Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(44)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>“ငါသာ စက်ရုံကို ပြောင်းနေရင် ငါ့ညီမလေးက လှေကားထစ်ပေါ်မှာ အိပ်ရတော့မယ်ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အထီးကျန်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်မှာ ဒုတိယအစ်ကိုလည်း ရှိသေးတယ်မလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် လီလင်း၏ မိဘများ စဉ်းစားပုံကို အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်ပေ။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို လှေကားခုံတွင် အိပ်ခိုင်းပြီး သားနှစ်ယောက်ကိုတော့ အိမ်ထဲတွင် ထားကြသည်။ မိန်းကလေးများအတွက် အန္တရာယ်ရှိသည်ကို မသိကြသည်လား။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကလည်း အခုတလော ဒေါသထွက်နေတယ်.. သူက အဖေနဲ့အမေက အစ်ကိုကြီးကိုပဲ မျက်နှာလိုက်တယ်လို့တွေးနေတာ.. သူ့မှာလည်း လက်ထပ်မယ့်သူ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်”</p> <p> </p> <p>အတိုချုပ်ပြောရလျှင် လီလင်း၏ အမြင်တွင် ဤဒုတိယအစ်ကိုမှာ အတ္တကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်ရဲ့ညီမလေးက အလယ်တန်း အောင်တော့မှာပဲ..  ဒီအတိုင်း အဆင်မပြေရင် နောက်နှစ်ဆေးဝါးစက်ရုံအတွက် စာမေးပွဲဖြေခိုင်းရအောင် ဒီနှစ်ထဲမှာ စာသေချာကျက်ခိုင်းလိုက်လေ”</p> <p> </p> <p>အလယ်တန်းအောင်ပြီးစဆိုလျှင် အသက် ၁၆ နှစ် မပြည့်သေးသောကြောင့် ကျေးလက်ဒေသဘက်သို့ အပို့မခံရသေးဘဲ ကြားထဲတွင် အချိန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>လီလင်း ခေါင်းညိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လီရှန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါ အရင်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းအထုပ်အပိုးတွေ သွားပြင်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ ကျောခိုင်း၍လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ လီရှန်းတစ်ယောက် လီလင်း၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်လာမိရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် လီလင်း၏ မိဘများက လီလင်းပြောသလောက် မကောင်းနိုင်ဟု ခံစားရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လီလင်းပအလုပ်ဝင်ခွင့် အဆင့်ဆင့်ကိုဆောင်ရွက်ပြီးသွားပေပြီ။ သို့မဟုတ်လျှင် အလွယ်တကူပြဿနာတက်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးအဆောင်မှ ထွက်လာပြီ့နောက် လီရှန်းတစ်ယောက် ဝင်းတံခါးဝတွင် စောင့်နေသော စုဝေ့ချင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အလုပ်ဝင်ဖို့ အဆင့်တွေ လုပ်ဆောင်လို့ပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက တစ်ဖက်လူဆီသို့လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ခေါင်းညိတ်လာလေဒ။</p> <p> </p> <p>“ပြီးပြီ”</p> <p> </p> <p>သူက လီရှန်း၏မေးခွန်းကိုဖြေပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာကို သေသေချာချာကြည့်ကာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတဲ့ ပုံပေါက်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့.. ဆေးဝါးစက်ရုံက ဝန်ထမ်းခေါ်ယူမှု စနစ်ကို သုံးတာဆိုတော့ စည်းကမ်းတွေက အရမ်းတင်းကျပ်တယ်.. အလုပ်ကို ကိုယ်ပေးချင်တဲ့သူဆီကို ပေးလို့ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး.. </p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ ရဲဘော်လီရဲ့ မိသားစုက အကျိုးအကြောင်းမစီလျော်ဘဲ ပြဿနာရှာမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံး စက်ရုံက အလုပ်ကိုပြန်သိမ်းသွားမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် လီလင်း၏ မိဘများသာ စက်ရုံသို့လာ၍ ပြဿနာရှာပါက လီလင်း အလုပ်ပြုတ်သွားနိုင်ခြေသာရှိသည်။ အလုပာနေရာကိုယူသွား၍မရပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်မိသညာ။</p> <p> </p> <p>“သူမရဲ့ မိဘတွေက အိမ်မှာ အတင်းအကျပ်လုပ်ရင်ရော”</p> <p> </p> <p>“သူတို့အလုပ်ကို လွှဲယူမယ်ဆိုရင်တောင် စာမေးပွဲကတော့ဖြေရဦးမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ရဲ့အဖေ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်လာမှ ဒီအလုပ်ခေါ်ဆိုမှုတွေကို တင်းကြပ်လိုက်တာရှိတယ်.. စည်းမျဉ်းအရ အစားထိုးမယ့်သူက အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးဆိုရင် စက်ရုံက အဲဒီနေရာကို ပြန်ဝယ်ယူလိုက်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ ဝင်လိုသော စက်ရုံဝန်ထမ်း၏မိသားစုဝင်များလည်း ကိုယ်တိုင်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုကြရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စာမေးပွဲဖြေရမည်အတူတူ အလုပ်သမား စာမေးပွဲကို အောင်မြင်အောင် ဖြေလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်။ ဤသို့ဖြင့် တစ်မိသားစုလုံး အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းများ ဖြစ်လာကြမည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး မိဘများက အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့လျှင်ပင် အလုပ်နေရာကို စက်ရုံသို့ ပြန်ရောင်းကာ ငွေတစ်လုံးတစ်ခဲတည်းရနိုင်သဖြင့် သားသမီးများအကြား ခွဲဝေမှု မမျှတမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် ဤကဲ့သို့သော စည်းကမ်းရှိသည်ကို မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ လီလင်းရဲ့ အလုပ်က မြဲသွားပြီလို့ဆုံးဖြတ်နိုင်ပြီ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းလည်း လီရှန်း ပြုံးသည်ကို မြင်လျှင် သူပါ လိုက်ပြုံးမိသွားသည် ။</p> <p> </p> <p>“အဆောင်ကိစ္စလည်း ပြေလည်သွားပြီဆိုတော့ စက်ရုံကို ဘယ်တော့လောက်ကို ပြောင်းလာဖို့ စဉ်းစားထားလဲ”</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန်ပေါ့.. ဒီနေ့ နေ့လယ်တော့ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် အလုပ်ဝင်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် အလုပ်ဆင်းရသော်လည်း နေထိုင်မှုအတွက် တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် လီရှန်းကဲ့သို့သော ဒေသခံများကို စက်ရုံက အိမ်မှာနေရန်သာ တိုက်တွန်းတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စက်မှုယန္တရားစက်ရုံနှင့် ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလွန်ဝေးကွာသောကြောင့် လီရှန်းက စက်ရုံမှာပင် နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမသည်က လီလင်းကဲ့သို့ အလျင်စလို ပြောင်းရန် မလိုသဖြင့် အေးအေးဆေးဆေးသာ ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကိုယ် မနက်ဖြန် ကူပြီး ပြောင်းပေးမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အလွန်ပင်စိတ်အားထက်သန်စွာပြောလာသည်။လီရှန်းးမူလကအစက ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယမန်နေ့ညက စုဝေ့ချင်း၏ ဝန်ခံစကားနှင့် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် စကားကို အမြန်ပြောင်းလိုက်ရသည် ။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်း၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းဆိုသလို တောက်ပသွားပြီး သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မနက်ဖြန် အလုပ်ဆင်းရင် ကိုယ် မင်းဆီကို လာခဲ့မယ်!”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ ပြုံးလိုက်မိပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်ဘက်တွင် လုပ်စရာရှိနေသောကြောင့် လီရှန်းက စုဝေ့ချင်းကို နှုတ်ဆက်ကာ စက်မှုယန္တရားစက်ရုံသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်တွင်တော့ ကျန်းကျူးရိနှင့် ဖန့်ချင်းတို့မှာ အလုပ်မသွားဘဲ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက ပေါ့ပါးသော အခြေအနေနှင့် မတူဘဲ ယခုအိမ်တွင်းလေထုမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လေးလံနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အိမ်သာသို့ပင် ခဏခဏ သွားနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာမှသာ လေးလံနေသော လေထုမှာ ပြန်လည် ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသော ဇနီးမောင်နှံကို မြင်လျှင် လီရှန်းလည်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ပြုံးလျက် ကြေညာလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး... အန်တီ... ကျွန်မ ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်ရပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒုန်း ! “ ဟူသောအသံနှင့်အတူ ကျန်းကျူးရိထိုင်နေသော ထိုင်ခုံက လဲကျသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းကျူးရိက ဂရုမစိုက်ဘဲ လီရှန်းထံသို့ အပြေးလာကာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသောကြောင့် နီရဲနေသောမျက်နှာထားဖြင့်ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လား?”</p> <p> </p> <p>“အင်း!”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းကို အလေးအနက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း နီမြန်းလာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ သူက လူအများရှေ့တွင် ငိုရမည်ကို ရှက်ရွံ့နေသောကြောင့်  မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ကာ လီရှန်း၏ အမေဖြစ်သူ၏နာမည်ကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ဟုန်းကျန်း...  