ပြီးမှသာ တူမဖြစ်သူ၏ စာမေးပွဲအခြေအနေကို မေးမြန်းရန် သတိရလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည် ပထမဆုံး စာမေးပွဲပုံစံအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> “စာမေးပွဲအဖြေတွေကတော့ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တိုက်ကြည့်ပြီးပြီ.. အကုန်လုံးနီးပါး မှန်နိုင်ပါတယ်၊ နောာ်တစ်ယောက်က အမှတ်ပြည့်ရမယ်ဆိုမှ ကျွန်မ ရှုံးနိမ့်လောက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုအခြေအနေကတော့ သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဝါးစက်ရုံဆိုတော့လည်း စာမေးပွဲက တင်းကျပ်လွန်းတာပဲ..  စက်မှုယန္တရားစက်ရုံက ဒီနှစ် အလုပ်သမားအသစ် မခေါ်တာနှမြောဖို့ကောင်းတယ်.. မဟုတ်ရင် ငါလည်း လူသစ်တွေ ခေါ်ရင် ဒီလိုမျိုး စာမေးပွဲစစ်ခိုင်းလိုက်မှာ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိတစ်ယောက် ထိုအကြောင်းကိုတွေးကာ စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် ဆေးဝါးစက်ရုံသို့သွားကာ စီမံခန့်ခွဲမှုအတွေ့အကြုံများကို လေ့လာချင်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် ဝန်ထမ်းရေးရာဘက်ကို ပြီးကြပ်ရသည့်အရာရှိမှသည် အလုပ်သမားသမဂ္ဂဥက္ကဋ္ဌ သို့မဟုတ် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဆင့်သို့အထိ တက်လှမ်းနိုင်ရန်ကြိုးစားချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နောက်မှ အခွင့်အရေးရရင် ကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းပ ပန်းကန်များကိုသိမ်းဆည်းရင်း ဝေဝါးစွာသာပြန်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p>T/n : ခြင်္သေ့ခေါင်း အသားလုံးဟင်း : Lion head meatball ဆိုတာက တကယ့် ခြင်္သေ့ရဲ့အသားမဟုတ်ပါဘူး</p> <p> </p> <p>သူက ဝက်/အမဲသားနဲ့လုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး အသားလုံးတွေက လက်သီးဆုပ်အရွယ်လောက်အထိ ကြီးပါတယ်</p> <p>အသားလုံးတွေရဲ့အောက်မှာ တရုတ်ဂေါ်ဖီတွေကိုဖြန့်ခင်းထားပြီး အဲဒီ တရုတ်ဂေါ်ဖီတွေက အသားလုံးနဲ့တွဲလိုက်တော့ ခြင်္သေ့လည်ဆံမွှေးလိုဖြစ်နေလို့ အဲဒီနာမည်ပေးထားတာပါ</p> <p> </p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save