Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(46)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လီရှန်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း ယခင်ဘဝက အဘိုးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာမိသည်။</p> <p> </p> <p>ပြောရလျှင် သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူမှာ သူမအပေါ် သိပ်ပြီးကြင်နာပေးခဲ့သူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အဓိကအကြောင်းပြချက်မှာ သူမ၏မိခင် ကျန်းဟုန်ကျန်းက အဘိုး၏အချစ်ဆုံးသမီးဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော သမီးဖြစ်သူက ရက်စက်လွန်းသောအခြေအနေဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏အဘိုးက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် လက်မခံနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကို မြင်တိုင်း သူ၏ချစ်ရသော သမီးဖြစ်သူကိုသတိရလာတတ်သောကြောင့် အဘိုးကျန်း၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ဓားနှင့်မွှန်းသကဲ့သို့ ခံစားရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှန်းသေဆုံးသွားပြီဟူသည့် သတင်းကိုကြားလိုက်ရသောအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးကျန်းတစ်ယောက် အလွန်အမင်းဝမ်းနည်းကြေကွဲသွားခဲ့ရကာ အစားအသောက်ကိုပင်မဝင်နိုင်လောက်သည့်အထိ အိပ်ယာထဲသို့လဲခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ မကွယ်လွန်သွားမီအချိန်အထိ  လီရှန်း ငယ်စဥ် ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးသော အင်္ကျီလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်တို့... ဆေးဝါးစက်ရုံကို ရောက်ပါပြီ.. ဆင်းမယ့်သူတွေ အမြန်ဆင်းကြပါ...”</p> <p> </p> <p>ကားစပယ်ယာ၏ အော်သံကြောင့် လီရှန်းမှာ အတွေးများထဲမှ နိုးထလာခဲ့သည်။ ဆေးဝါးစက်ရုံ မှတ်တိုင်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူမလည်း အမြန်ထပြီး ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>စက်ရုံထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ပထမဆုံး စာရင်းကိုင်ဌာနသို့သွားကာ ရိက္ခာလွှဲပြောင်းမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာနသို့ သွားကာ စက်ရုံမှ ထောက်ပံ့ပေးသော ကြွေရည်သုတ် ရေကရားတစ်လုံးကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်မှသာ အဆောင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ နေရာက မနက်ကထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>အဆောင်ဝင်းထဲသို့ ရောက်လျှင် ဝန်ထမ်းအချို့က အဆောင်ရှေ့တွင် ထိုင်ခုံငယ်လေးများချ၍ အဝတ်လျှော်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် နေ့လယ်စာ စားချိန် တစ်နာရီပေးသောကြောင့် သွက်လက်စွာလုပ်ကိုင်တတ်သူများက အဆောင်သို့ ခဏပြန်ကာ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ တံမြက်စည်းလှည်းခြင်းများကို ပြုလုပ်နိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ရရှိထားသော အဆောင်တံခါးကလည်း ပွင့်နေသောကြောင့် လီရှန်း အခန်းကိုအမြန်သွားကြည့်လိုက်လျှင် လီလင်း တစ်ယောက်တည်း အထုတ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းဖော် နောက်နှစ်ယောက်ကတော့ မရှိကြချေ။ အခန်းထဲတွင် နှစ်ထပ်ကုတင် နှစ်လုံးရှိသောကြောင့်ထိုနှစ်ယောက်က အောက်ဘက်မှ ကုတင်များကို ယူထားကြသဖြင့် အပေါ်ထပ် နှစ်နေရာသာ လွတ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လီလင်း”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက တံခါးဝမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ လီလင်းလည်း သူမ၏အသံကိုကြားလျှင် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p>“လီရှန်း... ရောက်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် သူမကို လာရောက်ကူညီပေးသည့် လီလင်း၏ နီမြန်းပြီး ဖောင်းအစ်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်မျက်လုံးတွေက ဘာဖြစ်တာလဲ.. ဘာလို့ ဒီလောက် ဖောင်းနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက စိတ်မကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“မပြောပါနဲ့တော့... အိမ်က ကိစ္စတွေပါပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခေတ္တမျှ မင်တက်သွားသည်။ လီလင်း၏ မိသားစုက သူမ တွေးထားသလောက် အဆင်ပြေပုံမရပေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်တိုင်းတွင် ပြောရခက်သော အခက်အခဲများရှိကြသည်မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် လီလင်းက မပြောချင်သည်ကိုမြင်လျှင် သူမလည်း ထပ်မမေးတော့ဘဲ စောင်များကို ကူသယ်ပေးလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ငါ နင့်ရဲ့ အိပ်ရာ အရင်ပြင်ပေးမယ်.. နင် ဒီည စက်ရုံမှာပဲ အိပ်မှာလား”</p> <p> </p> <p>“အင်း... လှေကားခုံဘက်က ခုတင်ကို ငါ့ညီမလေးကို ပေးလိုက်ပြီ.. ငါ အိမ်ပြန်ရင် အိပ်စရာ နေရာမရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါက အဆင်ပြေရဲ့လား.. နင့်ညီမလေးက ငယ်သေးတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>၁၅နှစ်အရွယ် သမီးလေးကို စင်္ကြလမ်းကြားမှလှေကားခုံနားတွင် အိပ်ခိုင်းခြင်းက အန္တရာယ်များလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အချိန်ကလည်း အလွန်အေးသော ဆောင်းတွင်းဖြစ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် ချမ်းနေတာတာကို သူ ဘယ်လိုများခံနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“နေ့လယ်တုန်းက ငါ အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ ခုတင်ဟောင်းက အပြားတွေနဲ့ လေကာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်..  ပြီးတော့ ခေါင်းလောင်းတစ်လုံးကိုလည်း ချိတ်ပေးထားခဲ့တယ်.. လေတိုက်ရုံနဲ့တော့ မမြည်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က လှုပ်ရှားတာမျိုး တစ်ခုခုလုပ်ရင်တော့ အသံမြည်လာမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောင်တရစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူမကို... ငါက စာသေချာကျက်ပြီး နောက်နှစ် ဆေးဝါးစက်ရုံ စာမေးပွဲဖြေဖို့ ပြောပေမဲ့ အဲဒီကောင်မလေးက ငါ့ကို အော်ဟစ်ပြီးပြန်ပြောနေခဲ့တာ.. စိတ်မကောင်းစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း သက်ပြင်းချရင်း လီလင်း၏ အထုတ်များကို ကူညီဖြေလိုက်သည်။ သူမက အပေါ်ထပ် ခုတင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်သွားပြီး အိပ်ရာကို သေသေသပ်သပ် ပြင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း၏ အိပ်ရာခင်းပုံမှာ အလွန် သပ်ရပ်၍လှပနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက သူမ၏လက်ရာကို မြင်ဖူးနေသောကြောင့် မအံ့သြတော့ဘဲ သစ်သားသေတ္တာလေး တစ်လုံးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါလေးကို ခုတင်ခြေရင်းမှာ ထားပေးပါဦး.. ငါ သံကြိုးခွေလည်း ယူလာတယ်၊ သုံးလို့ရအောင်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းလည်း သံကြိုးနှင့် ပလာရာကို ယူကာ သေတ္တာလေးကို မြဲအောင် ချည်နှောင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သံကြိုးများက ကျန်သေးသောကြောင့် သူမ လှမ်းပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျန်တာတွေကို