Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(47)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းက လီလင်း၏မေးခွန်းကိုကြားလျှင် ပို၍တက်ကြွလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့၊ အဲဒီတုန်းက သူ စစ်ထဲဝင်ဖို့တောင် ဖန်းဟုန်ရှင်းတို့ မိသားစုဘက်က အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးခဲ့ရတာတဲ့”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်း ခေါင်းကိုစောင်းကာ အသံကို တိုးနိုင်သမျှ တိုး၍ ပြောပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက မည်သည့်စကားကိုမျှ ဝင်မပြောဘဲ ဘေးသို့ အသာတိုးလိုက်ကာ လီလင်း၏ ပုခုံးကို မသိမသာတိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့နှင့် နောက်ထပ်မေးမြန်းချင်နေသော လီလင်းသည်လည်း သဘောပေါက်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မတို့က ခုမှ အထက်တန်းအောင်ခါစပဲရှိသေးတာလေ၊ ရည်းစားတောင် မရှိသေးပါဘူး.. အိမ်ထောင်ပြုဖို့က အဝေးကြီးပဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက လီလင်း၏ ကျောကို အသာပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ကျွန်မတို့က အသက် ၂၀ တောင် မပြည့်သေးဘူး၊ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် မလောပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းတစ်ယောက် သူတို့နှစ်ဦးထံမှ မည်သည့်သတင်းကိုမျှ ပြန်မရတော့သဖြင့် စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမဘက်မှ ဖန်းဟုန်ရှင်း၏မကောင်းကြောင်းကိုပြောပါက သူတို့နှစ်ဦးဘက်မှ ထောက်ခံပေးလာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း စကားပြောရာတွင် အတော်လေး သတိကြီးကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ၊ အခုက အလုပ်ဝင်ချိန်ကို ရောက်ပြီဆိုတော့ အဆောင်ကို ပြန်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းက ဆက်ပြောရန်စိတ်မပါတော့ဘဲ သူတို့ကို အဆောင်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ စာဖတ်နေသော ဖန်းဟုန်ရှင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုန်ရှင်း၊ နင် စာတွေ ထပ်ဖတ်နေပြန်ပြီလား.. နင် ဒီလိုအများကြီး ဖတ်နိုင်တာကို ငါ တကယ် အံ့ဩတယ်၊ ငါဆိုရင် စာမေးပွဲတုန်းကပဲ ခဏလေး ကြည့်ခဲ့တာ၊ အခုပြန်ကြည့်ရင် ခေါင်းတောင် မူးတယ်”</p> <p> </p> <p>ဖန်းဟုန်ရှင်း စာအုပ်ကိုကိုင်ထားသည်ကို မြင်လျှင် ကျန်းရှို့ရင်းက အော်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း မသိမသာလှမ်းကြည့်လိုက်မိလျှင် ထိုစာအုပ်က ‘နိုင်ငံခြားဆေးပညာ ရည်ညွှန်းချက်များ’ ဟု အမည်ရသော ဝါညစ်ညစ်မျက်နှာဖုံးနှင့် စာအုပ်အဟောင်းလေး ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စာအုပ်၏မျက်နှာဖုံးက အဝါရောင်သန်းပြီး အနည်းငယ်ဟောင်းနွမ်းနေခြင်းကြောင်း မကြာခဏ ဖတ်လေ့ရှိကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤစာအုပ်တွဲကို ရှန်ဟိုင်းဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက် ဌာနမှ ထုတ်ဝေထားခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို လီရှန်း သိပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> လီရှန်းအနေဖြင့် ဤစာအုပ်ကို  ယခင်က တစ်ပတ်ရစ် စာအုပ်ဝက်ဘ်ဆိုက်တစ်ခုတွင် မြင်ဖူးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စာအုပ်က ဈေးမကြီးသော်လည်း ရောင်းချသူက ဝါသနာတစ်ခုအနေဖြင့်သာ သိမ်းထားပြီး ရောင်းချဖို့ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p> သူမဘက်မှ ဈေးနှုန်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း မည်သူကမှ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>　　သူမရှာတွေ့နိုင်တဲ့ အပြည့်စုံဆုံးစာအုပ်က ဒုတိယစစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးတက္ကသိုလ်မှ ထုတ်ဝေသည့် အတွဲ ၁၀ တွဲပါ စာအုပ်သာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် “ကူးစက်ရောဂါကာကွယ်ရေးနှင့် ထိန်းချုပ်ရေး” စာအုပ်ကို အများဆုံးဖတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်းဟုန်ရှင်းက ကျန်းရှို့ရင်း၏ စကားပြောဆိုပုံကို နေသားကျနေပုံရကာ စိတ်မဆိုးဘဲ အပြုံးတစ်ခုဖြင့်သာ ပြန်ဖြေလာသည်။</p> <p> </p> <p>“နေ့လယ်ခင်းဘက်က ဘာမှလုပ်စရာမရှိလို့ ခဏလောက်ဖတ်နေတာ..  ပိုလေ့လာထားတော့လည်း အကျိုးမယုတ်ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ နင်က စိတ်ရှည်လွန်းတော့ ဖတ်နိုင်တာပေါ့၊ ငါကတော့ စိတ်မရှည်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းက လက်ကို ဝေ့ရမ်းပြကာ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး မှန်တစ်ချပ်ကိုထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့တွေ ခေါင်မိုးပေါ်ကို သွားကြည့်တာ ဘယ်လိုနေလဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန်းဟုန်ရှင်းက အသစ်ရောက်လာသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှစ်ဦးကို ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုရင်းမှ သူမ၏အကြောင်းကို ထပ်ပြီး အတင်းအဖြင်း ပြောနေကြောင်းကို သူမသိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ထိုအတင်းအဖြင်းကိုပြောပြီးသည်နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အသစ်နှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် သူတို့က ကြောင်အအ ခံစားနေရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> ဖန်ဟောင်ရှင်းက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချပြီး စာအုပ်ကိုချကာ သူတို့ကို စကားစလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“အတော်လေး  အဆင်ပြေတယ်၊ နောက်ဆိုရင် အဝတ်လှန်းဖို့ နေရာရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ဖန်းဟုန်ရှင်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းပြောပြသော ဖန်းဟုန်ရှင်း၏အကြောင်းများက မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ သူမနှင့်  မသက်ဆိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမ၏ သဘောထားက ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ နွေးထွေးစွာဖြင့်ပင် ဆက်ဆံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက ဒီပိုင်မားခရိုင်ကပဲလေ၊ နောက်ဆိုရင် အိမ်ကိုပြန်အိပ်တာမျိုးလည်း ရှိနိုင်တယ်.. အဲဒါဘယ်လိုလုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ လိုအပ်သေးလဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်း အဆောင်မှူးဆီကို သွားပြီးစာရင်းပေးထားရင်ရပြီ “</p> <p> </p> <p>ဖန်းဟုန်ရှင်းက လီရှန်းမှာ ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် လေသံက ပို၍ပင်နူးညံ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့က ကျောင်းမှာမဟုတ်တော့ စည်းကမ်းက အဲလောက်မတင်းကျပ်ပါဘူး.. ဒါပေမဲ့ ညတိုင်းလူစစ်တာတော့ ရှိတယ်၊ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် အချိန်မီ သိနိုင်အောင်လို့လေ”</p> <p> </p> <p>“အမ်.. အဲဒါက ပိုကောင်းတာပဲမလား”</p> <p> </p> <p>“အလုပ်ဝင်ချိန် နီးပြီဆိုတော့ ကျွန်မလည်း အိမ်ကိုပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဦးမယ်.. မနက်ဖြန် အလုပ်ဆင်းပြီးမှ အဆောင်ကို