Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(43)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ပထမ...</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ စာမေးပွဲတွင် ပထမရခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီ မြည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများပင် ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည်လည်း ခုနက လူငယ်ကဲ့သို့ပင် လက်သီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ပြီး “ကျွန်မ အောင်ပြီ!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်လီရှန်း... မင်း အောင်ပြီ.. “</p> <p> </p> <p>သူမ မအော်လိုက်ရသော်လည်း စုဝေ့ချင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံက ကျယဲလောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည် ပြုံးလိုက်မိပြီး စုဝေ့ချင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် ပြောလုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အင်း..  ကျွန်မ အောင်ပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပျော်စရာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် လီရှန်းအတွက် အမှန်တကယ် ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူက ရဲဘော်လီရှန်း၏ ကြိုးစားမှုကို ကောင်းစွာမြင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ မနေ့ညက အကယ်၍ လီရှန်း စာမေးပွဲကျပြီး သူသာ အောင်ခဲ့လျှင် သူ့၏အလုပ်ကို လီရှန်းအား ပေးလိုက်မည်ဟုပင် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် လီရှန်းကဲ့သို့ ကြိုးစားသည့်သူတောင်မှ မအောင်လျှင် သူသည်လည်း အောင်ရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြန်တွေးမိခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည်က လီရှန်းနှင့် မတူပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ရန်  ဆန္ဒပြင်းပြသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူကတော့ လီရှန်းကြောင့်သာ ဤစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ့၏စိတ်နှလုံးက စာပေလောကထဲတွင်သာ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် သူမအတွက်သာ ဝမ်းသာနေပြီး သူ့၏ကိုယ်ပိုင် နာမည်ကိုပင် ကြည့်ရန် မေ့လျောနေသဖြင့် လီရှန်းက စာရင်းကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> လီလင်းရော...</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်းသည်လည်း ရှေ့သို့ တိုးမလာနိုင်သဖြင့် သူမကသာ ရှာကြည့်ပေးရပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ စာရင်းကို ဆက်ကြည့်လို က်ပြီး မကြာမီ စုဝေ့ချင်း၏ နာမည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> သူက တတိယနေရာတွင်ရှိနေပြီး လီရှန်း၏နာမည်နှင့် ကြားတွင် နာမည်တစ်ခုသာ ခြားနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီ  ရွှမ်ယန်ဆိုတဲ့လူက ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p> စုဝေ့ချင်း၏ အသံက နောက်တစ်ဖန်ထွက်လာပြန်သည်။ တစ်ဖက်လူက ဒုတိယရနေသဖြင့် လီရှန်းနှင့် သူ့၏ကြားထဲတွင် ရောက်နေခြင်းကို စုဝေ့ချင်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူသာ စာကို ပိုကြိုးစားခဲ့လျှင် လီရှန်း၏ နာမည်နှင့်ကပ်လျက်တွင် ရှိနေနိုင်လောက်ပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ အနည်းငယ် နောင်တရလာမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြည်နယ်မြို့တော်က ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> လီရှန်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းအနေဖြင့် ကြားထဲတွင် လူတစ်ယောက် ခြားနေသည်ကိုပင် စိတ်ပျက်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စာရင်းကိုဆက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးနာမည်မှရေလျှင် ဒုတိယမြောက်၌ လီလင်း၏ နာမည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လီလင်းကိုပြန်ရှာကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် လီလင်းက စိတ်အားငယ်စွာဖြင့် လူအုပ်၏နောက်တွင် ရပ်နေပြီး ခြေဖျားထောက်ကြည့်ရန်ပင် အင်အားမရှိတော့သလိုပင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည်က လူတစ်ယောက်မှ အောင်ပြီဟု အော်လိုက်ကတည်းက မျှော်လင့်ချက် ပျက်သုဉ်းသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် လီရှန်းက လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမ၏လက်ကို လှမ်းဆွဲလါခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> “လီလင်း... နင် အောင်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘာ?</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ ဘာကြားလိုက်တာလဲ။</p> <p> </p> <p>အောင်တယ်ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်းသည် တစ်စက္ကန့်ခန့် ကြောင်သွားပြီးနောက် လီရှန်း၏လက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး အလျှင်အမြန် မေးမြန်လိုက်တယ်သည်။</p> <p> </p> <p>“လီရှန်း... ငါ တကယ် အောင်တာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အောင်တယ်!”