ငါ သုံးလိုက်မယ်နော်”</p> <p> </p> <p>လီလင်းကလည်း နှမျောနေခြင်းမရှိဘဲ ခွင့်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက လက်သွက်ခြေသွက်သူများဖြစ်၍ အထုတ်အပိုးများကို ခဏအတွင်း ရှင်းလင်းပြီးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ဆွဲယူထိုင်ကာ အမောဖြေရင်း အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့နဲ့ အတူနေမဲ့သူတွေက ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဝတ်သွားလျှော်ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ခုတင်ဘောင်ကို အဝတ်စဖြင့် သုတ်ရင်း ပြန်ဖြေလာသည် ။</p> <p> </p> <p>“အခြေအနေကတော့  အတော်လေးကောင်းတဲ့ပုဲပါပဲ.. ငါ ရောက်လာတော့ အပေါ်ထပ် ခတင်တွေက သန့်ရှင်းနေပြီး အောက်မှာပဲ ပစ္စည်းတွေ စုပုံထားတာ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့.. အခန်းဖော်ကောင်းရတာက တခြားဟာတွေထက်ပိုကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းယွဲ့ကတော့ ဒါကို သိရင် ပေါက်ကွဲနေတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“သူ သေလောက်အောင်  ဒေါသထိက်နေပါစေ .. ငါကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး.. သူ ကျေးလက်ဒေသကို အပို့ခံရမယ်ဆိုတိုင်း  ငါကပါ လိုက်သွားရမှာလား၊ ငါက ငတုံးမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ပြန်ပြောရင်းနှင့် သူမ၏ ယခင်ဘဝက အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်တွေးကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငတုံး တစ်ယောက်ဟု ခံစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ခေါင်းကို အလေးအနက် ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ သူက လူတွေကို အရူးလုပ်ချင်နေတာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... နင့်ရဲ့ ရိက္ခာလွှဲပြောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေကော ပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>လီလင်း၏ လက်များက တုံ့ခနဲရပ်သွားပြီးမှ ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ခဏနေရင် အိမ်ကိုပြန်ပြီး လက်မှတ်သွားထုတ်ရမယ်.. နင်ရော အကုန်ပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဦးလေးက အကုန်လုပ်ပေးသွားပြီ.. ဒါပေမဲ့ ငါ စက်ရုံမှာ နေမယ်ဆိုတာကိုတော့ သူက သိပ်မကြည်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်းတစ်ယောက် သူမက အစ်ကိုဖြစ်သူအတွက် အလုပ်လွှဲပေးနိုင်ရန်တွေးတောကာ စက်ရုံသို့ လာခဲ့သော်လည်း မိဘများက သားယောကျ်ားလေးများကို ပို၍မျက်နှာလိုက်နေသည်ကိုပြမ်တွေးမိရင်း ဝမ်းနည်းလာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လီရှန်းကို ကျောခိုင်းကာ မျက်ရည်များကို ထိန်းထားလိုက်သည်။ ဤအတောအတွင်း သူမဘက်မှ လီရှန်းကို အားနာစရာကောင်းလောက်အောင် အကူအညီတောင်းခဲ့ရသောကြောင့် သူမ၏ မိသားစုကိစ္စများဖြင့် စိတ်မညစ်စေချင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမက လီရှန်း၏ ရှေ့တွင် အားငယ်နေသည့် ပုံစံမျိုး မပြချင်ဘဲ သာမန်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ နေချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး ပြီးလုနီးပါးအချိန်တွင် အခန်းဖော်နှစ်ယောက်က အဝတ်ဇလုံများကိုကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့ အခန်းဖော်သစ်တွေလား”</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက်မှ အမျိုးသမီးက အပြုံးတစ်ခုနှင့် နှုတ်ဆက်လာသည် ။</p> <p> </p> <p>“ငါ့နာမည်က ကျန်းရှို့ရင်းလေ.. ရှို့ရင်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ.. ငါက