ပြောင်းလာခဲ့တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ပြောရင်းဖြင့်လီလင်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့က ခုမှအထက်တန်းအောင်ခါစပဲ ရှိသေးတော့ အလုပ်လည်း မလုပ်ဖူးသေးဘူး၊ ဒီတော့ မသိတာရှိရင် အစ်မတို့ကို မေးဦးမယ်နော်၊ ကျွန်မတို့ကို အမေးအမြန်းထူတယ်ဆိုပြီး စိတ်မပျက်ပါနဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်၊ ဒါက ဘာတွေများခက်ခဲနေလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန်းဟုန်ရှင်းက သဘောကောင်းစွာ ဖြေလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့ရင်းအနေဖြင့် အသက် ၂၀ ကျော်ကာစသာ ရှိသေးသော သူမကို ‘အစ်မ’ ဟု အခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ‘ဟမ့်’ ကနဲ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မှန်ကိုပေါင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း သူမ၏အမူအရာကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့က ဒေသခံတွေဆိုတော့ အစ်မတို့လည်း ခရိုင်ထဲမှာ သိချင်တာတွေရှိရင် ကျွန်မတို့ကို မေးလို့ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ဖန်းဟုန်ရှင်းက ပို၍ပင်ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆောင်ဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် လီလင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာတောင် အခြေအနေက မအေးချမ်းပါလား”</p> <p> </p> <p>“နင် ကျန်းရှို့ရင်းနဲ့ ခပ်ကွာကွာ နေတာကောင်းလိမ့်မယ်၊ အထူးသဖြင့် ငါတို့ရဲ့အိမ်ကအကြောင်းတွေကို လျှောက်မပြောနဲ့”</p> <p> </p> <p>အချိန်ခဏတာ ဆက်ဆံလိုက်ရုံဖြင့် ကျန်းရှို့ရင်းက မည်သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်းကို လီရှန်း သိလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုရင်းက စိတ်ထားကောင်းမကောင်း သူမ မသေချာသော်လည်း ပါးစပ်စည်းမရှိသူဖြစ်နေသည်ကတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ လီလင်းက သူမ၏မိသားစုအကြောင်းကို မကြာခဏညည်းတွားလေးရှုကြောင်းကို တွေးပြီး လီရှန်းသတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က မြို့တော်က လာတဲ့သူတွေဆိုတော့ ဒီခရိုင်ထဲမှာ နာမည်ပျက်သွားရင်လည်း သူတို့အတွက် ဘာမှမဖြစ်ဘူး.. ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဒေသခံတွေလေ၊ နာမည်ပျက်သွားရင် ဘယ်နေရာကိုမှသွားလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီလင်းတစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျှင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ငါ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>“သူမက ငါ့အကြောင်းတွေကို လာမေးရင်လည်း မသိဘူးလို့ပဲ ဖြေလိုက်.. နင့်ရဲ့အကြောင်းကို မေးရင်လည်း ဘာကပြောသင့်တယ်၊ ဘာက မပြောသင့်ဘူးဆိုတာကို သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ပြောရမယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း လီလင်းအတွက်စိုးရိမ်တကြီး  ဆက်လက်မှာကြားနေခဲ့သည် ဤတုံးအသော မိန်းကလေးက မိသားစုထဲမှ လျှို့ဝှက်ချက်များအားလုံးကို ဖော်ထုတ်ဖို့ သွေးဆောင်ခံရပြီး ထိုအကြောင်းများက အတင်းအဖြင်း ခေါင်းစဉ်ဖြစ်လာမည်ကို သူမ အမှန်တကယ် စိတ်ပူနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လီလင်းက ပို၍ပင်စိုးရိမ်သွားခဲ့ကာ မေးမြန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အကုန်လုံးကိုမသိဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ရမှာလား”</p> <p> </p> <p>“အဲလိုလုပ်လို့ ဘယ်ရမလဲ၊ ကိုယ့်အိမ်အကြောင်းတောင် မသိဘူးလို့ပြောနေရင် ကျန်းရှို့ရင်းက