အခုတော့ မင်း စိတ်အေးလို့ ရပြီ၊ ရှန်းရှန်းက အရွယ်ရောက်လာခဲ့ပြီ”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းသည်လည်း မအောင့်အီးနိုင်ဘဲ ငိုကြွေးလာခဲ့တော့သည်။ သူမက လီရှန်းကို ဖက်ထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် ငိုကြွေးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး... သမီး အရမ်းပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ.. သမီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. ငါတို့ အခု အောင်မြင်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် ဖန်ချင်းကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ထားလိုက်မိသည်။ သူမက မငိုရှိုက်လာခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ပွေ့ဖက်မှုများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုများဖြင့်ပြည့်နှက်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်ပဲ။ သူမ အောင်မြင်ခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒီဘဝမှာတော့ သူမရဲ့အရင်ဘဝတုန်းကလိုမျိုး အထီးကျန်ပြီးအကူအညီမဲ့စွာနှင့်သေဆုံးရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက အခြေအနေကို အမြန်ထိန်းလိုက်ပြီး လီရှန်းထံမှ အလုပ်ဝင်ခွင့်အထောက်အထားကို ယူကာ အထပ်ထပ်အခါခါ စစ်ဆေးကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ ခေါင်းစဉ်ပါရှိသော စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးထားသည့် လက်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလက်မှတ်နှင့်အတူ လီရှန်းက စားသောက်ကုန်နှင့်ဆီ ၊ရိက္ခာများကို စက်ရုံမှတဆင့် လွှဲပြောင်းယူနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ ခံစားခွင့်များ အားလုံးကိုရရှိတော့မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိအနေဖြင့် ဝန်ထမ်းရေးရာများကို တာဝန်ယူရသူဖြစ်ရာ ဤအခြေအနေများကို ကောင်းကောင်း သိထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် လီဟုန်ကျွင့်က လီရှန်းကို “လက်လွှတ်” ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် သူမ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ကျန်းမိသားစုထံသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းကျူးရိက လီရှန်း၏ ရိက္ခာလွှဲပြောင်းမှုများကို အချိန်မရွေး လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် လီရှန်း၏ ရိက္ခာလွှဲပြောင်းခွင့်လက်မှတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဆေးဝါးစက်ရုံက လက်ခံရန်သာလိုအပ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားလျှင် ကျန်းကျူးရိက နောက်တစ်ခုကိုပြောလာသည် ။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဆေးဝါးစက်ရုံကို သွားမှာဆိုတော့ အထည်စက်ရုံက အလုပ်ကိုတော့ မယူတော့ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>“မယူတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဖန်ချင်းကို မေးလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“အန်တီ့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေထဲမှာ အလုပ်လိုချင်တဲ့သူ ရှိလား”</p> <p> </p> <p>“မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းတွင် သူမထက် ဆယ်နှစ်ကျော်ငယ်သော မောင်တစ်ယောက်ရှိသော်လည်း ထိုသူမှာလည်း  ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့ထံတွင် သားနှစ်ယောက်ရှိသော်လည်း အကြီးဆုံးကလေးကပင် ကျန်းချောင်ထက် ငယ်သေးသောကြောင့် အလုပ်လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှောင်တင်းတို့ဘက်မှာကော အလုပ်လိုတဲ့သူ မရှိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းက ကျန်းကျူးရိကို လှည့်မေးပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မရှိဘူး၊ သူတို့က သမီးတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> ဖန်ချင်းအနေဖြင့် တတိယမြောက်မတ်ဖြစ်သည့် ကျန်းရှင်းမင်၏ ဇနီးဖြစ်သူ ချန်ဖန်းအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကိုခါရမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့အမျိုးတွေက အကုန်လုံး ဆရာ၊ ဆရာမတွေချည်းပဲ၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့အလုပ်ကို လုပာနေတဲ့သူတွေဆိုတော့ ဒီအလုပ်ကို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး</p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင်များအားလုံးကို စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထိုအလုပ်နေရာကို လိုအပ်နေသည့်သူတစ်ဦးမှ မရှိကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျန်းချောင်သာ နောက်ထပ်နှစ်နှစ်လောက် ကြီးဦးမယ်ဆိုရင် ဒီအလုပ်ကို သူ့ကို ပေးလိုက်လို့ ရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save