Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(45)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက လီရှန်းစဉ်းစားရခက်နေသည်ကိုမြင်လျှင် ကြားထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း ဒီအလုပ်ကို ရောင်းလိုက်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>သူက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အထည်ချုပ်စက်ရုံက လောင်လျို့ဆီကို သွားကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်.. သူ့သား လျို့ချောင်ကျွင့်က ရှန်းရှန်းနဲ့ အတန်းဖော်တွေလေ.. မူဝါဒအသစ်တွေအကြောင်းကို သူလည်း ကြားထားမှာပဲ</p> <p> </p> <p>ဒီနှစ်ပိုင်း အထည်ချုပ်စက်ရုံက လူသစ်ခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး.. သူသာ သူ့ရဲ့သားကို မြို့ပေါ်မှာ ထားချင်တယ်ဆိုရင် ဒီအလုပ်ကို ဝယ်ဖို့ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကျန်းကျူးရိကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်ကူးနှင့် ဦးလေးဖြစ်သူ၏ စိတ်ကူးမှာ ထပ်တူကျနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သောဘဝက သူမအနေဖြင့် နယ်ဘက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့ရသော်လည်း ယခုဘဝတွင်မူ အခြေအနေများက ပြောင်းလဲကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ဤအလုပ်ကို လောင်လျို့ထံသို့ ရောင်းလိုက်ခြင်းအားဖြင့် လျို့ချောင်ကျွင့်ကို မြို့တွင် အတည်တကျ နေခွင့်ရစေရန် ဖန်တီးပေးချင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဆိုပါက လျို့ချောင်ကျွင့်က လီကျူးကို လက်ထပ်ပါဦးမည်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သောဘဝက ထုန်လင်းမှ သူမ၏သားသမီးများအတွက် လီရှန်းကို အသုံးချခဲ့သည်။ ယခုတွင်တော့ လီချောင်တွင်လည်း အလုပ်မရှိတော့သည်းအတွက် လီကျူးတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက် မရှိဖြစ်လာမည်ဆိုပါက ထုန်လင်းအနေဖြင့် မည်သို့ ရွေးချယ်လာမည်ကို သူမ သိချင်နေခဲ့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက ဖန်ချင်းကို သူ၏ အစီအစဉ်များအား ဆက်လက် ရှင်းပြနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အထက်ဘက်က အထည်ချုပ်စက်ရုံနဲ့ မြေကွက်လဲဖို့အစီအစဉ်ရှိနေတယ်.. အခု လောင်လျို့တို့ နေတဲ့ ခြံဝင်းလေးက ဖျက်ရတော့မှာ.. ဒီအလုပ်ကို ရောင်းပြီးတာနဲ့ ရှန်းရှန်းက အထည်ချုပ်စက်ရုံနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး</p> <p> </p> <p>အရင်က ဟုန်ကျန့်အတွက်ရထားတဲ့ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာကိုလည်း ငါတို့ ဆက်ယူထားဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး.. အိမ်ဖျက်တဲ့အချိန်ကျရင် ဝူချန်ချွန်းဆီကိုသွားပြီး ဟုန်ကျန်းရဲ့ အိမ်ရာခွဲတမ်းရပိုင်ခွင့်ကို သူ့ကို ရောင်းပေးလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းက မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် တအံ့သသြပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး ... မှတ်မိပြီ ရှင် ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဝူချန်ချွန်းနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စကားပြောနေတာ ဒါကြောင့်ကိုး. ရှင်တို့နှစ်ယောက် အကြံအစည်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း ထိုစဉ်က ကျန်းကျူးရိက အိမ်ကိစ္စကို လျှော့ပြောရန် သူမကို အရိပ်အယောင် ပြခဲ့သည်ကို သတိရသွား၏။ သူမအနေဖြင့်  ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အမြော်အမြင်ရှိမှုကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မေးစကို ပင့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးလေသံဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်တွေမှာ လီဟုန်ကျွင့်က ဟုန်ကျန့်ရဲ့ အသက်သွေးချွေးနဲ့ လဲထားတဲ့အိမ်မှာ နေပြီး ငါ့တူမလေးကို နှိပ်စက်ခဲ့တာ.. ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး နေခွင့်မပေးနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အမေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ထောက်ပံ့ကြေး ငွေရာဂဏန်းလည်း ရှိသေးတယ်နော်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်လေ၏။ သူမသည်က လီဟုန်ကျွင်းကို အကြွေစေ့တစ်စေ့မျှ အလကား မပေးလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“တစ်ဆင့်ချင်းစီ သွားကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဆိုလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အနှေးနဲ့အမြန် သူယူထားတဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်အန်ထုတ်လာစေရမယ်”</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသော ယောက်မကို သတိရသွားပြီး လီရှန်းကို သနားဂရုဏာသက်စွာဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“သမီးကတော့ အေးအေးဆေးဆေးနှင့် အလုပ်ကိုပဲ လုပ်နေလိုက်.. ဒီကိစ္စတွေကို မင်းဦးလေး လုပ်ပေးလိမ့်မယ်..  ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဂရုစိုက်နော်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက မည်သည်ကိုမျှ ပြန်မပြောဘဲ သူမ၏ ခေါင်းကို အကြီးဆုံးအန်တီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားလိုက်မိလေ၏။ အကယ်၍ အခွင့်အရေးသာ ရခဲ့လျှင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရန်သူကို အလဲထိုးရန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​အရောင်းအဝယ် ကိစ္စများကို ကျန်းကျူးရိက တာဝန်ယူပေးထားသဖြင့် လီရှန်းမှာ အလုပ်သွားရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီရှန်းက ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ ပြောင်းနေချင်သည်ကို ကျန်းကျူးရိက သဘောမကျပေ။</p> <p> </p> <p>​“အိမ်က အခန်းအကျယ်ကြီးကို ထားခဲ့ပြီး ဘာလို့သူများတွေနဲ့ သွားနေမှာလဲ၊  တခြားသူတွေနဲ့ သွားတိုးနေမှ စိတ်ချမ်းသာမှာလား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လီရှန်းကိုကြည့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ယခင်က သူ၏သားကြီးနှစ်ယောက် ရှိနေခဲ့သောကြောင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်းအနေဖြင့် အနေရခက်မည်ကိုစိုးရိမ်၍ သူ နားလည်ပေးခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သားကြီးနှစ်ယောက်စလုံးက နယ်ဘက်သို့ ရောက်နေကြပြီဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် ကျန်းချောင် တစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အိမ်တွင် နေစရာအကျယ်ကြီး ရှိလျက် စက်ရုံတွင်သွားနေချင်သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဖန်ချင်းသည်လည်း စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မိသော်လည်း ကျန်းကျူးရိ၏လေသံကိုကြားလျှင် သူမက ကြားထဲမှ ဝင်ထိန်းလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> “မနေချင်ဘူးလို့ ပြောရင် ပြီးတာပဲလေ၊ ရှင် စိတ်တိုတာနဲ့ ကလေးက ကြောက်သွားတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>​“ ငါက နားမလည်နိုင်လို့မေးတာပါ”</p> <p> </p> <p> ကျန်းကျူးရိက မျက်မှောင်ကြုတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​လီရှန်း အပြုံးတစ်ခုနှင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက စက်ရုံမှာ ခုတင်တစ်လုံးတောင်းထားရုံပါပဲ.. နေ့တိုင်း အဲဒီမှာနေမယ်လို့ မပြောပါဘူး.. အလုပ်မများတဲ့နေ့ဆိုရင် အိမ်ကိုပြန်လာမှာပေါ့..</p> <p> </p> <p> စက်ရုံရဲ့ အလုပ်အခြေအနေကို မသိရသေးဘူးလေ.. တကယ်လို့ အချိန်ပိုဆင်းရလို့ နောက်ဆုံးကားမမှီရင် လမ်းလျှောက်ပြန်နေရတာမျိုးဖြစာနေမှာကို စိတ်ပူလို့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူမ၏စကားက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်နေခဲ့သည်။ ကျန်းကျူးရိကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ထမ်းရေးရာ၏အကြီးအကဲဖြစ်သည့်အတွက် အလုပ်များသည့်အချိန်မျိုးတွင် အချိန်ပိုဆင်းရတတ်ကြောင်းကို သိထားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ မကျေနပ်သေးသော်လည်း လီရှန်း စက်ရုံတွင်နေရာယူထားသည်ကို သဘောတူလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဦးလေးဖြစ်သူ၏ သဘောထား ပျော့ပျောင်းသွားသည်ကို မြင်လျှင် လီရှန်းက ရဲတင်းလာပြီး ဖန်ချင်း၏ ပုခုံးကိုပွေ့ဖက်ကာ ကျီစယ်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက အလုပ်သွားလုပ်ရုံပါပဲ.. အိမ်ထောင်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွမ်မ အိမ်ထောင်မပြုမချင်း အိမ်ကို ပြန်လာမှာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>​“မင်  စလာပြန်ပြီလား... မင်းရဲ့ဦးလေး စိတ်မတိုသေးခင်ဆက်မပြောဘဲ ရပ်လိုက်တော့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>​“တကယ်လို့ မင်းသာ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အိမ်ကို ပြန်လာပြီးမနေတော့ဘူးဆိုရင် အန်တီကတော့ စိတ်အေးရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းကတော့ ကျန်းကျူးရိနှင့်အမြင်မတူဘဲ လီရှန်းကို ပြောလာခဲ့သည်။ ဆိုရလျှင် ယောက္ခမအိမ်တွင် အဆင်မပြေသော ချွေးမအသစ်များကသာ မိဘအိမ်သို့ နေ့တိုင်း ပြန်လာတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျန်းကျူးရိက ဖန်ချင်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူက လီရှန်းကို ကြည့်၍ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>  “မင်း အိမ်ထောင်ကျရင်လည်း အိမ်ကို ပြန်လာနေလို့ ရတယ် ဦးလေးက မင်းကို ဘယ်တော့မှ ငြိုငြင်မှာ မဟုတ်ဘူး.. သမီးမှာ အရည်အချင်းရှိရင် အဲဒီလူကိုပါ အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဖန်ချင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ရှင့်ရဲ့ ဒေါသကြီးတတ်တတ်တဲ့ အကျင့်ကို ဘယ်သူမှ သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..