ရှောင်လီရဲ့ အောက်ထပ် ကုတင်မှာ နေတာ”</p> <p> </p> <p>“ငါ့နာမည်က ဖန့်ဟုန်းရှင်း.. အစ်မဖန့်လို့ပဲ ခေါ်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>အနောက်ဘက်မှ အမျိုးသမီးကလည်း ဖော်ရွေစွာ မိတ်ဆက်လာခဲ့သည်။ သူမက အနည်းငယ် အသက်ကြီးပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းကလည်း သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မနာမည်က လီရှန်းပါ.. လီလင်းနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေလေ”</p> <p> </p> <p>“ကြိုဆိုပါတယ်... ငါတို့ရဲ့ အခန်းက လူမပြည့်တာ နှစ်နှစ်လောက်တော့ရှိပြီ.. သိချင်တာရှိရင် မေးလို့ရတယ်.. ဒါနဲ့... ဘယ်ဌာနကို သွားရမယ်ဆိုတာ သိရပြီလား”</p> <p> </p> <p>အစ်မဖန့်က အဝတ်ဇလုံကို ချကာပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင် အကန့်လေးခုပါသည့်ဗီဒိုရှိနေခဲ့ပြီး အလယ်ဘက်မှနှစ်ကန့်ကို လူဟောင်းနှစ်ယောက်က ယူထားသဖြင့် လီရှန်းနှင့် လီလင်းတို့က အပေါ်နှင့် အောက် ဗီဒိုများကို ခွဲယူကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“မသိရသေးပါဘူး၊ အဲဒါကို မနက်ဖြန်ကျမှ သိရမယ်ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့.. ဆေးဝါးစက်ရုံက နှစ်ကုန်ခါနီးမှ ဝန်ထမ်းခေါ်တယ်ဆိုတာက သင်ယူဖို့ အချိန်ရစေချင်လို့ပဲ..</p> <p> </p> <p>ပြီးရင်တော့ သက်ဆိုင်ရာ ဌာနတွေမှာရှိတဲ့ ဆရာတွေဆီကနေ သင်ယူရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ရှို့ရင်းက ရှင်းပြရင်း အဝတ်လှန်းရန် အမိုးပေါ်သို့သွားမည်ဟုဆိုလာသောကြောင့် လီရှန်းတို့လည်း နေရာကိုသိရန်လိုက်သွားခဲ့ကြသည်။ အမိုးပေါ်တွင် အဝတ်လှန်းကြိုးများစွာ ရှိနေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အစနားသို့အထိ သွားကြည့်ရန် လုပ်ခဲ့သော်လည်း လီလင်းက သူမ ပြုတ်ကျမည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် အမြန်ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှို့ရင်းက စက်ရုံအခြေအနေများကို လမ်းတစ်လျှောက် ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။ ထမင်းစားဆောင်မှသည် ရေဒီယိုဌာနအထိ၊ နောက်ဆုံးတွင် သုတေသနဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နိုင်သူများကို အားကျကြောင်းလည်း ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အလွန်စကားပြောကောင်းသူဟု ထင်ရမည်။</p> <p> </p> <p>အဆောင်နားသို့ ပြန်ရောက်ခါနီးတွင် ရှို့ရင်းက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မဖန့် ရှေ့မှာ အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း မပြောမိစေနဲ့နော်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းနှင့် လီလင်းတို့က သိချင်စိတ်ဖြင့် နားစွင့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“သူမရဲ့ ရည်းစားဟောင်းက စစ်သားတစ်ယောက်လေ.. စစ်တပ်မှာ နှစ်အတော်ကြာအောင်နေခဲ့ပြီး အဆင့်မတက်သေးလို့ လက်မထပ်သေးဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နည်းနည်းလောက်က အဲဒီလူ ပျောက်သွားပြီလို့ မိသားစုက ပြောလာခဲ့တယ်လေ.. သူမကလည်း ဇွဲကြီးကြီးနဲ့ စောင့်နေခဲ့တာ..</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မနှစ်က အဲဒီလူက မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေပခေါ်ပြီး အိမ်ကိုပြန်လာခဲ့တယ်ကလေးတွေက ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်တောင် ရှိနေပြီ”</p> <p> </p> <p>လီလင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိသားစုက ပျောက်ဆုံးနေတယ်လို့ လိမ်ခဲ့တာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save