ပိုပြီးတော့တောင် စပ်စုနေလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ခေါင်းကိုခါရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုပြောလိုက်... ‘ဘယ်သူရဲ့မိသားစုအိမ်မဆို ဒီလိုပါပဲ’ ဆိုပြီးတော့”</p> <p> </p> <p>ဤစကားမှာ နောက်ပိုင်းခေတ်ကာလတွင် အသုံးများသော နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး လီရှန်းတစ်ယောက် လက်တလောတွင် သတိရသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းသည်လည်း လီလင်းကို မှာပြီးနောက် အိမ်သို့ တန်းမပြန်ဘဲ အသားရောင်းသည့်ဆိုင်သို့ သွားကာ ကျန်းချောင်အတွက် ဝက်သားတစ်ပိဿာခန့် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အစိုးရပိုင် အသားဆိုင်က သမာဝါရမနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေးစျေး၏ ဘေးတွင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် အချိန်နောက်ကျသွားသောကြောင့် အသားကောင်းများ မကျန်တော့ပေ။ ဝက်အဆုတ်နှင့် အရိုးများသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရိုးမှာ အဆီနဲ့ အသားများအားလုံးကို ခြစ်၍ ထုတ်ယူပြီး အရိုးကြီးကိုသာ ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုရလျှင် အသားတစ်မျှင်မှ မမြင်ရလောက်အောင် သေသေချာချာ ရှင်းလင်းထားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသားမရှိတော့သည်က အနည်းငယ်လောက် နှမြောစရာသော်လည်း လီရှန်းက ဝက်အဆုတ်နဲ့ အရိုးများအားလုံးကိုပါ ဝယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝက်အဆုတ်များက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရခက်ခဲပြီး အညှီနံ့လည်းပြင်းထန်လွန်းကာ အဆီလည်းမရှိသောကြောင့် လူအများစုက မစားချင်ကြပါချေ။</p> <p> </p> <p> ဝက်အဆုတ်များကို အသားဆိုင်မှ သေသေချာချာသန့်ရှင်းပေးထားလျှင် စားချင်သူများရှိနိုင်သော်လည်း  ထိုသို့လုပ်ပေးဖို့က မဖြစ်နိုင်ပေ</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် မစ်ရှင်လောကတွင် ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ကြံ့ကြံ့ခံ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝက်အဆုတ်ကို ဆေးကြောခြင်းက သူမအတွက် အသေးအဖွဲပြသနာလေးသာဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှန်းသည် ဝက်အဆုတ်များကို ဝယ်ယူလာခဲ့ပြီး ကုန်စုံဆိုင်သို့ သွားပြီး အဖြူရောင်ငရုတ်ကောင်းမှုန့် အနည်းငယ် ဝယ်ယူ၍ အိမ်သို့ သယ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>　</p> <p>အိမ်ကိုပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမက မီးဖိုကို မီးမွှေးပြီး ဝက်အရိုးများကို တူနဲ့ခွဲကာ သန့်စင်ပြီး အိုးထဲသို့ထည့်၍ ပြုတ်လိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် ဝက်အဆုတ်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့သည်။ ဝက်အဆုတ်ကိုချက်ရန်အတွက် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဆေးပြောခြင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အနီရောင်အဆုတ်များကို အဖြူရောင်အဆုတ်တွေဖြစ်သည်အထိ အရင်ဆုံးဆေးကြောပြီး လေပြွန်တစ်လျှောက်မှ အောက်ဘက်ကို ကတ်ကြေးနှင့် ဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အဆုတ်လမ်းကြောင်းအားလုံးကိုလည်း ဖောက်ပြီး သန့်စင်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပြန်ရည်ကျိတ်တွေကို ဖယ်ရှားကာ အတုံးကြီးများအဖြစ် လှီးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရေနွေးနဲ့ပြုတ်လိုက်ပြီမှ ပြန်လည် ဆယ်ယူလိုက်ကာ သန့်စင်ပြီး ဝက်သားအရိုးများနှင့် စတူးချက်ရန် အတုံးသေးလေးများအဖြစ် လှီးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>***</p> <p> </p>


Save