Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(48)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝက်အဆုတ်များက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း စတူးချက်လိုက်ပါက အလွန် အရသာရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>ထို့အပြင် ဝက်အဆုတ်တွင် အာဟာရဓာတ်များစွာပါဝင်သည်။ အဆုတ်ကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးပြီး အဆုတ်ခြောက်သွေ့မှုကိုလည်း စိုစွတ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ဦးလေးက အသက်ရှူလမ်းကြောင်းတွင် သိပ်မကောင်းလှပေ။ ဆောင်းရာသီတွင် အအေးဒဏ်ခံရပါက ချောင်းဆိုးတတ်တယ်။ ဝက်အဆုတ်စွပ်ပြုတ်သောက်ခြင်းက သူ့အတွက် အကျိုးရှိစေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် ဟင်းအိုးမှ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့နှင့် ဘေးဘက်အိမ်မှ အိမ်နီးချင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မနေနိုင်တော့ဘဲ တံခါးကိုလာခေါက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှန်း... နင်တို့အိမ်က ဘာတွေချက်နေတာလဲ၊ အရမ်းမွှေးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဝက်အဆုတ်ချက်နေတာ”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်လျက် ဖြေလိုက်ပြီး ဧည့်သည်ကိုတော့ အထဲသို့ မဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်နီးချင်းက ခြေဖျားထောက်ပြီး အထဲဘက်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝက်အဆုတ်ကိုချက်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို ကြားလျှင် ချက်ချင်းပဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အိုး.. နင်က ဝက်အဆုတ်တောင် ဆေးတတ်တာလား၊ ငါ ဒီနေ့ ဆိုင်မှာ တွေ့သေးတယ်၊ မလုပ်တတ်လို့ မဝယ်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>ဝက်အဆုတ်ကို မည်သူကမှ မလိုချင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဈေးကြီးခြင်းမရှိဘဲ ဝယ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>အိမ်နီးချင်းက နောင်တရနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသာ ဝက်အဆုတ်တွေဝယ်ပြီး လီရှန်းကို ဆေးပေးဖို့ ပြောခဲ့ရင် ဒီစတူးဟင်းအိုးက သူမအတွက်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>“ဆေးရတာ မခက်ပါဘူး၊ ရေများများ သုံးရင်ရပြီ”</p> <p> </p> <p>“ငါတော့ အဲဒါတွေကို မလုပ်တတ်ပါဘူး.. နောက်တစ်ခါ ငါဝယ်လာရင် နင် ကူပြီးဆေးပေးဦးနော်၊ နင်က အထက်တန်းအောင်ပြီးတော့ အားနေတာပဲလေ၊ အိမ်နီးချင်းတွေက အချင်းချင်း ကူညီရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ရှက်ရွံ့သည့်အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီးမှ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားနာပါတယ်၊ ကျွန်မမှာ အချိန်မရှိဘူး.. ကျွန်မ ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်ရသွားပြီလေ၊ မနက်ဖြန်ကစပြီး အလုပ်သွားရတော့မှာ”</p> <p> </p> <p>အိမ်နီးချင်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး .. ဟုတ်သားပဲ၊ အန်တီ့ရဲ့သား ကျန့်ကော်က ကျောင်းပြီးတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ၊ အလုပ်မရသေးဘူးမလား.. သူက အိမ်မှာ အားနေတာပဲလေ.. သူ့ကို အဝတ်လျှော်၊ ထမင်းဟင်းချက် ခိုင်းလိုက်ပေါ့</p> <p> </p> <p>ဝက်အဆုတ်တွေ ဆေးတာလောက်ကတော့ လွယ်လွယ်လေးပဲ၊ သူသာ သင်ယူချင်ရင် ကျွန်မ သင်ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုပါက ဤကဲ့သို့လှောင်ပြောင်စကားများက အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူကို ဒေါသထွက်စေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင်တော့ သူမက ဒေါသထွက်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အစား သူမက လီရှန်းကို အံ့အားသင့်စွာကြည့်လိုက်ပြီး မေးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်ရသွားတာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>　　“ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏လေသံက ပို၍ပင်အပြစ်ကင်းစင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဝါးစက်ရုံက လူသစ်စုဆောင်းနေတယ်လို့ကြားလို့ စာမေးပွဲဖြေခဲ့တာလေ၊ ကျွန်မက ပထမဆုံးဝင်ဖြေတဲ့စာမေးပွဲမှာပဲ အောင်မြင်သွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး”</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>ထိုစကားက တစ်ဖက်လူကို ပို၍ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးလုပ်ငန်းထဲကို ဝင်ဖို့ရန်က အဘယ်မျှခက်ခဲသည်ကို လူတိုင်းသိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>ထို့ကြောင်း သူမက ဆေးဝါးစက်ရုံထဲကို ဝင်သွားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် အိမ်နီးချင်းအမျိုးသမီးကို စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အိုး၊ ကျွန်မရဲ့ ဟင်းအိုးက ဆူလာတော့မယ်၊ ကျွန်မ လုပ်စရာရှိသေးလို့ ဒီလောာ်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းက တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းစေ့ကာ မီးဖိုဘေးမှာ ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>သူမ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ငယ်စဥ်က သူမကို ‘မိဘမဲ့၊ ဘယ်သူမှ မလိုချင်တဲ့ကလေး’ ဟု လိုက်အော်ခဲ့သည့်ထဲတွင် ဤအိမ်နီးချင်းလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်ကို သူမ မမေ့သေးပေ ။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>သူမတွင် သားငါးယောက်ရှိပြီး သူတို့အပေါ်တွင်လည်း အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သည်။ သူမကို ယှဉ်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူက သူမ၏အဒေါ် ဖန်ချင်းသာဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းတွင် သားသုံးယောက်ရှိပြီး သုံးယောက်လုံးက ချောမောကြကာ ကျောင်းတွင်လည်း အမှတ်ကောင်းများရရှိတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သားအရေအတွက်ကို သူမ မယှဉ်နိုင်သော်လည်း သူတို့၏ အရည်အသွေးကတော့ အတော်လေး သာလွန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှန်းရောက်လာပြီးနောက်တွင် ဤအိမ်နီးချင်း၏တိုက်ခိုက်မှုက သူမဆီသိာ့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူမဘက်မှ ပြန်လည်လှောင်ပြောင်နိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်သောကြောင့် လီရှန်း အလွန်ပင်ကျေနပ်သွားမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>သူမတွင် ခွန်အားရှိနေသရွေ့ မည်သူမှ စကားလုံးများနဲ့ သူမကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းတွားကာ သဲကျင်းဘက်သို့ သွားပြီး ကြက်သွန်ဖြူနှစ်လုံး တူးယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် ကြက်သွန်ဖြူများကို ပါးပါးလှီးပြီး ဟင်းအိုးထဲတွင်ထည့်လိုက်ကာ နောက်ထပ် နှစ်နာရီလောက် တည်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်ဆင်းချိန်အမီ စတူးဟင်းချိုကိုသောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဆောင်းရာသီညဘက်တွင် ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ငရုတ်ကောင်းဖြူခပ်ထားသည့် ပူပူနွေးနွေး ဝက်အဆုတ်စတူးတစ်ပန်းကန်က အလွန်အရသာရှိနေခဲ့သည်။အရသာကြွယ်ဝပြီး ရနံ့ကလည်းသင်းပျံ့နေခဲ့ကာ အနည်းငယ်စပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>　　ထို့အပြင် ဝက်အဆုတ်က အလွန်ကြီးပြီး အရိုးကလည်း များပြားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အိုးကြီးတစ်လုံးထဲတွင် ချက်ထားသောကြောင့် ဤရာသီဥတုတွင် ဟင်းများသိုးသွားမည်ကို စိတ်မပူပါချေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွက်ပင် မနက်စာအဖြစ် ဝက်အဆုတ်စတူးကို စားနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>　　ကျန်းချောင်က ပန်းကန်လုံးကြီးနှစ်လုံးသောက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ဝက်အဆုတ်စွပ်ပြုတ်ကို ဗီရိုထဲတွင် ပိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညတွင်တော့ လီရှန်း ချက်ပြုတ်ထားသော ဝက်အဆုတ်ဟင်းကို မိသားစုဝင်အားလုံး မြိန်ယှက်စွာစားသောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းသည်လည်း တူမဖြစ်သူ၏ အောင်မြင်မှုကို အသိပေးရန်အတွက် ဝက်အဆုတ်စတူးကို မြေအိုးတစ်အိုးတွင်ထည့်ကာ တိုက်ခန်းတွင်နေထိုင်သော သူမ၏ အငယ်ဆုံးမတ်ဖြစ်သူ ကျန်းရှင်းမင်တို့ ဇနီးမောင်နှံထံသို့ သွားပေးခဲ့သည်။ သူမပြန်လာချိန်တွင် ထိိုဇနီးမောင်နှံကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး .. သူမက တကယ်ကြီး အလုပ်ရသွားတာလား”</p> <p> </p> <p>အငယ်ဆုံးအန်တီဖြစ်သူ ချန်ဖန်းက မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ မေးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် လီရှန်းမှာ ကြောက်တတ်ပြီး ရိုးအလွန်းသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံအတွက် စာမေးပွဲအောင်မြင်ရန် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>　　</p> <p>သူမက မေးခွန်းကိုမေးပြီးမှ သူမ၏စကားက သိပ်မကောင်းလှကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ပြန်ပြင်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဝါးစက်ရုံက အရမ်းခက်ခဲတယ်လို့ ပြောကြတယ်မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“အလုပ်ရပြီ၊ အခုရိက္ခာစာရင်းတောင် ပြောင်းပြီးပြီ.. မနက်ဖြန် အလုပ်စဝင်တော့မှာ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းကျူးရိက ကြားဖြတ်၍ဖြေလိုက်သည်။ သူသည်က ချန်ဖန်း၏ စကားပြောပုံကို သဘောမကျလှပေ။</p> <p>သူမသည်က ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ်လောက် ပွင့်လင်းလွန်းစွာ ပြောဆိုတတ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သူတို့ကျန်းမိသားစုထဲသို့လက်ထပ်ချိန်ကလည်း သူတို့က “ပညာရှင်မိသားစု” က ဖြစ်ကြောင်း ပြောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမိသားစုက သာမန်လူတွေဖြစ်ပြီး သူမ၏ ချန်မိသားစုကသာ မြင့်မြတ်၍ သန့်စင်သောမိသားစုဟု ထင်ရအောင် လုပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းလိုက်တာ... ဦးလေး မင်းအတွက် အရမ်းဝမ်းသာတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှင်းမင်ကတော့ စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောရှာသည်။ သူ့၏တူမက ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် အလုပာရရှိပြီဖြစ်၍ သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက ပြုံး၍ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အာရုံကတော့ အငယ်ဆုံးအန်တီ ချန်ဖန်းထံတွင်သာရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အငယ်ဆုံးဦးလေးဖြစ်သူ ကျန်းရှင်းမင်က သူမအပေါ်အလွန် ကြင်နာခဲ့သော်လည်း သူ့၏ဇနီးသည်ချန်ဖန်းကြောင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် သူမ၏မိသားစုဝင်များကို တွေ့တိုင်း စကားပြောဖို့ မငြင်းဆန်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤအဒေါ်က သူမနှင့်တွေ့တိုင်း စာအုပ်များ၊ ကဗျာများနဲ့ အိုပရာသီချင်းတွေအကြောင်းကို အမြဲတစေပြောလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ တစ်ဖက်လူနှင့် တွေ့ရမည်ကိုပင် ရပ်တမ့်သည်အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် ပြီးခဲ့သောဘဝက ချန်ဖန်းဘက်မှ သူမကိုယ်သူမ ပညာတတ်တစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်ယူလွန်းပြီး လီရှန်းနှင့် စကားပြောချိန်မျိုးတွင် အမြဲတစေ နှိမ့်ချတတ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အထည်ချုပ်စက်ရုံက အလုပ်က ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်းက မေးလာခဲ့လျှင် လီရှန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရောင်းလိုက်ပြီလေ”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်း ထိုသို့ မေးလာသည်နှင့် လီရှန်းမှ သူမ(ချန်ဖန်း) ထိုနေရာကို လိုချင်နေကြောင်း သိလိုက်သော်လည်း နားမလည်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ မိသားစုဝင်တွေအားလုံးကို တွေးတောကြည့်သေးတယ်.. ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ကျွန်မရဲ့အလုပ်နေရာအတွက် ယူလို့မရဘူးဆိုတာ တွေ့ခဲ့တယ်လေ..</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် ဒီအလုပ်ကိုရောင်းဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ရှာပေးဖို့ အကြီးဆုံးဦးလေးကို အကူအညီတောင်းရတာ.. ဒါနဲ့ဆိုရင် ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>　　</p> <p> </p> <p>ရောင်းလိုက်ပြီလား!</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ရောင်းလိုက်တာလဲ၊ အခုခေတ်မှာ အလုပ်တစ်ခုရဖို့ဆိုတာက ဘယ်လောက်ခက်ခဲ့တာလဲဆိုတာ နင်သိရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်းက နှမြောစွာဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အန်တီက ဒီအလုပ်ကို လိုချင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက နောင်တရသကဲ့သို့အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး.. အန်တီ့ရဲ့အမျိုးတွေ အကုန်လုံးက ဆရာ၊ ဆရာမတွေပဲဆိုတော့ ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို လိုချင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်နေတာ.. လိုချင်နေမှန်းကိုသာ သိရင် မရောင်းလိုက်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ကျန်းရှင်းမင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးကလည်း ဘာလို့စောစောက မပြောခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှင်းမင်သည်ကား မည်သည်ကိုမျှမရိပ်မိဘဲ ရိုးဖြောင့်စွာသာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ယောက္ခမဘက်က ဒီလိုမျိုး ပိုက်ဆံအနံ့ထွက်*တဲ့ အလုပ်မျိုးတွေကို မကြိုက်ကြဘူး၊ လျှောက်မတွေးနဲ့”</p> <p> </p> <p>“အဟွတ်...”</p> <p>လီရှန်း ရယ်မောချင်စိတ်ကိုမထိန်းနိုင်ဘဲ ချောင်းတစ်ချက်ဆိုးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျမ်းရှင်းမင်၏စကားများက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောလာခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် မရည်ရွယ်ဘဲပြောခဲ့သည်လားဆိုသည်ကို သူမ အမှန်တကယ်သိချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်းရဲ့ မျက်နှာ အစိမ်းရောင် ပြောင်းသွားတာကို သူ မမြင်လိုက်ဘူးလား!</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save