ဒါနဲ့ ရှန်းရှန်း ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်ရတာကို ရှင့်ရဲ့သားတွေနဲ့ ဟုန်းပင်းတို့ဆီကို အကြောင်းကြားရဦးမယ်</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ရှန်းရှန်းရောပဲ.. မင်းရဲ့ အဘိုးဆီကိုလည်း ကိုယ်တိုင်သွားပြောရမယ်.. နောက်နှစ်ရက်ဆိုရင် အဘိုးဆီကို သွားရမှာဆိုတော့ စောစောပြင်ထားလိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့က ​စနောက်နေကြသော်လည်း အလုပ်ကိစ္စကိုတော့ သေသေချာချာလုပ်ရမည်ပင်။ ဖန်ချင်းက မိသားစု ညစာစားပွဲအတွက် စတင်ပြင်ဆင်ရန် ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏အဘိုးအကြောင်းကို ပြောလျှင် လီရှန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ အဘွားမှာ စောစီးစွာကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး အဘိုးဖြစ်သူ ကျန်းယွီတုန်မှာ မုဆိုးဖိုဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် ​သားသမီး ငါးယောက်ကို တစ်ကိုယ်တည်း ကျွေးမွေးပြုစုရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဝူယွီနျန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွီနျန်မှာ မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်က ဆင်းရဲဒုက္ခ များခဲ့သဖြင့် ကလေးမရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက လီရှန်း၏ အမေနဲ့ဦးလေးများအားလုံးကို သားသမီးအရင်းကဲ့သို့ ချစ်ခင်ပြုစုခဲ့သဖြင့် ကျန်းကျူးရိတို့ကလည်း သူမကို လေးစားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း သူမ အသက်ကြီးလာချိန်တွင်တော့ ချွေးမများက သူမကို မလိုလားမည်စိုးရိမ်သောကြောင့်ညသူမက လီရှန်း၏အဘိုးနှင့်အတူ အိမ်ဟောင်းတွင်သာ သီးသန့် နေထိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကို မစောင့်ရှောက်နိုင်တော့မှသာ အတူနေရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းမိသားစုမှ မောင်နှမများမှာ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ကြပြီး လစဉ်လတိုင်း အိမ်ဟောင်းသို့သွားကာ လူကြီးမိဘကို ကန်တော့လေ့ ရှိကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လီရှန်း ပြန်ရောက်လာသည့်နေ့မှာ မိသားစု စုံညီညစာစားပွဲပြီးသွားသည့် အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ယခင်ဘဝက သူမကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသည့် အဘိုးဖြစ်သူကို မည်သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမည်ကို မသိဖြစ်နေခဲ့ရသောကြောင့် သူမက အချိန်ဆွဲနေခဲ့ပြီး တစ်ခါမျှ မသွားဖြစ်ခဲ့သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရဦးမယ်.. အလုပ်စောစောဆင်းရရင် စောစောသွားရမယ်”</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ရှောင်ဖယ်နေရုံနှင့် မပြီးပေ။ သူမ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်ပင် အဘိုးဖြစ်သူကို သွားမတွေ့ခြင်းမှာ တကယ်ပင် မသိတတ်ရာ ရောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးဖြစ်သူ၏အကြောင်းကို ပြောမိပြီးနောက် လီရှန်းတစ်ယောက် တစ်နေ့ခင်းလုံး စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး နေ့လယ်စာကိုပင် နှစ်လုပ်ခန့်သာ စားနိုင်ခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နေလယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျူးရိနှင့် ဖန်ချင်းတို့မှာ အလုပ်သို့သွားရန် အလျင်စလိုထွက်သွားကြပြီး လီရှန်းတစ်ယောက်တည်းသာ ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ ယူသွားမည့် ပစ္စည်းများကို ငြိမ်သက်စွာ ထုပ်ပိုးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ ပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းသိမ်းဆည်းပြီးနောက် နေ့လယ်ဘက်တွင် လီလင်းနှင့် အဆောင်သို့သွားကြည့်ရန် ချိန်းထားသည်ကိုတွေးတောကာ လစဉ်စီးကားလက်မှတ်ကို ယူပြီး အိမ်ထဲမှ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်ပိုင်းအချိန်တွင် ဘတ်စ်ကားက လူမရှုပ်သောကြောင့် လီရှန်းတစ်ယောက် ထိုင်ခုံအလွတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ဘေးတွင်ထိုင်င်ကာ စနောက်ပြောဆိုပေးမည့် စုဝေ့ချင်းမပါသောကြောင့် လီရှန်းတစ်ယောက် ခရီးက ပို၍ ရှည်လျားနေသယောင် ခံစားနေခဲ့ရလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save