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း နောက်တစ်ခေါက် အတည်ပြုလိုက်ပြမ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်း မယုံမည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် သူမ  လီလင်းကို ရှေ့ဆုံးသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ စာရင်းတွင် သူမ၏နာမည်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် လီလင်းတစ်ယောက် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ငိုချလိုက်မိတော့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဝူး ဝူး ဝူဟ  .. ငါ အောင်ပြီ!  လီရှန်း... နင် မြင်လား၊ ငါ တကယ် အောင်တယ်!”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်း ငိုနေသည်ကို မြင်လျှင် လီရှန်းသည်လည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသွားရသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ခက်ခက်ခဲခဲကြိုးစားခဲ့သည်က ယခုအချိန်တွက် ရလဒ်ကောင်းများထွက်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးက ပို၍တိုးဝှေ့လာသဖြင့် စုဝေ့ချင်းက သူတို့ကို လူအုပ်ထဲမှ အမြန်ဆွဲထုတ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းတစ်ယောက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လီရှန်း... ငါ နောက်ဆုံးတော့ လှေကားခုံမှာ အိပ်ပြီး စာကျက်စရာ မလိုတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p> လီလင်းက ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် ငိုနေတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> လီလင်းအနေဖြင့် ဤအတောအတွင်း အလွန်ပင် ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး အကယ်၍ စာမေးပွဲကျခဲ့လျှင် အိမ်ထောင်ပြုရန်ပင် စဉ်းစားထားခဲ့သည်။ ကျေးလက်ဒေသသို့ ဆင်းရန်ကတော့ သူမအတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာများ ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အလျင်စလို အိမ်ထောင်ပြုရန် မလိုတော့ချေ။ အလုပ်ရှိခြင်းက သူမအား ယုံကြည်မှုများ ပေးလိုက်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> ဤယုံကြည်မှုအားလုံးမှာ လီရှန်းကြောင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင်း သူမ လီရှန်းကို ကျေးဇူးတင်ပြီး ထပ်မံ ငိုကြွေးနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အကြောင်းအရာကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ကောင်းပြီ ... လိုအပ်တဲ့အထောက်အထားတွေ အကုန်ပါလာတယ်မဘား..  အလုပ်ဝင်ဖို့အတွက် စာရွက်စာတမ်းကိစ္စတွေ မြန်မြန်သွားလုပ်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်ရရန် ခက်ခဲလွန်းသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မည်ကို လီရှန်း စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် အလုပ်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းအလုပ်ဝင်ရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပါလာတယ်”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက မျက်ရည်သုတ်ရင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ မှတ်ပုံတင်နှင့် အထက်တန်းအောင်လက်မှတ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်ကား မနက်အစောကြီး လီရှန်းကို လာကြိုခဲ့သောကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမှ ယူမလာခဲ့ပေ။ သို့သော် သူက စက်ရုံဝင်းထဲမှာပင် နေထိုင်သူဖြစ်သောကြောင့် အိမ်သို့ပြန်ယူရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လီလင်းကို ခေါ်ကာ ဝန်ထမ်းရေးရာဌာနသို့ အရင်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် လူငယ်နှစ်ဦးကရောက်နှင့်နေပေပြီ ။</p> <p> </p> <p> အံ့သြစရာကောင်းစွာဖြင့် ယခုတစ်ခေါက်တွင် ပိုင်မားခရိုင်မှ အလုပ်သမားအသစ် ငါးဦးအထိ ခန့်အပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်နှစ်များက ပြည်နယ်မြို့တော်မှ လူများကိုသာ ခန့်အပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ်တွင် ဤသို့ ဖြစ်လာရသည်က ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကြားရတာတော့ ပြည်နယ်မြို့တော်က အထက်တန်းကျောင်း အတော်များများ ကျောင်းပိတ်ထားရလို့တဲ့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ သံသယများကို ရိပ်မိသည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူငယ်က ရှင်းပြပေးလာသည်။ နှစ်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သော ပိုင်မားခရိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပြည်နယ်မြို့တော်၏ အခြေအနေမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>အထက်တန်းကျောင်းသား အများအပြားမှာ လမ်းကြောင်းပြောင်းရန် ဖိအားပေးခံရပြီး အစွန်းရောက် “ရဲဘော်နီ”များ ဖြစ်လာကာ လမ်းမပေါ်တွင်လှည့်ပတ်၍ လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အေးဆေးစွာ နေလိုသူများမှာ စက်ရုံကြီးများတွင် အလုပ်ဝင်ရန် စာမေးပွဲဖြေဆိုကြပြီး၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုမရှိသူများကတော့ အိမ်တွင်သာနေခြင်း သို့မဟုတ် နယ်ဘက်သို့ ဆင်း၍ ပညာတတ်လူငယ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မူဝါဒကို တရားဝင် မကြေညာသေးသော်လည်း အဆက်အသွယ်ရှိသော မိဘများကတော့ မိမိတို့၏ သားသမီးအတွက် စည်ကား၍ အဆင်ပြေလောက်သော ရွာများကို ရွေးချယ်ကာ ကြိုတင်ပို့ဆောင်ပေးနေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်မားခရိုင်တွင် ဤသို့ဖြစ်နေလျှင် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် ပို၍ပင် ဆိုးဝါးပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယခုတစ်ခေါက်တွင် ပိုင်မားခရိုင်မှ အရည်အချင်းရှိသူ အများအပြားကို အလုပ်ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အလုပ်ဝင်ခွင့် အဆင့်ဆင့်ကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်ကိုရောက်လျှင် လီရှန်းနှင့် လီလင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မအောင့်အီးနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကြ၏။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းအတွက် ပထမဆုံးခြေလှမ်းဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးခြေလှမ်းတော့ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝန်ထမ်းအိမ်ရာကို အရင်သွားကြည့်ကြမလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အချိန်စောသေးသည်ကို မြင်သောကြောင့် အမြန်ပြန်ရန် မလိုသေးကြောင်း တွေးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် လီလင်းသည်လည်း အမြန်ပြောင်းရွှေ့ချင်နေသဖြင့် သူမက အကြံပြုလိုက်လေသည် ။</p> <p> </p> <p> “အခန်းလွတ်ရှိရင် အရင်ဦးအောင် ယူထားကြတာပေါ့.. ငါတို့က တခြားသူတွေနဲ့ အခန်းမျှနေရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်းက ခေါင်းကို အမြန်ငြိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ပျက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဆေးဝါးစက်ရုံက ဝန်ထမ်းအိမ်ရာတွေက နှစ်ယောက်ခန်းတွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ နှစ်ယောက်ခန်းတွေ ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာ.. စက်ရုံက ဒီလောက်ကြီးတာလေ ..အကုန်လုံးက နှစ်ယောက်ခန်းတွေချည်းပဲဆိုရင် စက်ရုံဝင်းထဲက အဆောက်အအုံအများစုက ဝန်ထမ်းအိမ်ရာတွေ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်းလည်း သူမ၏အတွေးမှာ အနည်းငယ် လက်တွေ့မကျမှန်းကို သိပေသည်။ သို့သော် သူမ၏ တောင်းဆိုချက်မှာ မမြင့်မားလှပေ။</p> <p> </p> <p> ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မည်မျှပင် ဆိုးရွားပါစေ လမ်းကြားထဲတွင် အိပ်ရသည်ထက်တော့ လုံးဝသာလွန်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> အနည်းဆုံးတော့ ခရိုင်အဆင့် အထက်တန်းကျောင်းတွင် ကုတင်တစ်ခုစီရသကဲ့သို့ ရှိလောကာပေသည်။ သူမ ယခုလုပ်နိုင်သည်မှာ အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ပြီး လုပ်သက်ရလာချိန်တွင် အိမ်ရာခွဲတမ်းတွင် ပါဝင်နိုင်ရန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုမကျေနပ်ချက်လေးကို အမြန်မေ့ဖျောက်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်အတူ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ လျှောက်လွှာတင်ပြီးနောက် လေးယောက်ခန်းထဲတွင် လူနှစ်ဦးစာ နေရာရခဲ့သည်။ ကျန်သည့်လူနှစ်ဦးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကတည်းက အလုပ်ဝင်ထားသူများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းနှင့် လီလင်းတို့က သော့ရသော်လည်း ချက်ချင်း ဝင်မကြည့်ကြသေးပေ။ အခုက အလုပ်လုပ်ချိန် ဖြစ်သဖြင့် နဂိုနေထိုင်သူနှစ်ဦး၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲဝင်သွားလျှင် ရိုင်းရာကျပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့က စာတစ်စောင်ရေး၍ အိမ်ရာမှူး၏ ရှေ့တွင်ပင် တံခါးအောက်မှ ထည့်ပေးခဲ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် နေ့လယ်ကျမှသာ လာကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အရင်ဆုံး ယဉ်ကျေးမှုအရ လုပ်ရမယ်၊ ပြီးမှ လုပ်သင့်တာကိုလုပ်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားသဖြင့် လီလင်းတစ်ယောက် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည် တက်ကြွလာပြီး လီရှန်းကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“နေ့လယ်ကျလို့ သူတို့က ငါတို့ကုတင်ပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို မဖယ်ပေးထားရင်တော့ ငါတို့လည်း တရားဝင် အိမ်ရာမှာပဲ သွားနေတော့မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက “ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က တခြားသူကို အနိုင်မကျင့်ပေမဲ့ သူများတွေ အနိုင်ကျင့်တာလည်း လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အထုတ်အပိုး ပြင်လိုက်ဦးမယ်.. နေ့လယ်ကျရင် ဒီကို ပြောင်းလာနိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်.. ငါ့ရဲ့အိမ်မှာက... တစ်စက္ကန့်တောင် ဆက်နေဖို့ မလွယ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p> မိသားစု၏အကြောင်းကို ပြောလိုက်လျှင် လီလင်းတစ်ယောက် ပြန်လည် စိတ်ညှိုးငယ်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မိဘများက သူမကို မချစ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အိမ်ကသာ အလွန်ကျဉ်းလွန်း၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းက ကိုယ်ပိုင်နေရာကို ပို၍ လိုချင်လာကြသည်။ အထူးသဖြင့် အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူမှာ အသက်မငယ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီကပင် မိဘများက အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ပြုပါက သူတို့၏အခန်းကို ဖယ်ပေးရန် တိုင်ပင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ယခင်က ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော အေးချမ်းသည့် ဘဝလေးမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမ အားလပ်ရက် အိမ်ပြန်သည့်အချိန်တိုင်း ရန်ပွဲများစွာ ကြုံခဲ့ရပြီး ချစ်ခင်ခဲ့ကြသော မောင်နှမများမှာလည်း သူစိမ်းများကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save